Auto Penal Nº 1/2011, Aud...ro de 2011

Última revisión
04/01/2011

Auto Penal Nº 1/2011, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 353/2010 de 04 de Enero de 2011

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 8 min

Orden: Penal

Fecha: 04 de Enero de 2011

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 1/2011

Núm. Cendoj: 36038370022011200001

Núm. Ecli: ES:APPO:2011:3A

Resumen:
AGRESIONES SEXUALES

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00001/2011

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA

Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Telf: 986.80.51.19

Fax: 986.80.51.14

Modelo: 662000

N.I.G.: 36038 43 2 2006 0005365

ROLLO: APELACION AUTOS 0000353 /2010CR

Juzgado procedencia: JDO. DE INSTRUCCION N. 2 de PONTEVEDRA

Procedimiento de origen: SUMARIO (PROC.ORDINARIO) 0000002 /2010

RECURRENTE: Abelardo

Procurador/a:

Letrado/a: MIGUEL GONZALEZ VAZQUEZ

RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL

Procurador/a:

Letrado/a:

AUTO Nº 1 ==========================================================

ILMOS. SRES.

Presidente

D. JOSE JUAN BARREIRO PRADO

Magistrados Dª.MARÍA MERCEDES PÉREZ MARTÍN ESPERANZA

Dª. MARIA COVADONGA HORTAS ÁLVAREZ

Pontevedra, a catro de xaneiro do dous mil once.

Antecedentes

Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado Instrucción nº 2 de Pontevedra ditou un auto con data do 21 de decembro do dous mil dez no que acordase a medida de prisión provisional comunicada e sen fianza de Abelardo .

Segundo.- Contra o dito auto pola representación y defensa do penado, formulouse recurso de apelación e, admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.

Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don JOSE JUAN BARREIRO PRADO.

Fundamentos

Único.- Por un auto do 21 de decembro de 2010 o maxistrado xuíz do Xulgado de Instrución número 2 de Pontevedra acordou a prisión provisional comunicada sen fianza de Abelardo . Contra a amentada resolución recorre agora en apelación perante esta alzada, coa expresa oposición do fiscal.

Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño , que:

Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).

b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.

Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).

Un bo resumo de tal doutrina fíxoa máis recentemente aínda o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro , posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro . Así:

Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2 , se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal".

A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Abelardo nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación das impugnacións.

Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación. a existencia duns feitos que presentan os caracteres dun delito de roubo en casa habitada en concurso cun delito de violación, dos artigos 237 e 241, e 178 e 179 do Código penal , respectivamente. Destes preceptos legais tírase a posibilidade de imposición dunha pena privativa de liberdade notoriamente superior aos dous anos de prisión. Amais, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión, como así o demostra, fundamentalmente, a coincidencia do seu perfil de ADN co que foi recollido no lugar dos feitos, que se tirou de mostras de esperma de diversos obxectos -saba baixeira da cama e un pano de papel-.

Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins a resolución xudicial da instancia alude ao de asegurar a presenza do imputado no proceso, ao inferirse un racional risco de fuxida - artigo 503.1.3º.a da Lei de axuizamento Criminal -. Pois ben, concordamos plenamente con tal apreciación xa que a importancia das penas de prisión que se tiran da aplicación abstracta dos mencionados preceptos do Código penal son o suficientemente alentadoras para intentar afastarse da acción da xustiza. Máis aínda se, como é o caso do apelante, desgraciadamente non goza duns vínculos persoais, familiares, sociais e laborais que o puidesen disuadir de todo intento de zafar das responsabilidades penais que se esixen. Ben feble se amosa en tal sentido a sinxela manifestación do recorrente de que vive nun piso terapéutico e que estaba a agardar para entrar nun obradoiro de emprego da Deputación, tal e como máis polo miúdo se reflicte no propio auto contra o que se apela.

Xa que logo, rexeitamos o recurso de apelación, sen prexuízo, claro está, das sempre posibles revisións ulteriores.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,

Fallo

Desestimar o recurso de apelación interposto pola representación y defensa de Abelardo contra o auto do Xulgado de Instrucción nº 2 de Pontevedra con data do 21 de decembro do 2010 , no procedemento Sumario 2/2010 , confirmando o mencionado auto.

Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a súa notificación e cumprimento.

Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.

Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.