Sentencia Contencioso-Adm...yo de 2019

Última revisión
17/09/2017

Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 286/2019, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15315/2018 de 22 de Mayo de 2019

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico


Relacionados:

Tiempo de lectura: 15 min

Orden: Administrativo

Fecha: 22 de Mayo de 2019

Tribunal: TSJ Galicia

Ponente: FERNANDEZ LEICEAGA, FERNANDO

Nº de sentencia: 286/2019

Núm. Cendoj: 15030330042019100313

Núm. Ecli: ES:TSJGAL:2019:3766

Núm. Roj: STSJ GAL 3766:2019

Resumen:
ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00286/2019

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2018 0000513

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015315 /2018 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Gregorio

ABOGADOFRANCISCO JAVIER GOMEZ TABOADA

PROCURADORD./Dª. DIEGO RAMOS RODRIGUEZ

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, vinte e dous de maig de mil dezanove.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15315/2018, presentado por Dº Gregorio , representado polo procurador Sr. Ramos Rodríguez, dirixido polo letrado Dº.Gómez Taboada, contra o acordo de 23.11.2017 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

Na deliberación acordouse o cambio de ponente ( ó maxitrado FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ) por discrepancias coa proposta presentada polo maxistrado Sr. Arrojo que exporá o seu criterio nun voto particular.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 67.495,34 EUROS.


Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 23.11.2017 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a liquidación do IVE anos 2011-2012: non lle admiten a aplicación do réxime simplificado do IVE o non sela actividade desenvolvida das previstas nas Ordes EHA/3063/2010 e EHA/3257/2011.

SEGUNDO.-O recorrente sostén que a remisión realizada polas Ordes citadas ó RD 1175/1990 supón que deben aplicarse os epígrafes de actividade consonte coas notas aclaratorias e que, dado que o Sr. Gregorio está de alta no epígrafe 721.2, á súa actividade tamén debe aplicarselle o réxime simplificado do IVE.

É dicir, discrepa do criterio do TEAR e AEAT de que a única actividade a exercer ó abeiro das ordes EHA 3063/2010 e 3257/2011 sexa a de autotaxi dado que a nota aclaratoria establece:Este epígrafe comprende el transporte de viajeros en automóviles con taxímetro y otros automóviles de alquiler con conductor ( taxis, gran turismo ), coches de punto, etc..

O letrado do Estado rebate a súa pretensión.

Adiantamos que -coma reflictirá o voto particular- na deliberación existiu discrepancia verbo da presente cuestión, por razón de xustiza material mais que de legalidade estrita, xa que os termos das Ordes citadas e do propio RD 1175/1990 non autorizan unha interpretación coma a pretendida polo recorrente.

Para resolvela controversia: encaixe da actividade económica desenvolvida polo Sr. Gregorio nas Ordes EHA/3063/2010 e EHA/3257/2011, compre facer unhas consideracións xerais verbo do sistema de estimación das bases impoñibles en aplicación do art. 52 Lei 58/2003 en relación co art. 37 do Regulamento do IVE- RD 1624/1992 .

Coma recolle a resolución de 07.01.2006 do TEAC:

na configuración do IVE/IVE, o fin inmediato é que o valor engadido que se xera nunha actividade económica sexa obxecto de imposición en cada fase do proceso produtivo de tal maneira que a carga impositiva sexa a mesma calquera que sexa o número de fases que se dean en cada caso. En consecuencia, elíxese o sistema de crédito de imposto e unha extensión plurifásica do imposto. A finalidade última, e é unha das máis importantes vantaxes do sistema escollido, é que o imposto así establecido tenda a unha perfecta neutralidade, ao non penalizar cunha maior imposición os bens ou servizos que requiren dun maior número de fases para a súa posta ao dispor do consumidor ou usuario, que son os chamados en última a instancia a soportar o imposto. A neutralidade creba cando una mesma actividade pode levar aparellada unha distinta carga impositiva, e polo tanto, unha diferente recadación global para a Facenda pública, en función do réxime de determinación da base impoñible que se aplique (normal ou simplificado). Esta quebra asúmese, na medida en que se compensa cunha maior eficiencia administrativa (menor custo de recadación), cando se introduce un réxime simplificado, que non pretende unha determinación directa da base impoñible baseada nos datos directamente relacionados cos elementos que a configuran -que no caso do IVE/IVE é a cifra de negocios- senón que busca diminuír os requisitos que son necesarios para a devandita determinación utilizando outros datos que se reflicten na actividade dos suxeitos pasivos e dos que se deduce un determinado volume de actividade. A premisa técnica que sustenta esta forma de proceder lexislativa é dun dobre sentido; por unha banda, a racionalidade económica que xustifica que a partir de estudos empíricos concluíntes póidase establecer unha relación proporcional entre determinadas variables que concorren na actividade económica dun suxeito pasivo e o valor engadido que se xera na mesma. Doutra banda, este enfoque económico débese completar, desde o punto de vista xurídico, cos principios de eficiencia administrativa e seguridade xurídica, que permitirán xustificar o sacrificio da igualdade e a equidade impositiva que se deriva dun sistema obxectivo de determinación da base impoñible. Polo lado do contribuínte, o sistema configúrase co carácter dunha economía de opción, por canto a súa aplicación é voluntaria ou, para ser máis exactos, pode ser obxecto de renuncia, aínda cando se cumpran os requisitos establecidos para a súa aplicación nas normas regulamentarias. Aqueles suxeitos pasivos que reúnan os requisitos que determinan a aplicación do réxime simplificado, se non lles convén, poderán renunciar a el e aplicar o réxime xeral. Como dixemos, a neutralidade do IVE/IVE reséntese de forma importante cando se prevé un réxime de estimación obxectiva, e iso parece que se asume polo noso lexislador en aras de reducir tanto os custos de cumprimento tributario -para o contribuínte- como os de xestión do sistema -para a Administración-, simplificando notablemente as tarefas asignadas a un e outros. Sentado o anterior, a cuestión que se nos presenta neste recurso ofrece un perfil distinto, que require deixar ao carón a tensión entre equidade e eficiencia derivada da introdución de sistemas obxectivos de determinación da base impoñible.

Aplicando estes principios ó caso de autos e aproveitando o propio razoamento do TEAC: ...e neste sentido, cremos que, aínda recoñecendo esa relación de compromiso (' trade- off') entre equidade e eficiencia, o que non resulta posible é estendelos supostos que recollen as sucesivas Ordes Ministeriais e outros que, se ben dende unha prespectiva de xustiza material ( principio de igualdade ) quizabes debían figurar, o poder executivo ( autorizado pola Lei a determinalos supostos concretos ) non os tivo en conta.

Coma dixemos estarmos ante un réxime especial que supón un privilexio para certos contribuintes, e esta natureza privilexiada obriga a interpretar os supostos dun xeito literal e non estendelos a outros casos ( non previstos expresamente ) aínda que, hipoteticamente, fosen merecedores do mesmo tratamento fiscal.

TERCEIRO.-No suposto presente o Sr. Gregorio asinou un contrato cunha sociedade limitada para o transporte de comerciais e empregados de dita sociedade, seguindo as rutas que programa a sociedade, achegando o recorrente os vehículos necesarios.

A empresa é POSSUM SL, asinandose o contrato o 20.10.211 e achegando o recorrente CATRO TURISMO PRIVADOS: dous da súa titularidade ( .... NHL e ....QYG ), outro propiedade do Sr. Eutimio ....YGY e outro do Sr. Feliciano - ....WWK .

NO ano 2012 contrata a outro conductor o Sr. Genaro que tamén ( se ben non inicialmente ) achega outro vehículo.

A controversia que se suscita é determinar se a actividade derivada do contrato de 20.10.2011 é a prevista nas Ordes EHA/3063/2010 e EHA/3257/2011 que inclúen dentro das actividades ás que se lle aplica o réxime simplificado do IVE ó epígrafe 721.2 TRANSPORTE POR AUTOTAXIS.

A literalidade da norma é clara ó falarmos só de AUTOTAXIS; vehículos que, para poder traballar deben ter un taxímetro, cousa que non cumpre o recorrente; tampouco cumpriría a esixencia das correspondentes licencias ( RD 763/1979 ).

Compre determinar se, como alega o recorrente é de aplicación a nota aclaratoria ó epígrafe 721.2 do anexo I do RD 1175/1990 que aproba as tarifas e a instrucción do IAE e que establece: NOTA: este epígrafe comprende o transporte de viaxeiros en automóbiles con taxímetro e outros automóbiles de aluguer con conductor ( taxis, gran turismo) coches de punto,etc.

Entendemos que a nota reproducida non autoriza a considerar que a actividade do recorrente deba tributar polo réxime de estimación obxectiva ( IRPF ) e simplificado do IVE. A nota ten só como finalidade aclarar que supostos dubidosos deben figurar no epígrafe 721.2 ós sos efectos de alta no IAE, sen que dita aclaración poida estenderse, en por si, ó tratamento fiscal anoado ó alta ( cuestión verbo da que existe discrepancia nos membros da sala que asinan esta sentenza ).

A esto engadimos - e resulta mais relevante- que os supostos inseridos por vía da nota, son supostos de actividades de transporte suxeitas a licenza e a estritas normas ( as do RD 763/1979 ), entre ellas, a titularidade dos vehículos ( do titular da licenza ), as características particulares dos mesmos ( art. 6 RD 763/1979 ) , tarifas ...e coma se día na resolución do TEAr ( e non nega o recorrente ) este non as cumpre.

Recorrer a esta normativa non supón ningunha irregularidade dado que é precisa para poder dar contido ( definilas actividades ) as mencións do epígrafe 721.2: a norma non fala de calquera actividade de transporte de persoas senón que menciona unha actividade concreta.

Desto resulta que a actividade do recorrente non é equiparable á de AUTOTAXI e tampouco á de automobiles de aluguer con condutor tal e coma a define a nota aclaratoria do Anexi I do RD 1175/1990; tal e coma resulta da nota ó suposto admitido coma de automóviles de aluguer con condutor o cingue ós TAXIS e GRAN TURISMO e o recorrente non cumpre cos requisitos de ningún deles.

O feito - non discutido pola AEAT- de que o recorrente estea de alta no epígrafe 721.2 ten unha explicación lóxica: é o único epígrafe que se achega á actividade que desenvolve, mais esto non supón que cumpra estritamente as esixencias formais e materiais das actividades que alí se describe e, moito menos, que lle sexa de aplicación o réxime previsto para os autotaxis.

O dito lévanos a rexeitalo recurso.

CUARTO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Gregorio contra a resolución de23.11.2017 do TEAR (Liquidacion IVe anos 2011-12, exped. NUM000 ).

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.


Voto

VOTO PARTICULARque formula el magistrado D. JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ a la sentencia acordada por la mayoría del Tribunal en el PO 15315/2018.

Manifiesto la discrepancia con la fundamentación jurídica contenida en los fundamentos de derecho segundo y tercero de dicha sentencia y con el Fallo alcanzado en la misma, y ello en atención a lo que se expresa a continuación.

PRIMERO.- La actividad económica de que aquí se trata se enmarca en el contrato firmado por el demandante con una sociedad limitada para el transporte de comerciales y empleados de dicha sociedad, siguiendo las rutas que programa la misma y aportando el obligado tributario los vehículos necesarios. Esa actividad económica fue declarada por el obligado tributario en el Régimen Simplificado de IVA, en el módulo correspondiente a la actividad de TRANSPORTE POR AUTOTAXIS , epígrafe IAE 721.2 . En la impugnada liquidación se indica que ' la actividad desarrollada por el obligado tributario es difícil de encuadrar conforme a la normativa aplicable al transporte terrestre ..... dado que el obligado tributario carece de las correspondientes licencias administrativas que autorizan el desarrollo legal de la actividad de transporte , además incumple las condiciones de calificación , permisos , instalaciones , vehículos , revisiones , seguros ...; a juicio del actuario la actividad se puede encuadrar como 'transportes privados de personas' , tal como le señala el Concello de Santiago '. En dicha liquidación también se indica que a la actividad del obligado tributario ' no le resulta aplicable el RÉGIMEN SIMPLIFICADO DE IVA, que es sólo aplicable para actividad de AUTOTAXI a que se refiere los servicios -claseA- regulados en su artículo 2 y del específico régimen de estos previsto en los artículos 24 a 30 del Real Decreto 763/1979 , de 16 de marzo por el que se aprueba el Reglamento nacional de los servicios urbanos e interurbanos de transporte en automóviles ligeros . ' En tal liquidación se añade que el régimen simplificado se aplica a la actividad económica en concreto y no directamente al epígrafe del IAE , dado que este puede encuadrar a diversas actividades económicas . Por su parte el demandante sostiene que estando la actividad desarrollada dentro de las denominadas 'transporte por autotaxis' - epígrafe 721.2 de las tarifas del IAE - y de acuerdo con lo establecido en las Ordenes que regulan el régimen simplificado del IVA , este último le debe ser de aplicación .

En el artículo 37 del reglamento del IVA , aprobado por Real Decreto 1624/1992 , de 29 de diciembre , se establece lo siguiente :

" Artículo 37. Ámbito objetivo.

1. El régimen simplificado se aplicará respecto de cada una de las actividades incluidas en el régimen de estimación objetiva del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas, excepto aquéllas a las que fuese de aplicación cualquier otro de los regímenes especiales regulados en el título IX de la Ley del Impuesto sobre el Valor Añadido.

A efectos de la aplicación del régimen simplificado, se considerarán actividades independientes cada una de las recogidas específicamente en la Orden ministerial que regule este régimen.

2. La determinación de las operaciones económicas incluidas en cada una de las actividades comprendidas en el apartado 1 de este artículo deberá efectuarse según las normas reguladoras del Impuesto sobre Actividades Económicas, en la medida en que resulten aplicables. "

En el artículo 32.1 del reglamento del IRPF se indica lo siguiente :

" Artículo 32. Ámbito de aplicación del método de estimación objetiva.

1. El método de estimación objetiva se aplicará a cada una de las actividades económicas, aisladamente consideradas, que determine el Ministro de Hacienda y Administraciones Públicas, salvo que los contribuyentes renuncien a él o estén excluidos de su aplicación, en los términos previstos en los artículos 33 y 34 de este Reglamento. "

Tanto la Orden EHA/3063/2010 , de 25 de noviembre , para el año 2011 , como la Orden EHA/3257/2011 , de 21 de noviembre , para el año 2012 , incluyen , como actividad a la que resultan de aplicación los citados método de estimación objetiva y régimen simplificado , la correspondiente al epígrafe 721.2 del IAE " Transporte por autotaxis ".

En el apartado 2 del artículo 1 de dichas órdenes se establece lo siguiente : "La determinación de las operaciones económicas incluidas en cada actividad deberá efectuarse de acuerdo con las normas del Impuesto sobre Actividades Económicas. "

En el Anexo 1 del Real Decreto 1175/1990 , de 28 de septiembre , por el que se aprueban las tarifas y la Instrucción del IAE , se incluye la nota siguiente respecto al mencionado epígrafe 721.2 : "Nota: Este epígrafe comprende el transporte de viajeros en automóviles con taxímetros y otros automóviles de alquiler con conductor (taxis, gran turismo), coches de punto, etc. "

SEGUNDO.-En observancia de la citada normativa tributaria de aplicación al caso , resulta que las citadas Ordenes recogen específicamente la previsión del régimen simplificado para la actividad correspondiente al citado epígrafe 721.2 del IAE , 'Transporte por autotaxis' y no establece al respecto de tal definición , salvedad , exclusión o matización alguna , a diferencia de las que si dedica en cuanto a determinadas actividades de otros epígrafes del IAE , de manera que atendiendo a la terminología recogida por tal normativa tributaria y al encuadramiento en dicho epígrafe de la actividad del recurrente , finalmente reconocido por ambas partes litigantes , no se aprecia base para excluir la aplicación del régimen simplificado mediante una pretendida referencia y remisión a la normativa sectorial en materia de transportes , cuando la normativa tributaria de aplicación ha optado por definir y delimitar la actividad mediante la comentada remisión al epígrafe 721.2 en los términos expuestos y reconociendo el Anexo 1 del Real Decreto 1175/1990 , que dicho epígrafe comprende diversas modalidades de transporte de viajeros . Así, ante tal definición de la actividad en la normativa tributaria en relación a su sometimiento al régimen simplificado y ante la suficiencia de esa normativa , no se aprecia razón justificativa de una interpretación prácticamente derogatoria de la misma que conduzca a una exclusión que dicha normativa no ampara , ni es tampoco procedente acudir a una innecesaria aplicación supletoria de la normativa sectorial en materia de transportes .

En consecuencia entiendo que debería ser estimado el presente recurso contencioso-administrativo, y deberían ser acogidas las peticiones formuladas en la demanda, con la correspondiente anulación de los acuerdos impugnados y sin imposición de costas.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.