Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 257/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 2, Rec 4443/2017 de 31 de Mayo de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.2

A CORUÑA

SENTENCIA: 00257/2018

T.S.J.GALICIA CON/AD SEC.2ª

A CORUÑA

SENTENZA: /2018

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

RECURSO NUMERO: PROCEDEMENTO ORDINARIO núm. 4443/2017

RECORRENTE: Dº Ceferino

ADMINISTRACION DEMANDADA: DIRECCION XERAL DA GARDA CIVIL

NO NOME DE EL-REI

A Sección 002ª da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

MARIA AZUCENA RECIO GONZÁLEZ- PTE

JULIO DÍAZ CASALES

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA (R )

CARMEN NÚÑEZ FIAÑO ( R )

A CORUÑA, de 31 de Maio de dous mil dezaoito.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 4443/2017, presentado por Dº Ceferino , representado polo procurador Sr. González-Concheiros , dirixido polo letrado Dª González-Concheiro, contra o acordo de 04.07.2017 da Direccion Xeral da Garda civil. É parte a Administración demandada a DIRECCION XERAL DA GARDA CIVIL, representado polo letrado do Estado

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. - Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. - Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO. - Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. - Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía indeterminada .

Fundamentos

PRIMEIRO.- O acto que se recorre é o acordo de 04.07.2017 da Dirección Xeral da Garda civil que denega a licenza da caza tipo D o ser condenando o solicitante - 16.12.2015- por un delicto de atentado e outro de lesións.

O recorrente sostén que achegou un infomre piscolóxico que acreditaría que non existe risco ningún na concesión da licenza e que os feitos axuizados estiveron provocados polo consumo de alcohol, o que fai que a decisión administrativa sexa arbitaria.

O letrado do Estado rebate dita pretensión.

SEGUNDO.-Coma indica a STS 22.12.2011: cabe consignar que, conforme unha reiterada xurisprudencia desta Sala do contencioso -administrativo do Tribunal Supremo, exposta nas sentenzas do 28 de xaneiro de 2008 ( RJ 2008, 1670) ( RC 1059/2004 ), do 21 de maio de 2009 ( RJ 2009, 5335) ( RC 500/2005 ), e do 27 de novembro de 2009 ( RJ 2009, 1844) ( RC 6374/2005 ), o artigo 98.1 do Regulamento de Armas , que dispón que - En ningún caso poderán ter nin usar armas, nin ser titulares das licenzas ou autorizacións correspondentes, as persoas cuxas condicións psíquicas ou físicas impídanlles a súa utilización, e especialmente aquelas persoas para as que a posesión e o uso de armas representen un risco propio ou alleo -, determina que o control administrativo que se describe neste precepto non só esténdese ao momento da concesión da licenza ou autorización, senón que tamén se proxecta sobre o mantemento das mesmas aptitudes ou condicións esixibles para ser titular da licenza concedida, de maneira que cando unha vez concedida a autorización, a Administración ten coñecemento de novas circunstancias, que alteraron as condicións orixinarias #concorrente ao tempo do outorgamento, ou determinaron a súa desaparición, debe valorar este novo estado de cousas e motivar sobre a necesidade da súa revogación.

Por tanto, un correcto entendemento do precepto regulamentario leva a considerar que procederá a denegación da solicitude de licenza de armas ou a revogación da autorización previamente concedida cando se constate que non se cumpren as condicións esixibles, sexa porque se advirten no titular da licenza condiciones psíquicas ou físicas que non se consideran compatibles coa utilización de armas de fogo, sexa pola concorrencia de circunstancias das que se derive que a posesión e uso de armas comporta un risco propio ou de terceiros.

Neste sentido, resulta obrigado lembrar o carácter restritivo da concesión de permisos ou licenzas para a tenencia de armas de fogo. Na nosa sentenza do 8 de abril de 2008 ( RC 1564/2004 ), con cita de sentenzas anteriores, destacamos o carácter restritivo que rexe esta materia debido ao cambio normativo operado pola promulgación do novo Regulamento de Armas, aprobado polo Real Decreto 137/1993, do 29 de xaneiro , en comparación co antigo Regulamento, aprobado por Real Decreto 2179/1981 ( RCL 1981, 2275 ) .

Na sentenza desta Sala xurisdicional do Tribunal Supremo do 8 de abril de 2008 , dixemos:

- [...] unha cousa é que o procedemento non cambiase e outra cousa é que haxa identidade nos preceptos citados. Non a hai. Porque claramente advírtese a introdución dun punto de rigor na nova regulamentación que non se limita a falar de discrecionalidades senón que se engade ... que a expedición da licenza terá carácter restritivo limitándose a supostos de existencia de risco especial ou de necesidade' . Engadíndose que 'é claro, pois, que baixo a normativa anterior a liberdade estimativa que contén toda potestade discrecional foi reducida, pois o outorgamento queda suxeito a un mandato imperativo moi preciso: a citada potestade de outorgamento ha de exercerse de maneira restritiva . -.

Tamén a STSX Cataluña de 05.11.2009 ( que confirma a STS 21.12.2011 ) establece: - [...]1. A licenza para a posesión de armas de fogo é un acto de control administrativo sobre a existencia e suficiencia das circunstancias, aptitudes e condicións esixibles para ser titular daquela, cuxo outorgamento, por acharse inspirado baixo o principio de restritiva concesión ( art. 7.1. b L.Ou. 1/92 ( RCL 1992, 421 ) , sobre a Protección da Seguridade Cidadá), leva que o eventual conflito entre o interese do solicitante para obter a autorización e a existencia de risco propio ou alleo con ocasión da autorización, deba resolverse prol societatis (así S. 9-VII-2003 ( RJ 2003, 6690) , 11-IV-2006 , 24-IV-2007 e 12-II-2008 ( RJ 2008, 1595) TS 3ª ).

Neste marco normativo o artigo 98 do Real Decreto 137/1993 , do 29 de xaneiro ( RCL 1993, 788 e 1267) , polo que se aproba o Regulamento de Armas , dispón que '1 . En ningún caso poderán ter nin usar armas , nin ser titulares das licenzas ou autorizacións correspondentes, as persoas cuxas condicións psíquicas ou físicas impídanlles a súa utilización, e especialmente aquelas persoas para as que a posesión e o uso de armas representen un risco propio ou alleo.'; sendo ademais que aquelas condicións e circunstancias deben quedar acreditadas no expediente, conforme establece o número segundo de leste mesmo precepto.

2. Doutra banda, a actividade derivada das anteriores previsións legais e regulamentarias non ten natureza sancionadora, sen que caiba confundir a imposición dun mal nos dereitos ou intereses do administrado pola realización dunha acción descrita como infracción por Lei, que é no que consiste a potestade sancionadora da Administración, cos prexuízos que poida sentir quen se relaciona coa administración con ocasión da solicitude de autorización para a tenencia e uso de armas , sendo que a Lei sobre a Protección Cidadá e o Regulamento de Armas -citadas- prevén a presente actividade como un control administrativo sobre a existencia ou subsistencia das circunstancias, aptitudes ou condicións esixibles para ser titular do permiso ou licenza de armas.

O Tribunal Constitucional ha negado a existencia dunha función retributiva porque as medidas impugnadas perseguían a simple aplicación do ordenamento por parte da Administración competente ( STC 180/1990 (RTC 1990, 180) ) e, en tal suposto, as garantías que a Constitución prevé para os actos de contido punitivo non resultan, sen mais, esixibles aos actos restritivos de dereitos ou desfavorables ( STC 73/82 , 96/88 ( RTC 1988, 96 ) , 164/95 (RTC 1995 , 164 ) , 276/00 (RTC 2000 , 276 ) , 34/03 (RTC 2003 , 34 ) , 30/2007 (RTC 2007, 30) ), como é a presunción de inocencia, que non resulta de aplicación aos actos administrativos que carezan de contido sancionador ( ATC 81/96 (RTC 1996, 81) , STC 34/03 (RTC 2003, 34) ).

[...] Son, pois, elementos esenciais que a autoridade administrativa ha de ter en conta para resolver a petición, en primeiro lugar a existencia de risco especial ou de necesidade da arma e, en segundo lugar a conduta e antecedentes do solicitante do permiso de arma longa de caza ( S. 4 e 18-I-96, 20-I , 9- XII-97 e 8-V-2003 ( RJ 2003, 3831) TS 3ª ) polo que o informe do órgano instrutor en orde as calidades subxectivas do peticionario ha de reputarse como instrumento de valiosa consideración en canto áchese fundado, non en opinións ou deducións arbitrarias ou carentes de xustificación, senón en deducións froito da constatación e debidamente expresadas, tal e como sucede no que nos ocupa por consistir a motivación da denegación da expedición da licenza no informe da Intervención de Armas da Comandancia de Barcelona da Garda Civil, do que se deduce que aínda que o solicitante pretende dedicarse ao deporte cinexético da caza, carece das calidades subxectivas necesarias para a autorización da titularidade dun arma de fogo.

Non se trata, como parece entender a demanda, de denegar o permiso de armas con fundamento na existencia duns antecedentes penais por ilícitos de ameazas e danos dos que foi absolto, senón de chegar á conclusión que o recorrente non reúne os condicionantes subxectivos necesarios para o goce da licenza obxecto do xuízo, por manifestar anteriormente unha conduta ou acharse nunha situación de conflitividade, que non é acorde coa posibilidade do uso de armas.

Quedando centrado o debate na concorrencia das calidades subxectivas do solicitante da licenza de arma de fogo ( art. 97.2 do vixente Regulamento de Armas ), han de entenderse estas en un sentido máis amplo que as meras aptitudes psicofísicas ( art. 97.1 . c da mesma norma ), ou as doenzas ou toxicomanías incompatibles que como motivo de denegación enumeraba o anterior Regulamento de Armas , podendo respecto diso valorarse calquera circunstancias que evidencien a corrección da resolución adoptada, incluso os antecedentes policiais ou penais, aínda os sobreseídos, prescritos ou cancelados, en canto indicadores do potencial perigo que se trata de atallar coa denegación da expedición, cousa que é de racional aplicación ao presente contencioso, pois do informe que serve de motivación á denegación da expedición da licenza despréndese que o solicitante está involucrado nunha situación de conflito veciñal, como que esa conduta antecedente pon de manifesto a conveniencia da medida acordada, con independencia da cualificación penal que ao cabo merecese a denuncia que puxo dita situación de manifesto.

No caso presente temos que o recorrente foi condenado por un delicto de atentado á autoridade e lesións, o que acredita - feitos probados dunha sentenza penal- un comportamento violento ( segundo o recorrente cando existe un consumo de alcohol, entendemos que en cantidades excesivas ), sequera sexa puntual.

O que acontece que o relevante non é tanto a condena como o que reflicte da personalidade/comportamento do solicitante da licenza, xa que coma indica a STS 21.12.2011 : Por tanto, o feito de que o recorrente na instancia fose absolto no xuízo de faltas, non permite chegar a outra conclusión, pois nin a mera carencia de antecedentes penais, ou a cancelación dos existentes, non constitúen por si soas razóns suficientes para a concesión ou o mantendo da licenza de armas (neste sentido, e respecto da cancelación de antecedentes penais, STS do 14 de novembro de 2000 [ RC 7494/1996 ] ( RJ 2001, 432) ), nin pode dicirse que só por non ter antecedentes penais, ou por ter cancelados os existentes, téñase xa dereito á concesión ou ao mantemento da devandita licenza. Ao contrario, por encima dese dato formal, é preciso apreciar de forma singularizada unhas calidades persoais no interesado que permitan concluír que da concesión e mantemento da licenza non se seguirá risco algún nin para o propio interesado nin para terceiros; e non pode afirmarse que tal sexa o caso, segundo resulta da propia conduta do aquí recorrente, que revestiu unha gravidade que non pode minusvalorarse, por moito que eses feitos non se repetiron con posterioridade, dada a proximidade temporal deses feitos e a súa intrínseca transcendencia.

Consideramos que a condena penal acredita que ou recorrente, cando menos en circunstancias de consumo de alcol - inxesta que non é obxecto de limitacións legais a maiores de idade- non controla os seus impulsos agresivos e, en consecuencia, consideramos axustado o acordo da administración.

No mesmo sentido pronunciamonos na sentenza de 27.07.2017 deste Tribunal: Fronte á tese da parte demandante, ha de efectuarse unha valoración do conxunto dos datos de que se dispón e que denotan esa conduta social incompatible coa tenencia de armas de fogo, de forma que hai que relacionar a conduta axuizada coa revogación da licenza de armas. Como se di na sentenza desta mesma Sala e Sección do 26 de outubro de 2006, recurso 4955/2003 , 'No caso trátase da aplicación dun réxime de autorizacións administrativas para a tenencia e uso de armas, en razón do perigo destas e cuxa concesión dependerá da conduta do peticionario, das súas particulares circunstancias e condicións psico-físicas, e atendendo ao irrenunciable interese público vinculado á evitación de riscos para os demais e para o propio portador da arma. No suposto específico exposto resulta que a revogación impugnada pode apoiarse nos feitos declarados probados na mencionada sentenza; así, os feitos apuntados e que deron lugar á devandita sentenza condenatoria dan lugar a un suficiente nivel de convicción do que deriva a subsistencia de dúbidas fundadas respecto da idoneidade do recorrente para ser portador dunha arma, instrumento este último cuxa perigo xustifica a rigorosa aplicación das previsións normativamente establecidas e a aceptación dun alto nivel de esixencia respecto das condicións do solicitante ata o punto de que resulten razoablemente eliminados os elementos de dúbida que puidesen concorrer, e apreciándose que a teor do carácter restritivo indicado na Lei Orgánica 1/92, do 21 de febreiro, sobre protección da Seguridade Cidadá, estímase que existe base suficiente para a adopción dunha decisión que privilexie o interese públicofrente ao interese particular do recorrente, cando en referencia á data da resolución impugnada a situación do demandante non se acomoda no grao necesario ao esixible para evitar a revogación da autorización pretendida e sen prexuízo de que unha vez superado o período máximo normativamente previsto, cuxa falta de indicación expresa non enerva a súa aplicación, poida exporse unha nova valoración da situación do demandante e derivar dela a conclusión que proceda no ámbito da materia de que aquí se trata. En consecuencia, procede a desestimación do presente recurso'.

No presente suposto danse as mesmas circunstancias referidas, e ha de entenderse que é de aplicación o disposto no artigo 97.2 do Regulamento de Armas e que procede efectuar unha valoración dos intereses en conflito e ha de prevalecer a integridade das persoas e a protección do interese xeral para conseguir unha adecuada convivencia social, de forma que cando fixo as probas, coa intensidade que se esixe, acreditou estar ben desde un punto de vista físico e psicolóxico, pero iso non é unha habilitación permanente e da análise da súa conduta dedúcese que perdeu ou que carece desa idoneidade para portar armas de fogo e o perigo potencial que supón para a integridade das persoas. O uso de armas, en atención aos seus antecedentes de conduta, denota certo perigo e risco propio e alleo consecuencia do mesmo, de forma que ha de partirse de que na resolución recorrida refírese á comisión dos feitos anteriormente referidos, e de todo o exposto pode deducirse que supón un risco evidente para a cidadanía e que hai que adoptar precaucións para preservar a seguridade cidadá. Iso á marxe da concesión doutras licenzas diferentes da aquí analizada

Reiterando o criterio establecido na sentencia de 25.05.2017 entre outras moitas.

TERCEIRO.- Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros para cubrilos custos da asistenza xurídica da administración, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Ceferino contra a resolución de do 04.07.2017 da Dirección Xeral da Garda civil ( denegación da licenza de armas tipo D exped. NUM000 ).

Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION. - A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 002 da Sala do Contencioso- Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.