Última revisión
27/07/2011
Auto Penal Nº 486/2011, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 256/2011 de 27 de Julio de 2011
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 8 min
Orden: Penal
Fecha: 27 de Julio de 2011
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 486/2011
Núm. Cendoj: 36038370022011200498
Núm. Ecli: ES:APPO:2011:1021A
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00486/2011
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA
Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Telf: 986.80.51.19
Fax: 986.80.51.14
Modelo: 662000
N.I.G.: 36024 41 2 2011 0201532
RT ROLLO: APELACION AUTOS 0000256 /2011 J
Juzgado procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.2 de LALIN
Procedimiento de origen: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0000282 /2011
RECURRENTE: Jose Francisco
Procurador/a:
Letrado/a: MARIA DEL CARMEN SILVA LOPEZ
RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL
Procurador/a:
Letrado/a:
MAXISTRADOS/AS
Ilmo. Sr. don José Juan Ramón Barreiro Prado, presidente
Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea
Ilmo. Sr. don Celso Joaquín Montenegro Vieitez
A U T O NÚM. 486
Pontevedra, vinte e sete de xullo de dous mil once
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrucción núm. 2 de Lalín ditou un auto con data do 30 de xuño de 2011 no que se decretaba a prisión provisional comunicada e sen fianza de Jose Francisco .
Segundo.- Contra o dito auto a letrada María del Carmen Silva López, na representación de Jose Francisco, formulou recurso de reforma, ditándose auto do 7 de xullo de 2011 que o desestima. E admitido a trámite recurso subsidiario de apelación, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.
Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.
Fundamentos
Único.- Por un auto do 30 de xuño de 2011 a xuíza do Xulgado de Instrución número 2 de Lalín acordou a prisión provisional e sen fianza de Jose Francisco . E por medio dun novo auto do 7 de xullo de 2011 rexeitou o recurso de reforma contra o primeiro auto e admitiu a trámite perante esta alzada o subsidiario recurso de apelación, coa oposición do fiscal.
Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño, que:
Desde la STC 128/1995, de 26 de junio, este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del Derecho a la libertad personal ( art. 17.1 C.E. ) de quien aún goza del Derecho a la presunción de inocencia, exige , como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995 , de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997 , de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una Resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable" , entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del Derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal , en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.
Para ello, obviamente, la Resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y , en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, S.S.T.C. 128/1995, de 26 de julio , FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
Un bo resumo de tal doutrina fíxoo máis recentemente aínda o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008 , do 11 de febreiro, posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro . Así:
Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SST.C. 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997 , de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la S.T.C. 333/2006 , de 20 de noviembre , FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado , la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial , propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2, se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal.
A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Jose Francisco nun todo nos amosa a corrección da Resolución da instancia e , xa que logo, a inexorable desestimación da impugnación.
Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da Resolución do presente recurso de apelación, a existencia duns feitos que presentan os caracteres de varios delitos de roubo con forza nas cousas dos artigos 237, 238 , 240 e 241, en relación co artigo 74, do Código penal . Destes preceptos legais tírase a posibilidade de impoñer unhas penas privativas de liberdade notoriamente Superiores aos dous anos de prisión. Amais, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se pronunciou o auto de prisión, como así o demostran as declaracións do propio apelante ao recoñecer a súa directa e voluntaria participación nuns doce roubos con forza entre os meses de maio e xuño.
Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade , que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E, verbo dos amentados fins, a resolución xudicial da instancia alude a que se pretende evitar o risco de que o imputado poida cometer outros feitos delituosos - artigo 503.2 da Lei de axuizamento criminal -. Pois ben, concordamos plenamente con tal apreciación, xa que a reiteración delituosa durante un moi cativo lapso temporal , unida á ausencia de toda fonte de ingresos lícita do recorrente -que se reflicte na Resolución contra a que se apela-, pon de relevo ben ás claras o risco de que poida volver a reincidir no mesmo tipo de comportamentos ilícitos de xeito inmediato, cando a día de hoxe aínda non cumpriu un mes de privación de liberdade. Tomamos esta decisión sen prexuízo, claro está, de que se poida mudar no futuro tan drástica medida cautelar persoal por outras menos gravosas, caso de demora das actuacións antes da celebración da vista oral.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
DESESTIMAR o recurso de apelación formulado por Jose Francisco, fronte o auto do 30 de xuño de 2011, ditado polo Xulgado de Instrución núm. 2 de Lalín nas dilixencias previas núm. 282/11, e confirmar a devandita Resolución nos seus termos.
A presente Resolución é firme e contra ela non cabe recurso ningún.
Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún , para a súa notificación e cumprimento.
Únase un testemuño desta Resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.
Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.
