Última revisión
20/09/2010
Auto Penal Nº 346/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 236/2010 de 20 de Septiembre de 2010
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 8 min
Orden: Penal
Fecha: 20 de Septiembre de 2010
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 346/2010
Núm. Cendoj: 36038370022010200331
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00346/2010
AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA
SECCIÓN 002
Domicilio:ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Telf :986.80.51.19
Fax :986.80.51.14
Modelo : 662000
N.I.G. : 36038 43 2 2010 0009548
ROLLO : APELACION AUTOS 0000236 /2010 J
Juzgado procedencia : JDO. DE INSTRUCCION N. 1 de PONTEVEDRA
Procedimiento de origen :DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0001833 /2010
RECURRENTE : Pablo Jesús , MINISTERIO FISCAL FISCAL
Procurador/a :
Letrado/a :CRISTINA NOYA ORDOÑEZ
RECURRIDO/A :
Procurador/a :
Letrado/a :
MAXISTRADOS/AS
Ilmo. Sr. don José Juan Ramón Barreiro Prado, presidente
Ilma. Sra. dona M. Mercedes Pérez Martín Esperanza
Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea
A U T O NÚM. 346
Pontevedra, vinte de setembro de dous mil dez
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrución núm. 1 de Pontevedra ditou un auto con data do 26 de xullo de 2010 no que se acordaba a prisión provisional comunicada y sin fianza do imputado Pablo Jesús .
Segundo.- Contra o dito auto Cristina Noya Ordoñez, na defensa de Pablo Jesús , formulou recurso de apelación e, admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.
Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.
Fundamentos
Único.- Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño , o seguinte:
Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.
Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
Un bo resumo de tal doutrina fíxoo aínda máis recentemente o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro , posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro , segundo a cal:
Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2 , se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal.
A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Pablo Jesús nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación daquela impugnación.
Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación, a existencia duns feitos que presentan os caracteres dos seguintes delitos: roubo con forza nas cousas continuado dos artigos 237, 238.3º e 240 do Código penal ; e danos do artigo 263 do mesmo texto legal . Dos preceptos legais mencionados tírase a posibilidade de imposición dunhas penas privativas de liberdade superiores aos dous anos de prisión. Así mesmo, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión, como así o demostra, sobre todo e en parte, a declaración do propio recorrente ao que se lle ocuparon certos bens relacionados coa comisión dos feitos -a carcasa dun radiocasete, un mando de garaxe, uns prismáticos, un xogo de chaves dun vehículo co seu correspondente chaveiro, etc.-.
Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins, a xuíza a quo reflectiu o sinalado no artigo 503 no seu número1.3º.a) da Lei de axuizamento criminal, que compartimos, xa que, encontrándose o apelante no terceiro grao penitenciario, constando na súa contra unha requisitoria por non acudir ao CIS de Vigo, e seguíndose por tal motivo unhas dilixencias pola suposta comisión dun delito de quebrantamento de condena, abofé que, á marxe da demostración da xustificación que ofrece, o certo é que a referida circunstancia non contribúe á crenza de que non intentará subtraerse ás responsabilidades pola presente causa. Tamén os numerosos antecedentes penais que por feitos semellantes constan no testemuño de particulares que agora examinamos demostran que a alusión a evitar a reiteración do delito como finalidade da medida de prisión provisional ( artigo 503.2 da Lei de axuizamento criminal ) tamén debamos compartila.
En conclusión, rexeitamos o recurso de apelación formulado sen prexuízo, claro está, de ulteriores valoracións no seo dunha causa que semella non ofrecer especial complexidade na súa tramitación.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.
Fallo
DESESTIMAR o recurso de apelación formulado por Pablo Jesús , fronte o auto do 26 de xullo de 2010, ditado polo Xulgado de Instrución núm. 1 de Pontevedra , nas dilixencias previas núm. 1.833/10, e confirmar a devandita resolución nos seus termos.
A presente resolución é firme e contra ela non cabe recurso ningún.
Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a súa notificación e cumprimento.
Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.
Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

