Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 189/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15502/2017 de 06 de Junio de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00189/2018

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0001347

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015502 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Clemencia

ABOGADOAUGUSTO BRENNO CASTRO IGLESIAS

PROCURADORD./Dª. NURIA ROMAN MASEDO

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, seis de xuño dous mil dezaoito.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15502/2017, presentado por Clemencia , representado polo procurador Sra. Román Masedo , dirixido polo letrado Dº. Castro Iglesias, contra o acordo de 13.07.2017 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO.-Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 18.230,17 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 13.07.2017 do TEAR que acolle- parcialmente: anula a liquidación do ano 2013 e anula as sancións agás a de 2014- o recurso contencioso administrativo contra a liquidación do ano 2012-2014 e a sanción do ano 2014: non lle admiten gastos (do turismo) nin os das facturas xiradas por MDF CONSULTING SLU.

SEGUNDO.-O recurso - ó marxe das veleidades filosóficas- baséase en: a) falta de parcialidade da TEAR, b) extralimitación no procedemento de comprobación limitada e c) gastos acreditados.

O letrado do Estado rebata a súas pretensións.

Coma indica o letrado do Estado, na resolución de 13.07.2017 figuran identificados os membros do TEAR, con nomes e apelidos, o que autorizaba ó recorrente a RECUSALOS de entender que concorría alguna causa que pertubara a súa imparcialidade.

Verbo da natureza dos TEAR: Características:

1. carácter colexiado.

2. a súa especialización: son órganos claramente diferenciados dos que realizan a xestión tributaria. Tal e como precisa o art. 228.1 LGT , devanditos órganos presentan unha independencia xerárquica e funcional respecto dos órganos de aplicación dos tributos.

Neste sentido o TS en sentenza do 22 de marzo de 2003 ( RJ 2003, 2873) , Recurso de Casación núm. 3680/1998 , especifica que os Tribunais Económico-Administrativo teñen natureza de órganos administrativos, non de xestión e resolución de reclamacións económico-administrativas, é dicir, trátase de órganos especializados dentro da propia Administración, sendo a reclamación económico-administrativa unha vía específica para a impugnación de determinados actos administrativos.

E na STS de 28 xaneiro 2002 ( RJ 2002, 899) Recurso de Casación núm. 7407/1996 , declarouse que afirmar que os chamados Tribunais Económicos Administrativos, o TEAC en concreto, son Tribunais no sentido de órganos xurisdicionais aos que lles resulta de aplicación a LOPJ é non acertar ao sinalar a súa verdadeira natureza xurídica que é a de órganos administrativos, non de xestión senón de resolución de reclamacións; isto é, órganos especializados dentro da propia Administración.

Véxanse tamén en análogos termos, as SSTS de 24 setembro 2001 ( RJ 2001, 9333) , Recurso de Casación núm. 8345/1995 , 23 febreiro 2002 ( RJ 2002, 2251) , Recurso de Casación núm. 8358/1996 , 16 setembro 2002 ( RJ 2002, 8829) , Recurso de Casación núm. 5328/1997 , e 23 abril 2012 ( RJ 2012, 6042) , Recurso de Casación núm. 5017/2009 , na que se sinalou que a resolución das reclamacións económico-administrativas compete aos Tribunais Económico-Administrativos, que, a pesar da súa denominación, son auténticos órganos administrativos integrados por funcionarios públicos; así como a Sentenza da Audiencia Nacional do 21 de marzo de 2011 ( JUR 2011, 103391) , na que se declarou que «as reclamacións económico- administrativas, en sinxela definición, constitúen un recurso administrativo especial establecido para supostos concretos e determinados, os que integran a materia económico- administrativo».

Determinada a súa natureza administrativa resulta evidente que non lle son esixibles os mesmos requerimentos de independenza e imparcialidade dos órganos xudiciais e calquera dúbida ó respecto, de existir, debe suscitarse como causa de recusación. Vía que non utilizou o recorrente.

Polo demais, son órganos independentes respecto ós órganos de xestión/inspección tributaria e a estes efectos os mesmos se teñan a consideración de órganos xurisdicionais a efectos do disposto no art. 234 TUE , estando por iso lexitimados para expor cuestións prejudiciales ante o Tribunal de Xustiza de Luxemburgo ( ou TXUE lles recoñece a debida imparcialidade ).

E iso é así porque a noción de «órgano xurisdicional» que utiliza o precepto que se acaba de mencionar é un concepto comunitario, segundo indicouse en diversas Sentenzas do TJCE, tales como, por exemplo, as do 12 de novembro de 1998 ( TJCE 1998, 273) ,Vitoria Filme, as. C-134/97 , e 2 de marzo de 1999 (TJCE 1999,42), O- Yassini, as. C-416/96 , cuxa doutrina se reiterou e confirmou na STJCE do 21 de marzo de 2000 (TJCE 2000, 47), asuntos acumulados C-110/98 a C-147/98 , Gabalfrisa,

SEGUNDO.-Verbo do fondo dá controversia, o recorrente considera que ou procedemento de comprobación limitada non era o debido dado que o órgano de xestión realiza interpretacións dá normativa e dá documentación xuntada polo contribuinte que excede dás facultades atribuídas ó indicado procedemento.

Consonte co Art. 136 LGT .

Facúltase á Administración Tributaria á comprobación de «os feitos, actos, elementos, actividades, explotacións e demais circunstancias determinantes da obrigación tributaria».

O procedemento de comprobación limitada é un dos procedementos atribuídos á Xestión Tributaria no art. 123.e) da LGT , e nel outórgase á Administración tributaria unhas facultades de valoración referidas ás «circunstancias determinantes da obrigación tributaria», --véxase, por exemplo, a STSJ de Castela e León, Burgos, núm. 99/2016, do 8 de xuño ( JT 2016, 1060) , Recurso contencioso-administrativo núm. 166/2015--, o que leva implícito [conforme declarouse por, entre outras, as Sentenzas do TSJ de Castela-A Mancha núm. 200/2015, do 16 de marzo ( JT 2015, 840) , Recurso contencioso-administrativo núm. 191/2013 , e do TSJ de Castela e León, Valladolid, núm. 1091/2015, do 5 de xuño ( JT 2015, 1277) , Recurso contencioso-administrativo núm. 1287/2012] o outorgamento dun certo labor calificadora e non de mera constatación fáctica, labor que, sen chegar á que se confire á Inspección tributaria propiamente dita, non queda reducida, desde logo a unha mera verificación de datos, senón que impón unha certo poder de avaliación sobre os datos que poden solicitar, sen necesidade de abrir, en todo caso, unha inspección en toda regra.

A este respecto, na Sentenza da Audiencia Nacional do 24 de outubro de 2013 ( JUR 2013, 346836) , Recurso contencioso-administrativo núm. 274/2010 , declarouse que este procedemento é limitado non tanto no que se refire ao obxecto ou ámbito da comprobación que cabe efectuar, senón máis ben no referente aos medios ou instrumentos conferidos para levala a cabo . Trátase, por tanto, dun procedemento en que se poderían comprobar, en principio, os mesmos feitos que no de inspección, significativos para a configuración do feito imposible e os seus datos e circunstancias relevantes -aínda que a Administración pódese autolimitar, reducindo ese potencial obxecto xeral a feitos, operacións ou datos singulares e concretos, sempre que esa opción, que non é discrecional, non leve a cabo coa mera intención de prefigurar unha especie de reserva de comprobación inspectora posterior, isto é, co propósito de evitar a cousa xulgada administrativa-.

De acordo coa STSJ de Castela-A Mancha núm. 394/2015, do 1 de xullo ( JUR 2015, 193639) , Recurso contencioso-administrativo núm. 102/2014 , a vista do disposto neste art. 136 da LGT , a través do procedemento de comprobación limitada hase de servir o órgano de xestión dunha serie de 'medios' ou realizar determinadas 'actuacións' que acouta o precepto; así, non poderá requirir a terceiros información sobre movementos financeiros, non poden realizarse fóra das oficinas da Administración (salvo as excepcións que indica o precepto), etc. Pero iso non significa que estea limitada nos feitos para comprobar, pois cabe estendelos á comprobación do feito impoñible e cualificacións para fixar a base; as limitacións operan para os órganos de xestión, pero non así para o interesado, que pode achegar documentos, entre eles libros contables, se o estima conveniente, tal e como despois veremos con máis profundidade.

Segundo as STSJ da Comunitat Valenciana núms. 638/2011, do 2 de xuño ( JUR 2011, 326640) , Recurso contencioso-administrativo núm. 93/2009, 831/2012, do 26 de xuño ( JUR 2012, 311672) , Recurso contencioso-administrativo núm. 1984/2009, 135/2014, do 28 de xaneiro ( JT 2014, 947) , Recurso contencioso-administrativo núm. 2404/2010, 283/2014, do 11 de febreiro ( JT 2014, 786) , Recurso contencioso-administrativo núm. 693/2011, e 1047/2014, do 28 de marzo ( JT 2014, 1161) , Recurso contencioso-administrativo núm. 875/2011, non cabe dúbida que existen diferenzas importantes entre as funcións de inspección e as de xestión (gozando as primeiras de maior amplitude de actuación, tanto material como instrumental), pero o reducir a competencia dos órganos de xestión a unha mera actuación ' mecanicista' é algo que non se compadece coas facultades legalmente atribuídas aos mesmos no procedemento de comprobación limitada, e deixaría sen sentido algunha das prevencións reguladoras deste procedemento (como a atinente á necesidade de expresión de fundamentos de dereito e motivación da resolución - art. 139.2. c LGT -). Neste sentido, non debe perderse de vista que, se as oficinas xestoras poden emitir liquidacións a partir do exame da documentación de que se trate, é porque poden valorar tal documentación; o contrario carecería de sentido, a máis diso condenar o procedemento de comprobación limitada ao automaticismo e actuación irreflexiva, o que non se corresponde coa regulación legal deste procedemento.

En similares termos a estas Sentenzas pronunciouse, así mesmo, a STSJ de Galicia núm. 623/2012, do 15 de outubro (JT 2013, 60), Recurso contencioso-administrativo núm. 15433/2011.

As únicas actuacións que pode desenvolver a Administración Tributaria no marco deste procedemento son, de conformidade co art. 136.2 da LGT , que recibiu nova redacción pola Lei 34/2015, de 21 setembro ( RCL 2015, 1427) , de modificación parcial da LGT, as seguintes:

a) Exame dos datos declarados contrastándoos con aqueles de que dispón a Administración e cos que constan nos documentos, rexistros e dos xustificantes presentados ou que se requiran para o efecto.

b) Exame dos datos e antecedentes en poder da Administración Tributaria que poñan de manifesto a realización do feito impoñible ou do orzamento dunha obrigación tributaria, ou a existencia de elementos determinantes da mesma non declarados ou distintos aos declarados polo obrigado tributario.

c) Exame dos rexistros e demais documentos esixidos pola normativa tributaria e de calquera outro libro, rexistro ou documento de carácter oficial con excepción da contabilidade mercantil, así como o exame das facturas ou documentos que sirvan de xustificante das operacións incluídas en tales libros, rexistros ou documentos.

Como se pode apreciar, este art. 136.2. c) LGT permite no procedemento de comprobación limitada o requirimento e análise das facturas.

Véxanse, entre outras, respecto desta posibilidade de examinar as facturas , as Sentenzas do TSJ de Castela e León, Burgos, núm. 570/2012, de 17 decembro ( JT 2013, 150) , Recurso contencioso-administrativo núm. 422/2011 , do TSJ da Región de Murcia núm. 34/2013, do 21 de xaneiro ( JT 2013, 398) , Recurso contencioso-administrativo núm. 716/2008 , do TSJ de Andalucía, Selecta, núms. 101/2015, do 26 de xaneiro ( JT 2015, 822) , Recurso contencioso-administrativo núm. 1197/2009, e 711/2015 , do 20 de abril ( JT 2015, 1110) , Recurso contencioso-administrativo núm. 1102/2009 , do TSJ da Comunidad de Madrid núm. 686/2015, do 26 de maio ( JT 2015, 1140) , Recurso contencioso-administrativo núm. 265/2013 , e do TSJ de Castela-A Mancha núm. 749/2016, do 2 de decembro ( JUR 2017, 6222) , Recurso contencioso-administrativo núm. 438/2015 .

d) Requirimentos a terceiros para que acheguen a información que se atopan obrigados a fornecer con carácter xeral ou para que a ratifiquen mediante a presentación dos xustificantes documentais de operacións financeiras realizadas co contribuínte, sempre que teñan incidencia tributaria.

Véxase, por exemplo, a STSJ da Comunitat Valenciana núm. 2982/2014, do 18 de xullo ( JT 2014, 1917) , Recurso contencioso-administrativo núm. 1902/2011.

Neste caso non supéranse os límites indicados, limitándose o órgano de xestión a avaliala documentación achegada polo recorrente e considerar que a mesma non acreditaba: a) a afectación exclusiva do vehículo e b) a realización dás actividades que deron lugar á facturación dá sociedade MDF CONSULTING SLU, e motivando o porque.

Fronte a estes razoamentos o recorrente non foi quen de completalas facturas con probas suficientes, polo que non concorre a nulidade denunciada.

TERCEIRO.- Verbo dos gastos.

En materia de gastos fiscalmente deducibles, das diversas normativas tributarias que aluden a eles, principalmente o Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (rendementos de actividades económicas) e o Imposto sobre Sociedades (gastos deducibles), a doutrina administrativa e a xurisprudencia, extraen o principio xeral de que « calquera gasto que poida acreditarse como necesario para a obtención dos rendementos debe considerarse deducible dos ingresos obtidos ».

O Tribunal Supremo ( Sentenza do 29 de setembro de 2011 (RJ 2011, 7304) pronunciouse sobre leste mesmo requisito de correlatividad dos gastos cos ingresos, ao dicir que « O gasto ha de servir dalgún modo á actividade da empresa, ao seu obxecto ou finalidade estando tendencialmente dirixido á obtención dos ingresos derivados do que constitúe a súa finalidade...a de tratarse dun gasto para beneficio da empresa e non para o de terceiro, fóra do circuíto produtivo do rendemento».

Para a aplicación valida deste principio, as mesmas normas sinalan os requisitos xerais que deben cumprir todos eles, a saber:

Xustificación oportuna e suficiente ou fehaciente a través normalmente da factura, ou, no seu caso, por calquera outro medio de proba admitido en Dereito.

Contabilización que acredite a súa efectividade, é dicir, que responda a unha operación real e non ficticia.

Imputación temporal ao exercicio en que se deveñan, salvo excepcións legais.

Necesidade do gasto que, aínda que non se recolle en ningunha norma específica, pola súa tradicional indeterminación xeral, debe quedar probada a súa correlación, de forma directa ou indirecta, cos ingresos.

Aplicarmos esta doutrina ó caso de autos e compre resolver cadansúa partida discutida.

A recorrente discrepa do criterio da administración que non autoriza a considerar deducibles as cantidades relativas ó turismo.; ó respecto compre dicir, seguindo a STSX Castela-León 63/2016, que é un requisito legal inexcusable a proba da afectación exclusiva á actividade:A teor de tales preceptos, os automóbiles entenderanse afectados á actividade económica do recorrente cando sexan necesarios para a obtención dos ingresos e utilícense 'exclusivamente' na actividade, dado que, por unha banda, o vehículo é un elemento patrimonial indivisible polo que nunca podería dar lugar a unha afectación parcial ( art 22.3 do Regulamento do IRPF ) e, por outra banda, ao non estar relacionado coas actividades excepcionadas no art. 22.4 do Regulamento, a súa dedicación simultánea á actividade económica e ás necesidades privadas, aínda cando estas fosen irrelevantes, determinaría a súa non afección?.. No presente caso, o T.E.A.R. non considera como gastos fiscalmente deducibles, os correspondentes a amortización, leasing, reparacións, e imposto correspondente ao citado vehículo, ao que se opón con distintos argumentos o actor.

En primeiro lugar, ha de sinalarse que en aplicación do artigo 105 da Lei Xeral Tributaria (RCL 2003, 2945) corresponde ao recorrente probar o feito no que cabe fundar o dereito que quere lle sexa recoñecido, isto é, no presente caso - a pesar do sostido na demanda - corresponde ao actor probar esa afectación exclusiva do vehículo á súa actividade profesional para que se poida practicar a dedución que pretende.

E así o recoñeceu reiteradamente o Tribunal Supremo, entre outras, en Sentenza do 9 de abril de 2015 (RJ 2015, 1841) ( RCUD 2446/13 ) onde nos lembra que '...a doutrina máis recente desta Sala (Cfr. SSTS do 11 de outubro e 8 de novembro de 2004 (RJ 2004 , 7796) e 5 de febreiro de 2007 (RJ 2007, 867) ) sinalou que, en relación coa carga da proba no Dereito tributario, sostivéronse dous criterios. Un deles é o que propugna o principio inquisitivo, de maneira que pesa sobre a Administración a función de acreditar toda a verdade material, incluso aquilo que resulte favorable para o obrigado tributario. Esta concepción parte de que a Administración, no seu labor de aplicar o sistema tributario, non actúa en defensa dun interese propio, senón do xeneral. E este non é outro que o conseguir a efectiva realización do deber de contribuír establecido no artigo 31 da Constitución (RCL 1978, 2836) . Non pode afirmarse con propiedade que existan feitos que favorezan á Administración, senón que esta debe conseguir a efectividade dos principios constitucionais acreditando tanto a realización do feito impoñible como os orzamentos de feito de eventuais beneficios fiscais. Con todo, no noso Dereito rexeu e rexe a outra concepción que pode denominarse clásica rexida polo principio dispositivo e plasmada no artigo 114 da LGT/1963 (RCL 1963, 2490)

(tamén no artigo 105.1 LGT/2003 (RCL 2003, 2945) ), segundo a cal cada parte ten a carga de probar aquelas circunstancias que lle favorecen; isto é, a Administración a realización do feito impoñible e dos elementos de cuantificación da obrigación, e o obrigado tributario as circunstancias determinantes dos supostos de non suxeición, exencións e bonificacións ou beneficios fiscais. Aínda que é verdade que a nosa xurisprudencia matizou, en certas situacións, o rigor o principio establecido no mencionado artigo 114 LGT/1963 , desprazando a carga da proba cara á Administración por dispoñer dos medios necesarios que non están ao alcance dos suxeitos pasivos (Cfr. SSTS do 25 de setembro de 1992 (RJ 1992 , 7068) e 14 de decembro de 1999 (RJ 1999, 9322) ).'

En segundo lugar, habemos de precisar que a cuestión controvertida é substancialmente unha cuestión de feito, o que esixe ao recorrente, como se acaba de expoñer, a demostración, a través dos distintos medios probatorios, que o vehículo se atopa en exclusiva afecto á súa actividade económica.

E no labor que a este Tribunal incumbe de valorar no seu conxunto e, con arranxo ás normas da sa crítica, as probas achegadas, debemos de concluír - adiantamos xa - que non resulta acreditada a dedicación exclusiva do automóbil do que é titular o actor á actividade que desempeña.

Así, a circunstancia de que o actor deba atender no exercicio da súa actividade profesional diversos avisos da Agrupación polos sinistros de todo tipo ocorridos nos animais das explotacións gandeiras dos asociados, inspeccionar in situ as causas do sinistro e elaborar o oportuno informe, identificar ao titular da explotación, valorar economicamente o animal e o motivo da súa morte, ou en caso, o alcance da lesión, sendo preciso para tales tarefas o desprazamento do profesional ao lugar dos feitos que comprende toda a provincia de Burgos, é un feito que non se cuestiona pola Administración, pero simplemente diso non cabe deducir que concorra o requisito que sinalamos, iso é, que o vehículo estea destinado de maneira exclusiva ao desempeño de tal actividade.

A aplicación desta doutrina ó caso de autos lévanos tamén a confirmalo criterio da administración dado que a recorrente non probou a afectación exclusiva alegada ( a recorrente non é axente comercial ); en moitas sentenzas subliñamos a dificultade de probar dito extremo, que esixiría unha contabilización polo miúdo de desprazamentos, causa, gastos, quilómetros, custodia do vehículo.... Mailo dito, a dificultade non é equivalente a imposibilidade e a recorrente non foi quen de achegala proba esixida.

Verbo das facturas de MDF CONSULTING SLU; coma indica a AEAT falarmos dunha sociedade da que é titular en exclusiva o esposo da recorrente e que lle xira unha factura mensual por ( supostos ) COMISIÓN CAPTACIÓN DE CLIENTELA, cando o documento privado xuntado - contrato de colaboración con axente externo- prevé unha comisión vencellada ás primas pagadas polos tomadores do seguro no que teña intervención ó axente.

A recorrente non é quen de indicar cales foron as operacións realizadas polo axente, a contía das primas, a comisión ( proporcional ) pagada... o que obriga a concordar coa AEAT en que ditas facturas non poden ser admitidas coma gasto.

CUARTO.-Verbo da sanción; coma indica a resolución sancionadora a recorrente procedeu a deducir dos rendementos da súa actividade gastos sen xustificar - debidamente-, non vencellados coa actividade económica e non rexistrados, e coma se indicou, concordamos coa AEAT en que esto foi así.

Se ben no caso do turismo poderían existir dúbidas ( o acreditamento da afectación exclusiva é difícil ), no caso das facturas de MDF CONSULTING SLU non, o falarmos dun documento confeccionado ad hoc para deducir coma gasto, o que exclúe que se poida falar dunha interpretación razoable e obriga a considerar culpable a súa conduta, polo que, confirmamos a sanción.

QUINTO.-Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros para cubrilos custos da asistenza xurídica da administración, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dª Clemencia contra a resolución de 13.07.2017 do TEAR (Liquidacions anos 2012-2014 e sanción ano 2012, exped. NUM000 , NUM001 e NUM002 ).

Impoñenselle as custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.