Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 117/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15378/2017 de 14 de Marzo de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4
A CORUÑA
SENTENCIA: 00117/2018
- Equipo/usuario: IL
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
N.I.G: 15030 33 3 2017 0000943
Procedimiento : PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015378 /2017 /
Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
De D./ña. AXENCIA TRIBUTARIA DE GALICIA
ABOGADO LETRADO DE LA COMUNIDAD
PROCURADOR D./Dª.
Contra D./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO ADMINISTRATIVO CENTRAL, FOMENTO DE
CONSTRUCCIONES Y CONTRATAS SA
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO, DANIEL GOMEZ-OLANO GONZALEZ
PROCURADOR D./Dª. , GONZALO LOUSA GAYOSO
PONENTE: D. MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia
ha pronunciado la siguiente
SENTENCIA
Ilmos./as. Sres./as. D./Dª
JOSE MARIA GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, Presidente
JUAN SELLES FERREIRO
FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA
MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
A CORUÑA, catorce de marzo de dos mil dieciocho.
En el recurso contencioso-administrativo número 15378 /2017, interpuesto por AXENCIA TRIBUTARIA
DE GALICIA, representada por el LETRADO DE LA COMUNIDAD, contra RESOLUCION DEL TEAC
DE FECHA 20/04/17; ITP-AJD Y SANCION. Es parte la Administración demandada el TRIBUNAL
ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, representado por el ABOGADO DEL ESTADO y

la codemandada FOMENTO DE CONSTRUCCIONES Y CONTRATAS, S.A. representado por el procurador
GONZALO LOUSA GAYOSO dirigido por el letrado DANIEL JOSE GOMEZ-OLANO GONZALEZ.
Es ponente el Ilma. Sra. Dña. MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO, quien expresa el parecer del
Tribunal.

Antecedentes

PRIMERO.- Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.



SEGUNDO.- Conferido traslado a las partes demandadas, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en las contestaciones de la demanda.



TERCERO.- No habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.



CUARTO.- En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 603.063,80 euros.

Fundamentos

PRIMERO.- Objeto del recurso y planteamiento.

El presente recurso jurisdiccional lo dirige la XUNTA DE GALICIA (Consellería de Facenda) contra el acuerdo del Tribunal Económico-Administrativo Central de fecha 20 de abril de 2017, dictado en el expediente RG NUM000 , sobre liquidación en concepto de Impuesto sobre Transmisiones Patrimoniales y Actos Jurídicos Documentados y sanción dimanante de ésta.

En fecha 18 de diciembre de 2006 el Concello de Ponteareas y la mercantil 'Fomento de Construcciones y Contratas, S.A.' firmaron el contrato subsiguiente a la de adjudicación del servicio limpieza viaria, recogida y transporte de recursos sólidos urbanos y gestión del punto limpio municipal por un período de 16 años y precio 800.857,98 euros que incluía el IVA.

La Administración autonómica entendió que se trataba de una concesión administrativa, liquidando el contrato en concepto de Impuesto sobre Transmisiones Patrimoniales: liquidación que es la que se deja sin efecto por la resolución recurrida, al entender que el contrato no tenía aquel carácter.



SEGUNDO.- Antecedentes de la cuestión objeto de debate y determinación de la base imponible.

Sobre la cuestión litigiosa esta Sala ya se ha pronunciado en anteriores sentencias, en recursos seguidos a instancia de la misma Administración. Así, en nuestra sentencia de 18 de julio de 2016 (recurso 15747/2015) dijimos lo siguiente , reiterada en la de 25/1/17 (recurso 15139/16 ) y, más recientemente, en sentido similar, en la sentencia de 27/9/17 (recurso 15567/16 ): "PRIMEIRO.- O acto que se recorre é o acordo de 17.09.2015 do TEAC que rexeita o recurso de alzada da CONSELLERÍA DE FACENDA contra o acordo do TEAR de 24.02.2012: liquidación derivada do contrato de 31.10.2006 entre o Alcalde de Cedeira e (. . .) SL de CONCESIÓN ADMINISTRATIVA DO SERVIZO PÚBLICO DE RECOLLIDA E TRANSPORTE DE REFUGALLOS SÓLIDOS URBANOS, PUNTO LIMPO E LIMPEZA VIARIA por un prazo de 15 anos e por un prezo anual de 377.499,55 euros ( IVE engadido ).

O TEAR e confirmou ou TEAC estimou a reclamación presentada pola entidade (. . .), S.L. no entendemento de que a prestación do servizo público de recollida e transporte de residuos sólidos urbanos Do Concello de Cerceda, non é un suposto asimilable a unha concesión administrativa -artigo 7.1.B RDL 01/1993-.

A letrada da Xunta alega que estamos ante un suposto do artigo 13.2 RDL 01/1993: Equipararanse ás concesións administrativas, para os efectos do imposto, os actos e negocios administrativos, calquera que sexa a súa modalidade ou denominación, polos que, como consecuencia do otorgamiento de facultades de xestión de servizos públicos ou da atribución do uso privativo ou do aproveitamento especial de bens de dominio ou uso público, orixínese un desprazamento patrimonial en favor de particulares?, tendo en conta que o relevante ?a efectos tributarios- é que, como consecuencia do contrato, a empresa preste un servizo público que teña como destinatario final ao cidadán e non o sistema de retribución, sen que sexa esixible que concorran os requisitos que a lexislación impón ás concesións.

Tanto a Avogada do Estado como a entidade codemandada acudida en autos discrepan desta tese, engadindo esta última no seu escrito de contestación á demanda que ademais se fixou incorrectamente a base impoñible do imposto.



SEGUNDO.- Coma dixemos na sentenza 178/2015: Todas as cuestións expostas xa foron resoltas por este Tribunal. Na recente sentenza do 19 de novembro de 2014 (recurso 15132/2014) dixemos e agora reproducimos: 'Partirmos de que non é imprescindible que o contrato licitado por unha Administración pública se formalice mediante concesión administrativa, senón que é suficiente con que se outorguen facultades de xestión de servizos públicos que orixinen un desprazamento patrimonial a favor da empresa contratista -a adxudicataria do concurso público-, para que se perciba o gravame do Imposto sobre Transmisións Patrimoniais e Actos Xurídicos Documentados na súa modalidade de transmisións patrimoniais onerosas.

A cuestión é, polo tanto, se estamos ante un contrato de outorgamento de facultades de xestión de servizos públicos que orixina un desprazamento patrimonial a favor de particulares, que son os elementos obxectivos a ter en conta para os efectos da clasificación do contrato e, con iso, determinación do feito impoñible, a cuxo fin hai que partir de que os servizos públicos de competencia local poderán xestionarse, ben mediante a xestión directa, en calquera das formas legalmente previstas, ben mediante a xestión indirecta, mediante as distintas formas previstas para o contrato de xestión de servizos públicos na Lei de Contratos do Sector Público (art 85.2 RTLBRL).

Aquí estamos ante unha xestión indirecta do servizo público de conservación e mantemento do xardíns e zonas verdes, que é un servizo público que obrigatoriamente debe presta-lo Concello (art. 25.2.d e 26.1.b) LBRL).

O que se discute é se esta forma de xestión -(...)- supón o outorgamento de facultade de xestión do servizo público e da lugar a un desprazamento patrimonial.

O TEAR, con cita da resolución do TEAC de 28.06.2011, sostén que no contrato de setembro de 2011 é o Concello quen mantén a xestión do negocio, limitándose a empresa á prestación material do servizo.

Aínda que esto sexa -no substancial- correcto, non supón que non esteamos no suposto do artigo 13.2 RDL 01/1993.

O servizo de mantemento de xardíns non é dos que autoriza a xirar unha taxa (art. 20.4 e 21 LFL) -coma acontece co servizo do lixo- , do que se deriva que o feito de percibi-lo importe da prestación polo servizo directamente do Concello e non dos usuarios non é determinante nin relevante.

Tampouco o é que sexa -en realidade- o Concello quen presta o servizo ós particulares, xa que falarmos dun servizo obrigatorio (art. 26.1.b), polo que, ó final, será sempre o Concello o responsable da existenza e subsistenza do servicio, independentemente da forma de xestión.

Que a empresa CESPA SL actúe por conta do Concello é propio de toda forma de xestión indirecta, e non figura no expediente -en particular no prego de cláusulas administrativas particulares- disposición ninguna distinta das propias de calquera concesión administrativa, en especial, alguna que convertira á empresa nunha simple asalaridada que funcionara baixo a orde e supervisión directa do Concello, en calquera tipo de traballo.

De feito, do prego de cláusulas administrativas e do contrato só é posible deducir que, mais aló das labores propias de control e coordinación cos inspectores municipais, é a empresa quen dirixe ó servizo, co que se cumpre unha das esixencias do art. 13.2.

O dito obriga a concluir que o contrato si é un dos previstos no artigo 7.1.Razones por las que hay que tener cuidado con la preclusión a la hora de reclamar las cláusulas abusivas de una misma hipoteca en diferentes demandas.2 RDL 01/1993.

Adiantamos que este Tribunal muda a conclusión que viña mantendo verbo do non cumprimento da esixencia do DESPRAZAMENTO PATRIMONIAL A PROL DE PARTICULARES e con base, fundamental, no obiter dita do auto do TS de 21.11.2013 , onde o TS indica que o criterio correcto é o que reflicten as sentenzas de 05.03.2007, 23.09.2013,... sen que pareza existir razón para muda-lo criterio. e non se trata de manter numantinamente unha posición que é contraria ó parecer de case todo o mundo xudicial, o que resultaría lesivo ó principio de seguridade xurídica. Esta Sala consideraba que non se cumpría - seguindo as indicacións STSX Canarias 233/2011, que reitera na 245/2013- cando non existía desprazamento de medios materiais/ humanos do Concello ó particular, sen que a este efectos, o prezo de licitación puidera considerarse coma desprazamento patrimonial ( ou entender que, o ter un valor o contrato/concesión, implícitamente realizábase un desprazamento patrimonial).

O auto de 21.11.2013 do TS ven a indicar que o criterio correcto é o tradicional -e maioritario na xurisprudenza; a esto engadimos que na recente sentenza de 23.09.2013 do TS se recollen as pretensións do recorrente: En suma, para a compañía recorrente, a sentenza que discute infrinxe os artigos 1, 2 e 31 da Lei 40/1994, cando sostén que a autorización para a instalación dunha planta de coxeración reviste un carácter inequivocamente concesional. A natureza do permiso litixioso é a propia das autorizacións administrativas en sentido tradicional e non atribúe ningunha facultade que permita equiparala a unha concesión.

(C) Así pois, segundo o seu criterio, non existe desprazamento patrimonial e en consecuencia infrínxese o artigo 13.2 do repetido texto refundido, xa que para que exista é necesario que o autorizante teña no seu patrimonio bens ou dereitos que poidan trasladarse ao particular en virtude da autorización. Por iso, tamén se descoñece a sentenza deste Tribunal Supremo do 20 de outubro de 1995 (que cita sen maior precisión), conforme á que non cabe asimilar as concesións administrativas a aquelas autorizacións que se requiran para o exercicio dunha actividade persoal do titular destas, isto é, unicamente é posible tal equiparación cando se produza un desprazamento patrimonial equivalente ao que ten lugar nas concesións.

Contestando o TS: Sendo iso así, o xogo dos arts. 1, 2 e 31 da Lei 40/1994, en relación co disposto no art º 7 do Texto Refundido do Imposto e do seu art º 13. 2, en canto prevé que se equipararán ás concesións administrativas, para os efectos do imposto, os actos e negocios administrativos, calquera que sexa a súa modalidade ou denominación, polo que, como consecuencia do outorgamento de facultades de xestión de servizos público ou de atribución do uso privativo ou do aproveitamento especial de bens de dominio ou uso público, se orixine un desprazamento patrimonial a favor de particulares', ha de convirse coa sentenza de instancia que a autorización habilitando a instalación [...] para xeración de electricidade, en canto outorga a devandita facultade, non constituíndo un mero control previo, é requisito ineludible para o desenvolvemento da devandita actividade, que incorpora un valor económico que pasa ao patrimonio da entidade autorizada, constituíndo o feito impoñible gravado.».

O dito obriga a considerar que a sinatura do contrato de 2011 supón unha transferencia patrimonial a prol de CESPA JARDINERÍA, o que carreta que acollámo-lo recurso da administración autonómica neste punto.

O que si debemos confirmar -do acordo do TEAR- é a anulación da sanción tributaria por non concorrer culpabilidade no recorrente ó falarmos unha cuestión controvertida xuridicamente, do que é mostra o cambio de criterio deste Tribunal'.

Neste mesmo sentido debemos estimar o presente recurso.

TERCEIRO.- Sentado o anterior, ao redor da determinación da base impoñible do imposto alega, en síntese, a entidade adxudicataria do contrato Celta Prix, S.L. que non se pode calcular sobre o prezo do contrato, como fai a Administración, senón que debe acudirse ás regras sobre determinación da base impoñible que se conteñen no artigo 13 do TR, e en particular á regra do apartado 4 a), pois o Concello non fixou unha cantidade total en concepto de prezo ou canon que deba pagar a concesionaria, nin sinalou obrigación de reversión de bens, e si se coñece o valor dos activos fixos afectos á explotación.

O artigo 13 do Real Decreto Lexislativo 1/1993, do 24 de setembro, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei do Imposto sobre Transmisións Patrimoniais e Actos Xurídicos Documentados, fixa as regras de determinación da base impoñible do imposto sobre Transmisións Patrimoniais, recollendo o apartado terceiro unhas regras de carácter xeral, e o apartado seguinte unhas regras especiais para o caso de que non se poidan aplicar as previstas no apartado anterior.

Así, o apartado terceiro di que:?Como norma xeral, para determinar a base impoñible, o valor real do dereito orixinado pola concesión fixarase pola aplicación da regra ou regras que, en atención á natureza das obrigacións impostas ao concesionario, resulten aplicables das que se indican a continuación: a) Se a Administración sinalase unha cantidade total en concepto de prezo ou canon que deba satisfacer o concesionario, polo importe da mesma.

b) Se a Administración sinalase un canon, prezo, participación ou beneficio mínimo que deba satisfacer o concesionario periodicamente e a duración da concesión non fose superior a un ano, pola suma total das prestacións periódicas. Se a duración da concesión fose superior ao ano, capitalizando, segundo o prazo da concesión, ao 10 por 100 a cantidade anual que satisfaga o concesionario. Cando para a aplicación desta regra houbese que capitalizar unha cantidade anual que fose variable como consecuencia, exclusivamente, da aplicación de cláusulas de revisión de prezos que tomen como referencia índices obxectivos da súa evolución, capitalizarase a correspondente ao primeiro ano. Se a variación dependese doutras circunstancias, cuxa razón matemática coñézase no momento do otorgamiento da concesión, a cantidade para capitalizar será a media anual das que o concesionario deba de satisfacer durante a vida da concesión.

c) Cando o concesionario estea obrigado a reverter á Administración bens determinados, computarase o valor neto contable estimado dos devanditos bens á data de reversión, máis os gastos previstos para a reversión. Para o cálculo do valor neto contable dos bens aplicaranse as táboas de amortización aprobadas para os efectos do Imposto sobre Sociedades na porcentaxe media resultante das mesmas.

Pois ben, ningunha das dúas regras que se recollen nos apartados a) e b) son aplicables ao caso que nos ocupa, pois no contrato non se sinala cantidade algunha en concepto de prezo, canon, participación ou beneficio que deba satisfacer o concesionario.

Tampouco é de aplicación a regra prevista no apartado c), pois, do mesmo xeito que no suposto de feito contemplado na sentenza de 19/11/2014 nada se prevé no contrato, nin nas cláusulas técnicas e administrativas de que a entidade prestadora do servizo deba reverter á administración bens concretos.

E en canto á regra que se contén no apartado 4 do citado precepto, este apartado establece que: Nos casos especiais nos que, pola natureza da concesión, a base impoñible non poida fixarse polas regras do apartado anterior, determinarase axustándose ás seguintes regras: a) Aplicando ao valor dos activos fixos afectos á explotación, uso ou aproveitamento de que se trate, unha porcentaxe do 2 por 100 por cada ano de duración da concesión, co mínimo do 10 por 100 e sen que o máximo poida exceder do valor dos activos.

b) A falta da anterior valoración, tomarase a sinalada pola respectiva Administración pública.

c) En defecto das dúas regras anteriores, polo valor declarado polos interesados, sen prexuízo do dereito da Administración para proceder á súa comprobación polos medios do artigo 52 da Lei Xeral Tributaria.

Na actualidade artigo 57 da Lei 58/2003, do 17 de decembro, Xeral Tributaria («B.Ou.E.» 18 decembro).

Tal como dixemos na nosa sentenza do 19 de novembro de 2014 e reiteramos na recente sentenza 72/2015, do 11 de febreiro, (recurso 15365/2014) que: Consonte coa sistemática do artigo 13 resultará de aplicación a regra do núm.4, en concreto a a) aplicando ó valor dous activos fixos afectos á explotación, uso ou aproveitamento de que se trate, unha porcentaxe do 2% por cadanseu ano de duración dá concesión, co mínimo do 10% e sen que ou máximo poia superar ou valor dous activos.

As regras b-c só resultan de aplicación en defecto dás anteriores.

Non falarmos de normas alternativas, nas que atopemos unha facultade libérrima dá administración para optar por unha ou outra, senón de normas imperativas de aplicacion sucesiva, en atención a que se cumpran ou non as condicións (pagamento dun canon, canon periódico, reversión de bens, 2% dous activos fixos, valoración dada pola administración, valor declarado/comprobado) e neste caso a administración non acredita a ausencia de activos fixos afectos á explotación, ou que carreta que debamos acole-a pretensión do recorrente neste punto.

Coma indicamos na sentenza 178/2015: No prego de cláusulas administrativas particulares e de condicións técnicas que rexen o contrato de prestación do servizo adxudicado á entidade Celta Prix, S.L. dise (cláusula 20.2.1.3 a)) que corresponde ao adxudicatario, en especial, o cumprimento da obrigación consistente en executar os traballos na forma, tempo e condicións establecidas no prego de condicións técnicas; o cal nos conduce ao Capítulo VIII (material e maquinaria e outros), sección 1 (material e maquinaria) segundo o cal os licitadores deberán detalla-a totalidade do material e maquinaria necesaria para a realización dous servizos contemplados neste Prego de condicións; á sección segunda (Ferramentas) segundo a cal o adxudicatario achegará cantas ferramentas manuais, mecánicas ou doutro tipo que se precisen para unha boa realización do servizo proposto, dispoñendo dás reservas correspondentes para suplir as normais incidencias que xurdan, e ao Capítulo IX (Instalacións fixas), onde se di que os licitadores comprometeránse, caso de resultar adjxudicatarios, a dispoñer de locais axeitados dende ou inicio dá prestación do servizo. Pois ben, no informe relativo ao acta de desconformidade (cuxo contido se inseriu no acordo liquidatorio), a Inspección tributaria trata de amparar a súa proceder -non aplicando a regra prevista no apartado 4 a), senón no b) (valorando a contraprestación polo servizo concedido na suma de 108.909,22 ? anuais (IVE excluído) tendo en conta o prazo de 9,33 anos restantes de duración do contrato), que os activos afectos á explotación non poden ser valorados dado que o principal activo afecto son bens moble ou bens de dominio público que carecen (estes últimos) dun valor normal de mercado ao ser, pola súa natureza, inalienable.

A Inspección tributaria comete un evidente erro ao identificar activos afectos á explotación cos espazos sobre os cales ha de prestarse o servizo público contratado.

Como dixemos na sentenza do 11 de febreiro de 2015 (recurso 15365/14): A norma fala de activos fixos afectos á explotación, uso ou aproveitamento de que se trate, e estes elementos representan o inmobilizado da empresa activo non corrente, na terminoloxía do PGC de 2007- isto é, os elementos que, a diferenza do que sucede co denominado activo circulante ou corrente, teñen un carácter permanente e permiten o funcionamento normal da empresa permanecendo nela varios exercicios.

O que no contrato e nos pregos de cláusulas administrativas e de prescricións técnicas non se determinen os activos fixos afectos á explotación non significa que non se poidan cuantificar economicamente.

Antes de entendelo así, a Administración deberá esgotar todos os medios que ten ao seu alcance para conseguir determinar a base impoñible do imposto aplicando as regras previstas na norma, seguindo a orde prevista nela. Polo que, a efectos de aplicar a regra do apartado 4 a) do artigo 13 da Lei, de entender insuficientes os datos que se presentaron coa oferta económica, terá que dirixir á adxudicataria do contrato un requirimento para que presente unha relación detallada dos bens e instalacións afectos á prestación do servizo, documentando o seu valor económico. E só no caso de que non se atenda a este requirimento, e de que a Administración non poida facer un cálculo dese valor á vista aos datos dos que dispón, poderá aplicar a seguinte regra valorativa. E en tal sentido debemos resolver agora, xa que existen activos fixos (polo menos os detallados pola codemandada nos seus escritos que a demandante non discute, e que aparecen algúns deles- mencionados na cláusula cuarta do anexo ao contrato inicial baixo a rúbrica melloras) que aínda que a Administración considerábaos insuficientes ao tratarse de bens mobles, tal argumentación rexéitase por este Tribunal segundo expúxose, polo que deberá actuar do modo anteriormente indicado para determinar a base impoñible.

Outro tanto acontece no presente caso, onde se ben no contrato e condicións non se nomea polo miúdo os bens revertibles ( faise unha referencia xenérica á obriga e a bens que, en todo caso, serán obxecto de reversión ) o recorrente, tanto na vía administrativa coma xudicial fai relación dos bens, e falarmos dun dato que pode comprobar/investigar a administración.

O dito obriga a acoller parcialmente o recurso, debendo a Consellería proceder a realizar unha nova liquidación tendo en conta os bens revertibles".

Pues bien, lo mismo sucede en el caso enjuiciado toda vez que en el contrato suscrito entre la actora y el Concello de Ponteareas se establece un precio que debe pagarle el Concello al concesionario contra la presentación de facturas, por lo que resulta evidente que no estamos en el supuesto contemplado en los apartados a) o b) del artículo 13.3 de la Ley. Y dado que tanto en el contrato como en los pliegos de condiciones, aunque no se describen detalladamente los bienes que deben revertir a la Administración a la finalización del plazo concesional, si se hace una referencia genérica a dicha obligación y a bienes que necesariamente serán objeto de reversión, de modo que su existencia y, en su caso, concreción, puede constatarse por la Administración, debemos estimar parcialmente el recurso y, en aplicación de la letra c), la Consellería proceda a realizar una nueva liquidación teniendo en cuenta los bienes revertibles (si existen o, de otro modo, aplicar las otras reglas del párrafo). Por supuesto, y a tenor de lo expuesto, al igual que en anteriores supuestos, la sanción resulta improcedente.



TERCERO.- Costas procesales.

Conforme al artículo 139.1 de la Ley Jurisdiccional , al estimarse parcialmente el recurso no hacemos especial pronunciamiento en cuanto a las costas procesales.

Fallo

Por todo lo expuesto, en nombre del Rey, por la autoridad que le confiere la Constitución, esta sala ha decidido: 1. Estimar en parte el recurso contencioso-administrativo interpuesto por la representación procesal de la XUNTA DE GALICIA (CONSELLERÍA DE FACENDA) contra el acuerdo del Tribunal Económico- Administrativo Central de fecha 20 de abril de 2017, dictado en el expediente RG NUM000 , sobre liquidación en concepto de Impuesto sobre Transmisiones Patrimoniales y Actos Jurídicos Documentados y sanción dimanante de ésta..

2. Declarar parcialmente contrarias a Derecho la resolución recurrida y la liquidación de que trae causa, dejando sin efecto la sanción impuesta.

3. Declarar que el cálculo de la base imponible habrá de realizarse en los términos indicados en la presente sentencia.

4. Desestimar el recurso en lo restante.

5. No hacer especial pronunciamiento en cuanto a las costas procesales.

Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).

Así se acuerda y firma.

PUBLICACION.- La sentencia anterior ha sido leída y publicada el mismo día de su fecha, por el Ilma.

Sra. Magistrada Ponente Dña. MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO al estar celebrando audiencia pública la Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia. Doy fe. A CORUÑA, catorce de marzo de dos mil dieciocho.