Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 21/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15286/2014 de 31 de Enero de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00021/2018

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2014 0000764

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015286 /2014 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña.CALVO CONSERVAS SLU

ABOGADOIRENE GUARDIOLA LAPUENTE

PROCURADORD./Dª. MARIA FARA AGUIAR BOUDIN

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

PONENTE: D. JUAN SELLES FERREIRO

La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia ha pronunciado la

SENTENCIA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MªGOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, Presidente

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO

A Coruña, treinta y uno de enero de dos mil dieciocho.

Esta Sala ha visto el recurso contencioso-administrativo número 1286/2014, interpuesto por CALVO CONSERVAS SLU, representada por la procuradora MARIA FARA AGUIAR BOUDIN, dirigida por la letrada D.ª IRENE GUARDIOLA LAPUENTE, contra ACUERDO DE 14/03/14 DICTADO POR EL JEFE DE LA DEPENDENCIA DE ADUANAS E IMPUESTOS ESPECIALES DE A CORUÑA E DUAS DE IMPORTACION. RECLAMACIONES NUM000 Y ACUMULADAS NUM001 A NUM002 Y NUM003 Y ACUMULADAS NUM004 A NUM005 . Es parte la Administración demandada el TRIBUNAL ECONOMICO- ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, representado por el ABOGADO DEL ESTADO.

Es ponente el Ilmo. Sr. D. JUAN SELLES FERREIRO, quien expresa el parecer del Tribunal.

Antecedentes

PRIMERO.-Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.

SEGUNDO.-Conferido traslado a la parte demandada, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en la contestación de la demanda.

TERCERO.-Habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.

CUARTO.-En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 821.029,66 euros.

Fundamentos

PRIMERO.-Se impugna en el presente procedimiento ordinario la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en fecha 14 de marzo de 2014, en la reclamación económico-administrativa número NUM003 y acumuladas a esta las reclamaciones números NUM004 , NUM006 , NUM007 , NUM008 , NUM009 , NUM004 , NUM010 , NUM011 , NUM012 , NUM013 , NUM014 , NUM015 , NUM016 , NUM017 , NUM018 NUM005 , interpuestas por D. Isidoro , en representación de CALVO CONSERVAS S.L. contra las dieciséis liquidaciones n° NUM019 , NUM020 , NUM021 , NUM022 , NUM023 , NUM024 , NUM025 , NUM026 , NUM027 , NUM028 , NUM029 , NUM030 , NUM031 , NUM032 , NUM033 y NUM034 , dictada s por el Jefe de la Dependencia de Aduanas e Impuestos Especiales de A Coruña de la AEAT, siendo la de mayor cuantía de 73.330,37 € en concepto de Arancel (Tarifa exterior-Comunidad) e IVA a la importación, en relaci6n con los DUAS de importación n° NUM035 , NUM036 , NUM037 , NUM038 , NUM039 , NUM040 , NUM041 , NUM042 , NUM043 , NUM044 , NUM045 , NUM046 , NUM047 , NUM048 , NUM049 , NUM050 y NUM051 .

La cuestión aquí planteada ya ha sido resuelta por esta misma Sala y Sección en su reciente sentencia de 20 de diciembre de 2017 en sede del procedimiento ordinario 15200/2014 en la que era parte la misma mercantil CALVO CONSERVAS SL.

Decíamos allí:

'PRIMEIRO.- Os actos que se recorren son os acordos de 05.02.2014 e 14.03.2014 do TEAR que acollen, parcialmente, as reclamacións económico administrativas contra as liquidacións de Arancel (Tarifa Exterior-Comunidad ) e IVE derivadas da importación ó longo dos anos 2007/08 de preparacións e conservas de atún ( posición arancelaría 16.04.14.16.45 ) de El Salvador, ó abeiro de certificados de orixe preferencial modelo FORM A, cun tipo arancelario do 0%.

La OLAF desenvolveu unha misión conxunta en El Salvador e concluiu que cantidades significativas de preparacións e conservas de atún exportadas á UE por Calvo Conservas Salvador e importadas por CALVO DISTRIBUCIÓN ALIMENTARIA SL no podían beneficiarse das rebaixas arancelarias no marco do Acordo SPG : a) dobre abanderamento dos buques Montelape e Montealegre ( Seychelles y El Salvador ) propiedade de Calvo Pesca e porcentaxe de tripulantes nacionais insuficiente, b) capturas por barcos alleos ó Grupo empresarial Calvo, e c) trazabilidade da materia prima para productos transformados: lombos de atún de Costa de marfil, Seychelles con certificados de orixe EUR.1 que non cumpren as esixencias do esquema SPG.

SEGUNDO.- O recurso baséase en: a) actuacións de comprobación ( da OLAF ) por procedemento incorrecto e consecuencias sobre os medios de proba, b) recadación a posteriori, c) plena validez e eficacia dos FORM-A, d) inconsistencia dos motivos de denegación dos beneficios arancelarios, e) desistencia da solicitude de condonación e f) xuros de mora indebidos

O letrado do Estado- con abundante cita de sentenzas do TXUE - rebate cadansúa pretensión do recorrente.

Verbo da 1ª cuestión.- O recorrente sostén que as actuacións ( e conclusións ) da OLAF realizadas ante as autoridades de El Salvador o foron ás costas da empresa subministradora ( Calvo Conservas El salvador SA ) e receptora da mercadoría ( Calvo Distribución Alimentaria SL ) o que infrinxe o seu dereito de defensa e os Regulamentos comunitarios 515/97 e 2185/96 e Comunicación da Comisión ó Consello e ó Parlamento Europeo 200/C348/03 ( sistema de alerta rápida ); tamén considera que se infrinxe o art. 94 do Regulamento CEE 2454/93 ( control a posteriori dos FORM-A ) - a iniciativa da investigación corresponderíalle ó estado de El Salvador e non á OLAF, e a quen lle correspondería anulalos Form-A ( as autoridades de El Salvador amosaron a súa non conformidade coas actuacións da OLAF e o 27.12.2010 emitiron un informe neste sentido trala investigación dos FOM-A discutidos ), o que carreta a falta de eficacia probatoria do informe da OLAF.

O letrado do Estado rebate dita pretensión: a) a aceptación inicial dos FORM-A non xera dereito xa que son susceptibles de comprobación a posteriori , b) a comprobación realizada pola OLAF está prevista no art. 94.6 Regulamento 2454/93 e STXUE 15.12.2011, c) falarmos dun réxime preferencial autónomo do que se deriva que as apreciacións do país exportador non vencella á UE SSTXUE 14.05.1996 e 08.11.2012, d) a normativa comunitaria - Regulamento UE 515/97 e Regulamento 2185/96- só prevé a audiencia ás autoridades nacionais e non ás empresas afectadas no curso da investigación sendo nos procedementos de recadación onde debe darse audiencia as empresas e e) plena validez dos informes da OLAF ( regulamento 1073/1999 e Regulamento CE 515/1997.

Adiantamos que consideramos que os argumentos do letrado do Estado reflicten a resposta correcta á cuestión suscitada; non existe dúbida posible da competencia da OLAF ( decisión 1999/352/CE e Regulamento CEE 2454/93 ) para investigala autenticidade dos certificados de orixe no SPG , cinguindo a controversia a un problema de procedemento: obriga ou non de que o procedemento se inicie a instancia do pais exportador.

Os arts. 94 e 122 do Regulamento CEE 2454/93 (LCEur 1994, 3180) establecen a posibilidade de que as autoridades comunitarias e, por tanto, por delegación destas a OLAF, poidan desenvolver procedementos de investigación en relación co cumprimento da normativa aplicable aos réximes arancelarios preferentes. Fundamentalmente, os procedementos de investigación diríxense a comprobar a autenticidade dos certificados de orixe e dos certificados de circulación de mercadorías. Os procedementos regulados nos arts. 94 e 122 do Regulamento CEE 2454/93 esixen a devolución dos certificados ao país que aparentemente os emitiu, a concesión dun primeiro prazo para que o país emisor conteste sobre a autenticidade, e a concesión dun segundo prazo se o primeiro requirimento non foi atendido.

Ademais do procedemento de investigación que se desenvolve a través dos trámites xa expostos, o parágrafo 6 do art. 94 e o parágrafo 5 do art. 122 do Regulamento CEE 2454/93 prevén a posibilidade de que o país beneficiario, por propia iniciativa ou a petición da Comunidade, leve a cabo a oportuna investigación cando existan indicios dunha transgresión do SPG ou das medidas arancelarias preferentes de carácter unilateral. A normativa di expresamente que nesta investigación pode participar a Comunidade. Os requisitos que se establecen para que a OLAF impulse unha investigación deste tipo e participe nela, son os seguintes:

1º) Que existan indicios de que as disposicións sobre os réximes arancelarios preferentes foron vulneradas. Estes indicios poden aparecer no curso dunha investigación xa iniciada con arranxo ao procedemento xeral ou como consecuencia de calquera outra información dispoñible.

2º) Que a investigación se inicie por propia iniciativa do país beneficiario da medida ou a petición da OLAF.

Esta redacción é interpretada pola xurisprudenza concedéndolle facultades á OLAF para facer pescudas/inicialo procedemento pola súa conta; así así o determina a SAN 19.11.2007 : . O FD Terceiro da SAN do 19 de novembro de 2007 (PROV 2007, 352507) (número de recurso 438/2005 ) xustifica de forma pormenorizada porqué a OLAF ten competencia para iniciar unha investigación sobre o posible incumprimento do SPG. Estes argumentos resultan tamén de aplicación ás sospeitas de incumprimento das medidas arancelarias preferentes concedidas unilateralmente pola Comunidade. Son os seguintes:

1º) O Regulamento ( CE) 1073/1999 (LCEur 1999, 1328) (art. 3 ) e o Regulamento (EURATOM) 1074/1999 ( art. 3), ambos do 25 de maio (LCEur 1999, 1329) , atribúen á OLAF o exercicio das competencias conferidas á Comisión polo Regulamento (EURATOM, CE ) 2915/96 para efectuar controis e verificacións nos Estados membros e nos terceiros países coa finalidade de loitar contra a corrupción e calquera outra actividade que vaia en detrimento de os intereses financeiros da UE.

2º) En aplicación dos citados Regulamentos (CE) 1073/1999 e (EURATOM) 1074/1999, no marco das súas funcións de investigación, a OLAF efectuará os controis e verificacións previstos no apartado 1 do art. 9 do Regulamento (CE , EURATOM) 2988/95 (LCEur 1995, 3421) . De acordo con este último Regulamento, a OLAF pode efectuar controis e verificacións sobre a conformidade das prácticas administrativas coas normas comunitarias, a existencia dos xustificantes necesarios, e as condicións en que se realizan e verifican as operacións financeiras.

3º) Ademais, de acordo coa normativa citada, a OLAF poderá levar a cabo controles e verificacións in situ nas condicións previstas nas normas sectoriais [ art. 9 do Regulamento (CE , EURATOM) 2988/95] )

Tamén a STSX Cataluña de 04.07.2014 ( ROJ: STSJCAT 8325/2014): Con relación á competencia da OLAF e da Administración española para comprobar a orixe das mercadorías, a propia condición de autoridade aduaneira da Administración Española derívase a súa facultade para determinar e comprobar todos os elementos e circunstancias con incidencia na determinación da débeda tributaria. Concretamente, o artigo 13 do CAC dispón que: « as autoridades aduaneiras poderán adoptar, nas condicións establecidas polas disposicións vixentes, calquera medida de control que xulguen necesaria para a correcta aplicación da normativa aduaneira .» Pola súa banda, respecto da orixe das mercadorías, o artigo 26 CAC, sinala que « 2. Ademais da presentación dun certificado de orixe, en caso de dúbida fundada, as autoridades aduaneiras poderán esixir calquera xustificante complementario para asegurarse de que a orixe indicada no certificado de orixe satisfai...»

A Oficina Europea de Loita contra a Fraude creouse en virtude de Decisión da Comisión das Comunidades Europeas, do 28 de abril de 1999, coa finalidade de protexer os intereses financeiros das Comunidades e en substitución do Grupo operativo de coordinación da loita contra a fraude, asumindo as competencias da Comisión en materia de investigacións administrativas externas, co fin de reforzar a loita contra a fraude, a corrupción e calquera outra actividade ilegal que vaia en detrimento de os intereses financeiros das Comunidades, así como a efectos da loita contra a fraude referente a calquera outro feito ou actividade por parte de operadores que constitúa unha infracción das disposicións comunitarias.

O Regulamento (CE) nº 1073/1999, do 25 de maio de 1999, e o Regulamento (EURATOM) nº 1074/1999, da mesma data, relativos ás investigacións efectuadas pola OLAF, atribúen a esta Oficina, no seu artigo 3, a competencia para efectuar controis e verificacións previstos polo apartado 1 do artigo 9 do Regulamento nº 2988/95 e polas normativas sectoriais contempladas no apartado 2 do artigo 9 do citado Regulamento, nos Estados membros e, de conformidade cos acordos de cooperación vixentes, nos terceiros países.

Hase de ter en conta respecto diso, que o Regulamento (CE) 2454/93, polo que se fixan determinadas disposicións de aplicación do Regulamento (CEE) nº 2913/92 do Consello polo que se establece o Código Aduaneiro Comunitario, dentro do seu Título IV 'Orixe das Mercadorías', no Capítulo 2 'Orixe Preferente', Sección 1'Sistema de Preferencias Xeneralizadas', contén unha subsección 3 'Métodos de cooperación administrativa', na que se inseren o artigo 94 , que dispón: « Para a aplicación das disposicións relativas ás preferencias arancelarias do artigo 66, os países beneficiarios respectarán ou farán respectar as normas relativas á extensión e expedición de certificados de orixe modelo A, a utilización dos formularios APR e a cooperación administrativa», e o artigo 95, que no seu apartado 6 dispón que «Cando pareza que o procedemento de comprobación ou calquera outra información dispoñible indican unha trasgresión das disposicións da presente sección, o país beneficiario de exportación, por propia iniciativa ou a petición da Comunidade, levará a cabo a oportuna investigación ou adoptará disposicións para que esta realícese coa urxencia apropiada co fin de descubrir e evitar tal trasgresión...»

Pola súa banda, o Regulamento (CE) nº 515/97 do Consello do 13 de marzo de 1997 relativo á asistencia mutua entre as autoridades administrativas dos Estados membros e á colaboración entre estas e a Comisión con obxecto de asegurar a correcta aplicación das regulamentacións aduaneira e agraria, que crea un Sistema de Información Aduaneiro (SIA). Este sistema de información automatizado común, creado e mantido polas administracións aduaneiras dos Estados membros e pola Comisión, inclúe unha base de datos central accesible desde terminais situados en cada un dos Estados membros e na Comisión.

Dentro deste marco normativo, insérese a actividade investigadora realizada pola OLAF que se axusta á normativa reguladora da devandita Oficina así como ás normas comunitarias en materia de cooperación administrativa, en vigor no momento da investigación e comprobación, gozando os seus informes de validez probatoria, sen prexuízo de que haxan de someterse ás regras de interpretación e valoración dos medios de proba.

Controis e verficacións que puede realizar utilizando non só o procedemento xeral ( art. 94 e 122 Regulamento CEE 2454/93), senón tamén unha investigación de iniciativa autónoma tal e coma recollen as SSAN 16.02.2009 , 03.11.2008 , 17.12.2007 , STSX Castela-a mancha de 21.07.2014 e Castela-león 27.12.2010 . e tamén resulta da STXUE de 15.12.2011, e dedúcese do artigo 68.2 do Regulamento UE 2454/94 e 5 Regulamento UE 1073/1999.

A SAN de 19.09.2011 ROJ ( SAN 4057/2011 ) recolle: Convén lembrar respecto diso, en canto á competencia da OLAF e da Administración española para comprobar a orixe das mercadorías, que da propia condición de autoridade aduaneira da Administración Española derívase a súa facultade para determinar e comprobar todos os elementos e circunstancias con incidencia na determinación da débeda tributaria. Concretamente, o art. 13 do CAC dispón que: 'as autoridades aduaneiras poderán adoptar, nas condicións establecidas polas disposicións vixentes, calquera medida de control que xulguen necesaria para a correcta aplicación da normativa aduaneira.' Pola súa banda, respecto da orixe das mercadorías, o art. 26 CAC, sinala que '2. Ademais da presentación dun certificado de orixe, en caso de dúbida fundada, as autoridades aduaneiras poderán esixir calquera xustificante complementario para asegurarse de que a orixe indicada no certificado de orixe satisfai...'

A Oficina Europea de Loita contra a Fraude creouse en virtude de Decisión da Comisión das Comunidades Europeas, do 28 de abril de 1999, coa finalidade de protexer os intereses financeiros das Comunidades e en substitución do Grupo operativo de coordinación da loita contra a fraude, asumindo as competencias da Comisión en materia de investigacións administrativas externas, co fin de reforzar a loita contra a fraude, a corrupción e calquera outra actividade ilegal que vaia en detrimento de os intereses financeiros das Comunidades, así como a efectos da loita contra a fraude referente a calquera outro feito ou actividade por parte de operadores que constitúa unha infracción das disposicións comunitarias.

O Regulamento (CE) nº 1073/1999, do 25 de maio de 1999, e o Regulamento (EURATOM) nº 1074/1999, da mesma data, relativos ás investigacións efectuadas pola OLAF, atribúen a esta Oficina, no seu artigo 3, a competencia para efectuar controis e verificacións previstos polo apartado 1 do art. 9 do Regulamento nº 2988/95 e polas normativas sectoriais contempladas no apartado 2 do art. 9 do citado Regulamento, nos Estados membros e, de conformidade cos acordos de cooperación vixentes, nos terceiros países.

Hase de ter en conta respecto diso, que o Regulamento (CE) 2454/93, polo que se fixan determinadas disposicións de aplicación do Regulamento (CEE) nº 2913/92 do Consello polo que se establece o Código Aduaneiro Comunitario, dentro do seu Título IV 'Orixe das Mercadorías', no Capítulo 2 'Orixe Preferente', Sección 1 'Sistema de Preferencias Xeneralizadas', contén unha subsección 3 'Métodos de cooperación administrativa', na que se inseren o art. 94, que dispón: 'Para a aplicación das disposicións relativas ás preferencias arancelarias do artigo 66, os países beneficiarios respectarán ou farán respectar as normas relativas á extensión e expedición de certificados de orixe modelo A, a utilización dos formularios APR e a cooperación administrativa', e o art. 95, que no seu apartado 6 dispón que 'Cando pareza que o procedemento de comprobación ou calquera outra información dispoñible indican unha trasgresión das disposicións da presente sección, o país beneficiario de exportación, por propia iniciativa ou a petición da Comunidade, levará a cabo a oportuna investigación ou adoptará disposicións para que esta realícese coa urxencia apropiada co fin de descubrir e evitar tal trasgresión...'

Pola súa banda, Regulamento (CE) nº 515/97 do Consello do 13 de marzo de 1997 relativo á asistencia mutua entre as autoridades administrativas dos Estados membros e á colaboración entre estas e a Comisión con obxecto de asegurar a correcta aplicación das regulamentacións aduaneira e agraria, que crea un Sistema de Información Aduaneiro (SIA). Este sistema de información automatizado común, creado e mantido polas administracións aduaneiras dos Estados membros e pola Comisión, inclúe unha base de datos central accesible desde terminais situados en cada un dos Estados membros e na Comisión.

Dentro deste marco normativo, insérese a actividade investigadora realizada pola OLAF axústase á normativa reguladora da devandita Oficina así como ás normas comunitarias en materia de cooperación administrativa, en vigor no momento da investigación e comprobación, gozando os seus informes de validez probatoria, sen prexuízo de que haxan de someterse ás regras de interpretación e valoración dos medios de proba.

Do dito resulta que non existe nulidade de actuacións derivada do feito de que a iniciativa da investigación partira da OLAF.

Dita iniciativa a investigación realizouse coa colaboración activa das autoridades Salvadoreñas, e sen que conste a existenza dunha intervención da empresa recorrente - si da filial de El Salvador- ó non existir ningunha notificación formal. NO INFORME FINAL DO BANCO CENTRAL DE RESERVA DE EL SALVADOR- folios 443 e ss - reflíctese que nas pescudas da OLAF interviron as autoridades de El Salvador - Centro de desarrollo pesquero, Dirección General de Sanidad Vegetal y Animal, la Fuerza Naval, la Autoridad Marítima Portuaria y la Dirección general de Aduanas - e as empresas CALVOPESCA EL SALVADOR SA de C.V e CALVO CONSERVAS EL SALVADOR SAde CV..

O que acontece é que esta labor de investigación ás costas da empresa receptora da mercadoría ( Calvo Distribución Alimentaria SL ) ) resulta da normativa comunitaria que non a prevé de xeito expreso ( art. 18 a 20 Regulamento UE 515/97 e Regulamento 2185/96 ) un trámite de audiencia ós afectados.

Dita ausencia de trámite de audiencia non é causa de nulidade dado que falarmos da confección dun informe que ten coma finalidade o inicio dun expediente administrativo por parte das autoridades aduaneiras españolas, e neste procedemento o recorrente puido exercitalo seu dereito de defensa e por en cuestión o informe da OLAF e practicar probas contraditorias.

Tampouco estarmos nun suposto de nulidade ou perda de eficacia probatoria do informe da OLAF, polo feito de que as autoridades salvadoreñas discreparan do informe da OLAF, é dicir, mantiveran a validez dos FORM-A, dado que, como indica o letrado do Estado, no caso que falemos dun SPG as apreciacións do estado exportador non teñen eficacia obrigatoria para a UE- STSXUE 08.11.2012 Lagura C-438/11 : Agora ben, é certo así mesmo que a necesidade de que as administracións aduaneiras dos Estados membros recoñezan as apreciacións efectuadas polas autoridades aduaneiras do Estado de exportación non se manifesta da mesma maneira cando o réxime preferente non se estableceu mediante un acordo internacional que vincula á Unión cun terceiro Estado sobre a base de obrigacións recíprocas, senón a través dunha medida da Unión de carácter autónomo (sentenza Faroe Seafood e outros, antes citada, apartado 24).

36. Así pois, é preciso declarar que, no marco do sistema de preferencias arancelarias xeneralizadas instaurado unilateralmente pola Unión, as autoridades do Estado de exportación non poden vincular á Unión e aos Estados membros desta á súa apreciación da validez dos certificados de orixe modelo A cando, como sucede en circunstancias como as concorrente no litixio principal, as autoridades aduaneiras do Estado de importación seguen albergando dúbidas sobre a orixe real da mercadoría, a pesar de que non se declararon inválidos os certificados de orixe.

37. Unha solución contraria, que privase ás autoridades aduaneiras do Estado de importación ?no marco dun procedemento como o do litixio principal, iniciado ante un tribunal dese mesmo Estado? da facultade de requirir a proba de que o certificado de orixe baseouse nunha versión dos feitos correcta ou incorrecta facilitada polo exportador, menoscabaría o obxectivo do control a posteriori, que é, como se deduce do apartado 17 da presente sentenza, verificar ulteriormente a exactitude da orixe da mercadoría indicado no certificado de orixe modelo A.

38. Do anterior inférese que, en circunstancias como as controvertidas no litixio principal, incumbe ao debedor a carga da proba de que o certificado de orixe baseouse nunha versión dos feitos correcta facilitada polo exportador.

TERCEIRO.- Coma segunda alegación o recorrente sostén a nulidade do procedemento de comprobación limitada instruido pola AEAT por non selo procedente: a) as deficiencias do informe da OLAF (xunto co informe de CENTREX ) impiden atribuirlle eficacia probatoria, e b) optaron polo procedemento de comprobación limitada dado que o de inspeccion impediríalles cumprir co prazo de caducidade do art. 221 parágrafo 3 do Regulamento CE 2913/1992.

Verbo da 1ª consideración, as eventuais - dito só coma hipótese- deficiencias do informe da OLAF non afectarian á validez do procedemento seguido e só terian relevancia para poder considerar fundada ( en bases certas ) a liquidacion practicada, polo que rexeitamos que esto constitúa un motivo de nulidade.

Verbo da 2ª cuestión; a normativa comunitaria remítese á lexislación nacional para practicala contracción a posteriori ( coma a resolución de 23.10.2014 do TEAC recolle: podería pensarse que a competencia para a recadación dos tributos cuxo orixe e nacemento deriva dunha norma comunitaria corresponde á Unión Europea, máxime cando o propio Tratado de Funcionamento da Unión Europea (RCL 2009, 2300) atribúe no seu artigo 3 á Unión a competencia exclusiva no ámbito da unión aduaneira. Con todo, non pode perderse de vista que devandito Tratado (RCL 2009, 2300) contempla no seu artigo 2 a posibilidade de que os Estados membros poidan lexislar na devandita materia cando sexan facultados para iso pola Unión, ao dispoñer que ?cando os Tratados atribúan á Unión unha competencia exclusiva nun ámbito determinado, só a Unión poderá lexislar e adoptar actos xuridicamente vinculantes, mentres que os Estados membros, en canto tales, unicamente poderán facelo se son facultados pola Unión ou para aplicar actos da Unión?. E neste contexto, tal facultade aparece recoñecida no artigo 8, parágrafo 1º da Decisión 94/728 (LCEur 1994, 3725) do Consello, que estableceu que: ?Os Estados membros recadarán os recursos propios comunitarios contemplados nas letras a) e b) do apartado primeiro do artigo segundo (dereitos de Aduanas), con arranxo ás disposicións legais, regulamentarias e administrativas nacionais, adaptadas, no seu caso, aos requisitos da normativa comunitaria?. En idénticos termos pronunciáronse as sucesivas Decisións do Consello sobre o sistema de recursos propios da Unión Europea ( Decisión 2000/597/CE, Euratom, do 29 de setembro [RCL 2001, 3223] e Decisión 2014/335/UE, Euratom, do 26 de maio [LCEur 2014, 1031] ). Pola súa banda, o hoxe vixente Código Aduaneiro Comunitario, aprobado mediante Regulamento 2913/1992 (LCEur 1992, 3275; LCEur 1996, 3891 e LCEur 1998, 1681) dispón no seu artigo 1 que ?o presente Código (LCEur 1992, 3275; LCEur 1996, 3891 e LCEur 1998, 1681) , xunto coas normas de desenvolvemento adoptadas tanto no ámbito comunitario como no nacional, constitúen a normativa aduaneira? e no artigo 4.23 que ?a efectos do presente Código (LCEur 1992, 3275; LCEur 1996, 3891 e LCEur 1998, 1681) , entenderase por «disposicións vixentes»: as disposicións comunitarias ou as disposicións nacionais?.

O Código Aduaneiro Comunitario (LCEur 1992, 3275; LCEur 1996, 3891 e LCEur 1998, 1681) e o seu Regulamento (LCEur 1993, 3180; LCEur 1994, 3198; LCEur 1996, 2536; LCEur 1997, 1644 e LCEur 1999, 1078) de aplicación establecen, por tanto, o marco xeral da recadación da débeda aduaneira, mentres que as cuestións relativas ao dereito formal ou procedimental déixanse á regulación de cada un dos Estados membros, sen que poidan ir en contra das disposicións do Código (LCEur 1992, 3275; LCEur 1996, 3891 e LCEur 1998, 1681) . Esta adaptación normativa non pode ser caprichosa por parte de cada un dos Estados membros, tendo en conta que a Decisión do Consello 94/728 (LCEur 1994, 3725) (e as sucesivas que a substituíron) ao outorgar a función recadatoria a cada un dos Estados membros, permítelles desenvolvela conforme ás súas propias normas, adaptadas á normativa comunitaria, adaptación que haberá de realizarse seguindo as directrices da Comisión. Así, en efecto, dispón o artigo 8 da Decisión 94/728 (LCEur 1994, 3725) (e en termos practicamente idénticos, as sucesivas sobre o sistema de recursos propios da UE) que ?a Comisión examinará periodicamente ditas disposicións nacionais que lle comunicarán os Estados membros, comunicará a estes as adaptacións que lle parezan necesarias para garantir que se axustan á normativa comunitaria e informará á autoridade orzamentaria....

E indica a PTJUE 10.12.2015: 19. Ademais, tanto do artigo 1 dese Código, segundo o cal a normativa aduaneira da Unión está constituída tamén polas normas de desenvolvemento adoptadas no ámbito nacional, como da xurisprudencia do Tribunal de Xustiza dedúcese que, aínda que os Estados membros seguen estando facultados para establecer regras de procedemento no ámbito de aplicación do Código aduaneiro, deben asegurarse con todo de que esas regras axústense a ese Código e, máis en xeral, ás esixencias e aos principios pertinentes do Dereito da Unión (véxanse por analogía, en especial, a sentenza CIVAD, C-533/10 , EU:C:2012:347 , apartado 23, o auto Saupiquet/Comisión, C-37/12 P, EU:C:2013:96 , apartado 39, e a sentenza Kamino International Logistics e Datema Hellmann Worldwide Logistics, C-129/13 e C-130/13 , EU:C:2014:2041 , apartado 77). 20. Con esa reserva, os Estados membros manteñen por tanto, en principio, a competencia para adoptar regras reguladoras dos controis a posteriori previstos no artigo 78, apartado 3, do Código aduaneiro , ) sen impor uns concretos trámites ( só esixe o cumprimento do dereito de defensa ( STXUE 03.07.2014, asuntos C129-130/13 ), polo que, a administración tributaria española non está obrigada a iniciar un procedemento de inspección senón que, o exercicio das potestades e funcións de comprobación e investigación - art. 115 lei 58/2003- poden facerse efectivas pola vía dun procedemento de xestión ou de inspección.

A opción por un ou outro correspóndelle en exclusiva á administración tributaria e supón, o ter elexido o procedemento de comprobación limitada que a AEAT autolimita as súas facultades o ter que cínguirse ó que lle autoriza o art. 137 Lei 58/2003.

O artigo 141.e Lei 58/2003 - fronte ó que se alega- non atribúe en exclusiva á inspeccion tributaria a comprobación do cumprimento dos requisitos esixidos para a obtención de beneficios e incentivos fiscais, devolución tributaria, e asemade para a aplicacion de rexímenes tributarios especiais, xa que o artigo o que realiza é unha definición das actuacións administrativas que pode facela inspección e non unha atribución de competencias ( de feito o mesmo artigo 141.h lle atribúe a posibilidade de facer comprobacións limitadas, o que levaría, de acollela pretensión do recorrente a considerar que só a inspección pode facelas ); chega coa lectura do artigo 117.1b)c)i) para comprobar que idénticas facultades se atribúen á xestión tributaria.

Dentro dos trámites do procedemento de comprobación limitada temos a obriga de cumprilo trámite de audiencia - art. 138.3 Lei 58/2003-; cousa que se realizou, e o recorrente tivo o dereito a solicitar - de considerar que o exceso de documentacion non lle permitía o exercicio do seu dereito de defensa- unha ampliacion dos prazos - art. 91 RD 1065/2007 . Coma reflicte a PTJUE 18.12.2008: A Comisión das Comunidades Europeas observa que da xurisprudencia do Tribunal de Xustiza resulta que o respecto do dereito de defensa esixe que todo destinatario dunha decisión que afecte sensiblemente aos seus intereses teña o dereito para ser oído, é dicir que poida expresar eficazmente o seu punto de vista, o que require o respecto dun prazo razoable para presentar as súas observacións (véxanse, en particular, as sentenzas do 14 de xullo de 1972, Cassella Farbwerke Mainkur/Comisión, 55/69, Rec. p. 887; do 29 de xuño de 1994, Fiskano/Comisión, C-135/92 , Rec. p. I-2885, e do 13 de setembro de 2007, Land Oberösterreich e Austria/Comisión, C-439/05 P e C-454/05 P, Rec. p. I-7141).

30. A Comisión observa que as decisións de recadación adoptadas con arranxo ao Código aduaneiro poden afectar sensiblemente os intereses dos importadores como a demandante no litixio principal, e que, por conseguinte, o Estado membro debe garantir o dereito de defensa na aplicación das disposicións do citado Código referidas ás modalidades de cobro das débedas aduaneiras, aínda cando nas mesmas non figure ningunha disposición relativa ao dereito de audiencia.

31. Diso dedúcese que un prazo como o previsto pola LGT é compatible co principio do dereito de audiencia, se as persoas, cuxos intereses ven afectados sensiblemente as decisións adoptadas no ámbito do Dereito comunitario, teñen a posibilidade de expresar eficazmente o seu punto de vista sobre estas decisións.

38....Polo que respecta á aplicación deste principio e, máis en concreto, aos prazos para exercer o dereito de defensa, hai que precisar que, cando estes non se fixan, como no asunto principal, polo Dereito comunitario, regularanse polo Dereito nacional sempre que, por unha banda, sexan equivalentes a aqueles dos que gozan os particulares ou as empresas en situacións de Dereito nacional comparables e, por outra banda, que non fagan practicamente imposible ou excesivamente difícil o exercicio do dereito de defensa conferido polo ordenamento xurídico comunitario.

41. Polo que se refire á recuperación a posteriori dos dereitos de aduana aplicables á importación, procede considerar, que un prazo que permite ao contribuínte exercer o seu dereito de audiencia que non pode ser inferior a oito días nin superior a quince días non fai, en principio, practicamente imposible ou excesivamente difícil o exercicio do dereito de defensa conferido polo ordenamento xurídico comunitario. En efecto, as empresas ás que pode afectar o procedemento de que se trata no litixio principal son profesionais que recorren habitualmente á importación. Doutra banda, a normativa comunitaria aplicable regula que estas empresas deben poder xustificar, a efectos de control, a regularidade da totalidade das operacións que realizaron. Por último, o interese xeral da Comunidade Europea e, en particular, o interese de recadar canto antes os ingresos propios require que os controis poidan realizarse con prontitude e eficacia.

Garantías que o artigo 138.3 Lei 58/2003 e 164.4 RD 1065/2007 satisfacen de xeito suficiente.

Polo demais, e aínda que formalmente non lle deron participación nas actuación de El salvador, é mais que presumible que as coñecía polo miúdo o afectar a unha filial e a unhas operacions da recorrente coa filial, polo que entendemos que non se lle causou indefensión o ter optado por este procedemento de xestión.

O dito nos leva a rexeitar este motivo.

CUARTO.- Anoado co anterior motivo temos a pretensión ( TERCEIRA CUESTIÓN ) de que debe recoñecerse a plena validez e eficacia os FORM-A, ó non estar anulados polas autoridades emisoras ( as de El Salvador ) o que, segundo o recorrente suporía o incumprimento do art. 80 Regulamento 1602/2000 e a xurisprudenza da A.nacional.

Coma xa se indicou no FX 1º a xurisprudenza ( citada da A.Naciona, TSX e TXUE ) autoriza a que, xunto co procedemento ordinario ( a instancias do pais emisor dos FORM-A ), as autoridades comunitarias poidan iniciar outro de oficio ( e tramitalo con intervención das autoridades emisoras dos Form-A ) e que as autoridades nacionais partan do resultado das inspeccións da OLAF iniciando o procedemento de contracción a posteriori inclusive aínda que o pais emisor dos Form-A non estea conforme co resultado da inspección ( e non anule os Form-A )- UE- STSXUE 08.11.2012 Lagura C-438/11 .

Cuestión distinta da suscitada é o tema da confianza lexítima coma causa que impide a contracion a posteriori é que será obxecto de exame mais adiante

O dito obriga a rexeitalo recurso neste punto.

QUINTO.- Como QUINTA CUESTIÓN suscita o recorrente que non procedía a CONTRACCIÓN A POSTERIORI - art. 220 CAU e SAN 21.05.2012 .

O código aduaneiro establece expresamente a obrigación de proceder á contracción a posteriori da débeda aduaneira cando a mesma non fose obxecto de contracción ou esta efectuouse a un nivel inferior ao importe esixible (artigo 105.4 CAU [LCEur 2013, 1409] e 220.1 CAC [LCEur 1992, 3275] ). Neste sentido, a devolución ou condonación da débeda aduaneira pódense configurar como unha excepción ao mencionado deber de liquidar a posteriori. De acordo coa xurisprudencia do TJUE, os procedementos relativos á non contracción a posteriori e a condonación dos dereitos aduaneiros teñen como finalidade limitar o pago dos dereitos de importación ás situacións compatibles co respecto do principio fundamental da protección da confianza lexítima. Como é sabido, devandito principio, cuxo orixe se atopan na xurisprudencia constitucional alemá, relaciónase estreitamente coa seguridade xurídica e é invocado ante o TJUE en numerosos asuntos de carácter tributario. En materia aduaneira, o principio de protección da confianza lexítima foi utilizado polo TJUE para xustificar os supostos nos que non procede a contracción a posteriori por concorrer algunha das causas de devolución ou condonación da débeda aduaneira.

O CAU refundiu as causas de devolución e condonación que figuran no CAC, dotándoas dunha mellor estrutura e unha clasificación e delimitación máis claras (artigos 116-123 CAU e 235-242 CAC). De acordo coa regulación do CAU podemos distinguir as seguintes:

Invalidez da declaración en aduana (artigo 174 CAU e 66 CAC).

Cobro excesivo (artigo 117 CAU e 236 CAC). Cando o importe correspondente á débeda aduaneira inicialmente notificada exceda do importe esixible.

Mercadorías defectuosas ou que incumpren os termos do contrato (artigo 118 CAU e 238 CAC). Cando a débeda aduaneira refírase a mercadorías que foron rexeitadas polo importador debido a que eran defectuosas ou non cumprían os termos do contrato con arranxo ao cal se importaron.

Erro das autoridades competentes (artigo 119 CAU e 220.2 b CAC). Cando como consecuencia dun erro cometido polas autoridades competentes, o importe correspondente á débeda aduaneira notificada inicialmente sexa inferior ao importe esixible, sempre que se cumpran as seguintes condicións: a) o debedor non puido detectar razoablemente devandito erro e b) o debedor actuou de boa fe.

Equidade (artigo 120 CAU e 239 CAC). Cando naza unha débeda aduaneira en circunstancias especiais nas que non caiba atribuír ao debedor ningunha fraude nin neglixencia manifesta.

Verbo do erro: O primeiro requisito é que os dereitos non fosen percibidos como consecuencia dun erro das propias autoridades competentes. Soamente aqueles erros imputables a unha conduta activa das autoridades aduaneiras dan dereito a que non se efectúe a recadación a posteriori dos dereitos de aduana. Non pode considerarse que exista un erro cando o operador induce a erro ás autoridades como consecuencia das súas declaracións inexactas ou falsas (Ilumitrónica, ap. 43-44). En cambio, pode apreciarse a existencia dun erro cando as autoridades non formularon obxección algunha acerca da clasificación arancelaria efectuada polo operador e as declaracións presentadas por este son o suficientemente completas. Isto é o que sucede cando todas as declaracións aduaneiras presentadas polo operador están completas e cando as importacións controvertidas son numerosas e efectúanse durante un período relativamente longo sen que a partida arancelaria sexa discutida (Hewlett Packard, ap. 19-21). 2º.-Magnitude do erro. O erro cometido polas devanditas autoridades ha de ser de tal natureza que o debedor non poida coñecelo razoablemente actuando de boa fe, a pesar da súa experiencia profesional e da dilixencia coa que debe actuar. Para apreciar se un erro cometido polas autoridades aduaneiras podía ser coñecido polo operador económico é necesario ter en conta a natureza concreta do erro, a experiencia profesional e a dilixencia do operador (Deutsche Fernsprecher, ap. 19). En relación coa natureza concreta do erro, debe avaliarse en particular a complexidade da normativa de que se trate e o lapso de tempo no que as autoridades persistiron no seu erro (Ilumitrónica, ap. 56). 3º.- Cumprimento da normativa vixente. O debedor debe observar todas as disposicións establecidas pola normativa vixente en relación coa súa declaración en aduana. Este terceiro requisito podemos poñelo en conexión co criterio relativo á dilixencia coa que debe actuar un profesional. Segundo o mesmo, un profesional está obrigado a facilitar ás autoridades aduaneiras competentes todos os datos necesarios previstos polas normas do Dereito da Unión e polas normas nacionais que, no seu caso, complétenas ou transpongan no que respecta ao tratamento aduaneiro solicitado para a mercadoría en cuestión (Ilumitrónica, ap. 61).

A esto engadimos que consonte recolle a PTJUE 22-10-2015: 39. En segundo lugar, de reiterada xurisprudencia do Tribunal de Xustiza dedúcese que todo operador económico a quen unha autoridade nacional haxa infundido fundadas esperanzas ten a posibilidade de invocar o principio de protección da confianza lexítima. Con todo, cando un operador económico prudente e diligente puidese prever a adopción dunha medida que afectase os seus intereses, non podería invocar tal principio se se adoptase esa medida. Ademais, os axentes económicos non poden confiar lexitimamente en que se manteña unha situación existente, que poida ser modificada no exercicio da facultade de apreciación das autoridades nacionais (véxase en especial a sentenza Plantanol, C-201/08 , EU:C:2009:539 , apartado 53).

40. Acerca da posibilidade de que un suxeito pasivo invoque o principio de confianza lexítima en caso de revisión ou de control a posteriori e de fixación da débeda aduaneira correspondente, da xurisprudencia do o Tribunal de Xustiza resulta que o suxeito pasivo non pode basear a súa confianza lexítima sobre a validez de certificados no feito da súa aceptación inicial polas autoridades aduaneiras dun Estado membro, tendo en conta de que a función de tales servizos na primeira aceptación das declaracións non constitúe obstáculo algún para o exercicio de controis ulteriores nin para as consecuencias que poidan resultar deles (véxanse nese sentido as sentenzas Van Gend & Loos e Expeditiebedrijf Bosman/Comisión, 98/83 e 230/83, EU:C:1984:342 , apartado 20, e Faroe Seafood e outros, C-153/94 e C-204/94 , EU:C:1996:198 , apartado 93).

No caso presente non podemos esquecer que, a instancias das autoridades españolas suscitouse ante a Comisión Europea e logo ante o TXUE unha solicitude de condonación da débeda ( obxecto de contracción a posteriori ) xerada por Calvo Distribución Alimentaria SL , e que o resultado foi contrario ó pretendido; na sentenza de 15.12.2016 o TXUE examina en profundidade a concorrencia dos requisitos do artigo 220,parágrafo 2 letra B do CAC ( acumulativos ), fundamentalmente o erro das autoridades aduaneiras, confianza lexítima e a boa fe do debedor, subliñando a experiencia do debedor e o caracter non complexo da normativa, e rexeita a pretensión de condonación.

Resulta evidente que o TXUE examina as mesmas cuestións que suscita o recorente na presente CUESTIÓN ( 5ª ) polo que debemos estar ó resolto na sentenza citada de 15.12.2016 e considerar procedente a contracción a posteriori realizada.

Na CUARTA CUESTIÓN o recorrente subliña a ausencia de consistencia nos motivos invocados pola OLAF e que fundaron a liquidación ditada.

Hai que ter en conta, que de acordo co disposto polo art. 9 do Regulamento (CE )1073/1999 os informes da OLAF constitúen medios de proba nos procedementos administrativos e xudiciais dos Estados membros e no presente caso a liquidación practicada unicamente toma en consideración o informe da devandita Oficina que obra no expediente Administrativo, referido a unha visitas efectuadas no mes de marzo de 2009, no que se expresan os elementos que se tiveron en consideración para efectuar o informe referido e como chegaron á conclusión de que non é válidos o certificado de orixe Form A que ampara a importación efectuada pola recorrente.

Pois ben, aínda que devandito informe poida constituír proba, permite admitir proba en contrario, con todo no presente caso o recorrente non achegou proba suficiente ( mais aló de subliñar algunha discordancia puntual do informe da OLAF nos listados de tripulación e cuestionalo dobre abanderamento ) que desvirtúa o expresado no informe a Misión levada a cabo pola OLAF.

Dobre abanderamento: É certo que as autoridades Salvadoreñas (folios 447 e ss ) consideran os buques MONTELAPE e MONTEALEGRE coma de pavillón salvadoreño, coa correspondente matrícula e rexistro, e inscritos no rexistro de buques e capturas da FAO e CIAT, o que engaden que El Salvador non é signatario da Convención das Nacións Unidas do Dereito do Mar e que non existe proba de que as capturas as realizaran os barcos usando outro pavillón.

Mailo dito, a problemática é distinta: non é que as autoridades de El salvador actuaran de xeito incorrecto co pavillón dos barcos, senón que foi a empresa propietaria quen mantivo dous pavillóns ó mesmo tempo: El Salvador/Scheichelles, actuación irregular que impide atribuirlle preferencia ó pavillón de El salvador e, en consecuencia, as capturas feitas polos barcos non poden beneficiarse do sistema de preferencias xeneralizadas.

Listas de tripulantes: segundo a OLAF as capturas realizadas por determinados buques non poden considerarse orixinarias de El salvador dado que a porcentaxe de tripulacion integrado por nacionais do pais beneficiario ou dos Estados Membros era inferior ó 75% esixido polo art. 68 das DAC.

Os datos resultaron doutra misión da OLAF coas autoridade de Costa de Marfil e cos listados de tripulantes subministrados por ditas autoridades. Sendo certo que os listados de tripulantes non son documentos oficiais - non estan ratificados polas autoridades de Costa de Marfil- non existe razón para dubidar do seu contido - agás de pequenos erros- ó obtelas as autoridades comunitarias no curso das súas investigacións e sen que a recorrente achegue proba contraditoria ningunha ( non é quen de acreditar que, en calquera dos momentos obxecto de inspección os barcos referidos cumpriron coa regra do 75% ), polo que consideramos acreditado dito extremo.

Verbo da NON RESPONSABILIDADE da empresa recorrente, xa que non pode controlala nacionalidade dos tripulantes de barcos pesqueiros que non son da súa titularidade, remitímonos ó resolto polo TSUE na sentenza de 15.12.2016 que da resposta a esta cuestión.

Caso dos buques EGALUZE e ALMADRABA 1: documentos utilizados para acreditala orixe comunitaria ós erfectos do art. 67.2 foron os certificados expedidos polas Cámaras de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao y Cádiz, cando os únicos medios de proba admisibles eran os EU ou a declaración en facturas ( art. 90 DAC ). Verbo da ineficacia destos documentos non podemos senon remitirnos novamente ó dito polo TXUE na sentenza citada de 15.12.2016 facendo nosos os seus argumentos.

O dito obriga a darlle plena eficacia probatoria ó informe da OLAF.

A esto engadimos que compre reiteralo indicado ó contestalo motivo QUINTO, que non é outro que a identidade de supostos de exclusión da posibilidade de facela contracción a posteriori e a condonación, e que esta última xa a resolveu o TXUE en sentenza de 15.12.2016, rexeitando que concorrera erro na actuación da autoridade aduaneira e deficiencias de proba, confirmando en tódolos seus extremos o informe da OLAF.

Nos puntos 136-137-138 examinan a dilixencia esixible ó recorrente en relación coa composición da tripulación dos buques de pesca, a achega de certificados de orixe no preferencial expedidos polas Cámaras de Comercio española e francesa e certificados EUR.1... que non permitían determinala orixe do atún e co concepto de dobre rexistro, número de rexistro e dobre nacionalidade, puntos que desenvolve con maior extensión nos 146-147 ( tripulación ) , 159 a 163 ( dobre abanderamento ), 179 ( trazabilidade ).

Consonte sinala a STXUE 08.22.2012 ( caso LAGURA ): Con carácter liminar, procede sinalar a este respecto que a finalidade do control a posteriori é verificar a exactitude da orixe indicada no certificado de orixe modelo A (véxanse, por analogía, en materia de certificados de circulación de mercadorías EUR.1, as sentenzas do 7 de decembro de 1993, Huygen e outros, C-12/92 , Rec. p. I-6381, apartado 16; do 17 de xullo de 1997, Pascoal & Filhos, C-97/95 , Rec. p. I-4209, apartado 30; Beemsterboer Coldstore Services, antes citada, apartado 32, e do 15 de decembro de 2011, Afasia Knits Deutschland, C-409/10 , Rec. p. I-13331, apartado 43).

18. Agora ben, cando un control a posteriori non permite confirmar a orixe da mercadoría que se indica nun certificado de orixe modelo A, procede concluír que é de orixe descoñecida e que, por conseguinte, tanto o certificado de orixe como o arancel preferente concedéronse indebidamente (véxanse, por analogía, as sentenzas Huygen e outros, antes citada, apartados 17 e 18; do 14 de maio de 1996, Faroe Seafood e outros, C-153/94 e C-204/94 , Rec. p. I-2465, apartado 16; Beemsterboer Coldstore Services, antes citada, apartado 34, e Afasia Knits Deutschland, antes citada, apartado 44).

Así pois, cando as autoridades do Estado de exportación han expedido certificados de orixe modelo A incorrectos, debe considerarse, en virtude do citado artigo 220, apartado 2, letra b), parágrafos segundo e terceiro, que ditas autoridades incorreron en erro ao expedir os certificados, salvo que se demostre que estes certificados baseáronse nunha versión dos feitos incorrecta facilitada polo exportador. Se os certificados baseáronse en declaracións falsas do exportador, debe efectuarse a recadación a posteriori dos dereitos de importación, a non ser que resulte evidente, en particular, que as autoridades que expediron os certificados tiñan coñecemento, ou debesen telo, de que a mercadoría non cumpría os requisitos para acollerse ao trato preferente (véxase, por analogía, a sentenza Afasia Knits Deutschland, antes citada, apartado 48).

21. É preciso subliñar respecto diso que o Tribunal de Xustiza xa declarou, en relación coa repartición da carga da proba, que incumbe ao debedor dos dereitos demostrar que o certificado de circulación de mercadorías EUR.1 expedido polas autoridades dun terceiro Estado baseouse nunha versión dos feitos exacta facilitada polo exportador, cando ?debido a unha neglixencia imputable unicamente ao exportador, especialmente se este incumpriu a súa obrigación, dimanante da normativa aplicable, de conservar os documentos probatorios durante polo menos tres anos? as autoridades aduaneiras non poden achegar elas mesmas a proba de que o certificado EUR.1 baseouse na versión dos feitos exacta ou inexacta facilitada polo exportador (véxase, neste sentido, a sentenza Beemsterboer Coldstore Services, antes citada, apartados 40 e 46).

22. Tal esixencia de facer recaer no debedor a carga da proba de que os exportadores facilitaron ás autoridades competentes unha versión dos feitos correcta constitúe unha excepción ás regras tradicionais de repartición da carga da proba, segundo as cales corresponde en principio ás autoridades aduaneiras que pretenden ampararse no artigo 220, apartado 2, letra b), do Código aduaneiro para efectuar unha recadación a posteriori demostrar, en apoio da súa pretensión, que a expedición dos certificados incorrectos é imputable a unha declaración inexacta dos feitos realizada polo exportador (véxase a sentenza Beemsterboer Coldstore Services, antes citada, apartados 39 e 46).

O acordado polo TXUE -sentenza 15.12.2016- debe ser asumido por este Tribunal e dando por reproducidos os argumentos da indicada sentenza rexeitamos que existan motivos que impediran facela contracción a posteriori.

Outro tanto debemos dicir verbo da CUESTIÓN SEXTA ( situación trala desistencia da recorrente da súa solicitude de condonación); non só a STXUE 15.12.2016 reflicte que dita renuncia foi consecuencia da información recibida da Comisión Europea de que adoptarían unha decisión non favorable á solicitude ( antecedente de feito 9 ) senón que tamén no antecedente de feito 13 reflíctese que a Comisión considerou que a sentenza da A.nacional de 21.05.2012 non era obstáculo para pronunciarse verbo da concorrencia dos requisitos do art. 220.2.b do CAC, e idéntica conclusión debemos facer ó respecto.

CUARTO.- A SEPTIMA CUESTIÓN suscitada e verbo da presunta improcedencia dos xuros de mora dos dereitos de importación, ó entender que, en ausencia de normativa comunitaria non é de aplicación a normativa nacional.

Respecto a los xuros de mora e coma indica a SAN 91/2016 : No seguinte motivo invócase que conforme á STJUE do 31 de marzo de 2.011 non cabería esixir intereses de demora por dereitos arancelarios, pero o presente motivo debe ser desestimado, pois dita limitación alcanza aos que se deveñan no período de tempo comprendido entre a declaración de aduana inicial e o momento en que se efectúa a contracción a posteriori da débeda, pero iso non impide que poidan virarse conforme ao disposto nos art.191.1 e 4.a e 188 do RD 1065/2007 , do 27 de xullo .

A liquidación de intereses de demora, con pleno respecto á doutrina da sentenza do TJUE de 31.3.2011 , con todo, áchase xustificada conforme á doutrina citada polo TEAC, representada polas sentenzas do TJUE de 16.10.2003, asunto C- 91/02 e a da AN de 7.12.2010 , recurso 317/2009 , e está motivada, por tanto, polo pago tardío e ten un evidente carácter resarcitorio e reparador, conforme ao art 26 LGT e anteriores preceptos mencionados, que contemplan o abono de intereses de demora desde o prazo voluntario de pago ata a práctica da liquidación, que en todo caso, debeu facerse no último día do exercicio de 2.008, e sen que o momento da liquidación practicada pola Inspección poida entenderse como o momento de contracción da débeda por dereitos arancelarios, pois esta existe desde o momento en que deixou de declararse a totalidade dos dereitos debidos, o cal é diferente do suposto en que a obrigada ao pago coñecese, ou debese coñecer, por primeira vez, a contía da débeda debida, sen producirse atraso algún no pago. Por tanto, a diferenza do suposto do a Sentenza do TJUE do 31 de marzo de 2011 , non cabería falar de período voluntario de pago.

O dito na indicada sentenza, que asumimos íntegramente, obriga a rexeitalo recurso neste punto.

Compre engadir que a recente sentenza de 07.07.2017 da AN pronúnciase no mesmo sentido en tódalas cuestións suscitadas polo recorrente.

QUINTO.- Non facemos declaración das custas ó existir dúbidas fundadas en dereito, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.'.

En aplicación de este criterio al caso que nos ocupa -con el que guarda total analogía - hemos de arribar, en congruencia, a la misma conclusión jurídica.

Fallo

Que desestimamos el recurso contencioso-administrativo interpuesto por la representación procesal de CALVO DISTRIBUCIÓN ALIMENTARIA SL contra la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en fecha 14 de marzo de 2014, en la reclamación económico-administrativa número NUM003 y acumuladas.

Sin expresa imposición de las costas procesales.

Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso- Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).

Así se acuerda y firma.

PUBLICACION.-La sentencia anterior ha sido leída y publicada el mismo día de su fecha, por el Ilmo. Sr. Magistrado Ponente D.JUAN SELLES FERREIRO al estar celebrando audiencia pública la Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia. Doy fe. A CORUÑA, treinta y unode enero de dos mil dieciocho.