Acerca de operadores lógicos
Última revisión
03/06/2021
Sentencia ADMINISTRATIVO Nº 127/2021, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15057/2020 de 02 de Marzo de 2021
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 18 min
Orden: Administrativo
Fecha: 02 de Marzo de 2021
Tribunal: TSJ Galicia
Ponente: FERNANDEZ LEICEAGA, FERNANDO
Nº de sentencia: 127/2021
Núm. Cendoj: 15030330042021100132
Núm. Ecli: ES:TSJGAL:2021:1390
Núm. Roj: STSJ GAL 1390:2021
Encabezamiento
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO
PROCURADOR D./Dª.
A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a
A CORUÑA, dos de marzo de dous mil vinte e un.
No recurso contencioso-administrativo que, co número 15057/2020, presentado por Dº Sergio, representado polo procurador Sr. Castro Bugallo, dirixido polo letrado Dº.Bertolo García , contra o acordo de 13.11.2019 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo avogado do Estado.
É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA.
Antecedentes
Fundamentos
O recorrente - nos anos 2013-14-15- desenvolvía o seu traballo coma mariñeiro no buque CROIX MORAND - de bandeira francesa e propiedade da empresa URRUGNE SART ( conta cun CIF español e francés)-- e estaba contratado pola sociedade española GEST URRUGNE SL, que refacturaba á empresa francesa os custos totais do traballador.
O barco ten licenza para pescar en augas comunitarias.
No ano 2011-12 era mariñeiro no buque O GENITA da empresa HIJOS DE VIDAL BANDÍN.
Rexeitáronlle a solicitude ó non acreditarse os días de traballo no estranxeiro, as zonas de pesca e os días en cadansúa zona, nin tampouco que se realice para unha entidade ou empresa non residente en España.
O letrado do Estado se opón.
Compre sinalar, con carácter previo, que o recorrente solicita a rectificación das autoliquidacións dos IRPF dos anos 2011 a 2015, se ben, a motivación da demanda se cingue os anos 2013-14-15 - só fala do traballo na embarcación CROIX MORAND e nada indica verbo da embarcación O GENITA, que pertencia a un armador español. Verbo da mesma só consta a certificación da empresa de que o barco tiña bandeira inglesa e que faenaba no Gran Sol, sen maiores datos.
Desto se deriva que non poidamos acollelo recurso verbo dos anos 2011-12.
Respecto do ano 2013, ó non achegarse a licenza de pesca do buque CROIX MORAND non é posible entender acreditado o traballo no estranxeiro: é posible que nese ano estivera despachado para pescar en augas nacionais españolas.
Verbo dos anos 2014 a 2015.
Consonte co art. 7. p) Os rendementos do traballo percibidos por traballos efectivamente realizados no estranxeiro, cos seguintes requisitos: 1.º Que devanditos traballos realícense para unha empresa ou entidade non residente en España ou un establecemento permanente radicado no estranxeiro nas condicións que regulamentariamente se establezan. En particular, cando a entidade destinataria dos traballos estea vinculada coa entidade empleadora do traballador ou con aquela na que preste os seus servizos, deberán cumprirse os requisitos previstos no apartado 5 do artigo 16 do texto refundido da Lei do Imposto sobre Sociedades, aprobado polo Real Decreto Lexislativo 4/2004, do 5 de marzo ( RCL 2004, 640 e 801) . 2.º Que no territorio en que se realicen os traballos aplíquese un imposto de natureza idéntica ou análoga á deste imposto e non se trate dun país ou territorio considerado como paraíso fiscal. Considerarase cumprido este requisito cando o país ou territorio no que se realicen os traballos teña subscrito con España un convenio para evitar a dobre imposición internacional que conteña cláusula de intercambio de información.
A exención aplicarase ás retribucións devengadas durante os días de estancia no estranxeiro, co límite máximo de 60.100 euros anuais. Regulamentariamente poderá establecerse o procedemento para calcular o importe diario exento. Esta exención será incompatible, para os contribuíntes destinados no estranxeiro, co réxime de excesos excluídos de tributación previsto no regulamento deste imposto, calquera que sexa o seu importe. O contribuínte poderá optar pola aplicación do réxime de excesos en substitución desta exención.'.
Pola súa banda, o artigo 6 do Regulamento do Imposto, aprobado polo Real Decreto 439/2007, do 30 de marzo ( RCL 2007, 664 ) (BOE do 31 de marzo), en diante RIRPF, dispón o seguinte: '1. Estarán exentos do Imposto, de acordo co previsto no artigo 7. p) da Lei do Imposto, os rendementos do traballo percibidos por traballos efectivamente realizados no estranxeiro, cando concorran os seguintes requisitos: 1.º Que devanditos traballos realícense para unha empresa ou entidade non residente en España ou un establecemento permanente radicado no estranxeiro. En particular, cando a entidade destinataria dos traballos estea vinculada coa entidade empleadora do traballador ou con aquela na que preste os seus servizos, entenderanse que os traballos se han realizado para a entidade non residente cando de acordo co previsto no apartado 5 do artigo 16 do texto refundido da Lei do Imposto sobre Sociedades poida considerarse que se prestou un servizo intragrupo á entidade non residente porque o citado servizo produza ou poida producir unha vantaxe ou utilidade á entidade destinataria. 2.º Que no territorio en que se realicen os traballos aplíquese un imposto de natureza idéntica ou análoga á deste Imposto e non se trate dun país ou territorio cualificado regulamentariamente como paraíso fiscal. Considerarase cumprido este requisito cando o país ou territorio no que se realicen os traballos teña subscrito con España un convenio para evitar a dobre imposición internacional que conteña cláusula de intercambio de información. 2. A exención terá un límite máximo de 60.100 euros anuais. Para o cálculo da retribución correspondente aos traballos realizados no estranxeiro, deberán tomarse en consideración os días que efectivamente o traballador estivo desprazado no estranxeiro, así como as retribucións específicas correspondentes aos servizos prestados no estranxeiro. Para o cálculo do importe dos rendementos devengados cada día polos traballos realizados no estranxeiro, á marxe das retribucións específicas correspondentes aos citados traballos, aplicarase un criterio de repartición proporcional tendo en conta o número total de días do ano. 3. Esta exención será incompatible, para os contribuíntes destinados no estranxeiro, co réxime de excesos excluídos de tributación previsto no artigo 9.A.3. b) deste Regulamento, calquera que sexa o seu importe. O contribuínte poderá optar pola aplicación do réxime de excesos en substitución desta exención.'.
Non se pon en cuestión, nin pola AEAT, nin polo TEAR nin polo advogado do Estado, que o recorrente teña a súa residencia en España.
O que se cuestiona e a concorrencia dos demais requisitos do art. 7.p Lei 35/2006 e 6 RD 439/2007, en concreto, para quen presta os seus servizos.
O artigo 7.p, a norma esixe, para aplicar a exención, que se trate dun rendemento derivado dun traballo realizado para unha empresa ou entidade non residente en España ou un establecemento permanente radicado no estranxeiro. Para entender que o traballo se haxa prestado de maneira efectiva no estranxeiro, requírese tanto un desprazamento do traballador fose do territorio español, como que o centro de traballo sitúese, polo menos de forma temporal, fóra de España.
Coma indica o letrado do Estado, o recorrente é contratado pola empresa española GESTI URRUGNE SL, e esta cede ó traballador á empresa armadora URRUGNE SART, que ten cif francés e español e con domicilio fiscal en España-Pasajes-Guipuzcoa, e que é a propietaria do buque - de bandeira fracesa- CROIX MORAND.
As dúas empresas GESTI URRUGNE SL/URRUGNE SART teñen o mesmo administrador: Sra. Teresa; as súas relacions resultan do contrato de arrendamento de servizos, polo que, a empresa española prestalle
O recorrente, verbo deste feito, alega que o Regulamento CEE 884/2004 autoriza esta modalidade de contratación, e que esta circunstancia non exclúe que o traballo se desenvolva para unha empresa estranxeira- propietaria do barco- e en beneficio desta.
Consonte co artigo 11.4 Regulamento CEE 833/2004:
A regulación dita carece de relevancia -decisiva- para resolvela controversia dado que, o regulamento CEE ten coma finalidade resolvelos problemas da Seguridade Social e determinar onde debe facerse a cotización, mais non determina o lugar da prestación dos servizos a efectos tributarios. O único de relevo é que, o feito de cotizar en España - cando se traballa nun buque doutra nacionalidade - non determina o lugar de traballo ós efectos do artigo 7.p LRPF.
Polo tanto, e dado o peculiar modo de contratación: orixinariamente por parte dunha empresa Española, para prestar servizos nun buque estranxeiro, o determinante é se está acreditado que os traballos se desenvolven no estranxeiro.
Verbo deste extremo non existe dúbida posible, ; o buque CROIX MORAND- de bandeira francesa- ten licenza para pescar en augas comunitarias ( licenzas para os anos 2014-15 ) e, dentro delas, non están as augas españolas.
A propia resolución da AEAT, con cita das consultas da DXT- entre elas a V0407/2015- recoñece que os traballos se realizan onde faene o barco.
O que pon en cuestión a AEAT é que non se acredita onde faena cada día o barco - dentro da ampla zona autorizada, que abrangue, a Suecia, Dinamarca, Noruega, Reino Unido e Irlanda- o que impide controlar se existe un convenio de dobre imposición e se falarmos dun paraíso fiscal.
Tampouco considera acreditados os días de traballo no estranxeiro, e considera que o buque non é un establecemento permanente no estranxeiro ( STSX Galicia 518/2010 ).
Verbo do outro atranco: días de traballo no estranxeiro; tampouco concordamos coa AEAT en que este sexa un dato relevante. Non se nega que os ingresos ( de traballo ) do recorrente deriven, en exclusiva, do traballo no barco CROIX MORAND - non constan, nas suas declaracións do IRPF outros ingresos por rendas de traballo-, e que este teña a súa licencia de pesca para augas comunitarias non españolas. Podemos deducir cun elevado grao de certeza que pagáronlle por traballar no barco, e dado estivo contratado, de xeito continuado, dende o mes de xuño de 2013 ata o 2015, tódalas retribucións percibidas o foron polo seu traballo no estranxeiro.
O feito de que o barco atraque en peiraos españois, de xeito ocasional, non autoriza a descontar eses días coma de traballo en España.
Verbo do último atranco; o letrado do Estado cita a sentenza de 19.12.2020 - en tanto que a AEAT a 518/2010- deste Tribunal en apoio da súa pretensión: o receptor dos servizos é unha empresa española.
O que acontece é que o suposto obxecto de estudio nunha e outra non é coincidente co presente.
O recorrente presta servizos nun buque pesqueiro de bandeira francesa; buque que pertence a unha empresa francesa ( se ben domiciliada fiscalmente en España ), polo que, a relación de dependencia laboral é, inequívoca, cunha empresa que desenvolve a súa actividade fora do territorio nacional. Coñecer o mundo do mar carreta concluir que non é a empresa española GESTI URRUGNE SL quen dirixe a actividade laboral de Dº Sergio, senón que este está baixo a dependencia direta do capitán do barco, quen recibe ordes do armador, que é de nacionalidade francesa.
En termos similares aos dese precepto, a Lei 27/2014, do 27 de novembro, do Imposto sobre Sociedades, ao tratar a exención das rendas obtidas no estranxeiro a través dun establecemento permanente afirma no artigo 22, que: '3. Considerarase que unha entidade opera mediante un establecemento permanente no estranxeiro cando, por calquera título, dispoña fose do territorio español, de forma continuada ou habitual, de instalacións ou lugares de traballo nos que realice toda ou parte da súa actividade, ou actúe nel por medio dun axente autorizado para contratar, en nome e por conta do contribuínte, que exerza con habitualidad devanditos poderes. En particular, entenderase que constitúen establecemento permanente as sedes de dirección, as sucursais, as oficinas, as fábricas, os
talleres, os almacéns, tendas ou outros establecementos, as minas, os pozos de petróleo ou de gas, as canteiras, as explotacións agrícolas, forestais ou pecuarias ou calquera outro lugar de exploración ou de extracción de recursos naturais, e as obras de construción, instalación ou montaxe cuxa duración exceda de 6 meses. Se o establecemento permanente atópase situado nun país co que España teña subscrito un convenio para evitar a dobre imposición internacional, que lle sexa de aplicación, estarase ao que del resulte.
4. Considerarase que un contribuínte opera mediante establecementos permanentes distintos nun determinado país, cando concorran as seguintes circunstancias:
a) Que realicen actividades claramente diferenciables.
b) Que a xestión destas leve de modo separado.
5. Consideraranse rendas dun establecemento permanente aquelas que o mesmo puidese obter se fose unha entidade distinta e independente, tendo en conta as funcións desenvolvidas, os activos utilizados e os riscos asumidos pola entidade a través do establecemento permanente.
A estes efectos, teranse en conta as rendas estimadas por operacións internas coa propia entidade naqueles supostos en que así estea establecido nun convenio para evitar a dobre imposición internacional que resulte de aplicación'.
En efecto, desta definición así como das contidas tanto no Convenio Modelo da OCDE que cita o Avogado do Estado como na Convención modelo das Nacións Unidas sobre a dobre tributación entre países desenvolvidos e países en desenvolvemento, a localización nun punto fixo parece unha nota esencial, de modo que a propia natureza da actividade pesqueira que, xeralmente, implica o desprazamento do buque nunha ampla zona non se axusta a tal esixencia.
Así, o artigo 5 do primeiro dos Convenios citados define o establecemento permanente aínda que o fai a efectos do convenio como: '1) ...lugar fixo de negocios mediante o cal unha empresa realiza toda ou parte da súa actividade'. No apartado 2, enumera ás: 'a) as sedes de dirección; b) as sucursais; c) as oficinas; d) as fábricas; e) os talleres; e f) as minas, os pozos de petróleo ou de gas, as canteiras ou calquera outro lugar de extracción de recursos naturais. E no seu apartado 3 equipara a tal concepto, as obras ou proxectos de construción ou instalación cando a súa duración excede de doce meses.
Este Convenio exclúe do concepto de establecemento permanente a: 'a) a utilización de instalacións co único fin de almacenar, expoñer ou entregar bens ou mercadorías pertencentes á empresa;
b) o mantemento dun depósito de bens ou mercadorías pertencentes á empresa co único fin de almacenalas, expoñelas ou entregalas;
c) o mantemento dun depósito de bens ou mercadorías pertencentes á empresa co único fin de que sexan transformadas por outra empresa;
d) o mantemento dun lugar fixo de negocios co único fin de comprar bens ou mercadorías, ou de recoller información, para a empresa;
e) o mantemento dun lugar fixo de negocios co único fin de realizar para a empresa calquera outra actividade de carácter auxiliar ou preparatorio;
f) o mantemento dun lugar fixo de negocios co único fin de realizar calquera combinación das actividades mencionadas nos subapartados a) a e), coa condición de que o conxunto da actividade do lugar fixo de negocios que resulte desa combinación conserve o seu carácter auxiliar ou preparatorio.
5. Non obstante o disposto nos apartados 1 e 2, cando unha persoa, distinta dun axente independente ao que será aplicable o apartado 6, actúe por conta dunha empresa e teña e exerza habitualmente nun Estado contratante poderes que a faculten para concluír contratos en nome da empresa, considerarase que esa empresa ten un establecemento permanente nese Estado @respecto de as actividades que dita persoa realice para a empresa, a menos que as actividades desa persoa limítense ás mencionadas no apartado 4 e que, de ser realizadas por medio dun lugar fixo de negocios, non determinasen a consideración do devandito lugar fixo de negocios como un establecemento permanente de acordo coas disposicións dese apartado.
6. Non se considera que unha empresa ten un establecemento permanente nun Estado contratante polo mero feito de que realice as súas actividades nese Estado por medio dun corredor, un comisionista xeral ou calquera outro axente independente, sempre que ditas persoas actúen dentro do marco ordinario da súa actividade...'.
En igual sentido delimita o concepto de 'establecemento permanente' o artigo 5 da Convencións.
No caso axuizado, non consta que o buque realizase actividades distintas da que conforma a propia da armadora, nin unha xestión independente da desta sociedade que é a que asume, salvo proba en contrario que non consta, toda a contratación, trámites e xestións necesarias para o exercicio da actividade ( aínda que as subcontrate ) . Aínda que a efectos laborais os buques pesqueiros son centros de traballo móbiles (Real Decreto 618/2020, do 30 de xuño, polo que se establecen melloras nas condicións de traballo no sector pesqueiro) iso non lle imprime, sen máis, a consideración de establecemento permanente no marco tributario, como vimos é preciso que concorran esas notas que permitan conceptuarlo como centro de negocios. Non basta, pois, con que sexa un instrumento de traballo.
En todo caso, reiteramos que para os efectos analizados ademais de desenvolver os traballos no estranxeiro, é preciso que o destinatario da actividade sexa unha empresa ou entidade non residente ou un establecemento permanente radicado no estranxeiro.
Polo tanto, unha vez clarexadas as anteriores cuestión, o determinante é se a empresa URRUGNE SART é residente ou non España, xa que, consonte resulta da resolución do TEAR ten o seu domicilio fiscal en Guipuzcoa ( e CIF español e francés ).
Non consta acreditado onde está o seu domicilio social; mailo dito o que si parece é que a súa dirección efectiva realízase dende España: a administradora reside en Pasaxes ( é, a súa vez, a administradora de GEST URRUGNE SL, a sociedade que, realmente, xestiona ó barco ).
O dito obriga a considerar que o Sr. Sergio traballa para unha sociedade con residencia en España, e polo tanto, a rexeitalo recurso.
Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu
Fallo
Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Sergio contra a resolución de 13.11.2019 do TEAR (liquidación IRPF 2011-12-13-14-15, exped. 15/05122-acumulados/2017).
Non facemos declaración das custas.
Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).
Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.