Última revisión
18/11/2010
Auto Penal Nº 474/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 306/2010 de 18 de Noviembre de 2010
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 8 min
Orden: Penal
Fecha: 18 de Noviembre de 2010
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 474/2010
Núm. Cendoj: 36038370022010200529
Núm. Ecli: ES:APPO:2010:1318A
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00474/2010
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA
Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Telf: 986.80.51.19
Fax: 986.80.51.14
Modelo: 662000
N.I.G.: 36039 41 2 2010 0006578
ROLLO: RT APELACION AUTOS 0000306 /2010 I
Juzgado procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.1 de O PORRIÑO
Procedimiento de origen: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0001161 /2010
RECURRENTE: Javier
Procurador/a:
Letrado/a: MARIA ALICIA NO VOA VALCARCEL
RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL
Procurador/a:
Letrado/a:
aut
AUTO NÚM. 474
==========================================================
ILMOS./AS. SRES./SRAS
Presidente
D. JOSE JUAN BARREIRO PRADO
Magistrados/as
Dª ROSARIO CIMADEVILA CEA
Dª LUIS CARLOS REY SANFIZ (Suplente)
==========================================================
En PONTEVEDRA, a dezaoito de novembro de dos mil dez
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrución núm. 1 de O Porriño, ditou un auto con data do 1 de outubro de 2010 , no que acordou a prisión provisional comunicada de Javier por un presunto delito contra a saúde pública, o cal se cumprirá no Centro Penitenciario.
Segundo.- Contra o dito auto a Letrada Sra. Mª Alicia Novoa Valcarcel en defensa de Javier , formulou recurso de apelación contra o auto de fecha 1 de outubro de 2010, e, admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.
Expón o parecer de Sala o maxistrado relator don JOSE JUAN BARREIRO PRADO.
Fundamentos
Único.- Por un auto do 1 de outubro de 2010 a xuíza do Xulgado de Instrución número 1 do Porriño acordou a prisión provisional comunicada sen fianza de Javier . Contra a amentada resolución recorre agora en apelación perante esta alzada, coa expresa oposición da fiscal.
Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño, que:
Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero , FJ 3; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero , FJ 2).
b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.
Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero , FJ 2).
Un bo resumo de tal doutrina máis recentemente aínda o fixo o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro, posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro . Así:
Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero , FJ 4). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre , FJ 3, se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio , FJ 2, se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal.
A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Javier nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación das impugnacións.
Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal. Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación, a existencia duns feitos que presentan os caracteres dun delito contra a saúde pública previsto e penado no artigo 368 do Código penal . Deste precepto legal tírase a posibilidade de impoñer unha pena privativa de liberdade notoriamente superior aos dous anos de prisión. Así mesmo, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión, como así o demostra, sobre todo, a incautación duns 100 g de heroína dentro dun tupper nas circunstancias amplamente reflectidas no auto que se combate.
Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins reflectidos na instancia subsiste aínda agora o de evitar o risco de que o imputado leve a cabo outros feitos delituosos, xa que conta con antecedentes penais polo mesmo e por outros delitos, está imputado noutra causa por tráfico de drogas que se segue no mesmo Xulgado a quo, e, aínda que refire que está desintoxicado e que non se dedica ao tráfico de drogas, resulta que recoñeceu o seu consumo o día anterior aos feitos e a cantidade ocupada -100 g de heroína- non se ofrece moi compatible co autoconsumo.
En conclusión, e sen prexuízo de ulteriores revisións da medida cautelar persoal que agora confirmamos, rexeitamos o recurso de apelación formulado.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
A Sala acorda: Se desestima o recurso de apelación formulado pola defensa de Javier , fronte o auto do 1 de outubro de 2010 ditado polo Xulgado de Instrución núm. 1 de O Porriño , nas dilixencias previas proc. Abreviado núm. 1161/2010, o cal debemos confirmar e confirmamos.
Devólvanse as actuacións ó Xulgado de procedencia con testemuño desta resolución, para cumprimento do acordado, arquivándose o rolo.
Achéguese un testemuño desta resolución ó rolo de Sala.
Así o acordamos, mandamos e asinamos por medio deste auto.
EL PRESIDENTE LOS/AS MAGISTRADOS/AS
LA SECRETARIA
