Última revisión
25/03/2009
Auto Penal Nº 111/2009, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 99/2009 de 25 de Marzo de 2009
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 10 min
Orden: Penal
Fecha: 25 de Marzo de 2009
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 111/2009
Núm. Cendoj: 36038370022009200277
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00111/2009
AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA
Sección nº 002
Rolo: 0000099 /2009 J
Procedencia: JDO. DE INSTRUCCION N. 3 de PONTEVEDRA
Proc. de orixe: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO n? 0001810 /2008
ILMOS/AS SRS/AS MAXISTRADOS/AS
D. Juan Ramón Barreiro Prado, Presidente
Dª Mª Mercedes Pérez Martín Esperanza
Dª Rosario Cimadevila Cea
A U T O Nº 111
Pontevedra, vinte e cinco de marzo de dous mil nove
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrución núm. 3 de Pontevedra ditou un auto con data do 12 de xaneiro de 2009 , no que se desestimaba a petición de liberdade formulada pola representación procesual de Moises . E con data 16 de xaneiro de 2009 ditouse polo mesmo órgano xudicial auto no que se decretaba a apertura de xuízo oral ratificando a prisión provisional comunicada e sen fianza daquel.
Segundo: O procurador Pedro Sanjuan Fernández formulou recursos de reforma fronte ós devanditos autos, que foron desestimados por auto do 13 de febreiro de 2009 . Notificada amentada resolución ás partes, formulouse recurso de apelación, remitíndose as actuacións a esta Audiencia para resolver.
Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don Juan Ramón Barreiro Prado.
Fundamentos
Único.- A situación persoal na que se encontra o agora recorrente en apelación Moises non lle resulta nada nova a este Tribunal.
Por un auto do 4 de setembro de 2008 , dixemos o seguinte:
Primeiro.- O Xulgado de Instrución número 1 de Pontevedra, por medio dun auto do 18 de xullo de 2008 , decretou a prisión provisional comunicada e sen fianza de Moises .
O Xulgado de Instrución número 3 da mesma cidade, que do anterior admitiu a inhibición, ratificou a referida medida cautelar persoal polo auto do 29 de xullo de 2008 .
O recurso de reforma que se intentou foi rexeitado pola nova resolución xudicial do 7 de agosto de 2008. E agora en apelación recórrese perante esta alzada.
Segundo.- Lembrábase na STC 152/2007, do 18 de xuño que:
«Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.
Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).»
Un bo resumo de tal doutrina, máis recentemente aínda, fíxoo o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro , segundo a cal:
«Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2 , se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal".»
A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Moises nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación daquela impugnación.
Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación: a existencia duns feitos que presentan os caracteres dos delitos de lesións do artigo 153.2 do Código penal , e de quebrantamento de condena do artigo 468.2 do mesmo texto legal , respecto dos cales, se ben resultaría a posibilidade da imposición dunhas penas privativas de liberdade inferiores aos dous anos de prisión, non debe esquecerse a remisión que o indicado artigo 503.1.c da LACrim realiza ao artigo 173 do Código penal para, precisamente, obviar aquel límite temporal da pena; así como que na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tales figuras delituosas á persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión. Así o demostra o propio recoñecemento por parte do recorrente de que acudiu ao domicilio da súa avoa Melisa onde se atopaban os seus propios pais, Remedios e Clemente , e malia de sobras constarlle que non podía achegarse a estes a menos de trescentos metros, nin con eles comunicarse por ningún medio, entrou na vivenda, permaneceu na mesma, e nela agrediu ao seu pai que resultou policontusionado.
Agora ben, ademais de tales requisitos, a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que coa mesma se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins, a xuíza a quo reflectiu que coa adopción da medida de prisión provisional se pretendía evitar que o recorrente cometese outros delitos de idéntica natureza aos investigados. Esta finalidade conta coa debida documentación nos autos, xa que, por mor do incumprimento da prohibición de achegarse aos seus pais e irmá ( auto do 3 de xullo de 2008, do Xulgado de Instrución número 2 de Pontevedra ), Moises xa foi condenado pola sentenza do 17 de xullo de 2008, por un delito de quebrantamento de condena do artigo 468.2 do Código penal , polos feitos ocorridos o mesmo día da prohibición (3 de xullo de 2008), aos dous días, e en diversas ocasións por medio de diversas chamadas telefónicas ata o día orixe das novas e presentes actuacións (10 de xullo de 2008), no que tivo lugar a amentada agresión do apelante ao seu pai e, logo, as chamadas ao porteiro automático deste último, a través do teléfono, etc. Fixo así caso omiso o recorrente tanto da medida cautelar de non achegarse nin comunicarse cos seus pais e irmá, como dunha sentenza condenatoria por tal incumprimento en tan breve lapso de tempo.
Dende aquela nosa resolución nada mudou. E na instancia volveuse a denegar a solicitude de liberdade de Moises por un auto do 12 de xaneiro de 2009 . Así mesmo, por outro auto do 16 de xaneiro de 2009 -mediante o cal se abría o xuízo oral- igualmente se ratificaba a privación de liberdade daquel.
Os recursos de reforma formulados contra as dúas amentadas resolucións do Xulgado a quo foron rexeitados por un novo auto do 13 de febreiro de 2009 , que agora é contra o que se recorre en apelación.
E este último recurso perante esta alzada debemos rexeitalo xa que, á parte do dito ata aquí, a súa única alegación consiste na remisión ás alegacións efectuadas nos dous recursos de reforma desestimados, o que faculta a este Tribunal a tamén remitirse ao seu anterior auto así como aos da instancia para, sen máis, confirmar estes últimos. Máxime porque, como semella colixirse do testemuño de particulares que se examina, a vista oral se encontra ben preto, por xa o fiscal e a defensa presentaren os seus respectivos escritos ao abeiro dos artigos 781.1 e 784 da Lei de axuizamento criminal .
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
DESESTIMAR o recurso de apelación formulado pola representación procesual de Moises , fronte o auto do 13 de febreiro de 2009 -que desestimaba os recursos de reforma interpostos contra os autos do 12 e 16 de xaneiro de 2009-, ditado polo Xulgado de Instrución núm. 3 de Pontevedra, nas dilixencias previas núm. 1810/08 , confirmando a devandita resolución.
Remítase ao xulgado de procedencia un testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a súa notificación e cumprimento.
Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.
Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.
