Última revisión
09/12/2010
Auto Penal Nº 516/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 330/2010 de 09 de Diciembre de 2010
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 9 min
Orden: Penal
Fecha: 09 de Diciembre de 2010
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 516/2010
Núm. Cendoj: 36038370022010200465
Núm. Ecli: ES:APPO:2010:1222A
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
AUTO: 00516/2010
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA
Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Telf: 986.80.51.19
Fax: 986.80.51.14
Modelo: 662000
N.I.G.: 36039 41 2 2010 0007838
RT ROLLO: APELACION AUTOS 0000330 /2010 J
Juzgado procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.3 de O PORRIÑO
Procedimiento de origen: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO 0002055 /2010
Peza de situación personal núm. 28/10
RECURRENTE: Rita
Procurador/a:
Letrado/a: CARLOS FREIRE ESTEVEZ
RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL
Procurador/a:
Letrado/a:
MAXISTRADOS/AS
Ilmo. Sr. don José Juan Ramón Barreiro Prado, presidente
Ilma. Sra. dona M. Mercedes Pérez Martín Esperanza
Ilma. Sra. don Luis Carlos Rey Sanfiz
A U T O NÚM. 516
Pontevedra, nove de decembro de dous mil dez
Antecedentes
Primeiro.- Na causa arriba mencionada o Xulgado ditou un auto con data do 23 de novembro de 2010 no que se decretaba a prisión provisional comunicada e sen fianza da imputada Rita .
Segundo.- Contra o dito auto a procuradora ANGELES GONZÁLEZ RODRÍGUEZ, na representación de Rita , formulou recurso de apelación e, admitido a trámite, remitíronse as actuacións a este Tribunal para a súa resolución.
Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.
Fundamentos
Único.- Por un auto do 23 de novembro de 2010 o xuíz do Xulgado de Instrución número 3 do Porriño acordou a prisión provisional comunicada sen fianza de Rita . Contra a amentada resolución recorre agora ela en apelación perante esta alzada, coa expresa oposición do fiscal.
Lembraba o Tribunal Constitucional, na súa sentenza 152/2007, do 18 de xuño , o seguinte:
Desde la STC 128/1995, de 26 de junio , este Tribunal viene afirmando que la prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige, como presupuesto, la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FFJJ 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
b) Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser "suficiente y razonable", entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquélla que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego -la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro- a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional.
Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración "además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado", matizando que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a tomar en consideración las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, FJ 4; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 47/2000, de 17 de febrero, FJ 3; 35/2007, de 12 de febrero, FJ 2 ).
Un bo resumo de tal doutrina fíxoo aínda máis recentemente o mesmo Tribunal Constitucional na súa sentenza 27/2008, do 11 de febreiro , posteriormente reiterada polas SSTC 122/2009, do 18 de maio, e 50/2009, do 23 de febreiro . Así:
Por ello la legitimidad constitucional de la prisión provisional exige que su aplicación tenga como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de una acción delictiva; como objetivo la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida; y como fundamento la ponderación de las circunstancias concretas que, de acuerdo con el presupuesto legal y la finalidad constitucionalmente legítima, permitan la adopción de la medida ( SSTC 62/1996, de 16 de abril, FJ 5; 44/1997, de 10 de abril, FJ 5; 66/1997, de 7 de abril, FJ 4; 33/1999, de 8 de marzo, FJ 3, y 14/2000, de 17 de enero, FJ 4 ). En la STC 333/2006, de 20 de noviembre, FJ 3 , se concretó como constitutiva de estos fines la conjura de ciertos riesgos relevantes para el desarrollo normal del proceso o para la ejecución del fallo que parten del imputado: su sustracción a la acción de la Justicia, la obstrucción de la instrucción penal y, en un plano distinto, aunque íntimamente relacionado, la reiteración delictiva, pero lo que en ningún caso puede perseguirse con la prisión provisional son fines punitivos o de anticipación de la pena, o fines de impulso de la instrucción sumarial, propiciando la obtención de pruebas de declaraciones de los imputados, etc. Y, con cita en la STC 128/1995, de 26 de julio, FJ 2 , se concluyó que "todos estos criterios ilustrarían, en fin, la excepcionalidad de la prisión provisional que tantas veces ha subrayado este Tribunal.
A aplicación da anterior doutrina constitucional con motivo do recurso de apelación formulado por Rita nun todo nos amosa a corrección da resolución da instancia e, xa que logo, a inexorable desestimación das impugnacións.
Non cómpre poñer en dúbida a concorrencia dos requisitos esixidos no artigo 503.1.1º e 2º da Lei de axuizamento criminal . Isto é, e enténdase que só para os efectos da resolución do presente recurso de apelación: a existencia duns feitos que presentan os caracteres dun delito contra a saúde pública previsto e penado nos artigos 368 e 369.1.10ª do Código penal . Destes preceptos legais tírase a posibilidade de impoñer unha pena privativa de liberdade notoriamente superior aos dous anos de prisión -ata trece anos e seis meses de prisión-. Amais, na causa constan motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal figura delituosa a persoa contra a que precisamente se ditou o auto de prisión, como así o demostran os seguintes feitos: que a agora apelante recollese un paquete postal con droga -cocaína- no seu interior, no que constaba o seu nome, apelidos e enderezo en Salceda de Caselas; que antes recibiu o correspondente aviso de correos para a súa recollida no que como remitente constaba unha persoa - Begoña - e un país de procedencia -Arxentina-, cando nin coñece a aquela nin mantén relacións co devandito país; que non se decatase, sorprendentemente, de que no aviso figuraba aquel nome e país e, xa que logo, que non coincidía co da súa nai - Paula - e coa residencia desta -Colombia-; que o nome da remitente do paquete tampouco coincidise co da prima e amiga que axudan a súa nai en Colombia cos escritos por ser analfabeta; que, aínda que agardase a recorrente por outro paquete postal con roupa, este recibiríao dos supostos amigos que di ter en Fuenlabrada e non fóra de España; e os demais que se reflicten na propia resolución contra a que se apela.
Agora ben, a carón de tales requisitos a lei esixe, para ditar e manter tan drástica medida cautelar persoal como é a privación da liberdade, que con ela se persiga algunha das finalidades que tamén no citado artigo 503 da LACrim se prevén. E verbo dos amentados fins a resolución xudicial da instancia alude ao de asegurar a presenza da imputada no proceso ao inferirse un racional risco de fuxida - artigo 503.1.3º.a da Lei de axuizamento criminal -. Pois ben, concordamos plenamente con tal apreciación xa que a importancia da pena de prisión, sobre todo, no treito inicial da causa -pouco máis de medio mes leva presa a apelante-, en unión de que Rita pasou a maior parte da súa vida residindo no estranxeiro -Colombia-, onde aínda mantén fondos lazos familiares, fan aconsellable, polo de agora, manter a medida cautelar persoal que se impugna. Todo isto sen prexuízo, claro está, dunha ulterior revisión de tal situación ante un caso que, a xulgar polo testemuño de particulares enviado a esta alzada, non debera ofrecer resistencia a unha pronta convocatoria de xuízo oral.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.
Fallo
DESESTIMAR o recurso de apelación formulado pola representación procesual de Rita , fronte o auto do 23 de novembro de 2010, ditado polo Xulgado de Instrución núm. 3 de O Porriño, na peza de situación persoal núm. 28/10, derivada das dilixencias previas 2055/10 , e confirmar a devandita resolución nos seus termos.
A presente resolución é firme e contra ela non cabe recurso ningún.
Devólvanselle as actuacións ao xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe recurso ningún, para a súa notificación e cumprimento.
Únase un testemuño desta resolución aos autos correspondentes e ao rolo de Sala.
Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.
