Sentencia Contencioso-Adm...re de 2017

Última revisión
17/09/2017

Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 417/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15316/2016 de 27 de Septiembre de 2017

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico


Relacionados:

Tiempo de lectura: 12 min

Orden: Administrativo

Fecha: 27 de Septiembre de 2017

Tribunal: TSJ Galicia

Ponente: SELLES FERREIRO, JUAN

Nº de sentencia: 417/2017

Núm. Cendoj: 15030330042017100403

Núm. Ecli: ES:TSJGAL:2017:5820

Núm. Roj: STSJ GAL 5820/2017

Resumen:
ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

Encabezamiento


T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4
A CORUÑA
SENTENCIA: 00417/2017
- Equipo/usuario: IL
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
N.I.G: 15030 33 3 2016 0000874
Procedimiento : PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015316 /2016 /
Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
De D./ña. Juan
ABOGADO DANIEL ADAN BORRAS DIAZ DE RABAGO
PROCURADOR D./Dª. MONICA VAZQUEZ COUCEIRO
Contra D./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO
PROCURADOR D./Dª.
PONENTE: D. JUAN SELLES FERREIRO
La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia
ha pronunciado la
SENTENCIA
Ilmos./as. Sres./as. D./Dª
JOSE M ª GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, Presidente
JUAN SELLES FERREIRO
FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA
MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
A CORUÑA, veintisiete de septiembre de dos mil diecisiete.
Esta Sala ha visto el recurso contencioso-administrativo número 15316/2016, interpuesto por Juan ,
representado por la procuradora MONICA VAZQUEZ COUCEIRO, dirigida por el letrado D. DANIEL ADAN
BORRAS DIAZ DE RABAGO, contra ACUERDO DE 30/03/16 DICTADO POR EL TRIBUNAL ECONOMICO
ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, SOBRE RESPONSABILIDAD SUBSIDIARIA PAGO DEUDA
TRIBUTARIA. RECLAMACIONES NUM000 Y ACUMULADAS NUM001 Y NUM002 . Es parte

la Administración demandada el TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA,
representado por el ABOGADO DEL ESTADO.
Es ponente el Ilmo. Sr. D. JUAN SELLES FERREIRO, quien expresa el parecer del Tribunal.

Antecedentes


PRIMERO.- Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.



SEGUNDO.- Conferido traslado a la parte demandada, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en la contestación de la demanda.



TERCERO.- Habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.



CUARTO.- En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 5.968,34 euros.

Fundamentos


PRIMERO.- Se impugna en el presente procedimiento ordinario la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en la reclamación económico - administrativa NUM000 y acumuladas interpuestas por don Juan contra el acuerdo de la dependencia regional de recaudación de la Agencia Estatal de la Administración Tributaria que desestima el recurso de reposición contra el acuerdo por el que lo declaran responsable subsidiario del pago de las deudas tributarias de VIGUESA DEPORTES Y RECREO SA Sobre la cuestión aquí planteada ya ha tenido ocasión de pronunciarse esta misma Sala y Sección en su sentencia de 10 de mayo de 2017 en sede del procedimiento ordinario 15317/16 seguido a instancia de don Jose Luis , también administrador de la misma mercantil a quien se le derivó la responsabilidad por las deudas a título de responsable subsidiario.

Decíamos en aquella resolución: PRIMEIRO.- O acto que se recorre é o acordo de 30.03.2016 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a declaración do Sr. Jose Luis como responsable subsidiario das débedas (IVE anos 2009/2010, retencións de traballo persoal anos 2009/2010/2011/2012/2013) da sociedade VIGUESA DEPORTES Y RECREO SA.

Segundo resulta do expediente, ó Sr. Jose Luis nomeárono coma membro do Consello de Administración da sociedade VIGUESA DEPORTES Y RECREO SA - vocal e Conselleiro Delegado mancomunado - o 09.06.2003 por 5 anos.

O 14.12.2005 ( escrituras 1983/1984 ) vende todalas accións da sociedade, renunciado a calquera poder ou facultade. Escritura 1990/2005: renuncia a calquera cargo na administración das sociedades.

Nas escrituras eran os vendedores os que se comprometían a realizar tódalas xestións precisas para darlle efectividade ó pactado ( que abranguía a outras sociedades, xa que o que facían era unha transacción extraxudicial ).

Non se reflectiu o pactado o 14.12.2005 no rexistro mercantil.

A sociedade xerou nos anos 2009 a 2013 débedas coa AEAT que declaráronse fallidas.



SEGUNDO.- O recorrente sostén que tralas escrituras de 14.12.2005 deixou de exercelo cargo de administrador sen que a falta de inscrición no rexistro mercantil desa circunstancias sexa motivo dabondo para derivarlle a responsabilidade ( STS 240/2009 ) e que esta estaría prescrita ( STS 24.02.2014 ).

O letrado do Estado non presentou a contestación á demanda.

O art. 43.1.b) da LGT declara responsables a «os administradores de feito ou de dereito daquelas persoas xurídicas que cesasen nas súas actividades, polas obrigacións tributarias destas que se atopen pendentes».

Elementos: a) Ser administrador de feito ou de dereito dunha persoa xurídica ao tempo do cesamento das súas actividades.

b) A existencia dunha obrigación tributaria pendente a cargo dunha persoa xurídica.

c) O cesamento nas actividades da persoa xurídica.

O fundamento deste suposto de responsabilidade atopámolo no feito de que o administrador incumpriu cos seus deberes como tal. O precepto considera que o cesamento na actividade pon en perigo os intereses da Facenda Pública. Ademais a falta de apertura dun procedemento de liquidación impide que entren en xogo outras responsabilidades que actúan en garantía do crédito tributario previstas na LGT, como é a responsabilidade subsidiaria dos liquidadores e a sucesión dos accionistas que percibisen a súa cota de liquidación existindo débedas tributarias pendentes.

O cesamento na actividade dunha sociedade non acompañado de actuación algunha do administrador manifesta, por si mesma, unha actitude neglixente, cando non de mala fe do administrador. Chegaría para exonerar de responsabilidade a solicitude de adiamento ou fraccionamiento, a comunicación á Administración das obrigacións tributarias pendentes ofrecendo bens para que esta última poida tomar medidas cautelares sobre os mesmos ou das circunstancias en que se atopa a sociedade, instar o estado legal de suspensión de pagos ou a quebra voluntaria, así como a propia disolución da entidade, salvo proba de que por forza maior ou outra causa bastante o administrador non puidese promover tales acordos ou que sendo colexiado o órgano de administración fixese todo o posible legalmente para lograr un pronunciamiento do mesmo dirixido a iso.

O cesamento de actividades supón unha situación fáctica, non xurídica , consistente nunha situación de feito caracterizada por unha paralización material da actividade mercantil societaria no tráfico sen que se produza conforme a Dereito a extinción ou desaparición da entidade, a cal conserva intacta a súa personalidade xurídica. Esta desaparición ha de ser, ademais, completa, irreversible e definitiva, non bastando unha cesación meramente parcial nin a suspensión temporal das actividades, aínda que dita esixencia ha de matizarse en cada caso ao obxecto de evitar posibles condutas fraudulentas, polo que o cesamento non pode identificarse sempre coa desaparición integra de todo tipo de actuación , podendo apreciarse o mesmo naqueles supostos en que, a fin de eludir as responsabilidades que puidesen resultar esixibles no pago das débedas tributarias, simúlese a existencia de certa actividade ou se manteña un nivel mínimo de actuacións derivado da simple inercia do tráfico comercial. STS do 10 de febreiro 2011 (RJ 2011, 646) . A proba do cesamento corresponde á Administración e pode acreditarse mediante a baixa na cotización da Seguridade Social, a falta de presentación de declaracións do IVE, o feito de que as autodeclaraciones polo Imposto sobre Sociedades sexan negativas ou por que a entidade non figure dada de alta no Imposto sobre Actividades Económicas. En consecuencia mantense a condición de suxeito pasivo a efectos do IVE ata que non se produza o cesamento efectivo no exercicio da actividade do empresario ou profesional DXT (Consulta vinculante), resolución núm. 2448/2008 de 19 decembro (JUR 2009, 45492) .

Non se nega a concorrencia dos requisitos B-C, cinguindo a controversia o recorrente o feito de que non era administrador tralas escrituras de decembro de 2015. Escrituras que non se reflectiron no rexistro mercantil.

Compre determinar cal é a eficacia desa inscripción; A sentenza do TS do 14 de xuño de 2007 (sección 2ª da Sala 3ª, relator Sr. Frías Ponce, tamén para unificación de doutrina) (RJ 2007, 3412) resolvió que «ha de admitirse, no caso de cesamento no cargo de administrador non inscrito no Rexistro Mercantil, a proba de cesamento por outros medios, polo que se se acredita suficientemente esta circunstancia, antes da cesación de actividade da sociedade, debe quedar excluído de responsabilidade subsidiaria que examinamos». Baséase na doutrina da Sala 1ª, segundo a cal «as inscricións rexistrais dos acordos de cesamento non teñen carácter constitutivo, ao non impoñelo así precepto algún, correspondendo o deber de inscribir aos novos administradores, sen que ningunha responsabilidade por falta de inscrición poida esixirse aos cesados». É de destacar que a mesma sala e sección ratifica esta tese en sentenza de 22 novembro 2010 (RJ 2011, 1017) .

Nembargantes dítase pola mesma sala e sección a sentenza do 2 de decembro de 2010 (relator señor Martín Temón) que parece dicir xustamente o contrario. Nela acóllese o argumento da sala de instancia, segundo o cal a dimisión ou renuncia do cargo «require ineludiblemente a súa inscrición no Rexistro Mercantil (de onde resulta que o recorrente) debe responder da totalidade da débeda tributaria que se lle imputa, sen necesidade de ningunha outra proba». Segundo a sentenza, «o nomeamento de Administrador fornece efecto, non desde a súa designación ou nomeamento, senón desde a inscrición no Rexistro Mercantil. Logo, a contrario sensu, o cesamento ou renuncia para terceiros non se producirá senón desde a súa proclamación rexistral». O que acontece é que neste suposto ou administrador cesado continuou exercendo, de feito, ou cargo e nese momento non estaba previsto ese suposto.

Proba de que non falarmos ( neste último caso ) dun criterio consolidado son as sentenzas que reflectimos: Se as funcións do administrador non chegaron a ser exercitadas nunca , non procede a esixencia de responsabilidade subsidiaria. STSJ Cataluña (Sala do contencioso-administrativo, Sección 1ª), sentenza núm. 652/2007 de 14 xuño (JT 2007, 1285) .

O cesamento no cargo de administrador é ineficaz fronte a terceiros ata a inscrición no Rexistro Mercantil, aínda cando a inscrición da renuncia non teña carácter constitutivo. Existindo a posibilidade de acreditación do cesamento por outros medios. ( Resolución TEAC de 5 novembro 2008 [JT 2009, 670] ) No mesmo sentido STS 18-10-2010 (RJ 2010, 7392) Estarmos, polo tanto, ante un problema de proba xa que a simple caducidade do nomeamento, en por si, non exclúe a responsabilidade do administrador (ademais o mero transcurso do prazo do mandato como administrador non determina a súa caducidade , mentres non fose cesado ou fose nomeado outro na súa substitución. TS (Sala do contencioso-administrativo, Sección 2ª), sentenza de 18 novembro 2013 (RJ 2014, 454) . ), polo que lle correspondía ó recorrente acreditar que logo das escrituras de decembro de 2015 foron outras persoas as que asumiron a xestión da sociedade e que el quedou totalmente ó marxe.

A estes efectos foi determinante o resultado da proba testemuñal practicada nas persoas dos compradores das acción, nas que concorría a condición de Presidente e Conselleiro Delagado mancomunado e Conselleiro Delegado solidario; aínda que discreparon verbo de cal deles levaba a dirección efectiva da sociedade, ámbolos dous foron concluintes en que o Sr. Jose Luis dende o ano 2005 deixou de ter relación ningunha coa sociedade e coa súa xestión ( inclusive parece que os seus nomeamentos coma vocal e conselleiro carecían de contido material ).

Entendemos que esta realidade autoriza a prescindir do dato formal que resulta do rexistro mercantil e que, en consececuencia, non se lle pode facer responsable dos resultados da sociedade logo da venda do ano 2005 o que carreta que acollámolo recurso.

TERCEIRO.- A maior abastanza e verbo da prescrición; non é de aplicación da sentenza civil achegada dado que no caso das responsabilidades tributarias subsidiarias dos administradores é de aplicación o artigo 66.2 terceiro parágrafo da lei 58/2003 que determina coma diez a quo dende a notificación da última actuación recadatoria contra o debedor principal, e neste caso entre esta e o inicio do expediente de responsabilidade subsidiria non transcorreran 4 anos. (Sic) Razones de justicia y congruencia llevan a adoptar, en el presente caso, la misma solución jurídica que se determina en la citada resolución judicial por tratarse de una análoga situación jurídica entre ambos recurrentes por lo que el presente recurso ha de ser estimado.



SEGUNDO.- No hacemos declaración de las costas al existir dudas fundada de hecho y de derecho, de conformidad con lo prevenido en el art. 139 de la LJCA .

Fallo

Que estimamos el recurso contencioso-administrativo interpuesto por la representación procesal de don Juan contra la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en la reclamación económico-administrativa NUM000 y acumuladas interpuestas contra el acuerdo de la dependencia regional de recaudación de la Agencia Estatal de la Administración Tributaria que desestima el recurso de reposición contra el acuerdo por el que lo declaran responsable subsidiario del pago de las deudas tributarias de VIGUESA DEPORTES Y RECREO SA, anulándola por ser contraria a derecho.

Sin expresa imposición de las costas procesales.

Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).

Así lo pronunciamos, mandamos y firmamos.

PUBLICACION.- La sentencia anterior ha sido leída y publicada el mismo día de su fecha, por el Ilmo.

Sr. Magistrado Ponente D. JUAN SELLES FERREIRO al estar celebrando audiencia pública la Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia. Doy fe. A CORUÑA, veintisiete de septiembre de dos mil diecisiete.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.