Auto Penal Nº 536/2007, A...re de 2007

Última revisión
27/12/2007

Auto Penal Nº 536/2007, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 593/2007 de 27 de Diciembre de 2007

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 9 min

Orden: Penal

Fecha: 27 de Diciembre de 2007

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 536/2007

Núm. Cendoj: 36038370022007200488

Resumen:
TRÁFICO DE DROGAS CUALIFICADO

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

AUTO: 00536/2007

AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA

Sección núm. 002

Rolo: 593/2007 CR

Procedencia: JDO.1A.INST.E INSTRUCCION N.1 de TUI

Proc. de orixe: DILIGENCIAS PREVIAS PROC. ABREVIADO nº 0000420 /2007

Maxistrados

Don Antonio Berengüa Mosquera, Presidente

Don José Juan Ramón Barreiro Prado

Dona Rosario Cimadevila Cea

AUTO NÚM. 536

Pontevedra, vinte e sete de decembro de dous mil sete

Antecedentes

Primeiro. Na causa arriba mencionada o Xulgado de Instrucción núm. 1 de Tui ditou o auto do 1 de outubro de 2007 no que acordaba a prisión provisional comunicada e sen fianza de D. Evelio .

Segundo. Contra o dito auto a representación procesual de D. Evelio , formulou recurso de reforma que foi desestimado por auto de data 23 de outubro de 2007 e contra dita resolución interpuxo recurso de apelación, que foi admitido, previos os trámites correspondentes, remitindo as dilixencias a este tribunal para a súa resolución.

Expón o parecer da Sala o maxistrado relator don José Juan Ramón Barreiro Prado.

Fundamentos

ÚNICO.- Lembra a recente STC 149/2007, do 18 de xuño , a súa doutrina a partires da STC 128/1995, do 26 de xuño , no atinxente á revisión das resolucións xudiciais a través das cales se decreta a prisión provisional.

"A prisión provisional es una medida cautelar cuya legitimidad constitucional, en tanto que limitativa del derecho a la libertad personal ( art. 17.1 CE ) de quien aún goza del derecho a la presunción de inocencia, exige como presupuesto la existencia de indicios racionales de la comisión de un delito por parte del sujeto pasivo; como objetivo, la consecución de fines constitucionalmente legítimos y congruentes con la naturaleza de la medida (riesgo de fuga, de obstrucción del normal desarrollo del proceso o de reiteración delictiva); y, como objeto, que se la conciba tanto en su adopción como en su mantenimiento como una medida de aplicación excepcional, subsidiaria, provisional y proporcionada a la consecución de dichos fines (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio [RTC 1995, 128], FF. 3 y 4; 66/1997, de 7 de abril [RTC 1997, 66], F. 4; 33/1999, de 8 de marzo [RTC 1999, 33], F. 3; 47/2000, de 17 de febrero [RTC 2000, 47], F. 3 ; o más recientemente STC 35/2007, de 12 de febrero [RTC 2007, 35], F. 2 ). Las decisiones relativas a la adopción y mantenimiento de prisión provisional han de expresarse a través de una resolución judicial motivada, motivación que ha de ser «suficiente y razonable», entendiendo por tal no la que colma meramente las exigencias del derecho a la tutela judicial efectiva, sino aquella que respeta el contenido constitucionalmente garantizado del derecho a la libertad afectado, ponderando adecuadamente los intereses en juego y la libertad de la persona cuya inocencia se presume, por un lado; la realización de la administración de la justicia penal, en atención a los fines que hemos reseñado, por otro, a partir de toda la información disponible en el momento de adoptar la decisión y del entendimiento de la prisión provisional como una medida excepcional, subsidiaria y provisional. Para ello, obviamente, la resolución judicial ha de expresar cuál es el presupuesto de la medida y el fin constitucionalmente legítimo perseguido. Y, en relación con la constatación del peligro de fuga, hemos destacado que deberán tomarse en consideración «además de las características y la gravedad del delito imputado y de la pena con que se le amenaza, las circunstancias concretas del caso y las personales del imputado», matizando, que si bien en un primer momento la necesidad de preservar los fines constitucionalmente legítimos de la prisión provisional pueden justificar que se adopte atendiendo sólo a circunstancias objetivas, como el tipo de delito y la gravedad de la pena, el transcurso del tiempo modifica el valor de este dato en la ponderación y obliga a ponderar las circunstancias personales del sujeto privado de libertad y los datos del caso concreto (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, F. 4; 66/1997, de 7 de abril, F. 4; 47/2000, de 17 de febrero, F. 3; 35/2007, de 12 de febrero, F. 2 ). Por otra parte, respecto a la proximidad de la celebración del juicio oral como dato a partir del cual sustentar los riesgos que se pretenden evitar, este Tribunal ha sostenido que, al tener un sentido ambivalente o no concluyente, dado que el avance del proceso puede contribuir tanto a cimentar con mayor solidez la imputación como a debilitar los indicios de culpabilidad del acusado, el órgano judicial debe concretar las circunstancias que avalan en el caso concreto una u otra hipótesis (por todas, SSTC 128/1995, de 26 de julio, F. 3; 66/1997, de 7 de abril, F. 6; 146/1997, de 15 de septiembre, F. 5; 33/1999, 8 de marzo, F. 6; 35/2007, de 12 de febrero, F. 2 ). En particular, en el fundamento jurídico 6 de la STC 66/1997 , invocada por el demandante, sostuvimos que «el hecho de que la tramitación se halle avanzada y la vista próxima es en sí mismo considerado un dato ambivalente a los efectos de nuestro enjuiciamiento: es cierto que el paso del tiempo, con el avance de la instrucción y la perfilación de la imputación, puede ir dotando de solidez a ésta, lo que podría a su vez incrementar la probabilidad de una efectiva condena y, con ello, el riesgo de fuga. Sin embargo, no es menos cierto que en otras circunstancias el transcurso del tiempo puede producir efectos contrarios a los que acabamos de indicar, no sólo porque el devenir del procedimiento puede debilitar los indicios que apuntan a la culpabilidad del acusado, sino también porque, como se razonó en la STC 128/1995 con amplia cita de Sentencias del Tribunal Europeo de Derechos Humanos, el argumento del peligro de fuga "se debilita por el propio paso del tiempo y la consiguiente disminución de las consecuencias punitivas que puede sufrir el preso (Sentencias del Tribunal Europeo de Derechos Humanos de 27 de junio de 1968 [TEDH 1968, 1], caso Wemhoff; de 27 de junio de 1968 [TEDH 1968, 2], caso Neumeister; de 10 de noviembre de 1969 [TEDH 1969, 2], caso Matznetter)" [fundamento jurídico 4 b)]. Esta ambivalencia es precisamente la que obliga a que, cuando se alude a lo avanzado de la tramitación y al aseguramiento de la celebración del juicio oral, dato puramente objetivo, se concreten las circunstancias específicas derivadas de la tramitación que en cada caso abonan o no la hipótesis de que, en el supuesto enjuiciado, el transcurso del tiempo puede llevar a la fuga del imputado. La simple referencia a lo avanzado de la tramitación carece como tal de fuerza argumentativa para afirmar la posibilidad de que el imputado huya".

A que se pretende recta interpretación e aplicación da anterior doutrina ao caso que nos ocupa, de xeito inexorable determina a confirmación da resolución xudicial recorrida.

Os requisitos do artigo 503.1.1º e 2º da Lei de Axuizamento Criminal nun todo concorren no presente caso, posto que, estase en presenza dun presunto delito contra a saúde pública, na súa modalidade de sustancias ou produtos que causan grave dano, do artigo 368 do Código Penal , prevéndose unhas penas que sobrepasan os dous anos de prisión; asemade que, na causa aparecen motivos bastantes para crer responsable criminalmente de tal delito ao recorrente en apelación, a teor das circunstancias fácticas das que dá conta a Xuíz a quo e que, resumidamente, refírense á incautación a Evelio duns 100 gramos de cocaína que el mesmo meteu no bolso da súa noiva así como, xa no seu domicilio, de 28 envoltorios cun total de 25,6 gramos da mesma indicada sustancia, outros 6,2 gramos de cocaína, e outros 51,7 gramos da mesma droga, do xeito que consta na correspondente acta e na resolución xudicial que se impugna. Abondan nos indicios existentes cotra o apelante, a súas propias manifestacións, a dos outros implicados, e o resultado das gravacións das escoitas telefónicas a teor das cales o propio Evelio tamén foi interrogado.

E se os amentados requisitos concorren, outro tanto cómpre dicir da finalidade ( artigo 503.1.3º da Lei de Axuizamento Criminal ) perseguida coa medida cautelar persoal da prisión sen fianza decretada para o recorrente. Así, a do aseguramento da presenza do imputado no proceso colíxese da natureza dos referidos feitos delituosos, da gravidade da pena que pode impoñerse a teor artigo 368 do Código Penal nun caso no que se superan os 180 gramos de cocaína, e no que nin o arraigo que alega é tan sólido como ten contestado a Xuíz a quo, nin incluso o mesmo lle serveu de freo para a súa presunta actividade delituosa con afectación doutras persoas do seu máis directo entorno. Outro tanto cómpre dicir da finalidade perseguida coa medida cautelar persoal adoptada de evitar a ocultación, alteración ou destrucción das fontes de proba relevantes para o axuizamento ( artigo 503.1.3º.b da LACrim ) e, sobre todo, con relación ás dilixencias que a propia Xuíz menciona como son as declaracións dos outros implicados, no testemuño dos cales podería influír na fase inicial do procedemento.

Velaí polo que na resolución xudicial recorrida de abondo se expresaron os motivos que levaban á prisión, e se consignaron os fins de tal medida cautelar que, polo de agora subsistindo, porén, non impedirán a adopción de medidas cautelares persoais menos drásticas e gravosas unha vez que coa desexable celeridade se poña remate ás fundamentais dilixencias instructoras que aínda penden.

En consecuencia e, polo de agora, cómpre manter a situación de prisión provisional do recorrente, sen prexuízo, claro está, de ulteriores reconsideracións.

Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.

Fallo

Que debiamos desestimar e desestimamos o recurso de apelación interposto pola representacion procesual de D. Evelio fronte o Auto ditado con data do 23 de outubro de 2007 , que desestimaba o recurso de reforma interposto contra o auto de data 1 de outubro de 2007, polo Ilmo. Maxistrado-Xuíz do Xulgado de Instrucción núm. 1 de Tui, no procedemento de Dilixencias Previas Proc. abreviado núm. 420/07 (rolo de apelación núm. 593/07), e debemos confirmar o mencionado Auto.

Devólvanselle as actuacións ó xulgado de procedencia xunto cun testemuño da presente resolución, contra a que non cabe ningún recurso, para a súa notificación e cumprimento.

Únase un testemuño desta resolución ós autos correspondentes e ó rolo de Sala.

Así, por medio deste auto, o acordamos, mandamos e asinamos.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.