Última revisión
11/10/2013
Sentencia Civil Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 6, Rec 283/2012 de 04 de Julio de 2013
nuevo
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Texto
Relacionados:
Voces
Jurisprudencia
Prácticos
Formularios
Resoluciones
Temas
Legislación
Tiempo de lectura: 13 min
Orden: Civil
Fecha: 04 de Julio de 2013
Tribunal: AP - Pontevedra
Núm. Cendoj: 36057370062013100484
Resumen:
RESPONSABILIDAD EXTRACONTRACTUAL
Encabezamiento
Resumen:
RESPONSABILIDAD EXTRACONTRACTUAL
Idioma:
Gallego
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 6
PONTEVEDRA
SENTENCIA: 00494/2013
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 6 de PONTEVEDRA
N00050
C/LALÍN, NÚM. 4 - PRIMERA PLANTA - VIGO
Tfno.: 986817388-986817389 Fax: 986817387
N.I.G. 36057 42 1 2011 0011239 B
ROLLO: RECURSO DE APELACION (LECN) 0000283 /2012
Juzgado de procedencia: JDO. PRIMERA INSTANCIA N. 4 de VIGO
Procedimiento de origen: JUICIO VERBAL 0000683 /2011
Apelante: Encarnacion , Anselmo
Procurador: EMILIO JOSE ALVAREZ PAZOS
Abogado: JAVIER ALVAREZ-BLAZQUEZ FERNANDEZ
Apelado: ZURICH S.A., Carlos
Procurador: Mª VICTORIA BARROS ESTEVEZ, MARIA VICTORIA SOÑORA ALVAREZ
Abogado: JESUS NOVOA FERNANDEZ, JOSE E. PAZ FERNANDEZ
A Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra con sede en Vigo, constituida en Tribunal Unipersoal polo Maxitrado D. Juan Manuel Alfaya Ocampo, pronunciou
NO NOME DO REI
a seguinte
SENTENZA Nº 494/2013
Vigo, catro de xullo de dous mil trece.
VISTOS en grao de apelación, ante a Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra, os autos do xuízo Verbal 683/11 procedentes do Xulgado de 1ª Instancia Núm. 4 de Vigo ós que correspondeu o rolo 283/12, nos que aparece como parte apelante e demandante D./D.ª Anselmo e Dª Encarnacion , representadas polo/a procurador/a D./D.ª EMILIO J. ÁLVAREZ PAZOS e asistidas do/da letrado/a D./D.ª JAVIER ÁLVAREZ BLÁZQUEZ FERNÁNDEZ, e como parte contra da que se apela e demandada D./D.ª Carlos , representada polo/a procurador/a D./D.ª VICTORIA SOÑORA ÁLVAREZ e asistida do/da letrado/a D./D.ª JOSE E. PAZ FERNÁNDEZ . Como parte contra da que se apela e demandada CÍA DE SEGUROS ZURICH S.A., representada polo/a procurador/a D./D.ª VICTORIA BARROS ESTÉVEZ e asistida do/da letrado/a D./D.ª JESUS NOVOA FERNÁNDEZ .
Antecedentes
Primeiro: O Xulgado de 1.ª Instancia Núm. 4 de Vigo, con data do 27 de decembro de 2011, ditou unha sentenza coa seguinte parte dispositiva: 'Rexeito totalmente a demanda interposta por Anselmo e Encarnacion , contra de Carlos e a compañía de seguros ZURICH, sen que haxa lugar a facer os pronunciamentos nela solicitados, e absolvendo aos demandados. Todo elo sen que haxa lugar a facer especial pronunciamento condenatorio en materia de custas procesuais.' Segundo: Contra a dita sentenza o/a procurador/a D./D.ª EMILIO J. ÁLVAREZ PAZOS, en representación de D. Anselmo e D.ª Encarnacion , presentou un recurso de apelación, que foi admitido en ámbolos efectos, consonte o disposto no artigo 455 da Lei de axuizamento civil (LAC).Logo de cumpri-los trámites legais, eleváronse as presentes actuacións á Audiencia Provincial de Pontevedra e correspondéronlle por quenda de reparto a esta Sección Sexta con sede en Vigo.
Terceiro: Na tramitación desta instancia cumpríronse tódalas prescricións e termos legais.
Fundamentos
Primeiro : A sentenza ditada en primeira instancia rexeita a pretensión indemnizatoria dos demandantes, condutora e propietario do turismo Audi, matrícula .... LNK , polas lesións e danos materias respectivamente sofridos por mor dun accidente de tráfico producido ao colisionar ese vehículo co autobús urbán, matrícula .... YFL , conducido polo demandado, desestimación que fundaméntase nas dúbidas que se presentaron ao xulgador a a quo sobre o xeito de ocorrir o sinistro, ou se se prefire, porque a parte actora non acreditou a culpa do condutor demandado, cando así sería esixible de conformidade coa doutrina xurisprudencial de menciona. Pois ben, despois dunha detida revisión das probas achegadas aos autos, revisión de probas non só autorizada senón mesmo imposta pola propia natureza, de segunda instancia, do recurso de apelación (o artigo 456 da L. A. C. fala significativamente de 'un novo exame das actuacións), nin se comparte a apreciación que dos instrumentos de proba fai o xulgador de primeiro grao, nin a súa afirmación, de que en caso de dúbida sobre a culpabilidade no sinistro, a decisión deba ser necesariamente rexeitadora da demanda.Segundo: Existen dúas versións sobre a maneira de suceder o accidente. En tese do demandante, atopándose a circular polo carril dereito, dos dous existentes para cada sentido de marcha, foi adiantado polo autobús, que circulaba polo carril esquerdo, e este último vehículo, ante a proximidade da parada de autobuses situado na banda dereita, xiróu hacia esa banda, pechando o paso preferente do turismo e orixinando así a colisión. Pola contra, a parte demandada sostén que o turismo estaba parado no carril dereito, e ao proceder o autobús, que efectivamente marchaba pola esquerda, a adiantar a aquel primeiro, e xirar hacia o carril dereito, o turismo iniciou a súa marcha, golpenado ao autobús. Nesta tesitura dual, convirase con esta Sala que o feito decisivo e determuinante do sentido da decisión se atopa en se o turismo estaba efectivamente parado -no carril dereito- ou, contrariamente, estaba xa en marcha ao xirar cara á dereita o autobús.
Terceiro: Este tribunal se inclina pola primeira hipótese, dando maior valor probatorio á testemuña presencial, Sr. Jose Augusto , proposta pola parte actora, que á testemuña, igualmente presencial, Sr. Pedro Jesús , que declara a instancia da parte demandada, tanto polo lugar dende o que cadaquen desas testemuñas observou o suceso como porque o relato da primeira resulta máis categórico, detallado, espontáneo e, en definitiva, máis creible que o da segunda.
En efecto, e primeiramente, mentres que aquela primeira testemuuña marchaba pola beirarúa dereita -seguindo a dirección dos dous vehículos- en sentido contrario aos mesmos, e a moi curta distancia, a segunta testemuña ía -segundo a súa propia declaración- dentro do autobús, nos asientos da dereita e hacia a mitade do mesmo, situándose próximo á primeira porta de saida, contigua ao 'fuelle' ou punto de articulación dos dous elementos dese vehículo articulado, duns dezaoito metros de lonxitude. Xa que logo, cabe razoablemente colexir que así como a primeira testemuña tiña perfecta visión do lugar e con antelación suficiente para percatarse do estado -en movimento- do turismo, e das demáis circunstancias que rodearon aos sinistro, a posición da segunda testemuña, e a lóxica fugacidade de paso á altura do turismo, non semellan ser as circunstancias máis propicias, precisamente, para observar se o turismo estaba parado en doble fila ou non, e se este último iniciou bruscamente a marcha.
Pero é que, en segundo lugar, e ao carón da visión do escenario por parte dunha e doutra testemuña, o discurso do Sr. Jose Augusto é máis rotundo, espontáneo, sólido e máis cheo de detalles (ata afirmar, por exemplo, que dúas señoras que estaban na parada de autobuses berraron no intre da colisión), que o relato da outra, menos esmiuzado e con máis baleiros.
Por outra banda, e tal como atinadamente proclama a sentenza apelada, se a colisión se produxo entre a parte dianteira esquerda do turismo e o lateral dereito do autobús, aproximadamente á altura media dese lateral, tendo rebasado entón a parte dianteira do autobús ao outro vehículo, non semella natural que nesa situación, a condutora do turismo, que tiña que percatarse entón do autobús que a rebasaba, iniciase a súa andaina.
Cuarto: Pero é que, ainda admitindo aos efectos puramente polémicos que existise unha incerteza sobre o xeito do accidente, esa mesma incerteza non pode resolverse no senso defendido pola sentenza recorrida senón no contrario, tal como reseña o Tribunal Supremo, sentando doutrina na interpretación do artigo 1 da L.R.C.S.C.V.M ., para os supostos, como o presente, de colisión entre dous vehículos, e que non se consiga demostrar a culpabilidade no accidente.
Efectivamente, o Tribunal Supremo, na sentenza de 10 de setembro de 2012 establece, no que agora ten interese, que no caso de colisión recíproca de vehículos 'constituye jurisprudencia de esta Sala, a partir de la STS de 16 de diciembre de 2008 , que el artículo 1.1 I y II LRCSVM 1995 (norma aplicable al presente supuesto por razones temporales, dado que cuando se produjo el accidente no estaba en vigor el texto del 2004, citado por el recurrente) establece un criterio de imputación de la responsabilidad derivada de daños a las personas causados con motivo de la circulación fundado en el principio objetivo de la creación de riesgo por la conducción. Este principio solamente excluye la imputación (artículo 1.1 II) cuando se interfiere en la cadena causal la conducta o la negligencia del perjudicado (si los daños se deben únicamente a ella) o una fuerza mayor extraña a la conducción y al funcionamiento del vehículo, salvo, en el primer caso, que concurra también negligencia del conductor, pues entonces procede la equitativa moderación de la responsabilidad y el reparto de la cuantía de la indemnización (artículo 1.1 IV LRCSVM 1995). El riesgo específico de la circulación aparece así contemplado expresamente en la ley como título de atribución de la responsabilidad, frente a la tradicional responsabilidad por culpa o subjetiva en que el título de imputación es la negligencia del agente causante del resultado dañoso. Esto es así tanto en el supuesto de daños personales como de daños materiales, pues en relación con ambos se construye expresamente el régimen de responsabilidad civil por riesgo derivada de la conducción de un vehículo de motor («daños causados a las personas o en los bienes»: artículo 1.1 I LRCSCVM ). Respecto de los daños materiales, sin embargo, la exigencia, que también establece la LRCSCVM, de que se cumplan los requisitos del artículo 1902 del Código Civil ( artículo 1.1. III LRCSCVM ) comporta que la responsabilidad civil por riesgo queda sujeta al principio, clásico en la jurisprudencia anterior a la LRCSCVM sobre daños en accidentes de circulación, de inversión de la carga de la prueba, la cual recae sobre el conductor causante del daño y exige de ese, para ser exonerado, que demuestre que actuó con plena diligencia en la conducción. De esta forma, como declara la citada sentencia, en el caso de que el accidente de circulación se produzca entre dos vehículos, como aquí sucede, debe interpretarse que el principio de responsabilidad objetiva por riesgo comporta el reconocimiento de la responsabilidad por el daño a cargo del conductor del vehículo que respectivamente lo ha causado y en la proporción en que lo ha hecho, pues resulta evidente que en este supuesto no puede hablarse con propiedad de compensación de culpas, sino que únicamente puede examinarse la concurrencia de causas en la producción del siniestro por parte de los conductores de los vehículos implicados. Esto es así porque cada conductor es artífice del riesgo creado por la conducción de su propio vehículo -título de atribución de su responsabilidad- y como tal, no pudiendo cada uno acreditar la existencia de causa de exoneración (esto es, que entre su conducta y el accidente se interfirió la culpa exclusiva del otro conductor o fuerza mayor extraña a la conducción y al funcionamiento del vehículo o, en el caso de daños materiales, que se actuó con plena diligencia), ha de afirmarse la recíproca responsabilidad civil por el accidente en la proporción en que cada conductor haya contribuido a causarlo. También, como se afirma en dicha sentencia, lo que se infiere de la doctrina fijada es que la particularidad de la recíproca colisión entre los vehículos de motor no reside en una supuesta alteración de las reglas sobre carga de la prueba (la inversión de la carga de la prueba es aplicable solo para probar la concurrencia de causas de exoneración y, en el caso de daños materiales, que el conductor ha actuado de manera plenamente diligente) o en la alteración de los criterios de imputación establecidos en la LRCSVM 1995, sino en la necesidad de determinar a cuál de los dos corresponde la eficiencia causal en la producción del daño, o si esta debe ser distribuida proporcionalmente entre ambos por haber actuado concurrentemente. En suma, una recíproca colisión de vehículos no supone excepción alguna a la aplicación del principio de responsabilidad objetiva por el riesgo de la circulación que establece la LRCSVM 1995 y la vigente en la actualidad. Por tanto, en el régimen de responsabilidad civil fundado en el riesgo creado por la circulación (una vez constatado que el accidente tuvo lugar en la circulación y, por consiguiente, es imputable al riesgo creado por uno y otro conductor que intervinieron en él), el mero hecho de que no haya podido constatarse en autos que solo una de las conductas generadoras del riesgo ha sido la única relevante, desde el punto de vista causal, para la producción del resultado --excluyendo así la del otro conductor-- o que no haya sido posible probar la proporción en que cada una de ellas ha contribuido a causar el accidente --excluyendo así parcialmente la contribución causal del otro conductor-- (cuando se discuta que solo una de las conductas ha sido causalmente relevante o que ambas lo han sido en distinta proporción) no es razón que permita soslayar la aplicación de los referidos criterios de imputación a ambos conductores ni constituye tampoco razón para no aplicar la regla de inversión de la carga de la prueba en pro de las reglas tradicionales sobre el onus probandi [carga de la prueba], características de los regímenes de responsabilidad objetiva y especialmente aplicables, cuando se trata de daños materiales, al conductor que alega que actuó con plena diligencia'.
E en idéntico sentido, a sentenza de 4 de febreiro de 2013 .
Por todo o dito, o recurso e a demanda deben prosperaren pois, finalmente: A) Non se impugna o capítulo relativo ás lesións. B) A partida dos danos materiais aparace acreditada pola proba documental achegada e debidamente adverada e aclarada no xuizo.
Quinto: A estimación do recurso e da demanda conduce a impor á parte demandada as custas procesuais da primeira instancia, pois non se atopa circunstancia ningunhaa de excepción ningunha para deixar de aplicar o criterio xeral do vencimento obxectivo, disposto para as custas procesuais polo artigo 394 da L. A. C ., e a non facer unha especial pronuncoa sobre as custas desta alzada (artigo 398 ).
Por todo o exposto, e pola autoridade que a me outorgan a Constitución e o pobo español,
Fallo
Que con estimación do recurso de apelación e da demanda formulados por D. Anselmo e Dña Encarnacion , representados polo procurador D. Emilio Alvarez Pazos., condenamos aos demandados, Carlos e a compañía de seguros Xurich, S. A. a de de xeito conxunto e solidario indemnicen a Anselmo en 605,79 euros e a Encarnacion en 4.036,63 euros, cos xuros legais para a compañía aseguradora establecidos polo artigo 20 da Lei de contrato de seguro . Se impoñen aos demandados as custas procesuais da primeira instancia, e non se fai un especial pronunciamento sobre as custas desta alzada.Esta é a miña sentenza, que asino, e que se redacta en galego consonte o establecido no art. 3.2 e 3 da Constitución española ; no art. 5.1 , 2 e 3 do Estatuto de autonomía para Galicia, aprobado pola Lei orgánica 1/1981, do 6 de abril ; e nos arts. 1 , 2 , 6.3 , e 7.2 e 3 da Lei 3/1983 , do 15 de xuño, da Comunidade Autónoma de Galicia, de normalización lingüística.
Notifíqueselles ás partes a presente resolución, facéndolles saber que contra a mesma non cabe recurso algún.
