Auto Penal Nº 151/2008, A...zo de 2008

Última revisión
31/03/2008

Auto Penal Nº 151/2008, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 6/2007 de 31 de Marzo de 2008

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 5 min

Orden: Penal

Fecha: 31 de Marzo de 2008

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 151/2008

Núm. Cendoj: 36038370022008200521

Resumen:
DELITO SIN ESPECIFICAR

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00151/2008

AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA

Sección 002

ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Tfno.: 986.80.51.19

Fax: 986.80.51.14

67250 REC. QUEJA: AUTO RESOLVIENDO QUEJA

RECURSO QUEIXA

Rolo:0000006 /2007,GENESIS J

Número Identificación Único: 36038 37 2 2007 0005155

Órgano Procedencia: JDO. DE LO PENAL N. 2 de PONTEVEDRA

Proc. Origen: EJECUTORIAS nº 0000372 /2001

Recurrente: Jesus Miguel

Procurador Recurrente: Mª CARMEN VIDAL RODRIGUEZ

Abogado Recurrente: JUAN SANTORUM VARELA

A U T O Nº 151

==========================================================

ILMOS/AS SR./SRAS MAXISTRADOS/AS

Presidente

D. JOSE JUAN BARREIRO PRADO

Maxistradas:

MARÍA MERCEDES PÉREZ MARTÍN ESPERANZA

ROSARIO CIMADEVILA CEA

==========================================================

PONTEVEDRA, trinta e un de marzo de dous mil oito.

Antecedentes

PRIMEIRO.- A representación procesual de Jesus Miguel interpuxo recurso de queixa fronte o auto do 19 de novembro de 2007 que denegaballe a impugnación da tasación de custas practicada polo Sr. Secretario.

SEGUNDO.- Admitido a trámite o recurso, e trala tramitación legal oportuna, solicitouse do Xulgado de orixe o correspondente informe, e logo dos trámites oportunos, pasáronse as actuacións á Sala para resolver.

Siendo Ponente el Iltmo.Sr. D. JOSE JUAN BARREIRO PRADO

Fundamentos

Único.- Asístelle a razón ao recorrente en queixa Jesus Miguel do parcial xeito que apunta a fiscal na súa contestación a tal impugnación.

Como cita a representante do Ministerio público, o tema suscitado atópase resolto pola xurisprudencia do Tribunal Supremo. Este na súa sentenza 432/2007, do 24 de maio , non fai máis que lembrar que "[...] en casos como el presente en el que hay varios acusados y alguno de éstos no resulta condenado, se deben declarar de oficio la porción de las costas relativas a los acusados o a los delitos absueltos (véanse SSTS de 11 de mayo (sic.) [RJ 1991, 1965] y 1 de junio de 1991, 7 de abril de 1994 [RJ 1994, 2901], 30 de septiembre de 1995 [RJ 1995, 6896] y 16 de febrero de 2001 [RJ 2001, 1274 ])". Segundo esta última sentenza:

"Tales arts. 123 CP y 240 LECrim , por lo que aquí interesa, es decir, respecto de cuándo procede la condena en las costas de la instancia contra el acusado, obedecen a un principio muy claro: condena en costas del condenado penal y declaración de oficio cuando esa condena penal no se produjo.

Y de aquí venimos deduciendo que cuando hay varios delitos imputados y existe condena por unos y no por otro, se han de hacer las partes correspondientes para imponer las costas respecto de aquellas infracciones por las que se condena y declararlas de oficio con relación a las que fueron objeto de absolución.

Y lo mismo cuando hay varias personas acusadas y unas son absueltas y otras no.

Con tales criterios, y sin más que una[s] operaciones aritméticas elementales, podemos establecer la parte de costas por la que se condena y aquella otra que hay que declarar de oficio, así como la que ha de corresponder a cada uno de los condenados cuando son varios.

Ahora bien, como puede haber en un mismo proceso acusación por diferentes infracciones y éstas pueden ser diversas también en cuanto al trabajo procedimental empleado respecto de cada una de ellas, e incluso las responsabilidades de los diferentes acusados puedan ser de diverso tipo en orden no sólo al distinto grado de participación (autores o cómplices, en sus diversas clases), sino también en lo que se refiere a la diversa cantidad de trabajo procesal requerido para cada uno de ellos, cabe también apartarse de esas reglas aritméticas antes referidas y hacer las oportunas graduaciones, siempre con la debida motivación en el propio texto de la correspondiente resolución, de modo que esas condenas en costas o esas declaraciones de oficio se adecuen a esas particularidades del caso. Véanse en este sentido dos de las sentencias antes citadas: las de 14-10-1988 (RJ 1988, 8322) y 13-2-1992 (RJ 1992, 1293 ).

Pues bien, en el supuesto aquí examinado, nos encontramos ante una acusación por tres infracciones y una condena por delito de lesiones, sin duda la más importante de las tres desde la perspectiva antes expuesta, por ser la que mayor actividad procesal ha requerido, que ciframos en la mitad de todas las costas devengadas en la instancia.

Luego, hubo otra condena por una falta de daños, los ocasionados en el establecimiento donde se iniciaron los hechos, así como una absolución por un delito de tenencia ilícita de armas que, por su carácter formal poca tarea en el procedimiento requirió. Una falta y un delito que consideramos equivalentes en cuanto a su coste procesal, y en ello nos fundamos para hacer dos partes iguales con la otra mitad de las costas, una cuarta parte para cada una de tales dos infracciones."

Así pois, en pretendida recta interpretación e aplicación de tal doutrina xurisprudencial, parcialmente acollendo o recurso de queixa no sentido indicado polo Ministerio Fiscal no seu informe, débese resolver nos termos por este último indicados, que se especificarán na parte dispositiva desta nosa resolución da alzada.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.

Fallo

Estimar parcialmente o recurso de queixa formulado por Jesus Miguel , contra o auto do 19 de novembro de 2007, ditado pola maxistrada xuíza do Xulgado do Penal número 2 de Pontevedra, na executoria 372/01 (rolo 6/07-J), e, con revogación da amentada resolución xudicial, debemos declarar e declaramos que:

1. A imposición das custas ao recorrente non debe exceder dunha porción ou parte de todas aquelas en que se estime conveniente dividir esas custas de acordo co "traballo procedemental" que supuxese a investigación de cada unha das infraccións polas que se acusaba, xa que aquel só foi acusado e condenado por unha falta.

2. A porcións das custas que correspondan ás infraccións, delitos e falta, polas que se acusaba aos outros dous procesados e que non foron finalmente condenados, deberán declararse de oficio.

Remítase ao Xulgado certificación desta resolución para cumprimento do acordado.

Así, por este auto, o acordan, mandan e asinan os Ilmos. Sres. Maxistrados arriba referenciados.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.