Auto Penal Nº 368/2011, A...io de 2011

Última revisión
15/06/2011

Auto Penal Nº 368/2011, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 196/2011 de 15 de Junio de 2011

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 8 min

Orden: Penal

Fecha: 15 de Junio de 2011

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 368/2011

Núm. Cendoj: 36038370022011200372

Núm. Ecli: ES:APPO:2011:832A

Resumen:
INCENDIOS CON PELIGRO PARA VIDA/INTEGRIDAD FÍSICA

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00368/2011

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA

Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Telf: 986.80.51.19

Fax: 986.80.51.14

Modelo: 662000

N.I.G.: 36042 41 2 2011 0002556

ROLO: RT APELACION AUTOS 0000196 /2011 I

Procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.1 de PONTEAREAS

Proc. de orixen: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0000430 /2011

RECURRENTE: Valentina

Procurador:

Letrado/a: ALDINA ALFAYA FREAZA

RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL

AUTO NÚM. 368

MAXISTRADOS/AS

Ilmo. Sr. don José Juan Ramón Barreiro Prado, presidente

Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea

Ilma. Sra. dona Matilde Etheldreda García Brea (Suplente)

Pontevedra, a quince de xuño de dous mil once.

Antecedentes

Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrución núm. 1 de Ponteareas ditou un auto con data do 27 de maio de 2011, no que debo acordar e acordo a prisión provisional comunicada e sen fianza.

Segundo.- Contra o dito auto a letrada Sra. Aldina Alfaya Freaza na defensa de Valentina, formulou recurso de apelación, e , admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.

Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.

Fundamentos

Único.- Mediante un auto do 27 de maio de 2011 a xuíza do Xulgado de Instrución número 1 de Ponteareas acordou a prisión provisional comunicada e sen fianza de Valentina . Contra o amentado auto recorre esta agora en apelación.

Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño, o seguinte:

Desde la STC 128/1995, de 26 de junio, este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del Derecho a la libertad personal ( art. 17.1 C.E. ) de quien aún goza del Derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto , la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria , provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997 , de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero , FJ 2 ).

b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una Resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del Derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal , en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.

Para ello, obviamente, la Resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y , en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena , el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, S.S.T.C. 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril , FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).

Un bo resumo de tal doutrina fíxoo máis recentemente aínda o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro, posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009 , do 23 de febreiro . Así:

Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SST.C. 62/1996, de 16 de abril , FJ 5; 44/1997, de 10 de abril , FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero , FJ 4). En la S.T.C. 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3, se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado , la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial , propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados , etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2, se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin , la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal".

A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Valentina nun todo nos amosa a corrección da Resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación das impugnacións.

Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da Resolución do presente recurso de apelación, a existencia duns feitos que presentan os caracteres dos delitos de incendios dos artigos 351 e 352 do Código penal e ameazas do artigo 169.2 tamén do Código penal . Destes preceptos legais tírase a posibilidade de impoñer unhas penas privativas de liberdade notoriamente Superiores aos dous anos de prisión. Amais, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se pronunciou o auto de prisión, como así o demostran as declaracións dos axentes da Policía Autonómica e das testemuñas que se reflicten na propia resolución xudicial contra a que se apela.

Agora ben , a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins a Resolución xudicial da instancia alude ao de asegurar a presenza da imputada no proceso, ao inferirse un racional risco de fuxida - artigo 503.1.3º.a da Lei de axuizamento criminal -. Pois ben , concordamos plenamente con tal apreciación, xa que a importancia da pena de prisión, sobre todo, no treito inicial da causa -aínda non se cumpriu un mes dende que se acordou a prisión-, aconsella a elemental prudencia de adiar a supresión ou modificación da medida cautelar para un momento posterior , que ben pode ser inmediato dado que os feitos non semellan especialmente complexos.

E, por maior abastanza, na fase inicial da causa tamén concorre a finalidade prevista no artigo 503.1.3º c) e 2 da Lei de axuizamento criminal, xa que coa posta en liberdade agora da apelante poderían poñerse en risco os bens xurídicos das vítimas (os veciños da imputada) e esta podería incorrer en reiteración delituosa, como semella que indiciariamente xa ocorreu , máxime nunha época do ano como a presente. Todo isto decidímolo sen prexuízo, claro está, dunha ulterior revisión da situación persoal da apelante, caso de demorarse a instrución da causa.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,

Fallo

Desestimamos o recurso de apelación interposto polo defensa de Valentina, fronte o auto do Xulgado de Vixilancia Penitenciaria núm. 2 de Pontevedra, de 27 de maio de 2011, o cal debemos confirmar e confirmamos, sen facer especial pronunciamento das custas desta alzada.

Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún , para a súa notificación e cumprimento.

Únase un testemuño desta Resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.

Así , por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

O PRESIDENTE AS MAXISTRADAS

A SECRETARIA

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.