Sentencia Contencioso-Adm...il de 2019

Última revisión
17/09/2017

Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 180/2019, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15591/2017 de 03 de Abril de 2019

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico


Relacionados:

Tiempo de lectura: 8 min

Orden: Administrativo

Fecha: 03 de Abril de 2019

Tribunal: TSJ Galicia

Ponente: JOSE MARIA GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE

Nº de sentencia: 180/2019

Núm. Cendoj: 15030330042019100205

Núm. Ecli: ES:TSJGAL:2019:2253

Núm. Roj: STSJ GAL 2253/2019

Resumen:
ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

Encabezamiento


T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4
A CORUÑA
SENTENCIA: 00180/2019
- Equipo/usuario: IL
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
N.I.G: 15030 33 3 2017 0001559
Procedimiento : PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015591 /2017 /
Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
De D./ña. Jenaro
ABOGADO DANIEL ADAN BORRAS DIAZ DE RABAGO
PROCURADOR D./Dª. MONICA VAZQUEZ COUCEIRO
Contra D./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO
PROCURADOR D./Dª.
PONENTE: D. JOSE MARIA GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE
La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia
ha pronunciado la siguiente
SENTENCIA
Ilmos./as. Sres./as. D./Dª
JOSE MARIA GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, PRESIDENTE
JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ
JUAN SELLES FERREIRO
FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA
MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
A Coruña, tres de abril de dos mil diecinueve.
Esta Sala ha visto el recurso contencioso-administrativo número 15591/2017, interpuesto por D. Jenaro
, representado por la procuradora D.ª MONICA VAZQUEZ COUCEIRO, dirigida por el letrado D.DANIEL
ADAN BORRAS DIAZ DE RABAGO, contra ACUERDO DEL TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO
REGIONAL DE GALICIA DE 28/07/2017.IRPF 2010. EXPEDIENTE 54/1623/2015. Es parte la Administración

demandada el TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, representado por el
ABOGADO DEL ESTADO.
Es ponente el Ilmo. Sr. D. JOSE MARIA GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, quien expresa el parecer
del Tribunal.

Antecedentes


PRIMERO.- Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.



SEGUNDO.- Conferido traslado a la parte demandada, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en la contestación de la demanda.



TERCERO.- Habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.



CUARTO.- En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 3.938,50 euros.

Fundamentos


PRIMERO.- El presente recurso jurisdiccional lo dirige D. Jenaro contra el acuerdo del Tribunal Económico-Administrativo Regional de Galicia de fecha 28 de julio de 2017, dictado en la reclamación 54/1623/2015, sobre liquidación en concepto de Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas, ejercicio 2010.



SEGUNDO.- En sentencia de fecha 15 de marzo de 2019, dictada en el recurso 15592/17 , hemos señalado lo siguiente: "PRIMEIRO.- O acto que se recorre é o acordo de 28.07.2017 do TEAR que rexeita a reclamación económico-administrativa contra a liquidación IRPF ano 2010: impútanlle coma ingresos da actividade as cantidades percibidas en concepto de axudas de custo.

.

Segundo resulta do expediente, o recorrente xunto cos Srs. Jose Pablo e Jenaro forman a sociedade BARRAL Y PARAPAR ABOGADOS SLP e declarou coma exentas no ano 2010 a cantidade de 6.857,28 euros que percibiu da sociedade en concepto de axudas de custo; cantidade recibida para cubrilos custos de desprazamento, hoteis, comidas.. derivadas da súa actuación profesional coma abogado.

A AEAT e TEAR consideraron que a documentación xuntada: a) lista de desprazamentos, con indicación da data, localización, Km e importe da axuda de custo, b) modelo 190, c) certificado de retencións, d) nóminas, e) sinalamento para xuízos.. f) axenda da empresa, g) mensaxes de encargos, h) facturas a nome da sociedade por hoteis, viaxes, comercios...i) identificación de sinistros, j) tickets de restaurantes, taxis.. e k) follas de liquidación, non xustificaban a realidade e contía dos desprazamentos e manutención.

Na liquidación se motiva: Coa documentación achegada: mod. 190 de Borras e Parapar Avogados sl, certificado de rentenciones, nóminas de Basilio , relación desprazamentos 2010 de Borras e Parapar Sl, sentenzas xudiciais, citacións nas que non se acredita quen acode, detalle de honorarios facturados por Borras Parapar Avogados Sl, recibos de restaurantes, tickets, facturas de hotel a nome de Borras e Parapar Avogados Sl e recibos de taxis, non se xustifica o cumprimento dos requisitos establecidos pola lei e o regulamento de IRPF para considerar exentas as cantidades devengadas en concepto de dietas. En canto ás facturas que achega expedidas a nome da empresa, é claro que o gasto non foi asumido polo traballador.

Nos tiquets achegados non está identificado o destinatario e o pagador, polo que non pode establecerse unha relación entre o gasto e vostede. Tampouco queda acreditado fehacientemente a realidade do desprazamento efectuado e o motivo do mesmo, e que fose vostede quen o realice. ..



SEGUNDO.- O recorrente sostén que a SLP pagaballe axudas de custo por desprazamentos e manutencións ós abogados cando precisaban desprazarse fora dos seus domicilios para cumprir encargos profesionais; as cantidades percibidas non excedían das previstas no art. 17.1 Lei 35/2006 e 9 RD 439/2007 , xustificándose coa documentación achegada a realidade dos encargos profesionais.

O letrado do Estado ratifica o criterio da AEAT de que a documentación - que xustifica as axudas de custo- non permite individualizar que abogado acode a cadanseu acto profesional nin anoar as facturas/tickets cunha concreta e individualizada actuación profesional, nin o uso dun vehículo particular.

Da documentación xuntada resulta un feito indubidable - é lóxica dado o obxecto da SLP-: os abogados da sociedade desprazanse para atender os sinalamentos xudiciais e aos clientes; tamén é unha conclusión que se obtén da documentación, e nesto concordamos coa AEAT, en que resulta imposible - agás ( en teoría, polo que logo se dirá ) dos supostos das sentenzas xudiciais onde se identifica o letrado que actúa- anoar cadanseu desprazamento/gastos de manutención cun letrado concreto e cun vehículo particular.

Da relación de desprazamentos do ano 2010 da sociedade BORRAS Y PARAPAR SL resulta que moitos deles son para servizos de SEGURO Y CAUCIÓN en Portugal, sen que exista ningún documento con fehaciencia suficiente que acredite que o Sr. Basilio realizara parte; é presumible que fose así mais falarmos dun feito que debe acreditar debidamente sen que sexa posible unha simple presunción.

Outro tanto acontece cos demais desprazamentos; se ben identifican os xulgados e clientes en moitos casos descoñécese o letrado que acode e non se identifica o vehículo utilizado. A esto xuntamos que, en moitos casos, o xulgado está perto do domicicilio sen que se xustifique a necesidade da manutención.

Inclusive as certificacións dos clientes non identifican os letrados que acoden senón á SLP.

A proba testemuñal practicada tampouco é determinante; coma se recoñece, as actuacións xudicias as asina ( case sempre ) o mesmo letrado da SLP e logo, segundo as necesidades, as atende o asinante ou outro dos socios; desto se deriva que, inclusive o indicado nas resolución xudiciais - identidade do abogado- non responde, en moitas ocasións, coa realidade.

Destes datos, e dado que a controversia non é verbo de quen debe acreditala legalidade das axudas de custo - pagador/receptor-, senón se a documentación permite atribuirlle a axuda de custo pagada a quen realizou o desprazamento, debemos concluir que, se ben é indubidable que os letrados que forman a SLP desprazanse non existe proba suficiente que permita individualizalos, é dicir, anoar cadanseu desprazamento cun letrado concreto.

Sen dúbida falarmos dunha proba documentada voluminosa ( a esixible ): certificado de asistenza a cadanseu acto xudicial e reunión con clientes, con identificación do abogado, día e localidade, xunto con gastos de gasolina imputables a un vehículo particular concreto.... mais é a única que permite o control pola AEAT das axudas de custo pagadas, e ó non existir, e obrigado rexeitalo recurso.

TERCEIRO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional".

Siendo el demandante miembro de la misma SLP, por aplicación de los principios de unidad de doctrina e igualdad hemos de llegar en el presente caso a la misma conclusión, pues la única diferencia se aprecia en el importe de dietas y rentas que se pretenden exentas, en el presente caso son 7.756,07 euros, sin que de los autos o la prueba practicada se aprecie razón alguna que pudiera justificar pronunciamiento diferente al transcrito.



TERCERO.- No se efectúa imposición de costas, de conformidad con las posibilidades que ofrece el artículo 139 de la Ley Jurisdiccional .

Fallo

Por todo lo expuesto, en nombre del Rey, por la autoridad que le confiere la Constitución, esta sala ha decidido: 1. Desestimar el recurso contencioso-administrativo interpuesto por D. Jenaro contra el acuerdo del Tribunal Económico-Administrativo Regional de Galicia de fecha 28 de julio de 2017, dictado en la reclamación 54/1623/2015, sobre liquidación en concepto de Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas, ejercicio 2010.

2. No efectuar imposición de las costas procesales.

Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).

Así se acuerda y firma.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.