Auto Penal Nº 317/2010, A...re de 2010

Última revisión
06/09/2010

Auto Penal Nº 317/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 233/2010 de 06 de Septiembre de 2010

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 8 min

Orden: Penal

Fecha: 06 de Septiembre de 2010

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 317/2010

Núm. Cendoj: 36038370022010200292

Núm. Ecli: ES:APPO:2010:792A

Resumen:
LESIONES

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00317/2010

AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA

SECCIÓN 002

Domicilio:ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Telf :986.80.51.19

Fax :986.80.51.14

Modelo : 662000

N.I.G. : 36060 41 2 2010 0003827

ROLLO : APELACION AUTOS 0000233 /2010 C

Juzgado procedencia :JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.1 de VILAGARCIA DE AROUSA

Procedimiento de origen :DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0000609 /2010

RECURRENTE : Evaristo

Procurador/a :

Letrado/a :MARIA LUZ GARCIA VIGO

RECURRIDO/A : MINISTERIO FISCAL FISCAL

Procurador/a :

Letrado/a :

MAXISTRADOS/AS

Ilmo. Sr. don José Juan Ramón Barreiro Prado, presidente

Ilma. Sra. dona M. Mercedes Pérez Martín Esperanza

Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea

AUTO NÚM. 317

Pontevedra, a seis de setembro de dous mil dez.

Antecedentes

Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de 1ª Inst. e Instrución núm.. uno de Vilagarcía de Aurosa ditou un auto con data do 19/7/2010 no que acordaba a prisión provisional de Evaristo .

Segundo.- Contra o dito auto na representación procesual do mencionado , formulou recurso de reforma, que foi desestimado por auto de data 9/8/2010 e, admitido a trámite o recurso de apelación subsidiariamente interposto, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.

Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.

Fundamentos

Único.- Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño , o seguinte:

Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).

b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.

Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).

Un bo resumo de tal doutrina máis recentemente aínda o fixo o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro , posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro . Así:

Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2 , se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal."

A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Evaristo nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación daquela impugnación.

Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación, a existencia duns feitos que presentan os caracteres dos seguintes delitos: lesións co emprego de instrumentos perigosos do artigo 148.1º do Código penal -un coitelo cunha folla de 12 cm-, sendo a vítima o pai do recorrente - Candido -; violencia familiar do artigo 153.2 do Código penal , sendo a vítima a nai do apelante - Elvira -; e mais outro delito e unha falta de lesións dos artigos 147 e 617 do Código penal , sendo as vítimas os veciños de todos os anteriores Florentino e Maite . Dos preceptos legais mencionados tírase a posibilidade de impoñer unhas penas privativas de liberdade superiores aos dous anos de prisión. Así mesmo, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión, como así o demostra, sobre todo, a declaración dos referidos lesionados polo propio apelante e, incluso, o manifestado por este na fase de instrución e nas alegacións efectuadas ao abeiro do artigo 766.4 da Lei de axuizamento criminal , ao reflectirse que [...] se reconoció que existían indicios bastantes para creer responsable criminalmente de los hechos imputados a Evaristo , y que éstos pudieran revestir cierto grado de gravedad, [...].

Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que coa mesma se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins, a xuíza a quo reflectiu o sinalado no artigo 503 nos seus números 1.3ºc e 2, da Lei de axuizamento criminal . Isto é, evitar que o imputado poida actuar contra os bens xurídicos das vítimas, especialmente cando se trata das persoas ás que se refire o artigo 173.2 do Código penal , e evitar así o risco de que o recorrente volva a cometer outros feitos delituosos. Boa proba disto é que, á marxe dos feitos polos que se decretou agora o ingreso en prisión do apelante, xa antes foi condenado na primeira instancia por outro delito de violencia de xénero sobre a súa ex-parella, pendendo a resolución do recurso de apelación por el formulado. Amais de que o recorrente vivía coas agora vítimas no mesmo domicilio e pretexta agora que se iría vivir ao dos seus sogros na mesma Vilagarcía de Arousa, a menos de tres quilómetros do anterior.

En conclusión, rexeitamos o recurso de apelación formulado sen prexuízo, claro está, de ulteriores valoracións.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,

Fallo

DESESTIMAR o recurso de apelación formulado pola representación procesual de Evaristo e CONFIRMAR o auto 19 de Xullo de 2010, ditado polo Xulgado de 1ª Inst. e Instrución núm. 1 de Vilagarcía de Arosa, nas dilixencias previas 609/2010 .

Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a su cumprimento.

Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.

Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.