Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 276/2019, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15562/2018 de 21 de Mayo de 2019

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00276/2019

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2018 0001016

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015562 /2018 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Javier , Piedad

ABOGADOLUCIA CASTRO FERNANDEZ, LUCIA CASTRO FERNANDEZ

PROCURADORD./Dª. PAMELA COUSILLAS FERNANDEZ, PAMELA COUSILLAS FERNANDEZ

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, vinte e un de maio de dous mil dezanove.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15562/2018, presentado por Dº Javier e Dª Piedad , representado polo procurador Sra. Cousillas Fernández, dirixido polo letrado Dª. Castro Fernández, contra o acordo de 22.02.2018 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 9.060,68 EUROS .

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 22.02.2018 do TEAR que acolle parcialmente a reclamación económico administrativa contra a liquidación/sanción IRPF anos 2010-2011-2012-2013: anula as sancións dos anos 2010-13

Das varias cuestións obxecto de regularización só se cuestionan: a) afectación exclusiva do vehículo á actividade e gastos de hoteis , b) reinversión en vivenda cotián e c) sanción.

SEGUNDO.-Os recorrentes alegan ( verbo do vehículo ) que o vehículo AUDI está afecta á actividade de arquitecto o ser necesario para desenvolvela súa actividade profesional e que a proba achegada ( libro de ordenes e asistencia, revisións do vehículo/km e relación entre km e distancia da lugar de traballo ás obras ) acredita polo miúdo a afectación exclusiva á actividade. Proba da que nada falan os actos obxecto de recurso. O mesmo compre dicir verbo dos hoteis.

Verbo da vivenda da r/Progreso 79 de Sanxenxo; é a única de propiedade dos recorrentes ( e están empadroados dende o 16.01.2009 ) sen que posúan outra por calquera título ( donos ou arrendatarios ), sendo o inmoble de Lugo a oficina profesional. A esposa é medico do Sergas ( non traballa en Sanxenxo senón en Lugo) e trasladanse os dous ( e os fillos que estudian en Lugo ) diariamente por razón laboráis. Os fillos acoden a Lugo por razón de apoio familiar ( os avos residen en Lugo ) e o enderezo de Sanxenxo figura nas tarxetas sanitarias ( do esposo ) e documentación escolar; é lóxico que nos meses de verán os consumos eléctricos sexan mais alto o coincidir na vivenda todolos membros da familia por mais tempo.

O letrado do Estado rebate ditas alegacións.

Verbo do vehículo.

Consonte indica a STSX Murcia 385/2018:Polo que se refire á cuestión de fondo consistente en determinar, de acordo coas normas que rexen a carga da proba, se os documentos achegados polo interesado a requirimento do órgano de xestión eran suficiente ou non para acreditar a deducibilidad dos gastos que se aplicou o actor na súa declamación da renda dos exercicios 2010 e 2011, a Sala comparte a tese sinalada pola resolución impugnada. É evidente que tratándose de dedución de gastos a carga da proba tíñaa do contribuínte de acordo cos arts. 105.1 e 106 LGT ( RCL 2003, 2945) 59/2003, en relación coas normas que regulan a carga da proba no Código Civil ( LEG 1889, 27) e na Lei de Axuizamento Civil ( RCL 2000, 34, 962 e RCL 2001, 1892) .

Como sinala dita resolución o artigo 105.1 da Lei 58/2003, do 17 de decembro ( RCL 2003, 2945) , Xeral Tributaria , establece que: 'Nos procedementos de aplicación dos tributos quen faga valer o seu dereito deberá probalos feitos constitutivos do mesmo' . Pola súa banda, o artigo 106 da mesma Lei remite, en canto aos medios e valoración das probas, ás normas contidas no Código Civil ( LEG 1889, 27) e na Lei de Axuizamento Civil ( RCL 2000, 34, 962 e RCL 2001, 1892) e que, de acordo coas normas xerais da proba, a carga da proba recae sobre a Administración en canto incumbe aos feitos que serven de fundamento ao dereito que se reclama, así como ao reclamante corresponde a dos feitos obstativos e extintivos de tal dereito. Deste xeito corresponde ao demandante a proba dos feitos constitutivos do seu dereito, e ao demandado, a dos feitos impeditivos, extintitos e excluíntes. Cando o acto consista na denegación dun dereito que o particular reclama, corresponde a este último a carga dos feitos constitutivos do mesmo, pola contra, se a Administración impón unha obrigación ou unha sanción, será ela a gravada coa carga da proba. En consecuencia, corresponde ao recorrente a carga da proba dos gastos da actividade económica que invoca.

Polo que se refire á deducibilidad dos gastos por amortización do vehículo, estima a actora que cumpriu coa obrigación probatoria que lle incumbe, e que a documentación achegada durante a tramitación do procedemento de xestión acredita a afección total do vehículo en cuestión á actividade.

Dita documentación consiste, por unha banda, nas facturas de ingresos procedentes dos servizos de elaboración de Proxectos a clientes cuxo domicilio fiscal atópase en diferentes cidades de España, que acredita a necesidade da utilización do vehículo en cuestión para realizar os pertinentes desprazamentos, os cales son á súa vez necesarios para a prestación dos devanditos servizos polo tipo de traballo realizado. Presentándose, así mesmo, documentación relativa á quilometraxe realizada ao vehículo, congruente cos desprazamentos ás devanditas cidades apuntadas.

Por último, para acreditar que a afección o é ao 100 %, ademais do anterior, achégase documentación que proba a titularidade doutro vehículo destinado ao uso particular.

Tanto a Administración demandada como o TEARM consideran que dita proba non é suficiente e que o hoxe recorrente non despregou toda a actividade probatoria que lle era esixible, ao non individualizar datas en que se realizan as visitas necesarias para a prestación dos servizos de graduado social, o cal, impide constatar, no seu caso, a súa coincidencia temporal con gastos de combustible; nin existe acreditación dos quilómetros efectuados co vehículo dun modo individualizado, así como a súa relación coa actividade despregada.

Comparte esta Sala a argumentación do TEARM. Efectivamente, o actor achegou diversas facturas referidas a servizos prestados a clientes con domicilio fiscal en distintas localidades, con todo, as mesmas non acreditan que a prestación de servizos haxa requirido desprazamento e de producirse, cuantos, en que datas e que consumo de gasolina requiriron. Doutra banda, tampouco é suficiente con acreditar que é titular dun segundo vehículo, pois iso, por si só non permite deducir unha afectación plena do adquirido ao desenvolvemento da actividade, tal como esixe a norma.

Que a actividade probatoria despregada non é suficiente derívase da propia actitude do recorrente, que unha vez posta de manifesto esa insuficiencia polo TEARM e apuntado polo mesmo que outras probas poderían practicarse, nesta instancia, podendo facelo, non solicita a práctica de proba algunha, máis aló da remisión ao expediente administrativo.

Hai que ter en conta que o art. 22 do Regulamento regulador do IRPF aprobado por RD. 439/2007 ( RCL 2007, 664) non admite, como recoñece o propio recorrente, a afectación parcial do vehículo á actividade na que estaba dado de alta no IAE, sendo evidente que non demostrou, a pesar de ter a carga da proba, destinalo durante os exercicios 2010 e 2011 con exclusividade ao exercicio da mesma.

A semellanza do suposto referido polo TSX Murcia e o actual é evidente e, asemade, o é que o recorrente realizou un esforzo argumental ( e documental ) relevante ós efectos de intentar acreditala afectación EXCLUSIVA do vehículo á actividade.

Mailo dito entendemos que dita acreditación non é suficiente xa que existen datos discordantes que impiden entender que exista a afectación exclusiva pretendida.

O recorrente sostén que o matrimonio dispón doutro vehículo particular que, segundo a súa versión, destinarían ás súas actividades privadas limitando o uso do AUDI á atención das labores de arquitecto. Xa que tamén alegan que a vivenda de Sanxenxo é a residencia cotián e que se desplazan ( os dous e os fillos ) diariamente a Lugo, en pura lóxica, o AUDI debería estar aparcado el Lugo e utilizarían o outro vehículo para desplazarse diariamente de sanxenxo a Lugo ( arredor de 400 km/día ): aínda que tomaramos só 300 días ( descontando festivos e vacacións ) falariamos de 120.000 km/ano, e ningunha proba de achega de cantos kilómetros fixeron co vehículo particular indicado.

Outro dato é, que se ben fan concordalos km ( revisións do taller ) co libro de ordenes ( das obras ) , esto o fan computando os kilómetros dende Lugo ó lugar da visita cando, en ocasións, a lóxica indica que o desprazamento realizouse partindo ( segundo a súa versión ) de Sanxenxo co que se descadran as contas.

Datos que permiten concluir, coma fai a administración, en que non se probou dabondo a afectación exclusiva á actividade.

TERCEIRO.-Verbo da vivenda.

Compre resolver se a vivenda de SANXENXO era ou non a vivenda cotián doS recorrenteS.

Estarmos ante un problema de proba; consonte indica a xurisprudenza, , así a Sentenza do TS do 24 de xuño de 2002 (a proba indispensable tendente a poñer de relevo os puntos de feito da pretensión corresponde á parte que os afirma); a Sentenza do TS do 4 de xullo de 2002 (corresponde a carga da proba a quen prepara o recurso de casación); a Sentenza do TS do 15 de xullo de 2002 (sobre o actor pesa a carga procesual de acreditar os feitos constitutivos da súa pretensión); ou, en fin, e en termos máis xerais, a Sentenza do TS do 26 de xullo de 2002 , que recorda que nesta materia rexe a regra do artigo 1.214 do Código Civil . No mesmo sentido, na Sentenza do TSJ do País Vasco do 21 de setembro de 2000 ) que 'este Tribunal na administración de principio sobre a carga da proba, ha de partir do criterio de que cada parte soporta a carga de probar os datos que, non sendo notorios nin negativos e téndose por controvertidos, constitúen o suposto de feito da normal cuxas consecuencias xurídicas invoca ao seu favor (por todas, sentenzas da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Supremo de 27 de novembro de 1985 , 9 de xuño de 1986, 22 de setembro de 1986 , 29 de xaneiro e 19 de febreiro de 1990 , 13 de xaneiro , 23 de maio e 19 de setembro de 1997 e 21 de setembro de 1998 )'.

Neste caso falarmos dun beneficio fiscal - deducción- polo que, a súa aplicación debe cinguirse ós termos literais da lei e a carga de proba da concorrencia dos requisitos esixidos legalmente é imputable ó administrado.

Partirmos da existenza de datoscuriososque dificultan o debate: os recorrentes están empadroado no domicilio que alega coma cotián,e, nembargantes, non é o seu enderezo fiscal; o que acontece é que a consideración de vivenda habitual permite que sexa acreditada a habitualidade da residencia en tal domicilio de acordo cos medios de proba admitidos en Dereito, sen que o domicilio fiscal declarado supoña unha presunción que non admita proba en contrario, senón que pola contra se trata dunha presunción iuris tantum; tampouco o simple acto de empadroamento constitúe elemento válido e definitivo por si só para probar que o suxeito pasivo vive no inmoble sobre obxecto da dedución ( a senseu contrario a ausencia de empadroamento tampouco ).

Os datos dos que partir - segundo a recorrente - para determinar en que lugar ten o centro dos seus intereses vitais, relacións sociais, persoais e económica ( definición aceptable do que é a vivenda familiar ) e que este se corresponde coa vivenda de Sanxexo son: a) empadroamento, b) consumos eléctricos, c) referencia ó enderezo en documentación oficial ( colexios, tarxeta sanitaria ... ), d) non disponen doutra vivenda ..

Confrontados con estes datos temos : a) os recorrentes traballan en Lugo ( el é arquitecto autónomo e ela medico do SERGAS con guardias), b) os fillos estudian en Lugo, c) a distancia Lugo/sanxenxo é de case 400 km( ida e volta ), d) consumos eléctricos no mes de agosto que multiplican por 5 os dos demais meses, e) domicilio fiscal en Lugo ...

Consideramos e, polo tanto, concordamos coa AEAT, en que resulta inasumible aceptar que a vivenda de Sanxenxo sexa a vivenda cotián dos recorrentes. A distancia entre Sanxenxo e Lugo só sería compatible cun traslado diario da familia ( integra ) se falaramos dunha situación transitoria, e non cunha situación permanente no tempo. A esto engadimos o dato fundamental dos consumos eléctricos que se multiplican por 5 no mes de agosto. Aínda que admitiríamos coma hipotese a explicación dos recorrentes: maior uso por coincidencia de toda a familia a todas horas, esto non explica o uso escaso ó longo do ano ( en inverno falarmos de menos horas de luz ) e tampouco explican coma solucionan o consumo de enerxía para calefacción.

É certo que concorre un dato ó que a AEAT non da explicación: cal é a vivenda de Lugo na que viven; mailo dito o que se trata de acreditar é que a de Sanxenxo non é a vivenda cotián e das propias explicacións dos recorrentes é presumible que utilicen a dun familiar ( esto se di a maior abstanza xa que non é o tema obxecto de debate e para darlle resposta a súa alegación ).

O dito obriga a rexeitalo recurso.

CUARTO.-Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros para cubrilos custos da asistenza xurídica da administración, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Javier e Dª Piedad contra a resolución de 22.02.2018 do TEAR (Liquidacion/sanción IRPF anos 2010 a 2013, exped. 36/01164 e acumuladas/2015).

Impoñenselle as custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.