Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 250/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15287/2017 de 21 de Septiembre de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00250/2018

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0000746

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015287 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña.ESTRUCTURAS DABALPO SL

ABOGADOJOSE ANTONIO PEREZ FERNANDEZ

PROCURADORD./Dª. MARIA PILAR CASTRO REY

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, vinte e un de setembro dous mil dezaoito.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15287/2017,presentado por ESTRUCTURAS DABALPO SL, representado polo procurador Sra. Castro Rey, dirixido polo letrado Dº. Pérez Fernández, contra o acordo de 09.02.2017 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO.- Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO.-Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 58.082,79 + 58.082,79 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 09.03.2017 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a liquidación/sanción IVE anos 2009-2010-2011: non lle admiten a dedución das cotas das facturas recibidas do grupo Cinco Xotas por non responder con servizos reais.

SEGUNDO.-O recurso baséase: a) PREXUDICIALIDADE PENAL ó estar en trámite as DP 2807/2014 onde cuéstionase a veracidade dás facturas que deron lugar á liquidación/sanción, b) falta de MOTIVACIÓN, c) AUSENCIA DE DOCUMENTOSNON EXPEDIENTE, d) falta de AUTORIZACION PARA A SINATURA DÁS ACTAS E VULNERACIÓN DÁ ORDE REGULADORA, e) REALIDADE DÁS OPERACIÓNS documentadas nas facturas, f) vulneración de dereitos: defensa, presunción de inocencia.

O letrado do Estado non formulou contestación.

Compre resolver, con carácter previo, a cuestión alegada de PREXUDICIALIDADE PENAL, xa que, de ser acollida polo Tribunal deixará sen contido as demais pretensións o supor a anulación do acta e a confección dunha nova que teña en consideración os feitos declarados probados pola Xurisdicción Penal.

A propia resolución do TEAR admite que as facturas obxecto de discusión están sendo axuizadas pola xurisdicción penal e que as conclusións da inspección podar verse afectadas polo pronunciamento penal; mailo dito, considera que o carácter provisional dá liquidación - art. 190.3 RD 1065/2007- garante suficientemente os dereitos do recorrente e xustifican a non paralización dás actuacións.

Outro é ou criterio deste Tribunal como amosan as sentenzas achegadas polo recorrente; este criterio concrétase en recoñecela prevalencia - absoluta e inclusive en termos temporais - dá xurisdición penal:

Así dixemos: TERCEIRO.- Sobre a prexudicialidad. Posición última do Tribunal Supremo en relación con delitos contra a Facenda Pública e desta Sala nos delitos de falsidade documental.

Na sentenza do 18 de outubro de 2016, (recurso de casación 1287/15) sinalou o Tribunal Supremo:

" Como sostén a recorrente a cuestión xurídica controvertida no presente recurso de casación para unificación de doutrina vira ao redor dunha distinta maneira de aplicar, por distintos tribunais, o instituto da prejudicialidad penal regulado no artigo 180 da lei 58/2003 e normas conexas.

A recorrente, no recurso contencioso-administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid sostiña que existía prejudicialidad penal e por tanto obrigación de paralizar as actuacións inspectoras, debido a que os feitos sobre os que estaba a coñecer determinado xuíz penal eran os mesmos que determinaran as liquidacións tributarias e sancións que se atopaban na orixe do recurso contencioso-administrativo.

Todo iso, a teor do disposto no artigo 180 da Lei 58/2003 , e no artigo 32 do RD 2063/2004 , así como no artigo 137.2 da Lei 30/1992 , que obrigaban á Administración Tributaria a suspender os procedementos administrativos, tanto o de liquidación como o sancionador, e que debía absterse de seguir os mesmos mentres a autoridade xudicial non ditase sentenza firme sobre os feitos cuestionados e que ao non facelo, deberíanse considerar inexistentes as actuacións administrativas realizadas, pois a Administración tiña coñecemento de que sobre os mesmos feitos estaba a desenvolverse un procedemento penal.

No caso que se expuña a Inspección de Facenda levou a cabo actuacións inspectoras respecto de dous impostos, o Imposto sobre o Valor Engadido, e o Imposto sobre Sociedades do recorrente respecto dos exercicios 2000 a 2002.

A regularización levada a cabo pola Inspección que foi obxecto de impugnación en sede contencioso-administrativa e que deu lugar á Sentenza impugnada baséase, tal e como describe a Sentenza recorrida en casación no Fundamento de Dereito Terceiro, en que as facturas emitidas polos socios da recorrente non responden a entregas de bens ou prestacións de servizos reais, e que por tanto, a sociedade non podía considerar deducibles as cotas de IVE das devanditas facturas.

Os mesmos feitos (se as facturas emitidas polos socios da recorrente respondían ou non a operacións reais) estaban a ser obxecto de investigación xudicial (Xulgado de instrución nº 1 de Coslada), respecto de dous exercicios e un imposto: a Inspección considerara que polos exercicios 2001 e 2002 do Imposto sobre Sociedades (IS) había indicios de delito fiscal, ao superar a cota resultante da regularización neses dous exercicios comprobados, o límite cuantitativo da responsabilidade penal.

(. . .)

Lembra a recorrente o instituto da prejudicialidad penal e a doutrina do Tribunal Constitucional (desde a sentenza do 30 de xaneiro de 1981), que sostén que a prohibición do non bis in ídem do artigo 25 da Constitución conduce á imposibilidade de que se aprecien os mesmos feitos de forma independente cando o ordenamento permite unha dualidade de procedementos, porque é claro que uns mesmos feitos non pode existir e ao mesmo tempo deixar de existir para diferentes órganos do Estado.

En consecuencia para a recorrente en aplicación do artigo 180 da Lei 58/2003 , LGT, así como en aplicación do artigo 32 do Real Decreto 2063/2004, a Administración debía absterse de seguir o procedemento administrativo e non podía liquidar tampouco o IVE de 2001 e 2002 mentres a autoridade xudicial non ditase sentenza firme sobre os feitos cuestionados (é dicir, mentres se determinase se as facturas eran ou non falsas) e que ao non facelo así, débense considerar inexistentes as actuacións realizadas durante o período de suspensión.

A tese da Administración, confirmada polo Tribunal económico-administrativo Rexional de Madrid e agora pola Sala do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, é que a Administración non tiña que paralizar o procedemento administrativo e que podía liquidar o IVE dos exercicios 2001 e 2002, aínda que os feitos nos que se baseaba a regularización estivesen a ser axuizados en sede penal, posto que a cota defraudada en IVE dos exercicios 2001 e 2002 non superaba o límite cuantitativo dos 120.000 euros.

SEGUNDO.-O artigo 180.1 da LGT 58/2003, establece, baixo o título 'principio de non concorrencia de sancións tributarias':

'Se a Administración tributaria estimase que a infracción puidese ser constitutiva de delito contra a Facenda Pública, pasará o tanto de culpa á xurisdición competente ou remitirá o Expediente ao Ministerio Fiscal e absterase de seguir o procedemento administrativo, que quedará suspendido mentres a autoridade xudicial non dite sentenza firme, teña lugar o sobresemento ou o arquivo das actuacións ou se produza a devolución do expediente polo Ministerio Fiscal.

A sentenza condenatoria da autoridade penal impedirá a imposición de sanción administrativa.

De non apreciarse a existencia de delito, a Administración tributaria iniciará ou continuará as súas actuacións de acordo cos feitos que os tribunais considerasen probados, e renovarase o cómputo do prazo de prescrición no punto que estaba cando se suspendeu. As actuacións administrativas realizadas durante o período de suspensión teranse por inexistentes'.

Como sostén a recorrente, a lei dispón que ha de esperarse a que os feitos queden fixados en sede penal, e só cando na devandito orde xurisdicional fixáronse os feitos, poderase continuar coas actuacións en sede administrativa, precisamente para evitar vulnerar o principio do non bis in idem na súa vertente de evitar que os mesmos feitos apréciense de forma distinta por distintos órganos do Estado.

O artigo 32 do Real Decreto 2063/2004, do 15 de outubro , polo que se aproba o Regulamento xeral do réxime sancionador tributario, prevé que:

' No caso de que a Administración tributaria considere que a conduta do obrigado tributario puidese ser constitutiva do delito tipificado no artigo 305 do Código penal , absterase de seguir o procedemento administrativo que quedará suspendido e procederá de conformidade co disposto neste artigo.

Tamén quedará suspendido o procedemento administrativo cando a Administración tributaria teña coñecemento de que se está desenvolvendo un proceso penal sobre os mesmos feitos'.

Compartimos a interpretación da recorrente de que destes preceptos despréndese a obrigación de paralizar os procedementos que versan sobre os mesmos feitos, e tamén claramente queda especificado polo regulamento que se a cualificación dos feitos está a discutirse en sede penal, non se poden continuar actuacións administrativas, senón que debe esperarse a que conclúa a actuación xudicial. A Lei e o Regulamento prevén que se a Administración coñece que os mesmos feitos están sub iudice, non se pode continuar o procedemento administrativo, e que iso se establece para evitar contradicións.

Se, en sede penal non se apreciase a existencia de delito, a Administración tributaria poderá entón continuar as súas actuacións, de acordo cos feitos que os tribunais considerasen probados, e todas as actuacións administrativas realizadas durante o período de suspensión teranse por inexistentes.

TERCEIRO.-No caso analizado pola sentenza recorrida, recaída no recurso 1419/2012 nin se estaba ante distintos exercicios impositivos nin ante distintos servizos nin ante distintas facturas, senón que son os mesmos feitos os que están a ser analizados en sede penal e en sede administrativa, coa única excepción de que en sede xudicial analízase a deducibilidad das facturas no Imposto sobre Sociedades e en sede administrativa a dedución en relación co Imposto sobre o Valor Engadido.

CUARTO.-A sentenza de contraste é a da Sección Segunda da Sala do contencioso-administrativo da Audiencia Nacional, en Sentenza ditada en procedemento 117/2009 con data 9 de febreiro de 2012, que considera no seu fundamento de dereito quinto, que cando os feitos analizados en sede penal son os mesmos (alí tamén se trataba de dilucidar a realidade ou non dos servizos prestados á sociedade documentados en facturas), a efectos do instituto da prejudicialidad non se pode negar a existencia da tripla identidade de suxeito, feito e fundamentos o feito de que a causa por delito contra a Facenda Pública refírase ao IVE e a regularización administrativa refírase ao IS.

A Sentenza de contraste sostén, que cando a razón de ser dos acordos de liquidación e de imposición de sanción en sede administrativa, constitúea a presunción de que as facturas que documentan a contraprestación polos servizos prestados e bens enajenados á recorrente son falsas por canto que non existirían, ha de considerarse que os feitos están sub iudice e a súa determinación final corresponde á xurisdición penal, polo que, sendo 'evidente' que o feito sobre o que se fundamentan tanto as actuacións xudiciais como as administrativas é o mesmo (a presunta falsidade dunhas facturas que foron utilizadas por quen emite as facturas para recibir contraprestacións por servizos inexistentes, e pola sociedade entón recorrente, para deducirse uns gastos presuntamente ficticios no IS así como para diminuír o IVE para ingresar como consecuencia de aumentar o IVE soportado deducible), o procedemento debería suspenderse mentres non se resolvesen as cuestións penais, das que non pode prescindirse para a continuación do procedemento tributario.

A Audiencia Nacional entende que o feito de que os conceptos tributarios sexan distintos non exclúe que os feitos impoñibles coincidan cunhas mesmas operacións e cunhas mesmas facturas, cuestionadas tanto pola Inspección como polo Ministerio Fiscal. E que iso é o que determina a necesidade de suspender os procedementos administrativos. Porque como 'uns mesmos feitos non poden existir e deixar de existir para os diferentes órganos do Estado' (e cita textualmente STC 77/1983, do 3 de outubro , que se remite á súa vez a STC do 30 de xaneiro de 1981 ), é obrigatoria para os órganos da Inspección a suspensión dos procedementos que se baseen en feitos que están a ser obxecto dunha análise en sede penal. Neste sentido, carece de toda lóxica basearse, para non paralizar as actuacións administrativas, en que a causa por delito contra a Facenda Pública refírese ao IVE e non ao IS, que é ao que se refire a regularización da Inspección (Fundamentos xurídicos cuarto e quinto).

Como afirma a recorrente, no presente caso existe contradición na interpretación do ordenamento xurídico por unha e outra sala, xa que os feitos son idénticos: as respectivas salas enfróntanse a unha dobre análise (penal e administrativo), duns mesmos feitos (a presunción de que as facturas que documentan a contraprestación polos servizos prestados á sociedade recorrente polos seus socios son falsas por canto os servizos considéranse inexistentes), acaecidos nos mesmos exercicios impositivos; pero mentres que para a Audiencia Nacional, a preferencia da orde penal obriga a paralizar as actuacións administrativas, para o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid non é así.

A diferenza do que considera a Sala do TSJ de Madrid, que insiste en que lle 'resulta indiferente' que no procedemento penal estea a considerarse a efectos do TS que os servizos se prestaron efectivamente, e que non por iso debían paralizarse as actuacións respecto do IVE, a Sala da AN considera que a concorrencia dunha cuestión prejudicial penal apréciase desde o momento en que 'a decisión para ditar no proceso penal condiciona a sentenza do recurso contencioso-administrativo, de xeito que non pode pronunciarse este sen coñecer o resultado daquel'.

QUINTO.- Consideramos que a Sentenza impugnada incorre en infracción dos artigos 180 da LGT 58/2003 e 32.1 do Regulamento Xeral de Réxime Sancionador Tributario , porque estando probado que a Administración tributaria tivo coñecemento de que se estaba desenvolvendo un proceso penal sobre os mesmos feitos e períodos, aínda que referido a un concepto impositivo distinto, debeu paralizar as súas actuacións por preferencia da orde xurisdicional penal, en evitación de solucións contraditorias sobre os mesmos feitos, e debeu absterse de liquidar e de sancionar sempre que non recaese sentenza no proceso penal relativo aos mesmos feitos.

En consecuencia, a tese da SAN do 9 de febreiro de 2012 é a correcta, e non a sostida pola STSJ de Madrid hoxe impugnada, polo que procede dar lugar ao recurso para a unificación de doutrina e anulando a sentenza impugnada, ditar outra na que se estime que é correcta a doutrina mantida na Sentenza da Audiencia Nacional de data 9 de febreiro de 2012 , alegada como contraditoria, e por tanto, anúlese a liquidación do Imposto sobre o Valor Engadido e os seus intereses de demora, por non paralizarse o procedemento de liquidación con base nas normas sinaladas sobre a prejudicialidad penal".

E na sentenza e esta Sala do 18 de novembro de 2015 (recurso 15627/14), en relación coa mesma problemática de provedores e delito de falsidade documental, dixemos que:

" Maiores discrepancias xorden respecto dá alegada prexudicialidade penal ó existir en trámite actuacións penais por FALSIDADE DOCUMENTAL, nas que son obxecto de avaliación as facturas xiradas por Fabrica de Casas de Madeira SL, en concreto as que non admite coma deducibles a AEAT non actual procedemento. Así resulta dá solicitude do Ministerio Fiscal de 02.12.2011 e dá citación para declarar coma imputado do legal representante de Transportes Irmáns Andaluz SA de 09.12.2011

Proba dá discrepancia nesta materia é ou diferente contido dás sentenzas deste Tribunal de 26.11.2012 ( que cingue a obriga de suspensión ó caso de que as actuacións penais ou sexan por delito fiscal ) e as 442 e 622/2013, que con apoio na SAN 09.02.2012 ( Consecuentemente, e polo que se refire á prejudicialidad penal, considera a Sala que non hai dúbida que non procedemento aberto na vía penal ante ou Xulgado de Instrución nº 19 de Barcelona vos feitos sobre vos que está a coñecer ou xuíz penal son vos mesmos que determinaron as liquidacións tributarias e sancións que se atopan na orixe do presente recurso, lestes é, a realidade dous servizos prestados á sociedade hoxe recorrente documentados nas facturas, sendo así que, conforme a doutrina jurisprudencial reiterada e sendo determinante a efectos dá prejudicialidad penal a identidade nos feitos, atopámonos con que devandito requisito cúmprese non suposto axuizado, pois vos feitos en que se fundamentan, tanto as actuacións xudiciais como as administrativas, son vos mesmos, ou que comporta a obrigación de suspender ou procedemento administrativo liquidador e sancionador ao estarse tramitando un proceso penal polos mesmos feitos, sendo prioritario ou coñecemento penal pois desta forma asegúrase que a Administración respecte vos feitos que a resolución xudicial firme considere probados e evítase calquera rocha de eventuais contradicións.É máis a concorrencia dunha cuestión 'prejudicial' penal apréciase desde ou momento en que a decisión para ditar non proceso penal condiciona a sentenza deste recurso contencioso-administrativo, de xeito que non podar pronunciarse este sen coñecer ou resultado daquel. Precisamente por esta razón, non hai dúbida de que a existencia dunha vía penal aberta excluía a posibilidade de que a Inspección dous Tributos continuase co procedemento tributario regularizador, debendo determinar a súa suspensión mentres se atopasen pendentes de resolverse as cuestións penais dás que non podía prescindirse para a continuación do procedemento tributario. Con base en canto antecede e, tendo en conta ou contido do artigo 32.1 do RD 2063/2004 , a cuxo tenor '...quedará suspendido ou procedemento administrativo cando a Administración tributaria teña coñecemento de que se está desenvolvendo un proceso penal sobre vos mesmos feitos', así como ou artigo 10.2 dá Lei Orgánica do Poder Xudicial , a conclusión que se alcanza non podar ser outra que a estimación do recurso dá actora neste punto e, na súa consecuencia, a anulación dúas acordos de liquidación e de imposición de sanción impugnados .) admiten a obriga de suspensión non caso de actuacións fiscais por falsidade documental, non que vos feitos perseguidos son vos mesmos que vos considerados pola AEAT para liquidar e sancionar.

Este segundo criterio é ou que debemos ratificar xa que conta co abeiro dá STS 18.07.2014 que rexeita un recurso de casación en unificación de doutrina do letrado do Estado contra unha sentenza do TSX Valencia ( 11.06.2013 ) e que engade: Unha aclaración parécenos imprescindible á vista do contido do escrito do Avogado do Estado. A prejudicialidad penal ten a súa regulación xeral na LOPJ e na Lei de Axuizamento Criminal. Ou alcance dás regras especiais que non artigo 180.1 dá LGT establécense, así como non artigo 305 do Código penal , non pódense extrapolar a delitos que non están contemplados nas devanditas normas.

Non caso presente temos que - non que figura non expediente e non contradin as partes- aínda séguense actuacións penais - D.Previas 6862/09 - contra a sociedade (. . .) - na persoa do seu representante legal- por FALSIDADE DOCUMENTAL, en concreto polas facturas recibidas de (. . .) e Fabrica de Casas de Madeira SL, sen que exista un pronunciamento xudicial ó respecto; paralelamente a AEAT coma consecuencia dás actuacións de comprobación do IVE anos 2005 a 2008 xira liquidacións e sancións nas que parte coma base que as facturas aludidas teñen un contido falso , é dicir, non reflicten prestacións reais, e aplica a cualificante de medios fraudulentos para tipificala infracción coma moi grave ( art. 191.4 LXT ).

Ou resultado dás dilixencias solicitadas por este Tribunal ratifica ou dito xa que existe un escrito de cualificación do Ministerio Fiscal solicitando a condena por delito de falsidade documental, con base en que as facturas actualmente discutidas non reflicten servizos reais.

A preferencia dá xurisdiccion penal para pronunciarse verbo desta cuestión ( non é de aplicación a reforma dá Lei 34/2015) é evidente e condicionará ou resultado dá inspección, cando menos, en sentido inequívoco de existir unha sentenza de condena e, en todo caso, de existir feitos probados destes debe partir a inspección.

Ou dito obriga a acollelo recurso, anulando a liquidación e sanción, retrotraendo as actuacións ata ou momento de confecciona-as actas, xa que a AEAT está obrigada a esperar e achegar ós autos vos feitos probados que resulten dás actuacións penais".

Así o apreciou igualmente esta Sala na sentenza do 20 de decembro de 2016 (recurso 15721/15), expresamente invocada pola recorrente.

Debemos lembrar que estamos a nos referir a unha situación anterior á vixente LGT tras a reforma operada por Lei 34/2015, do 21 de setembro e subliñar que xa na transcrita sentenza do Tribunal Supremo parecen apuntarse elementos que permiten estender a prejudicialidad máis aló das actuacións por delito fiscal. Pero o que é claro é que a sentenza desta Sala transcrita refírese ao mesmo delito, falsidade documental, mesmo a un dos provedores e toma como referencia a constancia de actuacións penais que, no presente caso, tamén se acreditan coa documental achegada pola actora e Dilixencias Previas 2807/14, do Xulgado de Instrución número 1 dos de Ourensa, e informe da Axencia Tributaria sobre delito fiscal e importe das facturas emitidas por Maimsotex., S.L. na contía a que o acta se refire.

En consecuencia, e en aplicación do devandito criterio, por imperativo dos principios de igualdade e unidade de doutrina, debemos chegar a idéntica solución, talvez co único matiz adicional, implícito na anterior, que a estimación parcial que se acolle mercé á prejudicialidad penal, implica unha suspensión da eventual futura liquidación e, no seu caso, sanción, respecto da que o tempo que medie non haberá de computarse a efectos de prescrición.

O mesmo criterio debemos soster non caso presente, o que carreta a acollida do recurso.

QUINTO. Non facemos declaración dás custas, de conformidade co disposto no artigo 139 dá Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, no nome de-el Rei, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLEMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por ESTRUTURAS DABALPO SL contra a resolución de 09.03.2017 do TEAR (Liquidacion/sanción IVE anos 2009-10-11, exped. 54/01434-01435-01679-01680/14) anulándoa por contraria a dereito e, en consecuencia, anular a liquidación e sanción impugnadas retrotraendo o expediente ó momento anterior á confección do acta, que deberá completarse cos feitos que resulten do proceso penal en trámite.

Non facemos declaración dás custas.

Notifíquese ás partes e, non seu momento, devólvase ou expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia non prazo de trinta días, contados desde ou seguinte ao dá notificación dá resolución que se percorre, en escrito non que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 dá Lei Reguladora dá Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración ou disposto non punto III do Acordo dá Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dous escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o mandamos e asinamos.