Sentencia Civil Nº 43/2015, Audiencia Provincial de A Coruña, Sección 6, Rec 414/2014 de 11 de Marzo de 2015

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 6 (DESPL)

A CORUÑA

SENTENCIA: 00043/2015

Rolo de apelación civil nº 414/2014

Ilmos. Sres. Magistrados:

D. ÁNGEL PANTÍN REIGADA, PRESIDENTE

D. JORGE CID CARBALLO

Dª LORENA TALLÓN GARCÍA

SENTENZA

Núm. 43/15

Santiago de Compostela, 11 de marzal de 2015.

Vistos en grao de apelación ante esta Sección 6ª da Audiencia Provincial de A Coruña, con Sede en Santiago de Compostela, os autos do procedemento de divorcio contencioso seguidos con núm. 321/2013 ao que foron acumulados os autos do procedemento de divorcio contencioso seguidos co núm. 352/2013, procedentes do Xulgado de Primeira Instancia e Instrución núm. 1 de Ribeira, aos que correspondeu o rolo recurso de apelación núm. 414/2014, nos que aparece como parte apelante dona Josefa , representada pola procuradora dona María Concepción Peleteiro Bandín, e como parte apelada don Armando , representado pola procuradora dona María José Tarrío Cereijo, con intervención do Ministerio Fiscal, sendo Xuíz Ponente dona LORENA TALLÓN GARCÍA, quen expresa o parecer da Sala, formulando os seguintes antecedentes de feito, fundamentos xurídicos e dispoño.

Antecedentes

PRIMEIRO.-Seguido o litixio en cuestión polos trámites legais ante o Xulgado de Primeira Instancia e Instrución núm. 1 de Ribeira, ditouse Sentenza en cuxa parte dispositiva se estableceu: 'Que estimando parcialmente las demandas interpuestas por Dª Josefa y D. Armando debo declarar y declaro el divorcio del matrimonio celebrado entre Dª Josefa e D. Armando , sin hacer especial pronunciamiento en cuanto a las costas, y acordando las medidas que se transcriben a continuación:

1.- La atribución de la guarda y custodia de los menores a la madre, siendo la patria potestad ejercida conjuntamente.

2.-Un régimen de visitas a favor del padre que es el indicado en el auto de medidas.

3.- La obligación de D. Armando de abonar en concepto de pensión por alimentos la cantidad de 300€ mensuales por cada hijo que serán abonados por meses anticipados y dentro de los cinco primeros días de cada mes en la cuenta corriente designada por Dª Josefa , cantidad que será actualizada anualmente según el índice que establezca el Instituto Nacional de Estadística, u organismo que los sustituya, más la mitad de los gastos extraordinarios, que sean necesarios, justificados, imprevisibles y no periódicos para la educación o salud de los menores y no se encuentren estos últimos cubiertos por la seguridad social o seguros médico, material escolar al principio de curso, clases complementarias, etc.

4.- En relación al uso y disfrute del domicilio conyugal, cada parte continuará residiendo donde lo hacen actualmente, siendo estas las viviendas adjudicadas a cada cónyuge en exclusiva en el pacto de capitulaciones, conviviendo los hijos con la madre.

5.- En cuanto al levantamiento de las cargas del matrimonio la deuda contraída con el Colegio Peleteiro será de la forma decida en el auto de medidas.

Firme esta resolución, comuníquese al Registro Civil donde esté inscrito el matrimonio.'

SEGUNDO.-Notificada dita resolución ás partes, a representación procesual de dona Josefa interpuxo recurso de apelación que foi admitido e, cumpridos os trámites correspondentes, eleváronse as actuacións a este Tribunal, sinalándose para a deliberación, votación e dispoño, o 14 de febreiro de 2015, en que tivo lugar o acordado.

TERCEIRO.-Na tramitación deste procedemento observáronse as prescricións legais.

Fundamentos

PRIMEIRO.-A parte recorrente impugnou en apelación, sometendo a consideración xudicial en alzada, os pronunciamentos contidos na Sentenza ditada polo Xulgado de Primeira Instancia e Instrución número 1 de Ribeira, en data 24 de xullo de 2014 , no proceso de divorcio contencioso seguido ante dito Xulgado co núm. 321/2013, relativos á pensión compensatoria, á pensión alimenticia imposta ao proxenitor non custodio en favor dos dous fillos menores de idade, á determinación dos gastos extraordinarios e á distribución entre os cónxuxes da débeda do matrimonio derivada do custe do centro educativo ao que acudiron os dous fillos menores durante dos cursos escolares 2012-2013 e 2013-2014.

En relación coa pensión compensatoria solicitada pola apelante a Sentenza apelada denegou a fixación da mesma a favor de dona Josefa , argumentando, no seu fundamento xurídico segundo, que non se pode ter por acreditado que do divorcio se derivase para a agora apelante unha situación de desequilibrio económico que ampare o seu establecemento.

O devandito pronunciamento foi impugnado reiterando a recorrente a petición deducida en primeira instancia, isto é a fixación dunha pensión compensatoria de 300 € mensuais durante un mínimo de 5 anos, reproducindo en sustento desa pretensión os argumentos deducidos ante o Órgano xudicial de primeira instancia.

A parte apelada opúxose á pretensión revogatoria interesando a confirmación da Sentenza apelada.

O art. 97 do CC prevé que o cónxuxe ao que a separación ou o divorcio produza un desequilibrio económico en relación coa posición do outro, que implique un empeoramento na súa situación anterior no matrimonio, terá dereito a unha compensación que poderá consistir nunha pensión temporal ou por tempo indefinido, ou nunha prestación única, segundo se determine no convenio regulador ou na sentenza. A falta de acordo dos cónxuxes, o Xuíz, en sentenza, determinará o seu importe tendo en conta as seguintes circunstancias: 1ª) Os acordos aos que chegaran os cónxuxes; 2ª) A idade e o estado de saúde; 3ª) A cualificación profesional e as probabilidades de acceso a un emprego; 4ª) A dedicación pasada e futura á familia; 5ª) A colaboración co seu traballo nas actividades mercantís, industriais ou profesionais do outro cónxuxe; 6ª) A duración do matrimonio e da convivencia conxugal; 7ª) A perda eventual dun dereito de pensión; 8ª) O caudal e os medios económicos e as necesidades de un e outro cónxuxe; 9ª) Calquera outra circunstancia relevante.

En desenvolvemento da devandita previsión legal o TS analizou a natureza ou carácter da pensión compensatoria na STS de 22 de xuño de 2011, sentando a doutrina acollida en resolucións sucesivas, ao indicar: '...El artículo 97 CC , según redacción introducida por la Ley 30/1981, de 7 de julio , regula el derecho a la pensión compensatoria como una prestación singular, con características propias, notoriamente alejada de la prestación alimenticia -en cuanto que, a diferencia de ésta, no atiende al concepto de necesidad, razón por la que ambas resultan compatibles ( SSTS de 2 de diciembre de 1987 y 17 de julio de 2009 , pero también de la puramente indemnizatoria o compensatoria -entre otras razones, porque el artículo 97 CC no contempla la culpabilidad del esposo deudor como una de las incidencias determinantes de su fijación ( STS de 17 de julio de 2009 ) y porque no se compadece con su carácter indemnizatorio que sea posible su modificación a consecuencia de una alteración sustancial y posterior en la fortuna de uno y otro cónyuge y, por supuesto, su extinción-, que responde a un presupuesto básico consistente en la constatación de un efectivo desequilibrio económico, producido en uno de los cónyuges con motivo de la separación o el divorcio (no en la nulidad matrimonial), siendo su finalidad restablecer el equilibrio y no ser una garantía vitalicia de sostenimiento, perpetuar el nivel de vida que venían disfrutando o lograr equiparar económicamente los patrimonios, porque no significa paridad o igualdad absoluta entre estos...'

Ao anterior engade a devandita resolución '... tal desequilibrio implica un empeoramiento económico en relación con la situación existente constante matrimonio; que debe resultar de la confrontación entre las condiciones económicas de cada uno, antes y después de la ruptura. De esto se sigue que, a diferencia de la pensión alimenticia, en la compensatoria no hay que probar la existencia de necesidad, toda vez que, como se ha dicho, el cónyuge más desfavorecido en la ruptura de la relación puede ser acreedor de la pensión aunque tenga medios suficientes para mantenerse por sí mismo. Lo que sí ha de probarse es que se ha sufrido un empeoramiento en su situación económica en relación a la que disfrutaba en el matrimonio y respecto a la posición que disfruta el otro cónyuge. -En sintonía con lo anterior, siendo uno de los razonamientos que apoyan su fijación con carácter temporal aquel que destaca, como legítima finalidad de la norma legal, la de colocar al cónyuge perjudicado por la ruptura del vínculo matrimonial en una situación de potencial igualdad de oportunidades laborales y económicas, a las que habría tenido de no mediar el vínculo matrimonial,resulta razonable entender que el desequilibrio que debe compensarse debe tener su origen en la pérdida de derechos económicos o legítimas expectativas por parte del cónyuge más desfavorecido por la ruptura, a consecuencia de su mayor dedicación al cuidado de la familia.

La expresada naturaleza y función de la pensión compensatoria obligan al órgano judicial a tomar en cuenta para su fijación, cuantificación y determinación del tiempo de percepción, factores numerosos, y de imposible enumeración, entre los más destacados, los que enumera el artículo 97 CC . Estos factores o circunstancias tienen la doble función de actuar como elementos integrantes del desequilibrio, en tanto en cuanto sea posible según la naturaleza de cada una de las circunstancias, y, una vez determinada la concurrencia del mismo, la de actuar como elementos que permitirán fijar la cuantía de la pensión ( STS de 19 de enero de 2010 , de Pleno, luego reiterada en SSTS de 4 de noviembre de 2010 y 14 de febrero de 2011 . Por último, operan también estos factores para poder fijarla con carácter vitalicio o temporal, pues permiten valorar la idoneidad o aptitud del beneficiario para superar el desequilibrio económico en un tiempo concreto, y, alcanzar la convicción de que no es preciso prolongar más allá su percepción por la certeza de que va a ser factible la superación del desequilibrio. Para este juicio prospectivo el órgano judicial ha de actuar con prudencia y ponderación, con criterios de certidumbre. ... A la luz de esta doctrina, la existencia de un desequilibrio económico entre los esposos en el momento de la ruptura de la convivencia, con respecto a la situación que tenían hasta entonces, constituye un presupuesto de hecho requerido por la norma jurídica, sin el cual no es posible el reconocimiento de la pensión compensatoria. Los dos puntos de referencia obligada son el momento de la ruptura -que ha de servir para comparar las situaciones económicas vigentes hasta ese instante con las posteriores- y el elemento personal, -pues lo que se han de comparar son las situaciones personales de ambos cónyuges referidas a ese momento... Finalmente, no puede obviarse el hecho de que, privada la pensión compensatoria del componente asistencial, lo que legitima que el cónyuge más desfavorecido por la situación de desequilibrio económico producida por la ruptura, pueda instar su compensación mediante una pensión a cargo del cónyuge menos desfavorecido, es que tal desequilibrio traiga causa de la pérdida de derechos económicos o legítimas expectativas por parte del cónyuge más desfavorecido por la ruptura, a consecuencia de su mayor dedicación al cuidado de la familia, razón por la cual la pensión, de concederse, deberá fijarse en cuantía y duración suficiente para restituir a este en la situación de potencial igualdad de oportunidades laborales y económicas, a las que habría tenido de no mediar el vínculo matrimonial...'.

Trasladas as referidas consideracións xurisprudencias sobre a natureza e función da pensión compensatoria ao suposto que nos ocupa, tras un novo exame dos medios de proba que constan nas actuacións, esta Sala non pode senón referendar o criterio sentado na resolución apelada. Segundo consta nas actuacións dona Josefa e don Armando contraeron matrimonio en maio de 1993, tendo lugar a separación de feito do matrimonio en febreiro de 2009, momento no que outorgaron capitulacións matrimoniais substituíndo o réxime económico matrimonial de sociedade de gananciais polo réxime de separación de bens. Así pois a convivencia conxugal prolongouse durante 16 anos. Segundo o informe de vida laboral de dona Josefa a actividade profesional desta con anterioridade ao matrimonio foi temporal, esporádica e carente de continuidade, mantendo, tralo matrimonio unha actividade profesional de trazos semellantes. Consecuentemente, non cabe ter por acreditado que a ruptura do vínculo matrimonial coloque a dona Josefa nunha situación de potencial desigualdade de oportunidades laborais e económicas, que non se tería producido de non mediar o vínculo matrimonial.

SEGUNDO.-En segundo lugar o recorrente cuestionou o pronunciamento da Sentenza de instancia que fixou a pensión de alimentos en 300€ mensuais para cada un dos fillos.

A pensión alimenticia dos fillos menores de idade, como reiteradamente, dende hai décadas, veñen sinalando o Tribunal Supremo ( STS de 2 de decembro de 1987 ) e o Tribunal Constitucional (STC de 12 de de decembro de 1984) é una medida de ius cogens; o art. 93 do CC sinala de modo imperativo ao xulgador de instancia a obrigación de determinar a contribución dos proxenitores aos alimentos dos fillos menores de idade.

A mencionada obrigación alimenticia, respecto dos fillos menores, conforme ao disposto nos arts. 110 e 154 do CC , deriva da patria potestade, configurándose como una obrigación ex lege que existe incondicionalmente. Dita incondicionalidade implica, dunha parte, que será indiferente para o nacemento da obrigación alimenticia que o proxenitor obteña ou non algún tipo de ingresos, xa que os alimentos que un pai lle debe a o seu fillo é una obrigación que xorde dende o seu nacemento, sen que a mesma poida quedar valeira de contido pola alegación de que carece de bens. Doutra parte implica que, se ben a pensión alimenticia será proporcional ao caudal e medios do que os da e ás necesidades de quen os recibe, sempre debe ter un contido mínimo e indispensable para atender ás necesidades básicas de subsistencia do menor. Nesta liña o Tribunal Supremo ten sinalado que 'lo dispuesto en los arts. 146 y 147 del CC sólo es aplicable a alimentos debidos a consecuencia de la patria potestad con carácter indicativo y con las matizaciones necesarias'.

Polo tanto, a fixación da pensión alimenticia dos fillos menores de idade debe aterse, coas matizacións expostas, aos medios económicos da persoa obrigada ao seu cumprimento e ás necesidades ordinarias do alimentista( arts. 93 e 146 en relación co art. 142 do CC ), así como, no seu caso, ao caudal respectivo dos proxenitores ( art.145 parágrafo primeiro do CC ), aínda que sen esquecer que a dedicación persoal aos fillos por parte do cónxuxe que teña confiada a súa garda se valorará tamén como prestación alimenticia ( art. 103.3 do CC ).

As consideracións expostas non son, sen embargo, trasladables aos alimentos a favor dos fillos maiores de idade. As obrigacións alimenticias dos pais respecto dos fillos non cesa cando estes acadan a maioría de idade, sen embargo, o réxime xurídico destes alimentos é distinto ao dos fillos menores de idade: 1) o dereito de alimentos dos fillos maiores de idade non é incondicional; 2)para a concesión de alimentos a favor dos fillos maiores de idade tense que acreditar a necesidade destes, sen que exista ningunha presunción legal de dita necesidade como acontece cos fillos menores de idade; 3) pode ter un contido menor que os alimentos dos menores, contido que en ocasións pode reducirse ao mínimo imprescindible e incluso extinguirse; 4)os alimentos dos fillos maiores de idade vese afectados polas limitacións propias do réxime legal de alimentos entre parentes, se ben faise necesario puntualizar que a causa de cesación de alimentos do art. 152.3º do CC pode non se aplicable aos alimentos dos fillos maiores de idade se estes aínda non deixaron de pertencer ao que se chama a 'familia reducida', isto é, cando aínda continúan vivindo no domicilio familiar; aínda que isto non é unha cuestión pacífica na doutrina e na xurisprudencia; 5) a obrigación alimenticia dos fillos maiores de idade será proporcionada ao caudal e medios de quen os da e as necesidades de quen os recibe; 6) a obrigación alimenticia dos fillos maiores de idade non ten necesariamente que ser actualizada periodicamente conforme a un índice previamente fixado, senón que debe atenderse ao establecido no art. 147 do CC , isto é, aumentaranse ou diminuiranse proporcionalmente segundo o aumento ou diminución que sufran as necesidades do alimentista e a fortuna do alimentante.

No suposto que nos ocupa, en relación coa capacidade económica de dona Josefa , da documental achegada derívase que traballa como auxiliar administrativa, cun contrato temporal, no Hospital Comarcal do Barbanza, percibindo un salario mensual de 1.180€ e que e propietaria dun inmoble sito na RUA000 de Pobra do Caramiñal no que reside xunto cos dous fillos, asumindo os gastos derivados dos servizos de dita vivenda, así como os impostos vinculados a mesma.

Pola súa banda, don Armando , recoñeceu ser socio e administrador da mercantil Uniges Asemtya SL, percibindo da mesma unha retribución en especie de 634 € mensuais correspondentes a súa cotización á Seguridade Social como autónomo e manifestou que os ingresos que percibe coa actividade de asesoramento laboral, contable, fiscal e administrativa se veu reducida sensiblemente dende o ano 2012 como consecuencia de problemas que tivo co socio. Así mesmo recoñeceu percibir da súa actividade de graduado social como exercente libre uns ingresos mensuais de 800€. Segundo o exposto polo sr. Armando descontado o préstamo hipotecario contaría para facer fronte ao restos dos gastos mensualmente con 265€.

Xunto co anterior consta nas actuacións que don Armando é propietario da vivenda unifamiliar sita na RUA001 , en Pobra do Caramiñal, un valor catastral de 180.865,47€ e gravada cun préstamo hipotecario cuxa cota mensual ascende á suma de 535€; debendo facer fronte, así mesmo aos seus propios gastos de manutención e gatos persoais, así como aos gastos dos servizos da vivenda e inherentes a titularidade dominical da mesma. Xunto co anterior, da averiguación patrimonial e da escritura pública de capitulacións matrimoniais outorgada o 11 de febreiro de 2009, derívase que o sr. Armando é propietario dun vehículo Ford Fiesta, dunha motocicleta marca Honda e dunha embarcación. Igualmente consta que é titular de imposicións a prazo fixo na entidade Santander por importe de 20.000€; dun plan de pensións cuns dereitos consolidados por importe de 6.189,88€; dun depósito de valores composto por 321 accións do Banco Santander SA e 777 accións Inter Consolidated Airlines; de diversas contas correntes cuxos saldos superan os 20.000€.

En definitiva o patrimonio mobiliario do que é titular o sr. Armando , o feito de canalice a súa actividade profesional a través de sociedades das que é administrador e a asunción de gastos claramente suntuarios como os derivados do mantemento dun embarcación ou dunha motocicleta que evidencian unha capacidade de gasto superior aos ingresos que se manifestan, son extremos que cuestionan claramente o escenario económico invocado polo sr. Armando e conducen directamente a presupoñerlle a este unha capacidade económica superior á descrita a través das declaracións de IRPF que non deixan de ser manifestacións unilaterais do interesado fronte a Axencia Tributaria.

Ao anterior debe engadirse que segundo se derivado do actuado o fillo maior, Carlos Francisco , cursa estudos na Universidade de Santiago de Compostela tendo uns gastos mensuais recoñecidos polas partes de 316€ (185€ de vivenda e servizos da mesma, 71€ custe da matrícula universitaria prorrateado en 12 mensualidades, 60€ de transporte dende A Pobra a Santiago) aos que hai que engadir os gastos de alimentación, vestido e material de estudo.

Pola súa parte, Cayetano , cursa estudos no Centro Manuel Peleteiro, ascendendo a cota mensual do devandito centro a 840€ ao que hai que engadir os gastos de alimentación, vestido e demais necesidades do menor que ten recoñecida unha minusvalía psíquica do 33%, razón pola que, segundo consta tanto neste procedemento como no procedemento de medidas provisionais o sr. Armando matriculou a ambos fillos no devandito Colexio; opción educativa que persisten na actualidade respecto do menor deles, tralo acceso a educación universitaria do maior.

Sentado canto antecede, ponderando as referidas capacidades económicas, tendo en conta que os fillos viven en compañía de dona Josefa e que é esta quen asume os coidados cotiás dos mesmos, especialmente os que precisa Cayetano procede fixar a pensión de alimentos a cargo do proxenitor non custodio na suma de 850 € mensuais para Cayetano e en 650€ para Carlos Francisco .

As referidas pensións abonaranse por meses anticipados e dentro dos cinco primeiros días de cada mes na conta corrente designada por dona Josefa e serán actualizadas anualmente segundo o índice que estableza o Instituto Nacional de Estatística ou organismo que o substitúa.

TERCEIRO.-En terceiro lugar a recorrente cuestionou o pronunciamento sobre gastos extraordinarios recollido na Sentenza impugnada, interesando que se consideren como tales todos os gastos médicos, incluídos tratamentos odontolóxicos ou de calquera outra índole e farmacéuticos non cubertos pola seguridade social ou polos seguros que puidesen ter contratados os pais, así como as matrículas universitarias, libros de textos e material escolar, as actividades extrascolares que realicen en campamentos de verán, viaxes lúdicos ou clases particulares previamente acordadas por ambos proxenitores.

Tal e como se recolle na Sentenza da AP das Palmas de 11 de xullo de 2014 , asumindo o criterio reiteradamente acollido xurisprudencialmente 'El concepto de gastos extraordinarios, se delimita a través de una triple caracterización:

i) Son aquellos que no tienen el carácter de ordinarios. Sensu contrario del art. 237.1 CCC y 142 Código Civil ( LEG 1889, 27 ) son aquellos distintos a los de manutención, vestido, vivienda, asistencia médica y educación (aunque estas dos últimas partidas son matizadas por la jurisprudencia).

ii) No tienen una periodicidad prefijada, en cuanto derivados de sucesos de difícil o imposible previsión.

iii) Deben ser necesarios o convenientes: han de estar vinculados a necesidades que deben cubrirse económicamente de modo ineludible, excluyendo aquellos superfluos o secundarios de los que obviamente puede prescindirse sin menoscabo para el alimentista.'

Consecuentemente, procede manter o pronunciamento en materia de gastos extraordinarios recollido na resolución impugnada se ben coa precisión de que deben entenderse excluídos do concepto de gastos extraordinarios os derivados de matrículas universitarias e material escolar por canto os gastos derivados de ambos conceptos foron considerados para fixar a pensión de alimentos establecida nesta resolución a favor de Carlos Francisco e Cayetano e, polo tanto tomados en conta á hora de cuantificar os gastos ordinarios de ambos fillos.

CUARTO.-Así mesmo a apelante interesou a revogación do pronunciamento contido na sentenza respecto a contribución ao 50% de ambos cónxuxes ao levantamento da débeda contraída co Colexio Manuel Peleteiro, solicitando que o importe íntegro da mesma fose asumida por don Armando dado que o pagamento do devandito Colexio foi a contribución aos alimentos asumida por este dende a separación.

Tras un novo exame das actuacións esta Sala comparte o criterio fixado na resolución impugnada ao entender que a referida débeda constitúe un gasto ocasionado polas obrigacións contraídas por ambos cónxuxes durante o matrimonio fronte a terceiros que debe seguir sendo asumida por ambos na porcentaxe referida na Sentenza ditada en primeira instancia.

QUINTO.-Finalmente a apelante interesou que, ante a omisión de todo pronunciamento ao respecto na Sentenza apelada, se establecese que a pensión de alimentos debe abonarse dende a data da interposición da demanda.

En aplicación da doutrina fixada polo TS en Sentenza de 14 de xuño de 2011 a pensión de alimentos debe prestarse polo proxenitor debedor dende o momento da interposición da demanda. No obstante, no suposto que nos ocupa, tendo esta Sala constancia de que no procedemento de medidas provisionais se fixou unha pensión de alimentos a abonar polo proxenitor non custodio dende o mes febreiro de 2014, a pensión de alimentos que se fixa nesta resolución con carácter definitivo deberá abonarse dende a data de interposición da demanda de divorcio contencioso, 8 de xullo de 2013, ata o mes de xaneiro de 2014, este incluído, e dende a data desta resolución no sucesivo.

SEXTO.-Non procede a imposición das custas desta instancia atendida a natureza da materia obxecto de controversia.

Por todo o exposto, vistos os preceptos legais citados, os seus concordantes e demais de xeral e pertinente aplicación

Fallo

A Sala acorda estimar parcialmente o recurso de apelación interposto pola procuradora dona María Concepción Peleteiro Bandín, en representación de dona Josefa , e en consecuencia, revógase parcialmente a Sentenza de data 24 de xullo de 2014, ditada polo Xulgado de Primeira Instancia e Instrución núm. 1 de Ribeira ditada no procedemento de divorcio contencioso núm. 321/2013, fixándose unha pensión de alimentos a cargo do proxenitor non custodio e a favor dos menores de 650€ mensuais para Carlos Francisco e 850€ mensuais para Cayetano . As devanditas pensións deberán abonarse dende a data da interposición da demanda de divorcio contencioso, 8 de xullo de 2013, ata o mes de xaneiro de 2014 incluído, e dende a data desta resolución en adiante. As referidas sumas abonaranse e actualizaranse segundo o establecido na resolución impugnada. Todo elo sen imposición das custas xeradas na segunda instancia.

Notifíquese esta resolución, en legal forma, ás partes e fágaselles saber que, conforme preceptúa o artigo 248-4º da Lei Orgánica do Poder Xudicial , contra ela cabe recurso de casación por interese casacional que deberá ser interposto ante esta Sección, no prazo de 20 días a contar dende o seguinte a notificación da mesma.

Dentro do prazo legal, devólvanse as actuacións orixinais con testemuño desta resolución ao Xulgado de procedencia, para a súa execución e cumprimento.

Así por esta resolución da que se porá certificación literal no Rolo de Sala da súa razón, incluíndose o orixinal no Libro correspondente, o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACIÓN.- Dada, lida e publicada foi a anterior Sentenza pola Xuíz relator que a ditou, estando celebrando audiencia pública nomesmo día da súa data, do que eu, o Secretario Xudicial, dou fe.