Sentencia Civil Nº 464/20...io de 2010

Última revisión
08/07/2010

Sentencia Civil Nº 464/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 6, Rec 3332/2008 de 08 de Julio de 2010

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 7 min

Orden: Civil

Fecha: 08 de Julio de 2010

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: ALFAYA OCAMPO, JUAN MANUEL

Nº de sentencia: 464/2010

Núm. Cendoj: 36057370062010100355

Núm. Ecli: ES:APPO:2010:1256

Resumen:
MATERIAS NO ESPECIFICADAS

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 6

PONTEVEDRA

SENTENCIA: 00464/2010

CIVIL

Rolo: 3332/08

Procedemento de orixe: ORDINARIO 394/07

Órgano de procedencia: 1ª INSTANCIA Nº 2 DE REDONDELA

A Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra con sede en Vigo, composta polos maxistrados D. JULIO PICATOSTE BOBILLO, Presidente, D. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO e D. EUGENIO FRANCISCO MÍGUEZ TABARÉS pronunciou

NO NOME DO REI

a seguinte

SENTENZA Nº

Vigo, oito de xullo de dous mil dez.

VISTOS en grao de apelación, ante a Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra, os autos do xuízo Ordinario 394/07 procedentes do Xulgado de 1ª Instancia Núm. 2 de Redondela ós que correspondeu o rolo 3332/08, nos que aparece como parte

apelante-demandado SANTA LUCIA S.A. representada polo/a procurador/a D./D.ª JOSE F. VAQUERO ALONSO e asistida

do/da letrado/a D./D.ª CRISTOBAL LUQUE SORIANO e como parte contra da que se apela e demandado SALÓN BOLERO S.L.

representada polo/a procurador/a D./D.ª JOSE A. FANDIÑO CARNERO e asistida do/da letrado/a D./D.ª JUAN CRUCES JOSÉ.

E como apelado non persoado D. Alberto .

É o maxistrado relator D. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO, quen expresa o parecer da Sala.

Antecedentes

Primeiro: O Xulgado de 1.ª Instancia Núm. 2 de Redondela, con data do 16 de maio de 2008, ditou unha sentenza coa seguinte parte dispositiva:

"Que debo ESTIMAR y ESTIMO parcialmente la demanda interpuesta por el Procurador D. Bernardo Alfaya González, en nombre y representación de SALÓN BOLERO S.L. contra D. Alberto Y SEGUROS SANTA LUCÍA, debiendo condenar a éstos a abonarle, de forma conjunta y solidaria, la cantidad de 9.056 euros, más los intereses del art. 20 L.C.S . para la compañía aseguradora y los ordinarios para el demandado.

Cada parte deberá abonar las costas causadas a su instancia y las comunes por mitad."

Segundo: Contra a dita sentenza o/a procurador/a D./D.ª María del Carmen Pérez Martínez, en representación de D./D.ª Seguros Santa Lucía S.A., presentou un recurso de apelación, que foi admitido en ámbolos efectos, consonte o disposto no artigo 455 da Lei de axuizamento civil (LAC).

Logo de cumpri-los trámites legais, eleváronse as presentes actuacións á Audiencia Provincial de Pontevedra e correspondéronlle por quenda de reparto a esta Sección Sexta con sede en Vigo. Sinálase para a deliberación do presente recurso o día 5 de xullo de 2010.

Terceiro: Na tramitación desta instancia cumpríronse tódalas prescricións e termos legais.

Fundamentos

Primeiro: O único motivo do recurso da compañía de seguros demandada, referido a que non se apliquen os xuros sancionadores do artº 20 da L. C. S . debe ser rexeitado, pois non hai causa xustificada para prescindir da norma nun caso, como o presente no que, por unha banda, non se discute a culpa do asegurado, por outra, a discrepancia radica unicamente sobre a cuantía da indemnización, e finalmente, hai un ofrecimento de indemnización por parte da aseguradora por unha suma de arredor da mitade tan só da que, á postre, remata por conceder á sentenza a prol do prexudicado. Todo iso, segundo a doutrina xurisprudencial que interpreta e aplica aquel precepto, doutrina da que son expresión as sentenzas que procedemos citar.

Así, di a sentenza do T. S. de data 24-6-2.008 que "la mera falta de liquidez de la deuda no constituye, sin más, una causa de justificación de la falta de pago".

Igualmente, a sentenza de 17-4-2.009, con cita das de 5-10-2.006 e 4-6-2.007 , proclama que "la doctrina ha ido evolucionando hacia un mayor rigor para con las aseguradoras, de modo que el asegurador está obligado a pagar o consignar la indemnización sin que pueda excusar la iliquidez ya que el derecho a la indemnización nace con el siniestro, y la sentencia que finalmente fija el "quantum" tiene naturaleza declarativa, no constitutiva, es decir, no crea un derecho "ex novo" sino que se limita a determinar la cuantía de la indemnización por el derecho que asiste al asegurado desde que se produce el siniestro cuyo riesgo es objeto de cobertura - Sentencia de 13 de Octubre de 1999 -. Por ello, dicha cantidad inferior se debía ya desde el inicio de las actuaciones judiciales, pues lo único que hace la sentencia es declarar un derecho a percibir una cantidad, que es anterior a la resolución judicial, que ya le pertenecía y debía haberle sido atribuido al acreedor, teniendo derecho, para su completa satisfacción, a que se le abonen los intereses de la cantidad principal, aún cuando ésta fuese menor de la inicialmente reclamada, sin que la minoración en sentencia de la cantidad reclamada la convierta en ilíquida, debiendo de atenderse para la imposición de intereses a cada caso particular, y estarse al canon de razonabilidad. En conclusión, la mera discrepancia sobre la cuantía indemnizatoria muy raramente puede justificar el impago...".

Citamos, por último, a sentenza de 13-5-2.009 , a que declara, no que agora ten interese, que "el estudio del concepto causa justificada, llevado a cabo, entre otras por las Sentencias de esta Sala de fecha 10 de octubre, 10 de noviembre y 2 de diciembre de 2008 , a los efectos de aplicar la regla octava del artículo 20 de la Ley de Contrato de Seguro , sigue una línea interpretativa caracterizada por un rigor cada vez mayor, que deriva del carácter sancionador de la norma que regula y establece la imposición de intereses moratorios, conforme a la cual, para evitar la mora y por ende el pago de los intereses legales previstos en la Ley, a la aseguradora, en este caso al Consorcio de Compensación de Seguros, no le basta con alegar una mera incertidumbre acerca de la cantidad a pagar, sino que, en términos generales, es preciso valorar, fundamentalmente, si la resistencia de ésta a abonar lo que al menos con seguridad le correspondía, está o no justificada, o el retraso en el pago le es o no imputable. Pretende esta norma evitar que el proceso sea utilizado como maniobra que permita a las aseguradoras retrasar o dificultar el pago de las indemnizaciones, sirviendo, en fin, de estímulo para el cumplimiento de sus obligaciones".

Segundo.- Non atopamos circunstancia ningunha de excepción para prescindir do criterio xeral do vencimento obxectivo, disposto para as custas procesuais desta alzada polo artº 398, en relación co artº 394, ambos da L. A. C ..

Por todo o exposto, e pola autoridade que a este Tribunal lle outorgan a Constitución e o pobo español,

Fallo

Que rexeitámolo recurso de apelación promovido por Santa Lucia,S.A., representada polo procurador D.José Francisco Vaquero Alonso contra a sentenza ditada polo Xulgado de Primeira Instancia núm. 2 de Redondela o día 16/5/08 , con expresa imposición das custas procesuais desta alzada á parte apelante.

Esta é a nosa sentenza, que asinamos, e que se redacta en galego consonte o establecido no art. 3.2 e 3 da Constitución española ; no art. 5.1, 2 e 3 do Estatuto de autonomía para Galicia, aprobado pola Lei orgánica 1/1981, do 6 de abril ; e nos arts. 1, 2, 6.3, e 7.2 e 3 da Lei 3/1983, do 15 de xuño, da Comunidade Autónoma de Galicia , de normalización lingüística.

Notifíqueselles ás partes a presente resolución, facéndolles saber que contra ela non cabe recurso ordinario ningún.

Devólvanselle os autos orixinais ó xulgado do que proceden, cun testemuño desta sentenza para o seu coñecemento e cumprimento.

PUBLICACIÓN: En la misma fecha fue leída y publicada la anterior resolución por el Ilmo. Sr/a. Magistrado que la dictó, celebrando Audiencia Pública. Doy fe.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.