Última revisión
21/04/2010
Auto Penal Nº 159/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 103/2010 de 21 de Abril de 2010
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 6 min
Orden: Penal
Fecha: 21 de Abril de 2010
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 159/2010
Núm. Cendoj: 36038370022010200144
Núm. Ecli: ES:AP PO:2010:385A
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00159/2010
AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA
Sección nº 002
Rolo: 0000103 /2010CR
Procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.2 de CAMBADOS
Proc. de orixe: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO nº 0001179 /2009
ILMOS/AS SRS/AS MAXISTRADOS/AS
D. Juan Ramón Barreiro Prado, Presidente
Dª Mª Mercedes Pérez Martín Esperanza
Dª Rosario Cimadevila Cea
A U T O Nº 159
Pontevedra, 21 de abril de dous mil dez
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrucción nº 2 de Cambados ditou un auto con data do 23 de marzo do 2010 , no que modifica a situación de prisión provisional sin fianza de Esteban .
Segundo.- Contra o dito auto o Ministerio Fiscal formulou recurso de apelación e, admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.
Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don Juan Ramón Barreiro Prado.
Fundamentos
Primeiro.- Nun noso recente auto do 15 de abril de 2010 diciamos:
Conviene recordar que el Tribunal Constitucional ha venido señalando reiteradamente que la constitucionalidad de la prisión provisional exige que su configuración y aplicación tengan como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de la acción delictiva y que su objetivo sea la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida, mereciendo tal consideración únicamente aquellos que remiten a "la conjuración de ciertos riesgos relevantes que, teniendo su origen en el imputado se proyectan sobre el normal desarrollo del proceso o la ejecución del fallo, así como, en general, sobre la sociedad" ( SSTC 128/1995, de 26 de julio EDJ1995/3567 , 14/2000, de 17 de enero EDJ2000/95 y 8/2002, de 14 de enero EDJ2002/431 , por todas). En particular, esos riesgos a prevenir serían los de sustracción a la acción de la Administración de Justicia, la obstrucción de la justicia penal o la reiteración delictiva (entre otras, STC 33/1999, de 8 de marzo EDJ1999/1845 ). El citado Tribunal insiste en que debe ponderarse la concurrencia de todos los extremos que justifican la adopción de dicha medida y que esa apreciación no resulte arbitraria, debiendo entenderse por tal aquélla que no resulte acorde con las pautas del normal razonamiento lógico y, muy especialmente, con los fines que justifican la institución de la prisión provisional - SSTC 128/1995, y 33/1999 -. En consecuencia, la suficiencia y razonabilidad de la motivación serán el resultado de la ponderación de los intereses en juego (la libertad de una persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal y la evitación de hechos delictivos, por otro) a partir de toda la información disponible en el momento en que ha de adoptarse la decisión, de las reglas del razonamiento lógico y del entendimiento de la prisión provisional como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria y proporcionada a la consecución de los fines que la legitiman ( STC 128/1995 y 33/1999 ).
Concretando dichas directrices, el Tribunal Constitucional ha identificado dos criterios de enjuiciamiento en la motivación de la medida cautelar. El primero exige tomar en consideración, además de las características y gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado. El segundo introduce una matización en el anterior al valorar la incidencia que el transcurso del tiempo ha de tener en la toma de la decisión de mantenimiento de la prisión , de modo que si bien es cierto que, en un primer momento, la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional así como los datos de que en ese instante disponga el instructor pueden justificar que el decreto de la prisión se lleve a cabo atendiendo solamente al tipo de delito y a la gravedad de la pena, también es verdad que el paso del tiempo modifica estas circunstancias y obliga a ponderar los datos personales y los del caso concreto conocidos en momentos posteriores -entre otras, SSTC 37/1996, de 11 de marzo EDJ1996/894 , 62/1996, de 16 de abril EDJ1996/1429 , y 33/1999 -. En suma, la medida de prisión provisional debe responder en todo momento a los fines constitucionalmente legítimos de la misma, y así debe poder deducirse de la motivación de la resolución que la acuerda, aunque en un primer momento estos fines pueden justificarse atendiendo a criterios objetivos como la gravedad de la pena o el tipo de delito.
Segundo.- Fronte ao auto que modifica a situación de prisión provisional comunicada e sen fianza de Esteban pola de liberdade, logo da constitución dunha fianza de 50.000 euros, recorre en apelación o fiscal en solicitude do mantemento da devandita privación de liberdade.
O xuíz a quo mudou a situación persoal do imputado alegando que, na fase de instrución na que se encontran as actuacións, non se advertía risco de fuxida, nin temor de que puidese destruír probas. Razóns estas que o fiscal non logra desvirtuar no seu recurso, xa que do testemuño de actuacións enviado a esta alzada se colixe que Esteban ten domicilio coñecido en Poio, e arraigo social, laboral e familiar suficiente que minoran en boa medida todo posible risco de fuxida derivado da gravidade do delito polo que hipoteticamente se lle pode formular a acusación. Así, podemos citar o certificado de empadroamento do agora apelado e mais da súa dona, o libro de familia de ambos, os xustificantes de ingresos no réxime especial de traballadores autónomos da seguridade social, etc. Amais, xa transcorreron dous meses dende que se acordou a prisión, sen que conste na actualidade a máis mínima posibilidade de risco de destrución de probas -fundamento do inicial auto de prisión-, nin se concreta que dilixencias pode entorpecer coa súa posta en liberdade. Por outra banda, todo risco de reiteración delituosa ben se pode evitar con outras medidas menos gravosas ca a imposta, e por ningures se presenta de tal magnitude que non se poida atallar esta máis que privando de liberdade ao imputado antes do xuízo oral.
Por todo isto, e como diciamos no noso anterior auto xa citado, non existe motivo para revogar a medida acordada polo xuíz a quo, xa que a prisión provisional non resulta imprescindible para garantir a consecución dos fins constitucionalmente lexítimos, xa que se poden asegurar os mesmos coa imposición dunha fianza, tendo en conta, amais, a contía da mesma e que o imputado vén efectuando as presentacións persoais periódicas os días 1 e 15 de cada mes.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
Que debemos desestimar o recurso de apelación interposto polo Ministerio Fiscal fronte o auto con data 23 de marzo do 2010, ditado nas Dilixencias Previas procedimiento abreviado 1179/2009, seguidas ante el Juzgado de Instrucción nº 2 de Cambados , el cual se confirma.
Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a súa notificación e cumprimento.
Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.
Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.
