Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 333/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15032/2018 de 15 de Noviembre de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00333/2018

-56820

PLAZA GALICIA S/N

IL

N.I.G: 32054 45 3 2017 0000528

Procedimiento: AP RECURSO DE APELACION 0015032 /2018

Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Mateo

Representación D./Dª. BEGOÑA PEREZ VAZQUEZ

Contra D./Dª. AGENCIA ESTATAL ADMINISTRACION TRIBUTARIA

Representación D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JOSE MARIA ARROJO MARTINEZ

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, quince de novembro dous mil dezaoito.

No recurso de APELACION que, co número 15032 /2018, presentado por Dº Mateo , representado polo procurador Sra. Pérez Vázquez, dirixido polo letrado Dº. Cid López, contra o auto de 03.11.2017 do XULGADO DO CONTENCIOSO NÚM.2 DE OURENSE . É parte a Administración demandada a AEAT, representada polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -O 03.11.2017 o Xulgado do contencioso núm.2 de Ourense ditou auto autorizando a entrada no negocio- clínica dental- do Sr. Mateo .

SEGUNDO. -Formulou un recurso de apelación solicitando a súa revogación: medida desproporcionada e que afecta á intimidade dos pacientes (historias clínicas).

O letrado do Estado opúxose ó recurso.

TERCEIRO.- Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía indeterminada.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O auto de 03.11.2017 , tralo solicitude presentada polo Abogado do Estado a instancia da AEAT, autoriza a entrada na clínica dental do Sr. Mateo para facer exame da documentación existente, tanto en soporte en papel coma electrónico ou informático, permitindo a súa copia ou comiso, dada a existencia de indicios de irregularidades tributarias nas declaracións do IRPF anos 2013-14.

O recorrente oponse a dito acordo xa que o considera desproporcionado, contrario á intimidade dos clientes e pouco ponderado.

O letrado do Estado desmonta a súa oposición facendo un relato das incidencias xurdidas nas actividades de inspeccións dos exercicios 2013-14.

SEGUNDO.-É indubidable, como reitera constantemente a xurisprudenza (en particular, sentenzas TSX Cataluña 55/2010, do 26 de xaneiro de 2010 ( JUR 2010 , 158970 ) ; 270/2010, do 12 de marzo de 2010 ( JUR 2010 , 245219 ) ; 437/2010, do 6 de maio de 2010 ; 497/2010, do 20 de maio de 2010 ( JUR 2010 , 290937) e 529/2011, do 5 de maio ( JUR 2011, 294440) ) que:

a) O Xuíz competente ex artigo 8.6 LJCA ( RCL 1998, 1741) non debe conceder a autorización a que se refire o artigo 142 LGT ( RCL 2003, 2945) 58/2003 como un mero automatismo formal, pois aínda que non se somete ao seu xuízo, certamente, unha valoración da acción da Administración, si ha de pronunciarse sobre a necesidade xustificada da penetración no domicilio dunha persoa ( STC 22/1984 (RTC 1984, 22) ).

b) Antes que impoñer ao Xuíz a obrigación de autorizar mecanicamente esas entradas, que ningunha garantía ofrecería aos dereitos fundamentais, outorgoulle a potestade de controlar, ademais de que o interesado é, efectivamente, o titular do domicilio para cuxa entrada se solicita a autorización, a necesidade de dicha entrada para a execución do acto da Administración, que este sexa ditado pola autoridade competente, que o acto apareza fundado en Dereito e necesario para alcanzar o fin perseguido, e, en fin, que non se produzan máis limitacións que as estritamente necesarias para a execución do acto ( STC 76/1992 (RTC 1992, 76) ).

c) O exame da legalidade, necesidade, proporcionalidade, etc., non se realiza polo Xuíz a posteriori das actuacións administrativas senón con carácter previo: trátase de encomendar a un órgano xurisdicional que realice unha ponderación previa de intereses, antes de que se proceda a calquera entrada ou rexistro, e como condición ineludible para realizar este, en ausencia de consentimento do titular ( STC 160/1991 (RTC 1991, 160)).

d) Non pode bastar a redundante consideración de que no domicilio existe documentación e que de non acordarse a entrada xudicial podería frustrarse totalmente a eficacia da actuación da Inspección dos Tributos, debido a que habería tempo suficiente para facer desaparecer os elementos de proba que se pretende obter, debendo a Administración Tributaria someter a súa actuación, estritamente ao principio de proporcionalidade da medida de acceso ao domicilio. E unicamente cando se persiga, nun suposto concreto, un presunto ilícito, que ha de quedar detallado, caberá a solicitude ( arts. 546 , 573 e 579 da Lei de Axuizamento Criminal ( LEG 1882, 16) ), debendo haber indicios da comisión do ilícito que se persegue e de haber tamén de obter mediante a entrada e rexistro o descubrimento ou a comprobación dalgún feito ou circunstancia importante da causa. Segundo a STC 146/2006 (RTC 2006, 146) , han de expresarse os indicios existentes de que se cometeu un ilícito, non bastando a mera sospeita de que se cometeu, nin que se pretenda satisfacer a necesidade xenérica de previr ou descubrir delitos ou ilícitos ou se queiran despexar as sospeitas sen base obxectiva que xurdan na mente dos encargados da investigación, de maneira que a decisión xudicial debe exteriorizar as razóns fácticas e xurídicas que xustifiquen a concorrencia do orzamento habilitante da intervención, como o son a imputación dun ilícito e os datos ou feitos obxectivos que poidan considerarse indicios na posible existencia, sendo indispensable a precisión dos indicios, como un prius lóxico dos tamén obrigados xuízos sobre a adecuación, a necesidade e a proporcionalidade da medida, requirindo o seu apoio en datos obxectivos.

No caso presente, a solicitude da AEAT reflicte as incidencias xurdidas nas súas relacións co Sr. Mateo , tanto nas previas actuacións dos anos 2005-2006, como nas iniciadas para comprobalos exercicios 2013-14 -, sendo moi relevante que o Sr. Mateo negouse a permitir que os funcionarios da AEAT reelizaran unha copia do sistema informático - facturación - da clínica.

Tamén figura que negou o precinto preventivo dunha copia, a esperas dunha autorización xudicial posterior; asemade reflicte os indicios de fraude que xurden das declaración do I.Sociedades anos 2103/14 (en relación cos ingresos/beneficios comprobados nos anos 2005/06) o que lles leva a supor que oculta ingresos sen emitir factura,e para a súa averiguación é imprescindible a entrada no domicilio.

O recorrente discrepa destes indicios ó consideralos insuficientes para xustificala entrada no negocio e o comiso/copia da información tributaria e dos pacientes.

Mailo pretendido e coma indica a STSX Cataluña 952/2015:É indubidable que a autorización xudicial será contraria a dereito se constase ou se probase que a solicitude para ela baseouse en datos ficticios. Con todo, o que se pretende combater é a exactitude ou a realidade probada de que proceden tales indicios e mesmo o proceso inductivo polo que se obteñen os mesmos ( art. 386 da Lei de Axuizamento Civil ( RCL 2000, 34, 962 e RCL 2001, 1892) ).

Sendo isto así, tal formulación excede notoriamente do obxecto da presente apelación, pois para a autorización xudicial non é necesaria a comprobación da exactitude de todos e cada un da feitos-base dos indicios.

No suposto que analizamos, aínda que sería desexable que a motivación do auto tivese un desenvolvemento máis extenso, o certo é que, a xuízo da Sala, os indicios plasmados na solicitude da AEAT son múltiples e referidos á posible existencia dun sistema xeneralizado de facturación en negro (vendas non declaradas) de forma que estamos ante un claro suposto indiciario xustificativo da autorización xudicial para examinar e obter a documentación correspondente. E iso con total independencia do que resulte ou poida resultar do exame da mesma e das consecuencias xurídico-tributarias derivadas, todo o cal cae extramuros da presente apelación, na que só interesa a consignación de datos obxectivos indiciarios dun ilícito tributario, que indubidablemente concorren no presente caso, así como a proporcionalidade e necesidade daquela autorización xudicial, que igualmente consta no caso.

Xunto co anterior, o auto apelado debe integrarse coa solicitude efectuada pola Axencia Tributaria que recolle os indicios que fundamentan a necesidade de proceder á entrada nas dependencias da entidade apelante, datos que permiten a individualización da situación que serve de base fáctica para a medida adoptada, así como a necesidade da entrada para conseguir o fin e a aparencia de legalidade da actuación administrativa, que vén precedida dun labor investigador, todo o cal xustifica a necesidade da autorización.

Aplicarmos estes principios ó caso de autos e concordamos en que o presente recurso de apelación non é o momento procesual oportuno para por en cuestión os datos da inspección de tributos (relación ingresos/gastos....) nin para avaliar se a negativa inicial do recorrente estaba ou non xustificada, senón só para resolver se os indicios dos que partiu o xulgador do instancia son ou non suficientes para xustificala autorización concedida, e a conclusión é que si.

As actuacións previas e coetáneas seguidas contra o recorrente permiten inferir que resulta posible a existenza de graves irregularidades na facturación, con ocultación de ingresos e, asemade, que o descubrimento da mesma só é posible coa entrada na clínica e coa incautación da documentación, o que fai que a autorización concedida sexa proporcionada, no sentido de sustentada en indicios suficientes e necesaria para obter resultados, sen que fose posible substituila por outra menos gravosa, polo que rexeitamos que o Xulgador non fixera unha ponderación correcta dos dereitos en conflicto ou que a medida fose desproporcionada.

TERCEIRO.-Verbo doutro atranco que alega o recorrente: incidencia na intimidade dos pacientes ó accedela AEAT ás historias clínicas.

Comoa xa reflicte a antiga STSX Asturias 630/2000: Agora ben, como sinalou o Tribunal Supremo, 'aínda que a enfermidade procrea certo sentimento de humillación, é algo tan inevitable como comunmente aceptado, polo que non se comprende que se esta indeseada continxencia chega a producirse constitúa un desdoro, que o nome dunha persoa figure na lista de clientes dun médico ou dunha clínica ou institución sanatorial, nin o feito de que esta circunstancia poida ser coñecida pola Administración Tributaria, sempre que só se facilite a identificación indispensable e non a historia clínica, o tipo de exploracións, o diagnóstico, o tratamento ou as intervencións que poidan orientar sobre a natureza do padecimiento ou desamaño que motivase a actuación profesional'.

En base a iso o Tribunal Supremo, conclúe dicindo que 'non atenta en principio á intimidade persoal o que se exclúa do segredo profesional a identidade dos clientes e moito menos os datos relativos aos honorarios satisfeitos por eles como consecuencia dos servizos recibidos', doutrina esta que aínda cando referida á impugnación efectuada polo Consello Xeral de Colexios de Médicos de España contra o art. 37.5 apartado d) do Real Decreto 939/1986, do 25 de abril ( RCL 1986, 1537, 2513 e 3058) que regula dentro do Regulamento Xeral da Inspección de Tributos o requirimento de obtención expresa de información, a mesma resulta de aplicación ao suposto axuizado, referido á denegación de información solicitada, non atentando ao principio de intimidade persoal o que se exclúa do Segredo Profesional a identidade dos clientes, e moito menos os datos relativos a honorarios satisfeitos como consecuencia de servizos recibidos; razóns elas que levan á desestimación do recurso interposto e consecuente confirmación da resolución recorrida

Aínda que dito pronunciamento é anterior á Lei de Proteccion de Datos é indicativo de que, con tódalas cautelas posibles, ó dereito dos pacientes (clientes da Clínica) á súa intimidade non é de carácter absoluto e, en tanto, os datos deles sexan relevantes para á liquidación dun tributo, e só no extrictamente necesario, poden ser subministrados á AEAT.

Así resulta tamén da documentación xuntada polo letrado do Estado, en concreto, do informe do Gabinete Técnico da Axencia Española de Proteccion de datos 225006/2015.

En todo caso, ó acceso á historia clínica dos pacientes non sería, en por si, causa que imposibilitaría á concesión da autorización de entrada (polo dito,) e só unha utilización incorrecta, por parte da AEAT, da información podería ser causa de nulidade da eventual liquidación a ditar nas actuacións inspectoras, mais esta é unha cuestión que excede o actual debate.

Polo referido rexeitámolo recurso.

CUARTO.-Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.000 euros para cubrilos custos da asistenza xurídica da administración, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Mateo contra o AUTO de 03.11.2017 do Xulgado do Contencioso núm.2 de Ourense (entrada en domicilio 248/17).

Impoñenselle as custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.