Auto Penal Nº 131/2007, A...il de 2007

Última revisión
09/04/2007

Auto Penal Nº 131/2007, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 156/2007 de 09 de Abril de 2007

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 8 min

Orden: Penal

Fecha: 09 de Abril de 2007

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 131/2007

Núm. Cendoj: 36038370022007200333

Resumen:
ROBO CON FUERZA EN LAS COSAS

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00131/2007

AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA

Sección núm. 002

Rolo: 0000156 /2007 P

Procedencia: JDO. DE INSTRUCCION N. 1 de PONTEVEDRA

Proc. de orixe: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO nº 0003075 /2006

Maxistrados

Don José Juan Ramón Barreiro Prado, Presidente

Dona Rosario Cimadevila Cea

Don Celso Joaquín Montenegro Vieitez

AUTO NÚM. 131

Pontevedra, nove de abril de dous mil sete

Antecedentes

Primeiro. Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrución núm. 1 de Pontevedra ditou o auto do 30 de marzo de 2007 no que se denegaba a solicitude de liberdade de Gustavo , manténdose a situación de prisión provisional comunicada e sen fianza acordada no seu día.

Segundo. Contra o dito auto o procurador Rafael Barrios Pérez, na representación de Gustavo , formulou recurso de apelación, e admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para resolución do mesmo.

Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.

Fundamentos

ÚNICO.- Non se poñen en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de Axuizamento Criminal . Isto é, e enténdase que só aos efectos da resolución do presente recurso de apelación: que consta na causa a existencia dun feito que presenta os caracteres de delito sancionado con pena que excede dos dous anos de prisión; e que, coa prevención e cautela anunciada, aparecen na causa motivos bastantes para crer responsable criminalmente do delito á persoa contra a que se dictou o auto de prisión canto máis que, no presente caso, así o recoñeceu o agora recorrente en apelación.

Agora ben, acarón de tales requisitos a Lei esixe para o dictado e mantemento de tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que coa mesma se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén.

Non fai moito que a xurisprudencia constitucional tense encargado de lembrar a súa doutrina ao respecto. Así, a STC 333/2006, do 20 de novembro , sinala que: "la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento, la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril [RTC 1996, 62], F. 5; 44/1997, de 10 de abril [RTC 1997, 44], F. 5; 66/1997, de 7 de abril [RTC 1997, 66], F. 4; 33/1999, de 8 de marzo [RTC 1999, 33], F. 3, y 14/2000, de 17 de enero [RTC 2000, 14], F. 4 ).

Ya se concretaba, en el fundamento jurídico 2 de la STC 128/1995, de 26 de julio , como constitutiva de estos fines, la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción de la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal ( STC 128/1995, F. 2, por todas ).

En consonancia con lo anterior, es doctrina constitucional reiterada que para que la motivación de la resolución judicial que acuerde tal medida se considere suficiente y razonable es preciso que la misma sea el resultado de la ponderación de los intereses en juego (la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la Justicia penal y la evitación de hechos delictivos, por otro), que constituye una exigencia formal del principio de proporcionalidad, y que esta ponderación no sea arbitraria, en el sentido de que resulte acorde con las pautas del normal razonamiento lógico y especialmente con los fines que justifican la prisión provisional ( SSTC 128/1995, de 26 de julio [RTC 1995, 128], F. 4; 33/1999, de 8 de marzo [RTC 1999, 33]; 14/2000, de 17 de enero [RTC 2000, 14]; 47/2000, de 17 de febrero [RTC 2000, 47], F. 2; 164/2000, de 12 de junio [RTC 2000, 164]; 165/2000, de 12 de junio [RTC 2000, 165], y 29/2001, de 29 de enero [RTC 2001, 29], F. 3 , entre las más recientes).

Concretando dichas directrices, este Tribunal ha identificado dos criterios de enjuiciamiento en la motivación de la medida cautelar. El primero exige tomar en consideración, además de las características y gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado. El segundo introduce una matización en el anterior al valorar la incidencia que el transcurso del tiempo ha de tener en la toma de la decisión de mantenimiento de la prisión, de modo que si bien es cierto que, en un primer momento, la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional así como los datos de que en ese instante disponga el instructor pueden justificar que el decreto de la prisión se lleve a cabo atendiendo solamente al tipo de delito y a la gravedad de la pena, dado que de este dato puede inferirse razonablemente la existencia de riesgo de fuga (por todas, STC 8/2002, de 14 de enero [RTC 2002, 8], F. 4 ), también es verdad que el paso del tiempo modifica estas circunstancias y obliga a ponderar los datos personales y los del caso concreto conocidos en momentos posteriores [entre otras, SSTC 128/1995, de 26 de julio (RTC 1995, 128), F. 4 b), 37/1996, de 11 de marzo (RTC 1996, 37), F. 6 a), 62/1996, de 16 de abril (RTC 1996, 62), F. 5, y 33/1999, de 8 de marzo (RTC 1999, 33 )]. En suma, la medida de prisión provisional debe responder en todo momento a los fines constitucionalmente legítimos de la misma, y así debe poder deducirse de la motivación de la resolución que la acuerda, aunque en un primer momento estos fines pueden justificarse atendiendo a criterios objetivos como la gravedad de la pena o el tipo de delito [por todas, STC 44/1997, de 10 de marzo (RTC 1997, 44), F. 5 b )]".

Consonte tal doutrina xurisprudencial, e polo que fai ao caso que nos ocupa, cómpre concretar que, en canto ao apelante Gustavo , o Ministerio Fiscal xa ten formalizado a súa acusación por un delito de roubo con forza nas cousas, dos artigos 237, 238.2 e 240 do Código Penal , e solicitado a imposición da pena de prisión de dous anos, obrando no testemuño de particulares que agora se examina o correspondente auto de apertura de xuízo oral que fai presumir unha pronta celebración do xuízo oral. Amais, o risco de fuxida ( artigo 503.1.3º.a) da Lei de Axuizamento Criminal ) por parte do recorrente de mención segue a existir por canto que, dando por reproducidos os argumentos da instancia relativos á falta de arraigo daquel, social e laboralmente, por enriba, como lembra a Fiscal na súa oposición á solicitude de liberdade, Gustavo (de nacionalidade peruana) cando foi detido ben que se coidou en referir unha identidade distinta ( Carlos José ) e unha nacionalidade que non é a súa (cubana) tendo ordeada, baixo tales circunstancias, a expulsión de España todo o que, se cadra, reforza aínda máis a imperiosa necesidade de conxurar todo risco de fuxida pola súa parte antes da celebración do xuízo oral que, certamente, caso de dilatarse, vista a pena interesada pola acusación pública, e o tempo que o apelante leva privado de liberdade, podería dar lugar a unha reconsideración da súa actual situación.

Rexéitase así o recurso de apelación e confírmase a resolución xudicial apelada.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.

Fallo

DESESTIMAR o recurso de apelación formulado pola representación procesual de Gustavo , e confirmar o auto ditado con data 30 de marzo de 2007, polo Xulgado DE Instrucción núm. 1 de Pontevedra , nas dilixencias previas núm. 3075/06.

Remítase ó xulgado de procedencia un testemuño da presente resolución, contra a que non cabe ningún recurso, para a súa notificación e cumprimento.

Únase un testemuño desta resolución ós autos correspondentes e ó rolo de Sala.

Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.