Sentencia ADMINISTRATIVO Nº 222/2021, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15183/2020 de 19 de Abril de 2021

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00222/2021

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

Correo electrónico:sala4.contenciosoadministrativo.tsxg@xustiza.gal

N.I.G:15030 33 3 2020 0000525

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015183 /2020 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Jose Ignacio

ABOGADONADIA VASSALLO

PROCURADORD./Dª. MARTA DIAZ AMOR

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

MARIA DOLORES RIVERA FRADE-PTE

JUAN SELLLES FERREIRO

FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, dezanove de abril dous mil vinte e un.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15183/2020, presentado por Dº Jose Ignacio, representado polo procurador Sra.Díaz Amor, dirixido polo letrado Dª Nadia Vassallo , contra o acordo de 08.01.2020 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo avogado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 11.295,45 EUROS .

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 08.01.2020 do TEAR que, rexeita a reclamación económico administrativa contra, a declaración de responsable subsidiaria de Dº Jose Ignacio nas débedas da sociedade ADEGAS DIA NOITE SL.

O Sr. Jose Ignacio era vogal do consello de administración de Adegas Dia Noite SL dende o 08.11.2002. As débedas xurdiron nos anos 2009/10.

Declaración de FALLIDO de 24.04.2013.

Dende o 4T 2011 tódalas autoliquidacións presentadas son negativas e a última é do ano 2015. Baixa na TXSS dende o ano 2010 e sen contas bancarias dende ese ano; Baixa provisional no rexistro mercantil dende o 27.12.2012.

Non formulou alegacións no expediente de derivación de responsabilidade.

SEGUNDO.-O recurso baséase en: a) falta de motivación do acordo de derivación de responsabilidade: non se reflicte a conduta neglixente que se lle imputa, e b) defectos de motivación nas liquidacións e nas notificacións da débeda reclamada.

A derivación de responsabilidade o é pola causa do art. 43.1.b, é decir, pola situación de cese na actividade da sociedade, a existenza de débedas, e o feito de non facer nada para pagalas.

Son causas de disolución entre outras segundo o art. 363 , Real Decreto Lexislativo 1/2010, do 2 de xullo (redacción art. 1 Lei 25/2011, de 1 agosto), a) Polo cesamento no exercicio da actividade ou actividades que constitúan o obxecto social. En particular, entenderase que se produciu o cesamento tras un período de inactividade superior a un ano, b) Pola conclusión da empresa que constitúa o seu obxecto. c) Pola imposibilidade manifesta de conseguir o fin social. d) Pola paralización dos órganos sociais de modo que resulte imposible o seu funcionamento. É dicir, non é necesario que a sociedade incorra nalgún suposto de disolución; a mera inactividade do administrador ante a existencia de débedas tributarias pendentes en caso de cesamento na actividade supón o nacemento da responsabilidade.

O recorrente non nega que a sociedade estea inactiva, indicando a AEAT que esto acontece dende o ano 2010.

Polo tanto, a partir do momento do cesamento, o administrador debe tutelar os intereses da AEAT de forma prioritaria, fronte ao resto de acredores se non quere incorrer en responsabilidade tributaria. Para iso ha de efectuar o pago, o adiamento ou fraccionamiento ou a comunicación á Administración das obrigacións tributarias pendentes ofrecendo bens para que esta última poida tomar medidas cautelares sobre os mesmos, instar o estado legal de suspensión de pagos ou a quebra voluntaria, así como a propia disolución da entidade. Tal e como sinala a AN na súa Sentenza do 24 de outubro de 2019 ( JUR 2019, 307213) a responsabilidade subsidiaria regulada no art. 43.1. b) da LGT derívase da consideración por parte da Administración tributaria de que, antes do cesamento dos administradores, a sociedade cesou nas súas actividades e non fixeron o necesario para promover a disolución e liquidación da entidade.

É certo que se esixe unha conduta culposa dos administradores , como unha inobservancia das obrigacións que a normativa impón ante o feito da finalización da actividade empresarial ou da existencia de estados de iliquidez ou insolvencia. STSJ Cataluña núm. 1038/2010, do 11 de novembro de 2010 ( JT 2011, 304 ) . Agora ben, non se esixe, a diferenza do suposto de sociedade en funcionamento do art. 43.1.a) , que o administrador realice unha conduta que teña como resultado unha infracción tributaria para a sociedade. É certo que, como pon de relevo algún pronunciamiento xudicial, a Lei non esixe «a existencia de infracción tributaria, nin por tanto mala fe ou neglixencia grave nos administradores para que a derivación sexa posible» e é que a débeda tributaria non ten que estar pendente por cometer unha infracción a sociedade. O que penaliza o precepto é a falta de colaboración coa Facenda Pública tras o cesamento, de forma que se esta prodúcese de forma efectiva impídese a súa aplicación. Non esquezamos que o cesamento na actividade dunha sociedade non acompañado de actuación algunha do administrador manifesta, por si mesma, unha actitude neglixente, cando non de mala fe do administrador.

Esto é o que acontece no caso presente; a sociedade cesou - de feito- no ano 2010 sendo o recorrente vicepresidente do consello de administración e non consta que realizara actividade ningunha dirixida ó pagamento das débedas: pedindo suspensión/aprazamentos, ofrecendo bens ou liquidando, de xeito ordenado, a sociedade.

Esto é o que lle imputa a AEAT e, se ben é certo que o fai cunha fórmula xeral, que serviría para outros supostos, este supostos serían, coma o presente: cesamento da actividade da sociedade e inactividade do órgano de administración.

O dito lévanos a considerar que non existe nulidade - por indefensión - por defecto de motivación verbo da responsabilidade do recorrente.

Tampoco é causa de nulidade que a responsabilidade subsidiaria non se estenda a tódolos membros do consello de administración; a responsabilidade dos administradores de persoas xurídicas ten carácter subsidiario respecto ao debedor principal, pero solidario entre si no caso de que existan varios administradores. STSJ Madrid ( Sala do contencioso-administrativo, Sección 5ª), sentenza núm. 10959/2008 de 18 decembro ( JT 2009, 401) .

Esta solidariedade carreta que, a administración poida proceder contra todos ou só contra un ou varios, e logo entre eles se repartirán a responsabilidade

Verbo do motivo B; o recorrente procede a impugnar cada unha das débedas tributarias da entidade ADEGAS DIA E NOITE SL

O acto de declaración de responsabilidade ten que notificarse aos responsables, especificando o art. 174.4 da LGT o contido de tal acto de notificación indicándose a este respecto que devandito contido está integrado polo: a) texto íntegro do acordo de derivación de responsabilidade, con indicación do orzamento de feito habilitante e as liquidacións ás que alcanza mencionado orzamento. b) Medios de impugnación que poden ser exercitados contra tal acto, órgano ante o que houberen de presentarse e prazo para interpoñelosc) E lugar, prazo e forma en que debe satisfacerse o importe esixido ao responsable.

A notificación das liquidacións posibilita que os responsables poidan recorrer de novo as mesmas, sen límite de causas, non podendo a Administración establecer motivos limitados de impugnación, por non existir norma que llo permita, como declarou a xurisprudencia en reiteradas ocasións. Nin tan sequera aínda que fose a persoa que recibiu as notificación no nome da sociedade; a alegación ante a impugnación do acto de derivación de responsabilidade de circunstancias relativas ás actuacións inspectoras seguidas co debedor principal a pesar de ser procedente non obsta a iso que o responsable subsidiario houbese actuado como representante da sociedade debedora nas devanditas actuacións. Tribunal Supremo (Sala do contencioso-administrativo, Sección 2ª) Sentenza de 25 outubro 2013 ( RJ 2013, 7017 ) .

Retera este criterio o Tribunal Supremo, Sentenza núm. 539/2018 de 3 abril ( RJ 2018, 1316 ) : Ante a impugnación do orzamento de feito habilitante para a derivación de responsabilidade, así como das liquidacións ás que alcanza devandito orzamento, non poden limitarse tales facultades pola circunstancia de ser o declarado responsable administrador da sociedade cando aquelas liquidacións ou acordos foron adoptados. Ademais, esíxese que os órganos de revisión poñan a disposición do reclamante a totalidade dos documentos que integran os procedementos seguidos co debedor principal.

O responsable tamén pode opoñer todos os motivos que puido exercitar no seu momento o debedor principal, como a impugnación das dilixencias de embargo por falta de notificación ao debedor principal das providencias de présa de que traen causa conseguindo con iso a anulación dos actos subseguintes do procedemento de présa e da declaración de responsabilidade subsidiaria. STSJ País Vasco 12 xaneiro 2009 ( JT 2009, 962 ) .

A cuestión no está totalmente pechada, tal e coma resulta do Auto TS de 28 maio 2020 ( JUR 2020, 174774) , que admite recurso de casación para a formación da xurisprudencia consiste en: 1. Determinar se, para os efectos da limitación impugnatoria contida no artigo 174.5, parágrafo segundo LGT é posible distinguir -do mesmo xeito que fai o parágrafo primeiro do mesmo precepto- entre 'orzamento de feito habilitante' e 'liquidacións'.

Resolvendo coa xurisprudenza existente, a STS 539/2018 estudia cal debe selo contido do expediente de derivación de responsabilidade;así sinala O problema foi outro, ten que ver, tamén, coa interpretación do artigo 174.5 da Lei Xeral Tributaria e refírese especificamente a se existe obrigación da Administración de fornecer ao interesado todos os documentos dos que dispón que están relacionados coa débeda derivada ao impugnarse a declaración relativa ao responsable. E conclúe: Debe afirmarse desde o primeiro momento que, ao noso xuízo, as posibilidades de impugnación (plenas, como se viu) que confire o artigo 174.5 LGT só poden despregar os seus efectos se quen ataca o acordo de derivación de responsabilidade ten ao seu alcance a totalidade dos antecedentes que deron lugar ao orzamento de feito e ás liquidacións relativas ao debedor principal. E é que a declaración solemne segundo a cal a lei outorga ao responsable plenas facultades de impugnación (que non poden limitarse pola soa circunstancia de ser o declarado responsable administrador da sociedade) carecería de efecto algún se o interesado non tivese no seu poder os documentos nos que se reflicten os datos e circunstancias que conduciron á Administración para aprobar as liquidacións correspondentes ao debedor principal. Parece evidente, ademais, que eses documentos non poden estar constituídos exclusivamente polas liquidacións viradas ao debedor principal ou polo resultado da súa impugnación -administrativa ou xurisdicional-, aínda que só sexa porque tan escasos antecedentes non fornecen ao interesado a totalidade dos datos en que pode basear a súa impugnación. Por conseguinte, unha primeira aproximación á cuestión controvertida permítenos afirmar que, certamente, o recorrente ten dereito a que a Administración lle forneza os datos esenciais para construír a súa impugnación e fundamentala cando é esa mesma Administración a que os ten na súa poder, o cal sucede -claramente- cos procedementos (de inspección, para a imposición de sancións e de recadación) que foron incoados ao debedor principal e que deron lugar ás liquidacións que despois son obxecto de derivación. A razón é simple: neses procedementos non só están os antecedentes da débeda derivada, senón tamén os orzamentos nos que pode asentarse a correspondente impugnación, que sería puramente presuntiva ou hipotética se o interesado só dispuxese -como acontece no suposto de autos- cos acordos de inicio do procedemento sancionador e coas resolucións sancionadoras correspondentes. Debemos, ademais, saír ao paso dunha afirmación que está presente na sentenza recorrida e que se suscitou na vista do presente recurso de casación segundo a cal a indefensión derivada dun expediente incompleto é corregible ou emendable en sede xudicial, con ocasión da impugnación da resolución desestimatoria do TEAR, na medida en que cabería, con ocasión do recurso contencioso-administrativo, (i) pedir a ampliación do expediente remitido ao órgano xudicial mediante a incorporación dos antecedentes cuxa achega foi rexeitada polo órgano de revisión ou (ii) interesar a práctica de proba para, ao traer aos autos os documentos necesarios, sustentar a impugnación xudicial.

Inclusive da resposta á alegación do letrado do Estado de que, a indefensión é imputable ó recorrente, quen puido solicitala ampliación do expediente.

A sentenza citada, ó respecto, conclúe: Varias razóns impiden entender que con tal proceder xa non poida falarse de indefensión material: 1. En primeiro lugar, a necesaria incorporación daqueles antecedentes é, na interpretación aquí propugnada, un dereito do interesado e unha correlativa obrigación da Administración, que non pode limitar de facto o dereito para recorrer acudindo ao sinxelo expediente de denegar que leven á reclamación ou ao recurso os antecedentes solicitados. 2. O expediente remitido ao órgano xudicial non está, en puridad, 'incompleto', pois é o único que se tivo en conta polo órgano de revisión para ditar o seu acordo desestimatorio. 3. En calquera caso, aínda que entendésemos que cabe acudir ao artigo 55 da Lei da Xurisdición porque, en efecto, é posible interesar que se complete o expediente, o recorrente ten dereito a construír a súa impugnación sobre a base da nulidade da resolución recorrida (do TEAR, no caso) derivada de non permitirlle incorporar á súa reclamación os datos imprescindibles para efectuala, vulnerando deste xeito o disposto no artigo 174.5 da Lei Xeral Tributaria . 4. Nada obriga aos demandantes para tentar que, na vía xudicial, eméndense os erros (formais ou materiais) en que incorrería a Administración no camiño que seguiu para producir os seus actos. É, certamente, unha opción que deriva do carácter pleno desta xurisdición e da posibilidade que o noso sistema procesual outorga de obter unha completa cognición. Pero é tamén lexítimo que o actor só pretenda que a Administración actúe conforme a Dereito e que os órganos xudiciais, sen analizar o fondo das cuestións suscitadas, declaren a nulidade dos actos daquela por infraccións determinantes de indefensión, coas consecuencias que legalmente leven aparelladas decisións desa natureza. 5. A solicitude de proba non alteraría o devandito, pois a mesma practicaríase despois da demanda, na que haberían de alegarse motivos de nulidade presuntos, ao non dispoñer aínda dos datos que aqueles documentos poderían fornecer ao recorrente. En definitiva, se o responsable tributario ten dereito a que, con ocasión do recurso ou reclamación deducidos fronte ao acordo de derivación, a Administración incorpore ao expediente e poña á súa disposición todos os antecedentes relativos ás liquidacións viradas ao debedor principal, o incumprimento de tal obrigación constitúe un motivo de anulabilidad que o recorrente non ten porqué pretender corrixir na vía xudicial iniciada con ocasión do recurso contencioso-administrativo deducido fronte ao acto que puxo fin ao procedemento administrativo de impugnación. Noutras palabras, cabe que o demandante pretenda en vía xudicial a declaración de non ser conforme a dereito a decisión adoptada tras a negativa da Administración para incorporar aqueles antecedentes sen que, a tales efectos, veña obrigado a interesar a achega ao proceso daqueles antecedentes omitidos para, en atención aos mesmos, fundamentar a súa impugnación xurisdicional.

Verbo dá actuación do recorrente, que non fixo alegacións non trámite correspondente e que foi, na vía dá reclamación económico administrativa, cando denuncia a ausencia de antecedentes, a sentenza conclúe: Polo demais, non pode aceptarse a tese segundo a cal debe rexeitarse a pretensión actora porque o interesado solicitou os antecedentes ex novo (ante o órgano de revisión económico-administrativo), sen facelo previamente ante a dependencia de recadación. Tal argumentación descoñece a extensión da revisión en vía económico- administrativa, que ten a amplitude prevista no artigo 237 da Lei Xeral Tributaria , a cuxo tenor as reclamacións e recursos 'someten a coñecemento do órgano competente para a súa resolución todas as cuestións de feito e de dereito que ofreza o expediente', sen que apareza limitación ou esixencia algunha en punto ao seu contido.

Do dito resulta que a ausencia de antecedentes no expediente só é imputable ó actuar administrativo.

TERCEIRO.-Unha vez establecidos os límites - que non existen- os que esta sometida a defensa do declarado responsable subsidiario, compre avaliar cadansúa alegación verbo das diversas débedas reclamadas.

Verbo da liquidación NUM000, a recorrente sostén que non se notificou a proposta de liquidación e o trámite de audiencia.

Figura no expediente a mención: notificouse a proposta de liquidación provisional e o trámite de alegación o 20.04.2013; a liquidación practicouse o 25.05.2013. Segundo recolle o TEAR as notificación foron electrónicas e non accedeu a elas, dándoas por rexeitadas.

Ó respecto consta no expediente que o 04.01.2001 notificaronlle que estaba encadrado no sistema de notificación electrónica; cousa que lle recordaron en notificación - recibida- de 01.06.2011, e tamén o 11.04.2012.

Figura no expediente que a liquidación do IVe ano 2009 de 25.03.2013 notificáronlla por vía electrónica o 27.05.2013 ( ás 19.29 horas ) sen que accederán á mesma no tempo concedido, dándoos por notificados o 07.06.2013. Notificación válida, o que determina a firmeza da liquidación para a sociedade.

Verbo da acreditación - coa correspondente certificación da notificación electrónica- da posta a disposición na dirección habilitada do trámite de audiencia e alegacións, esta non consta - e non se achega polo letrado do Estado- polo que, maila mención que existe na liquidación, non podemos dala por correta e, polo tanto, falarmos da ausencia dun trámite esencial, o que anula a liquidación para o recorrente.

O mesmo debemos decir verbo da falta de motivación da liquidación; coma indica o recorrente, a liquidación do IVE do ano 2009 realizouse consonte cos datos declarados por otras empresas no modelo 347 - que non coinciden cos declarados pola empresa ADEGAS DIA E NOITE SL -.

Sostén que, o feito de non figuralos modelos 347 (e otras probas das que partiu a AEAT ) equivale a falta de motivación e imposibilidade de contrastar este datos e, inclusive que se poden estar facendo imputación incorrectas por trimestres erróneos, con cita da resolución do TEAC 15.07.2016.

É certo que, a non incorporación da integridade dos expedientes que, orixinaron a débeda que se lle reclama o administrador, impide facer este contraste, e consonte o dito na STS 539/2018 procede anulala liquidación para o recorrente.

O mesmo debemos concluir verbo da liquidación de xuros de mora NUM001, en relación coa ausencia da declaración de retencións e ingresos a conta da empresa - modelo 110, que lle impediría comprobala regularidade da liquidación practicada.

En todo caso, case que tódalas reclamación serían anulables por defectos nas notificación.

Verbo da notificación ( e o mesmo acontece coa concesión da suspensión/fraccionamento de pago exped. NUM002) ; se ben é certo que as practicadas polo servizo de correios os días 20-21/01/2010 practicáronse na mesma hora ( as 12 ) incumprindo a esixencia do art. 59.2 Lei 30/92, figura que a Sra. Amparo- autorizada- recolleu a notificación o 29.01.2010 nas oficinas de correios.

O recorrente nega - e acredita- que fose empregada da sociedade, nin tampoco figura dentro dos membros do Consello de administración - ou apoderados- que reflicte o acordo de derivación de responsabilidade.

O Regulamento do servizo de correios RD 1829/1999, no caso de notificación a persoas xurídicas, só prevé, no art. 44 , a entrega ó representante ou empregado; e se ben poidera ser que actuara en representación alguén cun poder suficiente, sería necesario facer constar esta circunstancias - poder notarial e data.

O non constar en que calidade actuaba - só figura autorizado, e negarlle validez o recorrente, era a administración quen estaba obrigada a demostrar que a notificación realizouse consonte as esixencias legais e regulamentarias e o non facelo, non procedía derivala responsabilidade ó recorrente.

Polo tanto, neste punto acollémolo recurso, sendo innecesario, polo tanto, entrar a avalialas incidencias da providenza de prema derivada da liquidación.

Liquidacion NUM003: xuros de mora derivados da solicitude de aprazamento/fraccionamento.

Reproducimos o dito verbo da motivación da liquidación; en relación coa notificación, esta consta practicada na persoa de Jaime- empregado. O mesmo acontece coa concesión do aprazamento, exped. NUM004.

O que acontece, o mesmo que no caso anterior, é que a recorrente acredita que no ano 2009 a sociedade non tiña ningún empregado con eses datos, e por aplicación do art. 44 RD 1829/1999 resulta obrigado acollelo recurso neste punto.

As alegacións verbo das Liquidacion NUM005- NUM006, NUM007,solicitude de aprazamento ( exped. NUM008 ), liquidación NUM009, , liquidación NUM010, e liquidación NUM011 debémolas acoller - tamén- por defectos nas notificación.

As notificación deben cumplir esixencias de tipo formal, mais tamén material, xa que a súa finalidade é posibilitalo coñecemento do contido dos actos administrativos.

Consonte co art. 110.2 Lei 58/2003: nos procedementos iniciados de oficio, a notificación poderá practicarse no domicilio fiscal do obrigado tributario ou do seu representante, no centro de traballo, no lugar onde desenvolve a súa actividade económica ou en calquera outro axeitado a tal fin.

Maila apariencia, o indicado artigo, non concede unha liberdade absoluta á administración para proceder a facela notificación onde considere mais oportuno, senón que, o precepto debe ser interpretado consonte as esixencias constitucionais de todo acto de comunicación: debe ter coma finalidade procuralo coñecemento do acto administrativo e, para esto, debe procederse a facela notificación onde haxa mais garantías de que esta sexa efectiva ( esixencia material ). No caso dunha sociedade, e de resultar infructuosas as notificacións no seu domicilio o procedente é facer intento no domicilio dalgún administrador

A identificación destos é sinxela:, constaría no rexistro mercantil. O seu enderezo, se non figura actualizado no rexistro mercantil é fácil de obter coa colaboración da AEAT.

Que esto era o procedente o acredita a propia actuación da AEAT que, logo de tódalas notificacións infructuosas á sociedade, intenta notificar algunhas ós administradores.

Do dito resulta que no caso da liquidación NUM005, NUM007, NUM010 e NUM012 a notificacion non valida o actuado previamente senón que, pola contra, acredita o actuar equivocado da administración, que só cumpre co principio de eficiencia ( menor custo nas notificacións ), mais non co principio de eficacia e servicio ós cidadáns.

A defectuosa actuación da administración tributaria no tema das notificacións ocasionou a imposibilidade de defensa da sociedade ( e dos seus representantes legais/sucesores ) e, polo tanto, supuxo a infracción do artigo 24 CE ó ocasionar indefensión, o que obriga a acollelo recurso o estarmos no suposto do art. 217.1 a) Lei 58/2003.

A única liquidación notificada ( intentada notificar ) ó administrador - logo de intentalo no domicilio da sociedade - é a liquidación NUM013, e só poderiamola anular se existiriran defectos de forma.

Verbo dos requisitos de forma nas notificacións enuméranse na STS , sec. 2ª, S 26-5-2011, rec. 5423/2008 e que poden ser resumidos, no que agora interesa, do seguinte modo:

I.- A eficacia as notificacións ofrece un importante grao de casuismo.

II.- Os actos de notificación constitúen un elemento fundamental da tutela xudicial efectiva sen indefensión garantida no art. 24.1 CE (RCL 1978, 2836) ( STC 55/2003). Verase este dereito afectado, por exemplo, a) cando o vicio na notificación dificultase gravemente ou impedido ao interesado o acceso ao proceso; b) cando falte a notificación persoal do inicio da vía de présa, aínda que se puido impugnar a liquidación tributaria; e c) cando no ámbito dun procedemento sancionador non se emprazou ao interesado, causándolle indefensión, a pesar de que podía ser localizado a partir dos datos que obraban no expediente ( STC 111/2006 ).

III.- Non se afecta ese dereito fundamental se, a pesar dos vicios de calquera gravidade na notificación, pode afirmarse que o interesado chegou a coñecer o acto ou resolución por calquera medio -e, por tanto, puido defenderse fronte ao mesmo-, ou non o fixo exclusivamente pola súa neglixencia ou mala fe ( STC 43/2006 ). As esixencias formais só se xustifican no sentido e na medida en que cumpran unha finalidade. Así, «cando se discute achega do cumprimento das formalidades legais, sobre o como han de facerse as notificacións, o decisivo non é que se cumpran esas previsións legais, senón que efectivamente o suxeito pasivo teña ou puidese ter coñecemento efectivo do acto notificado» ( STS do 7 de maio de 2009 ( RJ 2009, 5287 ) ( rec. cas. núm. 7637/2005 ).

IV.- Con carácter xeral, son dous os elementos para ponderar: 1) o grao de cumprimento pola Administración das formalidades establecidas na norma en materia de notificacións e 2) as circunstancias particulares concorrente en cada caso, entre as que necesariamente deben destacarse tres: a) o grao de dilixencia demostrada tanto polo interesado como pola Administración; b) o coñecemento que, non obstante o incumprimento na súa notificación de todas ou algunhas das formalidades previstas na norma, o interesado puidese ter do acto ou resolución por calquera medios; e, en fin, c) o comportamento dos terceiros que, en atención á proximidade ou proximidade xeográfica co interesado, poden aceptar e aceptan a notificación.

Así, con relación á dilixencia que ha de demostrar o obrigado tributario, díxose que corresponde aos obrigados tributarios realizar todas as actuacións necesarias dirixidas a procurar a recepción das comunicacións enviadas pola Administración tributaria, e, en particular, declarar o domicilio fiscal ou os seus cambios para facilitar unha fluída comunicación coas Administracións Tributarias ( Sentenza do 12 de decembro de 1997 ( rec. cas. núm. cas. en interese de lei 6561/1996). Polo que se refire á dilixencia que corresponde á Administración, a notificación edictal só pode ser empregada cando se ten a convicción ou certeza da inutilidade de calquera outra modalidade de citación. O deber de dilixencia do órgano xudicial á hora de indagar o domicilio non ten sempre a mesma intensidade, senón que varía en función do acto que se comunica e debe saberse que dita obrigación debe ponderarse en función da maior ou menor dificultade que o órgano xudicial atope para a identificación ou localización dos titulares dos dereitos e intereses en cuestión. En materia de sancións existe un especial deber de dilixencia da Administración, con relación ás cales, en principio, «antes de acudir á vía edictal», debe «tentar a notificación no domicilio que apareza noutros rexistros públicos » ( STC 32/2008).

V.- Os interesados soportan un deber de colaboración coa Administración na recepción dos actos de comunicación que aquela lles dirixa ( STS do 28 de outubro de 2004 ( rec. cas. en interese de lei núm. 70/2003).

VI.- Finalmente, e antes de abordar o presente caso, se as quebrantadas son formalidades de carácter secundario, debe partirse da presunción de que, en principio, o acto ou resolución chegou a coñecemento tempestivo do interesado, na medida en que as formalidades obviadas non se consideran garantías imprescindibles para asegurar que o destinatario recibe a tempo a comunicación, senón mero reforzo daquelas. Neste sentido, esta Sala sinalou que « non pode elevarse a rito o que non é máis que un requisito formal de garantía non determinante de nulidade, cando se trata dunha omisión intranscendente, en canto a realidade acredita o coñecemento polo destinatario do contido do acto e de todas as esixencias para a súa impugnación desde o momento da notificación » ( Sentenzas do 6 de xuño de 2006 ( RJ 2006, 6996 ) ( rec. cas. núm. 2522/2001), FD Terceiro ; do 12 de abril de 2007 ( RJ 2007, 4117 ) ( rec. cas. núm. 2427/2002), FD Terceiro ; do 27 de novembro de 2008 ( RJ 2008, 8041 ) ( rec. cas. núm. 5565/2006), FD Cuarto ; e do 16 de decembro de 2010 ( RJ 2010, 9143 ) ( rec. cas. núm. 3943/2007 ), FD Terceiro).

Neste caso cumprironse coas esixencias do art. 111. 112 LXT e concordantes da Lei 30/92 - intentos en horas distintas ( non estaba en vigor a Lei 39/2015 ) e aviso de deposito-, sen que o recorrente poña en dúbida que se intentou, tanto no domicilio da sociedade coma no do administrador, e ningún deles recolle o aviso nin acode as oficiñas de correios en prazo.

O dito nos leva a considerar que a notificación foi correta.

Mailo dito, a ausencia de antecentes da débeda - consonte co reflectido pola STS 539/2018 - obriga a acollelo recurso por provocar indefensión ó recorrente.

Verbo da última alegación: ausencia de motivación do acordo do TEAR.

Ó acollelo recurso carece de sentido entrar a avaliar este motivo.

CUARTO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLLEMOS o recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Jose Ignacio contra a resolución de 08.01.2020 do TEAR (Resp.Subsidiria, exped. NUM014) anulándoa por contraria a dereito.

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

ç