Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 115/2019, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15568/2018 de 04 de Marzo de 2019

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4
A CORUÑA
SENTENCIA: 00115/2019
- Equipo/usuario: IL
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
N.I.G: 15030 33 3 2018 0001025
Procedimiento : PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015568 /2018 /
Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
De D./ña. Roberto
ABOGADO MANUEL JESUS DOSIO LOPEZ
PROCURADOR D./Dª. MARIA BEGOÑA CAAMAÑO CASTIÑEIRA
Contra D./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO
PROCURADOR D./Dª.
PONENTE: D. MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia
ha pronunciado la siguiente
SENTENCIA
Ilmos./as. Sres./as. D./Dª
JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ
JUAN SELLES FERREIRO
FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA
MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
A CORUÑA, cuatro de marzo de dos mil diecinueve.
En el recurso contencioso-administrativo número 15568 /2018, interpuesto por D. Roberto , representad
por la procuradora MARIA BEGOÑA CAAMAÑO CASTIÑEIRA dirigida por el letrado D.MANUEL JESUS
DOSIO LOPEZ, contra ACUERDO TEAR 13/03/18 SOBRE IVA 2012, EXPEDIENTE ADMINISTRATIVO
Nº NUM000 Y ACUMULADOS. Es parte la Administración demandada el TRIBUNAL ECONOMICO-
ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, representado por el ABOGADO DEL ESTADO.

Es ponente el Ilma. Sra. Dña. MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO, quien expresa el parecer del
Tribunal.

Antecedentes

PRIMERO.- Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.



SEGUNDO.- Conferido traslado a la parte demandada, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en la contestación de la demanda.



TERCERO.- No habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.



CUARTO.- En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 2.579,28 euros.

Fundamentos

PRIMERO.- Es objeto del presente recurso contencioso-administrativo el acuerdo dictado en fecha 15 de marzo de 2018 por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en la reclamación nº NUM000 y acumulada NUM001 , NUM002 y NUM003 , sobre liquidación por el concepto de Impuesto sobre el Valor Añadido, ejercicio 2012, periodos 1T, 2T, 3T y 4T.

La regularización practicada en el acuerdo inicialmente impugnado consiste en rechazar la deducibilidad del IVA correspondiente a las facturas giradas a la sociedad MAQUISABA, SL, en los periodos referidos, al considerar que, si bien el actor aparece formalmente como titular de la actividad de transporte de mercancías por carretera, es la sociedad la que de manera efectiva y real, tiene el control de la actividad; en suma, no admiten que se trate de un trabajador autónomo sino que la actividad de transporte la realiza bajo las órdenes y dirección de la sociedad MAQUIBASA, SL El demandante reitera sus alegaciones en la vía judicial que, en resumen, se contraen a afirmar las actuaciones se iniciaron coma una comprobación censal sin que le notificaran resolución expresa de inicio de actuaciones de inspección del impuesto y ejercicio de referencia, a lo que añade que no se cumple el plazo de una año de validez de los planes de inspección (Orden de 25.11.2013 e inicio de las actuaciones de inspección de 12.02.2014) por lo que, las liquidaciones son nulas, así como que la actividad de transporte es real y autónoma.

El letrado del Estado se opone porque la primera cuestión no se suscitó ante la Administración y, en todo caso, no concurre pues el 10.02.2015 se acordó inspeccionar el ejercicio 2012 (IVA e IRPF), notificándoselo en la diligencia nº 8 extendida el 11.03.2015y, en cuanto a la segunda, que la AEAT aporta indicios suficientes que acreditan la simulación pactada entre MAQUIBASA SL y el actor.



SEGUNDO.- Las cuestiones planteadas ya han sido resueltas por este Tribunal en la sentencia recaída en el recurso 15567/2018 sobre la liquidación de IRPF, 2012, cuyos fundamentos de derecho que reproducimos determinan la desestimación del presente recurso: ' Coma se indicou o recorrente considera que non existiu un acto formal comunicándolle o inicio das actuacións de inspección verbo do IRPF ano 2012 e que, en todo caso, incumpriuse o prazo do ano do art. 170.4 Rd.

Figura no expediente que se inician actuacións de comprobación censal ( xeral ) do ano 2012 consonte coa Orde de carga no plan de inspección ( notificación de 12.02.2014 ). Na 1ª de 26.02.2014 figura que, en comunicación de 04.02.2014 - notificada o 12.02- puxéronlle de manifestó o inicio da inspección do IRPF ano 2012 con requerimento de achega de documentación. No mesmo sentido son as dilixencias 2-a 7.

É na resolución de 10.02.2015 cando acordan ampliala inspección ó IRPF/IVE ano 2012. Na dilixencia de 11.03.2015 figura que lle entregan copia do acordo de 10.02, polo que coñece a ampliación do obxecto da inspección.

Sen dúbida, a redacción das dilixencias 1 a 7 é algo confusa dado que identifica coma obxecto o IRPF do ano 2012; o que acontece é que dita mención non se pode illar do expediente do que forman parte: comprobación censal art. 144 RD 1065/2007 -, senón que, nunha interpretación lóxica e maila mención ó carácter xeral da comprobación censal, esta, na practica, limitouse ó IRPF ano 2012 (comprobación censal do IRPF do ano 2012).

É co acordo de 10.02.2015 ( coñecido polo recorrente ) cando se amplia o obxecto da inspección, e esto está dentro das previsións do art. 145.4.d RD 1065/2007 que establece como medios de remate da comprobación censal: o inicio dun procedemento de comprocación limitada o de inspección que inclúa o obxecto do procedemento de rectificación da situación censal.

Entendemos que este acordo non está limitado polo prazo do ano do plan de inspección, xa que esto está previsto para as programadas e non para as que resulten derivadas de actuacións iniciadas - en principio- con outro obxecto, que é o que acontece neste caso. Así o establece o TS en Sentenza núm. 1824/2017, do 27 de novembro de 2017 ( RJ 2017, 5646) , manifestou expresamente que o procedemento de inspección non ten que iniciarse no mesmo ano natural en que se produza a inclusion dun contribuínte nos criterios do Plan de Control dese ano. 'No que fai á principal cuestión suscitada en tal recurso de casación, está referida a determinar se o inicio das actuacións de inspección @respecto de un determinado obrigado tributario, como consecuencia da súa inclusión nun concreto Plan anual de Inspección, debe efectuarse antes de que finalice o ano natural a que devandito Plan anual corresponde. A tese da sentenza recorrida é que ese límite temporal é un requisito esencial para o procedemento de inspección que, se non resulta observado, xera unha nulidade de pleno dereito das actuacións de inspección. Esa tese non pode ser acollida polas razóns que seguidamente se expoñen. 1.-Ha de partirse da finalidade principal que corresponde aos Plans de actuación: que o inicio das actuacións inspectoras fágase con patróns de obxectividade en canto á selección dos obrigados tributarios e non responda ao mero voluntarismo da Administración. Para iso os Plans de cada ano establecen os criterios que se seguirán para seleccionar aos obrigados tributarios que serán obxecto de procedementos de inspección. E as correspondentes de Orde de carga no Plan inclúen a persoas singulares dentro dun determinado Plan anual, habendo de motivar ou explicar por que o fan. 2.-O anterior permite diferenciar dúas actuacións distintas: (a) A selección do contribuínte que é incluído nun determinado Plan anual, o que se decide mediante a Orde de carga no Plan; e é esta selección do contribuínte, a través da emisión da Orde de carga, a que efectivamente haberá de efectuarse dentro do ano natural a que corresponde o Plan Anual. ( b) A iniciación do procedemento de inspección: sendo os tempos que han de rexer para esta decisión os xenerais establecidos para o exercicio da potestade da Administración de determinación da débeda tributaria mediante a correspondente liquidación ( artigos 66 e seguintes da LGT). Deste xeito, o TS veu a confirmar a doutrina do TEAC en leste mesmo sentido, véxase por todas, a Resolución do 8 de febreiro de 2018 ( JT 2018, 193) .

O dito obriga a rexeitalo recurso neste punto.

TERCEIRO.- Entrando a resolvela cuestión de fondo, resulta obrigado facer unhas consideracións de tipo xeral.

o debate cínguese en determinar se podemos falar dun FALSO AUTÓNOMO, e unha vez dada resposta a este interrogante, determinar cal é o grao de coñecemento do recorrente desta condición.

Para resolve-la 1ª cuestión partimos do que indica a resolución do TEAC de 27.09.2006: A primeira circunstancia sobre a que debemos pronunciarnos e da que se deriva todo o demais sería a posibilidade de considerar que tras a figura dos presuntos traballadores autónomos realmente se encobre unha relación laboral de dependencia e todo se tramou para reducir de forma irregular a carga tributaria da reclamante, polo que podería concluírse a existencia de simulación.

Para efectos tributarios, non existe unha definición legal do que debe entenderse baixo o concepto de 'simulación'. Nin a Lei Xeral Tributaria de 1963 nin a nova Lei de 2003 establecen esta definición, limitándose a analizar as consecuencias que se derivan da concorrencia desta.

A este respecto ha de terse en conta que o artigo 25 da LGT de 1963, segundo a redacción dada a este pola Lei 25/1995, do 20 de xullo, aplicable ao presente suposto, dispón: 'Nos actos ou negocios nos que se produza a existencia de simulación, o feito impoñible gravado será o efectivamente realizado polas partes, con independencia das formas ou denominacións xurídicas utilizadas polos interesados.' Este Tribunal, acudindo ao concepto de simulación no ámbito civil, no sentido empregado pola doutrina e a xurisprudencia desenvolveu unha constante doutrina sobre a figura do negocio simulado, entendendo que tal tipo de negocio xurídico, nos seus aspectos fiscais, se caracteriza, como tivo oportunidade de establecer en diversas resolucións, como na resolución do 8 de novembro de 1994, a do 22 de outubro de 1999, R.G.

362-96, e nas do 9 de maio de 2001, R.G. 8.479-98, a Resolución do 26 de outubro de 2001, R.G. 8114- 1998, dous do 19 de decembro de 2001, R.G. 3.481-99 e R.G. 6.149-99, outras dúas do 10 de abril de 2002, R.G.

7.244-99 e R.G. 8.037-99, 5 de xuño de 2002, R.G. 3.368-00 e 3 de xullo de 2002, R.G. 2.600-00, en que mediante el crea unha ficción coa que se enmascara a realidade obténdose unha tributación menor da que correspondería aplicando a legalidade ao negocio real.

Tal doutrina establece que os negocios simulados constitúen un tipo de negocio anómalo nos cales existe unha contradición entre a vontade interna e a vontade declarada, de forma que desta contradición nace un negocio que se cualifica de aparente. Este negocio aparente pode encubrir outro negocio, cando a simulación é relativa, ou pode non encubrir negocio ningún, cando a simulación é absoluta e as partes, en realidade, non quixeron celebrar negocio ningún, a pesar da súa manifestación de vontade en sentido contrario. Como declarou reiteradamente a xurisprudencia do Tribunal Supremo, a simulación contractual é un vicio da declaración de vontade nos negocios xurídicos, polo que ambas as dúas partes de común acordo e co fin de obter un resultado fronte a terceiros (que pode ser lícito ou ilícito) dan a coñecer unha declaración de vontade distinta do seu querer interno. Así, a simulación contractual prodúcese cando non existe a causa que nominalmente expresa o contrato, sen que se opoña á apreciación da simulación que o contrato fose mesmo documentado ante fedatario público (Sentenzas do 2 de xuño de 1993, da 1 de xullo de 1988, do 5 de novembro de 1988, do 10 de novembro de 1988 ou do 31 de decembro de 1998).

Agora ben, a causa do contrato que se asina debe ser analizada tanto dende o punto de vista obxectivo, isto é, o intercambio de prestacións que cada negocio leva consigo, pero tamén dende un punto de vista subxectivo, entendendo como tal o motivo concreto ou fin práctico perseguido polos que celebran o negocio.

E como sinalou o alto Tribunal nas súas Sentenzas da 1 de abril de 1998 e do 21 de xullo de 2003 a causa, como elemento esencial do negocio xurídico, é un concepto obxectivo, pero a simulación prodúcese cando o móbil subxectivo dun negocio é, en principio, unha realidade extranegocial, sen prexuízo da cal pode ter tal entidade que as partes o incorporen á causa.

Como xa anticipamos, no ámbito tributario existe certo baleiro normativo que fai que a cuestión deba ser analizada a partir da regulación que sobre os contratos se realiza no ordenamento civil. O Código Civil non regula a simulación en xeral nin o negocio simulado, aínda que si existen mencións dispersas no seu articulado que deben ser obxecto de análise. Concretamente, no tratamento da causa e, en particular, nos artigos 1.275 e 1.276 do Código Civil, relativos aos contratos sen causa ou celebrados con expresión de causa falsa. Na simulación, o negocio aparente non pode despregar os seus efectos, aínda que si pode producilos o negocio encuberto ou simulado, se o hai e reúne todos os requisitos materiais e formais para a súa validez.

De todo o dito ata agora, podemos concluír que os contratos de servizos subscritos pola empresa cos presuntos autónomos serán simulados se existe contradición entre a vontade interna e a vontade declarada, de forma que esta contradición fai que o negocio realizado só sexa aparente encubrindo neste caso concreto a existencia doutro negocio, posto que as partes, en realidade, manteñen unha relación de dependencia laboral, a pesar de aparentar unha relación comercial e, polo tanto, unha vontade en sentido distinto. E isto concorrerá se se chega á conclusión de que existe unha causa distinta á que aparentemente se establece na relación de servizos que presuntamente prestan os traballadores, entendendo por causa tanto a realización efectiva do intercambio de prestacións pactadas como tamén, dende un punto de vista subxectivo, a existencia do motivo concreto ou fin práctico perseguido polos que celebran o negocio. Unha vez delimitado o concepto de simulación, debemos pasar a analizar os elementos necesarios que deben concorrer para poder chegar a unha conclusión sobre a súa existencia. Concretamente, deben concorrer os dous elementos seguintes: Por un lado, a existencia dun acordo simulatorio, é dicir, a existencia dun acordo entre dúas partes dotada de aparencia real; e por outro lado a existencia dunha finalidade de engano, facendo crer aos terceiros na realidade do acordo simulatorio no que se contén un negocio distinto ao que realmente é. Ademais, dos dous citados elementos que se encontran claramente entrecruzados, derívase a existencia dunha diverxencia consciente entre a vontade declarada e a vontade interna das partes.

Agora ben, tendo en conta que a simulación constitúe a confección artificiosa dunha aparencia destinada a velar a realidade que a contradí, é obvio que a proba da simulación encerra unha gran dificultade, pois no negocio simulado adoitan concorrer todos os requisitos externos que constitúen a aparencia xurídica e, polo tanto, a proba ha de basearse en presuncións que fundamenten a convicción da existencia do negocio simulado. A propia xurisprudencia civil destaca as dificultades prácticas da proba directa e plena da simulación polo natural empeño que poñen as partes en facer desaparecer os vestixios desta e por aparentar que o contrato é certo e efectivo reflexo da realidade (Sentenzas do Tribunal Supremo de 2 de novembro de 1988, 17 de xuño de 1991, 15 de novembro de 1993 ou 6 de xuño de 2000).

Isto fai preciso acudir á proba indirecta das presuncións, que consisten nun labor intelectual a través da cal quen debe cualificar a súa existencia, partindo dun feito coñecido chega a dar con outro que non o era, neste caso, a existencia de simulación. Isto supón a existencia dun ou varios feitos básicos completamente acreditados, e que entre estes e a simulación exista un enlace preciso e directo segundo as regras do criterio humano, aínda cando caiba algunha dúbida acerca da súa absoluta exactitude, xa que a presunción non é unha fonte de certeza senón de probabilidade.

No mesmo sentido, o artigo 118.2 da LGT dispón que: 'para que as presuncións non establecidas pola Lei sexan admisibles como medio de proba é indispensable que entre o feito demostrado e aquel que se trate de deducir haxa un enlace preciso e directo segundo as regras do criterio humano'.

O que toca é determinar , ante a falta de probas directas, é se os indicios dos que parte a administración son ou non suficientes.

Para estes efectos, debe terse en conta que a mencionada clase de probas indiciarias ou de presuncións non só son idóneas senón que son, mesmo, necesarias e, ás veces, imprescindibles cando se trata de acreditar a simulación, especialmente no que se refire ao elemento subxectivo que a integra.

Tendo en conta que a simulación constitúe a confección artificiosa dunha aparencia destinada a velar a realidade que a contradí, é obvio que a proba da simulación encerra unha gran dificultade, pois no negocio simulado adoitan concorrer todos os requisitos externos que constitúen a aparencia xurídica e, polo tanto, a proba ha de basearse en presuncións que fundamenten a convicción da existencia do negocio simulado. Neste sentido, a sentenza da mesma Sala do TS de 11 de febreiro de 2005, tras poñer de manifesto a dificultade da proba da simulación contractual, acrecentada polo natural empeño que poñen os contratantes en facer desaparecer todos os vestixios da simulación e por aparentar que o negocio é certo e efectivo reflexo da realidade, sinala que, 'a doutrina desta Sala admite como suficiente a proba de presuncións, a cal se configura en torno a un conxunto de indicios, que se ben tomados individualmente poden non ser significativos, e mesmo cabe que sexan equívocos, non obstante, en conxunto e en relación coas circunstancias, son reveladores da actuación simulatoria. ' Mais recentemente, a mesma Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Supremo, en sentenza do 17 de maio de 2010, advirte que: 'Para estes efectos debe terse en conta, como sinala o Avogado do estado, que a mencionada clase de probas indiciarias ou de presuncións non só son idóneas senón que son, mesmo, necesarias e, ás veces, imprescindibles cando se trata de acreditar a simulación, especialmente no que se refire ao elemento subxectivo que a integra,'.

Para estes efectos, o artigo 108 da Lei 58/2003, Xeneral Tributaria, baixo o epígrafe 'Presuncións en materia tributaria', dispón que: 1. 'As presuncións establecidas polas normas tributarias poden destruírse mediante proba en contrario, agás nos casos en que unha norma con rango de lei expresamente o prohiba.

2. Para que as presuncións non establecidas polas normas sexan admisibles como medio de proba, é indispensable que entre o feito demostrado e aquel que se trate de deducir haxa un enlace preciso e directo segundo as regras do criterio humano' '.

Conforme á doutrina deste Tribunal Central consagrada en numerosas resolucións que por reiteradas obvia reproducir, tal enlace dáse cando concorren os requisitos de 'seriedade' naquel nexo entre o feito coñecido e a consecuencia extraida que permita considerar esta nunha orde lóxica, como extremadamente posible; 'precisión', ou, o que é o mesmo, que o feito ou feitos coñecidos estean plena e completamente acreditados e sexan claramente reveladores do feito descoñecido que pretende demostrarse; e, concordancia' entre todos os feitos coñecidos, que deben conducir á mesma conclusión.

Logo estas consideracións de tipo xeral debemos determinar se os indicios/presuncións que reflicte a AEAT sustentan a conclusión que da base á liquidación e sanción: actividade - real- de transporte que desenvolve a sociedade MAQUIBASA SL, sendo o Sr. Roberto un falso autónomo.

O informe adxuntado ó acta da inspección reflicte: a) traballo nos anos 2011712 para XESTISEGUR DUBRA SL ( ingresos de 16.976,72 e 17.008,80 ) y ELEVACIONES Y TRANSPORTE DEL NOROESTE SL ( ingresos de 7.936,32 e 8.489,77 ), cun horario no 1º de 9 a 13 e de 15 a 18 ( nos meses de xuño-xullo-agosto- sep de 08 a 15 horas ) e desenvolvendo para o segundo labores administrativas e, en ocasións, conducindo camións.b) alta na actividade de transporte no ano 2012 ( declara persoal non asalariado 0.25 ) e adquisición dunha cabeza tractora o 30.12.2011 por importe de 11.787,02 euros. Declara dous traballadores con xornada rebaixada: un de 20h/semana ( contratado o 20.02 ) e outros 10h/semana ( contratado o 27.07 ); o 1º traballou dende o ano 2009 como empregado de MAQUISABA SL, e o 2º é socio ó 50% de MAQUISABA e traballador da mesma. Todos esgotaban as horas pactadas, c) a góndola/remolque é propiedade de MAQUISABA que é quen a asegura e tamén a carga; d) os pagos de insumos ( carburantes ) realizábanse en efectivo, e) no ano 2012 facturou un total de 310.965,60 euros (co IVE ) e tódala facturación é a MAQUISABA SL agás de 4.676 euros ( a outro cliente ). As facturas son mensuais ( resumen ) e non indican as operación, e corresponderían a uns 125.454,40 Km; f) existen diferencias ( importantes ) nos prezos facturados por km a MAQUISABA ( mais elevados ) que ó cliente externo, g) non conserva cartas de porte, albarans ..., h) as facturas xuradas a MAQUISABA son por un total de 299.053,80 euros e os pagos na conta do Sr, Roberto so acadan un total de 131.458,70 euros, que se retiraban inmediatamente A esto engade: O vehículo pagouse en efectivo sen que nas contas do Sr. Roberto ( en datas próximas á operación ) existirán fondos para facerlle fronte; alegou que tiña aforros en efectivo e pagou con eles. O uso da góndolo/ remolque de MAQUISABA non está amparada por ningún contrato e non consta pagamento ningún polo uso ( o recorrente alega que facñia un desconto na facturación ) nos meses de xaneiro/febrero é cando mais alta é a facturación e o recorrente non foi quen de achegar proba de que transportes realizaron os traballadores ó seu cargo; verbo do pagamento destos, se ben alegou que o facía en man, nas actuacións contra Maquisaba o socio ó 50% negouno ( alegou que se facía unha compensación na facturación ); tampouco foi quen de acreditalo pagamento das axudas de custo ( que alegou pagaba os traballadores ) nin de achegar xustificación de gastos ( autopistas, comidas .... ). Non xustifica o destino dos 131.458,70 euros.

Fronte a estos datos o recorrente limítase a negalos sen achegar proba exculpatoria ningunha: aínda que di dispor de moito tempo, dado que o traballo para XESTISEGUR DUBRA SL era, na realidade de comercial ( e non de administrativo como figura no contrato ) non o acredita; non achega xustificación de onde obtivo os cartos para mercala cabeza tractora; tampouco é quen de dar unha explicación verosímil de como puido, cando menos nos meses de xaneiro/febrero conducilo camión e compatibilizalas coas outras duas ocupacións. As explicacións sobre o pago dos soldos os empregados non é coherente co que reflicten as actuacións contra MAQUISABA. Tampouco é admisible que facture case 300.000 euros a MAQUISABA e non perciba mais de 131.458,70 euros e, moito menos, que non poida xustificar o destino destes cartos.

A alegación que responde á realidade é a realización da actividade de transporte, ou mellor dito, que o vehículo realizou labores de transporte para MAQUISABA SL ( e incidentalmente para outra empresa ); o que acontece é que, e fronte ó pretendido, este non é un dato que apoie a súa versión, senón que, o único que acredita é a existenza dunha necesidade na empresa MAQUISABA SL e que para satisfacela non desenvolve ( formalmente ) a súa organizacion propia, nin a contrata cunha empresa allea ( real ) senón que idea un sistema irregular que lle beneficia: creación dunha simulación/falso empresario autónomo que lle factura elevadas cantidades ( que non superan o límite do sistema obxectivo ou de módulos ) e por prezos non xustificables ( mais elevados que a terceiros ) co que pode deducir coma gasto unha importante cantidade .



TERCERO.- Conforme al artículo 139 LRJCA Las costas procesales han de imponerse a la parte demandante en la cuantía máxima de hasta mil quinientos euros por honorarios de defensa.

Fallo

Por todo lo expuesto, en nombre del Rey, por la autoridad que le confiere la Constitución, esta sala ha decidido: 1. Desestimar el recurso contencioso-administrativo interpuesto por don Roberto contra el acuerdo dictado en fecha 15 de marzo de 2018 por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en la reclamación nº NUM000 y acumulada NUM001 , NUM002 y NUM003 , sobre liquidación por el concepto de Impuesto sobre el Valor Añadido, ejercicio 2012, periodos 1T, 2T, 3T y 4T 2. Imponer al actor las costas procesales en la cuantía máxima de hasta mil quinientos euros por honorarios de defensa.

Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso- Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).

Así se acuerda y firma