Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 203/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15402/2017 de 19 de Junio de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00203/2018

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0001044

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015402 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Landelino

ABOGADOESTEFANO IGLESIAS DIAZ

PROCURADORD./Dª. MARIA DEL MAR GUTIERREZ MARCOS

ContraD./Dª. CONSELLERIA DE FACENDA, TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADOLETRADO DE LA COMUNIDAD, ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADORD./Dª. ,

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, dezanove de xuño dous mil dezaoito.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15402/2017, presentado por Dº Landelino , representado polo procurador Sra. Gutierrez Marcos, dirixido polo letrado Dº. Iglesias Díaz, contra o acordo de 16.05.2017 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado e a CONSELLERÍA DE FACENDA, coa asistenza do letrado da Xunta.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO. -Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 15.359,32 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 16.05.2017 do TEAR que non admite, por extemporáneo, a reclamación económico administrativa contra a liquidación e rexeita a reclamación económico administrativa contra a providenza de prema

Segundo resulta do expediente, o Sr. Landelino presentou o 01.02.2013 a autoliuidación do ITP pola transmisión dunha vivenda, rocho e garaxe declarando un valor de 320.000 euros. Comprobación do valor (1.108.219,39 euros) e trámite de audiencia notificado na r/ DIRECCION000 - NUM000 NUM001 P NUM002 o 30.06.2014. Alegacións e liquidación notificada (no mesmo enderezo) o 02.12.2014. Recurso de reposición que lle acollen, parcialmente - valor: 519.667,42- , o 27.11.2015. Intentos de notificación de 3.12 ( 14 horas ) e 4.12 ( 10:15 ) e publicación no BOE de 18.01.2016.

Providenza de prema de 25.05.2016 que lle notifican o 01.06.2016. Recurso de reposición que lle rexeitan o 26.12.2016.

SEGUNDO.-O recorrente sostén que a providenza de prema é nula ó non estar correctamente notificada a liquidación, solicitando, a maiores que se lle acolla o recurso verbo da incorrecta motivación da valoración.

O letrado da administración rebate a súa pretensión.

Os requisitos de forma nas notificacións enuméranse na STS , sec. 2ª, S 26-5-2011, rec. 5423/2008 e que poden ser resumidos, no que agora interesa, do seguinte modo:

I.- A eficacia as notificacións ofrece un importante grao de casuismo.

II.- Os actos de notificación constitúen un elemento fundamental da tutela xudicial efectiva sen indefensión garantida no art. 24.1 CE (RCL 1978, 2836 ) ( STC 55/2003 ). Verase este dereito afectado, por exemplo, a) cando o vicio na notificación dificultase gravemente ou impedido ao interesado o acceso ao proceso; b) cando falte a notificación persoal do inicio da vía de présa, aínda que se puido impugnar a liquidación tributaria; e c) cando no ámbito dun procedemento sancionador non se emprazou ao interesado, causándolle indefensión, a pesar de que podía ser localizado a partir dos datos que obraban no expediente ( STC 111/2006 ).

III.- Non se afecta ese dereito fundamental se, a pesar dos vicios de calquera gravidade na notificación, pode afirmarse que o interesado chegou a coñecer o acto ou resolución por calquera medio -e, por tanto, puido defenderse fronte ao mesmo-, ou non o fixo exclusivamente pola súa neglixencia ou mala fe ( STC 43/2006 ). As esixencias formais só se xustifican no sentido e na medida en que cumpran unha finalidade. Así, «cando se discute achega do cumprimento das formalidades legais, sobre o como han de facerse as notificacións, o decisivo non é que se cumpran esas previsións legais, senón que efectivamente o suxeito pasivo teña ou puidese ter coñecemento efectivo do acto notificado» ( STS do 7 de maio de 2009 (RJ 2009, 5287 ) ( rec. cas. núm. 7637/2005 ).

IV.- Con carácter xeral, son dous os elementos para ponderar: 1) o grao de cumprimento pola Administración das formalidades establecidas na norma en materia de notificacións e 2) as circunstancias particulares #concorrente en cada caso, entre as que necesariamente deben destacarse tres: a) o grao de dilixencia demostrada tanto polo interesado como pola Administración; b) o coñecemento que, non obstante o incumprimento na súa notificación de todas ou algunhas das formalidades previstas na norma, o interesado puidese ter do acto ou resolución por calquera medios; e, en fin, c) o comportamento dos terceiros que, en atención á proximidade ou proximidade xeográfica co interesado, poden aceptar e aceptan a notificación.

Así, con relación á dilixencia que ha de demostrar o obrigado tributario, díxose que corresponde aos obrigados tributarios realizar todas as actuacións necesarias dirixidas a procurar a recepción das comunicacións enviadas pola Administración tributaria, e, en particular, declarar o domicilio fiscal ou os seus cambios para facilitar unha fluída comunicación coas Administracións Tributarias ( Sentenza do 12 de decembro de 1997 ( rec. cas. núm. cas. en interese de lei 6561/1996 ). Polo que se refire á dilixencia que corresponde á Administración, a notificación edictal só pode ser empregada cando se ten a convicción ou certeza da inutilidade de calquera outra modalidade de citación. O deber de dilixencia do órgano xudicial á hora de indagar o domicilio non ten sempre a mesma intensidade, senón que varía en función do acto que se comunica e debe saberse que dita obrigación debe ponderarse en función da maior ou menor dificultade que o órgano xudicial atope para a identificación ou localización dos titulares dos dereitos e intereses en cuestión. En materia de sancións existe un especial deber de dilixencia da Administración, con relación ás cales, en principio, «antes de acudir á vía edictal», debe «tentar a notificación no domicilio que apareza noutros rexistros públicos » ( STC 32/2008 ).

V.- Os interesados soportan un deber de colaboración coa Administración na recepción dos actos de comunicación que aquela lles dirixa ( STS do 28 de outubro de 2004 ( rec. cas. en interese de lei núm. 70/2003 ).

VI.- Finalmente, e antes de abordar o presente caso, se as quebrantadas son formalidades de carácter secundario, debe partirse da presunción de que, en principio, o acto ou resolución chegou a coñecemento tempestivo do interesado, na medida en que as formalidades obviadas non se consideran garantías imprescindibles para asegurar que o destinatario recibe a tempo a comunicación, senón mero reforzo daquelas. Neste sentido, esta Sala sinalou que « non pode elevarse a rito o que non é máis que un requisito formal de garantía non determinante de nulidade, cando se trata dunha omisión intranscendente, en canto a realidade acredita o coñecemento polo destinatario do contido do acto e de todas as esixencias para a súa impugnación desde o momento da notificación » ( Sentenzas do 6 de xuño de 2006 (RJ 2006, 6996) ( rec. cas. núm. 2522/2001), FD Terceiro ; do 12 de abril de 2007 ( RJ 2007 , 4117 ) ( rec. cas. núm. 2427/2002), FD Terceiro ; do 27 de novembro de 2008 ( RJ 2008 , 8041 ) ( rec. cas. núm. 5565/2006), FD Cuarto ; e do 16 de decembro de 2010 ( RJ 2010 , 9143 ) ( rec. cas. núm. 3943/2007 ), FD Terceiro).

O Real Decreto 1829/1999, do 3 de decembro (RCL 1999, 3265 e RCL 2000, 414), polo que se aproba o Regulamento polo que se regula a prestación dos servizos postais, determina no seu art. 42 que ' 1. Se tentada a notificación no domicilio do interesado, ninguén puidese facerse cargo da mesma, farase constar este extremo na documentación do empregado do operador postal e, no seu caso, no aviso de recibo que acompañe á notificación, xunto co día e a hora en que se tentou a mesma, intento que se repetirá por unha soa vez e nunha hora distinta dentro dos tres días seguintes.

2. Se practicado o segundo intento, este resultase infrutuoso pola mesma causa consignada no parágrafo anterior ou ben polo coñecemento sobrevindo dalgunha das previstas no artigo seguinte, consignarase devandito extremo na oportuna documentación do empregado do operador postal e, no seu caso, no aviso de recibo que acompañe á notificación, xunto co día e a hora en que se realizou o segundo intento.

3. Unha vez realizados os dous intentos sen éxito, o operador ao que se encomendou a prestación do servizo postal universal deberá depositar en lista as notificacións durante o prazo máximo dun mes, a cuxo fin se procederá a deixar ao destinatario aviso de chegada na correspondente marcadora domiciliaria, debendo constar no mesmo, ademais da dependencia e prazo de permanencia en lista da notificación, as circunstancias expresadas relativas ao segundo intento de entrega. Devandito aviso terá carácter ordinario.

4. ...

5. Se practicado o segundo intento, este resultase infrutuoso pola mesma causa consignada no parágrafo anterior ou ben polo coñecemento sobrevindo dalgunha das previstas no artigo seguinte, consignarase devandito extremo na oportuna documentación do empregado do operador postal e, no seu caso, no aviso de recibo que acompañe á notificación, xunto co día e a hora en que se realizou o segundo intento. A partir deste momento, dita notificación terá o mesmo tratamento que as que houberen sido rexeitadas ou rexeitadas.

6. En todos os supostos previstos nos parágrafos anteriores, o empregado do operador postal deberá facer constar a súa firma e número de identificación no aviso de recibo que, no seu caso, acompañe á notificación e no aviso de chegada se o mesmo procede. '.

No caso presente a discusión cínguese en determinar se deixaou o persoal de correios o AVISO DE CHEGADA ou non.

Ó respecto compre indicar que, unha norma posterior, o RD 1065/2007, para as notificacións tributarias, establece no artigo 114.1 que este aviso de chegada procederá cando sexa posible e que se deixará os efectos meramente INFORMATIVOS, o que parece privarlle da relevancia que tiña no RD 1829/1999.

A esto engadimos que esta Sala ten dito ( dende a sentenza do PO 15777/2015 ): No caso presente aínda que non figura - coa claridade debida- que o persoal notificación cumprira coa esixencia de facelo deposito en lista, deixando aviso de chegada a XXX xa que a única mención que parece facer referencia a dito extremo e o riscado do recadro co número 9: NON RETIRADO, entendemos que dita mención é expresiva do cumprimento das esixencias regulamentarias , e que o feito de NON RETIRALA notificación esixiu, con carácter previo, que se deixou aviso, con indicación do prazo e da dependencia onde estaba.

Esta interpretación - que muda o criterio que mantivemos noutras sentenzas- é coherente coa realidade social e co funcionamento do servizo de correios, ó non existir motivo ningún que autorice a dubidar de que se cumpriron coas esixencias do RD 1829/99....

O dito obriga a considerar que a liquidación foi correctamente notificada e, en consecuencia, a reclamación económico administrativa se presentou fora do prazo do mes.

TERCEIRO.-Verbo da providenza de prema e partindo de que a liquidación notificouse correctamente, o único motivo que subsiste é a RESERVA DA TAXACIÓN PERICIAL CONTRADITORIA.

É certo que dita reserva produce, en por si, a suspensión do ingreso da liquidiacion e dos prazos para reclamar - art. 47 Real Decreto Legislativo 1/1993 e 120.3 RD 828/1995 - mais esto é así se o expediente de taxación pericial contraditoria se insta mediante solicitude presentada dentro do prazo da primeira reclamación que proceda, neste caso, do mes da reclamación económico administrativa.

O recorrente non presentou a solicitude en prazo do que se deriva que era posible o ditado da providenza de prema.

CUARTO.-Non facemos declaración das custa só existir dúbidas fundadas en dereito, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Landelino contra a resolución de 16.05.2017 do TEAR (Liquidación/prema ITP exped. NUM003 e NUM004 ).

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.