Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 449/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15017/2017 de 11 de Octubre de 2017

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00449/2017

-N56820

PLAZA GALICIA S/N

IL

N.I.G: 15030 45 3 2016 0000769

Procedimiento: AP RECURSO DE APELACION 0015017 /2017

Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. CONCELLO DE A CORUÑA (A CORUÑA)

Representación D./Dª.

Contra D./Dª. ORANGE ESPAGNE SA

Representación D./Dª. FRANCISCO ABAJO ABRIL

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, once de outubro dous mil dezasete.

No recurso de apelación que, co número 15017/2017, pende de resolución ante esta Sala, presentado polo CONCELLO DA CORUÑA representado e dirixido polo letrado dos seus servizos xurídicos, contra asentenza66/17 do Xulgado do Contencioso núm.2 da Coruña. É parte apelada ORANGE ESPAGNE SA, representada polo procurador Sr. Abajo Abril e asistida do letrado Sra. Arocas Rosell.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -O xulgado do contencioso núm.2 da Coruña ditou a sentenza 66/17 acollendo a reclamación económico administrativa anulando a resolución do TEAM de 05.05.2016 e, en consecuencia anulando a liquidación das taxas por ocupación do dominio público do terceiro e cuarto trimestre do ano 2014 e 1º trimestre do ano 2015, con base na ilegalidade dos arts 4 e 5 da Ordenanza.

O recorrente formulou un recurso de apelación.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na oposición á apelacion.

TERCEIRO.- Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía indeterminada.

Fundamentos

PRIMEIRO.-Aceptanse - no substancial- os fundamentos xurídicos da sentenza de instancia.

O recurso baséase na: a) falta de congruencia en exceso ó baseala sentenza nun motivo que a empresa insiriu no debate no trámite de conclusións e contradicir pronunciamentos previos, b) o sistema de cuantificación da ordenanza é correcto e non procede a anulación xenérica dos artigos 4 e 5 da Ordenanza.

O apelado rebate estas pretensións.

Verbo do 1º motivo.- fronte á pretensión do Concello o recorrente sostén que a controversia verbo da cuantificación da base impoñible ( 1,5% dos ingresos brutos ) xa a suscitara no recurso en vía administrativa e figura na propia demanda.

Debemos concordar co recorrente en que a controversia verbo da base impoñible si se suscitou, tanto en vía administrativa coma xudicial, sen que o xulgador insirira un novo motivo con indefensión da administración ( ó non aplicala previsión do art. 65.2 LXCA ); figura na demanda ( FX 1-2 ) que o recorrente pon en cuestión que a taxa responda a un USO OPTIMO da rede de telecomunicacións, con infracción dos principios de transparencia, non discriminación, xustificación e proporcionalidade; no FX 4ª desenvolve dito motivo, alegando que o Concello non publica un resumo anual dos custos ós que fai fronte coa taxa, e cita a xurisprudenza do TXUE que cuestiona, precisamente, o establecemento dun sistema coma o que se combate: un % da facturación.

Que o xulgador basee a sentenza na contradición do sistema do art. 24.1.c RDL 02/2004 e do art. 4-5 da Ordenanza coa normativa comunitaria non supón dar abeiro a unha desviación procesual do recorrente nin causa indefensión á administración.

Onde si ten algo razón o Concello - aínda que as consecuencias pretendidas non se poden admitir- é no feito de que o Xulgador de Instancia muda o criterio que sostivo noutras sentenzas - polo mesmo concepto, entre as mesmas partes aínda que relativo a períodos liquidados diferentes -. O que acontece é que o precedente xudicial non obriga a mantelo criterio se este non se axusta á legalidade, tal e coma acontece no presente caso, xa que, adiantamos, concordamos en que determinala base impoñible da taxa no 1,5% da facturación é contraria a doutrina comunitaria. O propio xulgador fai refencia á nova realidade xudicial e xustifica, polo tanto, o cambio de criterio adoptado.

SEGUNDO.-Verbo do sistema de cuantificación da taxa, dixemos na Sentenza de 14.09.2016 ( ponente Sr. Castroverde ):En canto ao segundo aspecto desta cuestión, tanto no que se refire á cuantificación, como á xustificación obxectiva e proporcionalidade, a cuestión neste momento debe entenderse resolta pola STS do 8 de xuño de 2016 (recurso 1869/2015 ), ditada en sede de recurso interposto contra a sentenza do ano 2015 do TSJ de Madrid, que invoca a recorrente e que, igualmente transcribe a anterior referida á sentenza do ano 2014, tamén invocada:

"Antes de resolver a cuestión de fondo, a Sentenza antes referida, do 9 de maio de 2016 , expoñía a evolución da xurisprudencia ao redor da taxa por utilización ou aproveitamento especial ou exclusivo do dominio público e as limitacións impostas polo Dereito nacional e comunitario, nos seguintes termos:

'CUARTO.- Na nosa xurisprudencia poden distinguirse dúas etapas.

A.- Unha primeira, que se corresponde á anterior doutrina contida, entre outras, nas sentenzas deste Tribunal do 16 de xullo de 2007 (rec. de cas. en interese de lei 26/2006) e do 19 de febreiro de 2009 (rec. de cas. 5082/2005), que se pode resumir nos seguintes puntos:

a) Distinguíanse, conforme ao artigo 24 do Texto Refundido das Facendas Locais , unha taxa xeral, referida á utilización ou aproveitamento especial ou exclusivo de bens de dominio público local, cuantificable en función do valor que tería no mercado a utilización ou aproveitamento, se os bens afectados non fosen de dominio público [artigo 24.1.a) TRLHL]; e outra especial, na que a utilización privativa ou aproveitamento especial refírese especificamente ao chan, subsolo ou voo das vías públicas municipais, a favor de empresas explotadoras de servizos de subministracións que resulten de interese xeral ou afecten á xeneralidade ou unha parte moi importante da veciñanza cuantificable no 1,5% dos ingresos brutos procedentes da facturación que se obtivesen anualmente no termo municipal polas referidas empresas. E desta segunda clase de taxa quedaba excluída a telefonía móbil.

b) A realización do feito impoñible da taxa non estaba vinculada exclusivamente á titularidade das redes ou instalacións no dominio público local, senón que era suficiente a existencia dun aproveitamento especial do mesmo servíndose das instalacións ou redes doutros operadores.

c) Sobre o método de cuantificación da taxa, non existía un único criterio. Nunhas sentenzas confirmábase o método de cuantificación das ordenanzas, derivado do correspondente informe económico, sempre que permitise definir o valor de mercado da utilidade derivada, atendendo á natureza específica da utilización privativa ou do aproveitamento especial de que se trata. Noutras, con todo, declarouse a nulidade do método utilizado na correspondente ordenanza.

B.- Unha segunda etapa caracterizada por ter moi presente o marco normativo europeo como límite ao establecemento da taxa por ocupación do dominio público por operadoras de telefonía, e que pode resumirse nos seguintes termos:

a) Tense en conta a harmonización negativa ou de segundo grao imposta polo Dereito europeo, especialmente derivada das catro directivas sobre telecomunicacións: Directiva 2002/21, Marco Regulador común de redes e servizos de telecomunicacións (Directiva marco); Directiva 2002/20, relativa á autorización de redes e servizos de telecomunicacións (Directiva autorización); Directiva 2002/19, de acceso ás redes de comunicación e recursos asociados á súa interconexión (Directiva acceso); e Directiva 2002/22 sobre servizo universal e dereito dos usuarios en relación coas redes e os servizos de comunicacións electrónicas (Directiva de servizo universal).

Estas normas non establecen unha harmonización, pero si unha serie de requisitos e limitacións ás potestades tributarias dos Estados membros con dúas finalidades: garantir o desenvolvemento dun sector que se considera prioritario para o desenvolvemento económico e asegurar a competencia dentro do mercado das telecomunicacións.

Da regulación europea non pode desprenderse cal ha de ser o contido concreto das taxas municipais sobre instalacións no dominio público local das que se serven os operadores de telefonía, pero o que si establecen as normas europeas son uns límites, xerais e específicos, que non poden ser excedidos, no exercicio das súas potestades tributarias, polas autoridades dos Estados membros. Límites que non sempre se enuncian con claridade senón que se deducen dos obxectivos das Directivas e da interpretación que das devanditas normas fai o Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TJUE).

b) Formulación de cuestións prejudiciales ante o TJUE que deu lugar á sentenza do 12 de xullo de 2012. Ante a alegación de que as ordenanzas examinadas infrinxían os artigos 12 e 13 da Directiva autorización, este Tribunal expuxo as seguintes cuestións prejudiciales:

1º) Se o artigo 13 da Directiva autorización permitía o establecemento dun canon por dereitos de instalación de recursos no dominio público municipal ás empresas operadoras que, sen ser titulares da rede, úsana para prestar servizos de telefonía.

2º) Se permitía as condicións en que o canon ou taxa cuantificábase nas correspondentes ordenanzas.

3º) Se o mencionado artigo 13 reunía as características necesarias para que, de acordo coa xurisprudencia europea, gozase de efecto directo.

Este Tribunal formulou a segunda cuestión, relativa á determinación da contía da taxa de forma subsidiaria para o caso de que, en resposta á primeira, o TJUE concluíse que era compatible co artigo 13 da Directiva un sistema que esixía o canon tamén ás compañías de telefonía que non eran titulares da rede que usaban para prestar o servizo.

Nas conclusións da Avogada Xeral, do 14 de marzo de 2012 respondeuse as tres cuestiones: O artigo 13 da Directiva era de aplicación directa; non autorizaba aos Estados membros a impoñer aos operadores de telefonía un canon polo uso dos recursos instalados no dominio público local que sexan propiedade doutras empresas; e que o canon contemplado non satisfacía os requisitos de xustificación obxectiva, proporcionalidade e non discriminación, nin de garantir o uso óptimo dos recursos de que se trata, en canto baseábase nos ingresos ou na cota de mercado dunha empresa ou noutros parámetros que gardasen relación algunha coa dispoñibilidade do acceso a un recurso escaso resultante do uso efectivo que faga a empresa dos devanditos recursos.

A STJUE do 12 de xullo de 2012 respondeu en sentido afirmativo sobre a eficacia directa do artigo 13 da Directiva, que debe ser entendido no sentido de que se opón á aplicación a un canon por dereitos de instalación de recursos nunha propiedade pública ou privada, ou por encima ou por baixo da mesma, aos operadores que, sen ser propietarios dos devanditos recursos, utilízanos para prestar o servizo de telefonía. E, á vista da resposta dada esta cuestión, resultaba innecesario responder á suscitada sobre a cuantificación da taxa.

c) Desde a devandita sentenza do TJUE, a doutrina desta Sala é a seguinte:

1º) En relación co feito impoñible permítese exclusivamente a imposición de canons ou taxas polos dereitos de uso de radiofrecuencias (taxa por espectro electrónico); dereitos de uso de numeración (taxas por numeración); e dereitos de instalación de recursos en propiedade pública ou privada, ou por encima ou por baixo da mesma (taxa por ocupación ou aproveitamento especial do dominio público local).

2º) En canto á transcendencia da titularidade da rede ou recursos instalados no dominio público local, seguindo neste punto a doutrina do TJUE:

-) O artigo 13 da Directiva autorización non permite incluír nos canons ou taxas aos operadores que, sen ser propietarios dos recursos instalados no dominio público, utilicen os recursos instalados doutras operadoras.

-) A Directiva non define nin o concepto de instalación, de recursos nunha propiedade pública ou privada ou por encima ou por baixo da mesma, nin o obrigado ao pago do canon devengado polos dereitos correspondentes á instalación. Con todo, do artigo 11.1 do Directiva marco pode deducirse que se refire á empresa ou operadora habilitada para instalar os recursos necesarios no chan, subsolo ou o espazo situado por encima do chan; e os termos recursos e instalacións remiten ás infraestruturas físicas que permiten a comunicación electrónica e á súa colocación física na propiedade pública ou privada.

3º) En canto á cuantificación da taxa, este Tribunal, de maneira reiterada e en aplicación da doutrina contida nas mencionadas conclusións da Avogada Xeral cando non é compatible cos seguintes requisitos:

-) Transparencia a cuxo efecto, este Tribunal sinala que as Ordenanzas reguladoras cumpren con este requisito se resulta adecuado e coas garantías suficientes o procedemento normativo de aprobación e a publicidade.

Agora ben, poden xurdir problemas cando as regras ou fórmula de cálculo non gardan relación co valor real do aproveitamento.

A estes efectos, non resulta transparente o método de cálculo se os informes económicos non incorporan criterios de cálculo que se correspondan cos valores de mercado da propiedade ou da utilidade obtida pola súa utilización, resultando difícil interpretar a necesaria conexión.

-) Obxectividade ou xustificación obxectiva, esixencia que non se dá cando o importe do canon ou a taxa non garda relación coa intensidade do uso do recurso escaso e o valor presente e futuro do devandito uso. E este requisito non se cumpre cando a contía da taxa vén determinada polos ingresos brutos obtidos por unha compañía ou polo seu volume de negocio.

-) Proporcionalidade, requisito que non concorre na cuantificación que utiliza parámetros que arroxa un montante que vai máis aló do necesario para garantir o uso óptimo de recursos escasos. Isto é, a contía debe gardar unha relación de proporcionalidade cos usos ou utilización do dominio público polos operadores de telefonía.

-) Non discriminación, esixencia que se infrinxe cando o gravame resulta superior para un operador con respecto a outro ou outros se o uso ou utilización do dominio público por un e outros é equiparable.

QUINTO.- O TRLHL tampouco impón un determinado método para o cálculo do importe da taxa de que se trata, polo que as corporacións locais poden establecer diferentes fórmulas sempre que se respecten os límites derivados dos seus artigos 24 e 25.

É dicir, ha de terse en conta: 1º) que non resulta aplicable o réxime especial de cuantificación do artigo 24.1.c) aos servizos telefonía móbil; 2º) que ha de atenderse á regra xeral do artigo 24.1.a) que impón que se tome como valor de referencia o valor que tería no mercado a utilidade derivada da utilización ou aproveitamento, se os bens afectados fosen de dominio público -'a tal fin, as ordenanzas fiscais poderán sinalar en cada caso, atendendo á natureza específica da utilización privativa ou do aproveitamento especial de que se trate, os criterios e parámetros que permitan definir o valor de mercado da utilidade derivada'-; 3º) que para a determinación da contía das taxas poderán terse en conta criterios xenéricos de capacidade económica dos suxeitos obrigados a satisfacelas; e 4º) que os respectivos acordos de establecementos de taxas pola utilización privativa ou o aproveitamento especial do dominio público deben adoptarse á vista de informes técnico-económicos nos que se poña de manifesto devandito valor de mercado- informes que se incorporarán ao expediente de adopción do correspondente acordo-.

O criterio desta sentenza é aplicable tamén para o caso do art. 24.1.c no que afecta ás empresas de telefonía fixa e supón unha evidente matización da STS 16.02.2010 :suscitouse ante el ( por todas, sentenza Cilfit e outros, asunto 283/81, do 6 de Outubro de 1982 ).

QUINTO.- Pois ben, nestes momentos, debemos partir da sentenza do Tribunal de Xustiza do 21 de Xullo de 2011 (TJCE 2011, 230) que, no que agora interesa, pronunciouse nos seguintes termos.

'18 Como se desprende dos seus considerandos primeiro e terceiro a quinto , a Directiva 97/13 forma parte das medidas encamiñadas a conseguir unha liberalización completa dos servizos e infraestruturas de telecomunicacións. A estes efectos, estableceu un marco común para os réximes de autorizacións, destinado a facilitar significativamente a entrada de novos operadores no mercado. Devandito marco comprende, por unha banda, normas relativas aos procedementos de concesión de autorizacións e ao contido destas e, por outra, normas relativas á natureza, e mesmo á magnitude, das cargas pecuniarias relacionadas cos devanditos procedementos que os Estados membros poden impoñer ás empresas no sector dos servizos de telecomunicacións ( sentenzas do 18 de setembro de 2003 (TJCE 2003, 275) , Albacom e Infostrada, C-292/01 e C-293/01 , Rec. p. I-9449, apartados 35 e 36, e do 10 de marzo de 2011 (TJCE 2011, 56) , Telefónica Móbiles España, C-85/10 , Rec. p. I-0000, apartado 20).

19 O marco común que a Directiva 97/13 pretende instaurar carecería de eficacia se os Estados membros puidesen determinar libremente as cargas fiscais que deben soportar as empresas do sector. Así pois, os Estados membros non poden percibir, en relación cos procedementos de autorización, canons nin gravames distintos dos previstos na Directiva 97/13 ( sentenza do 18 de xullo de 2006 (TJCE 2006, 217) , Nuova società dei telecomunicazioni, C-339/04 , Rec. p. I-6917, apartado 35, e Telefónica Móbiles España, antes citada, apartado 21).

20 Como se precisa no duodécimo considerando da Directiva 97/13 , ditas cargas deben basearse en criterios obxectivos, non discriminatorios e transparentes. Por outra banda, non deben ser de tal natureza que se opoñan ao obxectivo de liberalización completa do mercado, que implica unha total apertura do mesmo á competencia (sentenzas, antes citadas, Albacom e Infostrada, apartado 37, e Telefónica Móbiles España, apartado 22).

21 Polo que respecta, máis concretamente, ás taxas impostas polos Estados membros ás empresas titulares de autorizacións xerais, o artigo 6 da Directiva 97/13 prevé que, sen prexuízo da contribución financeira á prestación do servizo universal, terán por único obxectivo cubrir os gastos administrativos relacionados cos procedementos de autorización xeral

22 Despréndese do tenor do devandito artigo que estas taxas só poden cubrir os gastos correspondentes a catro actividades administrativas: a expedición, a xestión, o control e a execución do réxime de autorización xeral aplicable.

23 Aínda que tales taxas poden cubrir os denominados gastos administrativos «xenerais», estes han de estar exclusivamente relacionados coas catro actividades mencionadas no apartado anterior, o que exclúe que as taxas abarquen gastos correspondentes a outras tarefas, como a actividade xeral de vixilancia da autoridade nacional de regulamentación e, en particular, o control dos eventuais abusos de posición dominante. Este tipo de control excede do traballo que estritamente xera a execución de autorizacións xerais (véxase, por analogía, no que incumbe ás taxas impostas en virtude do artigo 11 da Directiva 97/13 , a sentenza do 19 de setembro de 2006 (TJCE 2006, 260) , i-21 Germany e Arcor, C-392/04 e C-422/04 , Rec. p. I-8559, apartados 32, 34 e 35).

24 Ademais, as taxas impostas ás empresas polos procedementos de autorización xeral deben, conforme aos propios termos do artigo 6 da Directiva 97/13 , publicarse de maneira adecuada e suficientemente detallada, a fin de facilitar o acceso á información.

25 Con todo, o artigo 6 da Directiva 97/13 non prevé nin un método específico para a determinación do importe da taxa nin as modalidades para a súa percepción.

26 Do que antecede despréndese que os Estados membros poden impoñer aos titulares de autorizacións xerais unha taxa como a controvertida no litixio principal para sufragar as actividades da autoridade nacional competente en materia de xestión do sistema de autorización xeral cando o seu importe determínese en función de criterios obxectivos, non discriminatorios e transparentes.

27 Resulta tamén do anteriormente exposto que esta taxa só pode cubrir os custos resultantes das actividades administrativas a que se refire o apartado 22 da presente sentenza. Deste xeito, o total dos ingresos obtidos polos Estados membros en virtude da taxa de que se trata non pode exceder do total dos custos correspondentes a estas actividades administrativas, extremo que debe comprobar o órgano xurisdicional remitente.

28 Con todo, en contra do que afirma Telefónica nas observacións escritas que presentou ante o Tribunal de Xustiza, a Directiva 97/13 non pode interpretarse no sentido de que debe haber plena correlación entre o importe da taxa imposta ao operador suxeito a ela e os gastos en que incorrese efectivamente a autoridade nacional competente en relación con este operador durante un período determinado, dado que ningunha disposición da Directiva 97/13 esixe esta correlación.

31 No que incumbe á cuestión de se os Estados membros poden determinar, como é o caso da normativa controvertida no litixio principal, o importe desta taxa sobre a base dos ingresos brutos de explotación dos suxeitos pasivos, debe considerarse que, como sinalan os Gobernos español e portugués e a Comisión nas observacións escritas que presentaron ante o Tribunal de Xustiza, trátase dun criterio obxectivo, transparente e non discriminatorio. Doutra banda, este criterio de determinación, como indicou a Comisión na vista, non deixa de estar relacionado cos custos en que incorre a autoridade nacional competente.

32 Por conseguinte, a Directiva 97/13 non se opón a que os Estados membros determinen o importe dunha taxa con arranxo ao artigo 6 desta mesma Directiva sobre a base dos ingresos brutos de explotación dos suxeitos pasivos.

33 Esta interpretación resulta, ademais, confirmada polo trixésimo primeiro considerando da Directiva autorización, en virtude do cal o volume de negocios pode constituír un criterio xusto, sinxelo e transparente de asignación de dicha taxa entre os titulares de autorizacións xerais.

34 No que incumbe á cuestión de se os Estados membros poden impoñer aos titulares de autorizacións xerais o pago dunha taxa de carácter anual destinada a sufragar os gastos administrativos, procede sinalar que pode esixírselles o pago dunha taxa que cubra, ademais dos gastos de expedición da autorización xeral, os gastos administrativos que ocasionen a xestión, o control e a execución da autorización durante o período de validez desta. Trátase de gastos relativos a actividades que, polo xeral, exércense de maneira continuada despois da concesión dunha autorización xeral. Por este motivo, o artigo 6 da Directiva 97/13 non se opón a que se impoña, de maneira periódica, aos titulares de autorizacións xerais unha taxa destinada a sufragar os gastos administrativos relacionados cos procedementos de autorización xeral, como a taxa anual controvertida no asunto principal.

35 Tendo en conta das anteriores consideracións, procede responder á cuestión exposta que o articulo 6 da Directiva 97/13 debe interpretarse no sentido de que non se opón a unha normativa dun Estado membro que impón aos titulares dunha autorización xeral unha taxa que se calcula con periodicidade anual sobre a base dos ingresos brutos de explotación dos operadores suxeitos a ela e que se destina a sufragar os gastos administrativos relacionados cos procedementos de expedición, xestión, control e execución das devanditas autorizacións, sempre que o total dos ingresos obtidos polo Estado membro en virtude de dicha taxa non exceda do total dos gastos administrativos mencionados, o que corresponde comprobar ao órgano xurisdicional remitente..

Desta escolma de xurisprudenza resulta que o establecemento do 1,5% da facturación bruta como método de cuantificación da base impoñible da taxa non cumpre as esixencias de relación custo do servizo/taxa, ó non acreditala debida correspondencia e proporcionalidade entre un é outro, o que carreta que ratifiquemola sentencia neste punto.

Outro dos atrancos suscitados polo letrado do Concello é á extensión da nulidade acordada - art. 4-5 da Ordenanza- polo xulgador de instancia; o que acontece é que dita oposición non é correcta dado que o xulgador de instancia non anula - carece de competencia para facelo art. 8.1 e 10.1.a LXCA - ningún artigo da Ordenanza, limitándose a fundamentala anulación das liquidacións na ilegalidade da ordenanza ( art. 26-27 LXCA ).

Ó respecto compre indicar que a Ordenanza - neste aspecto- é unha reproducción do art. 24.1.c RDL 2/2004 , e a causa de nulidade non é a infracción da constitución senón da normativa europea, polo que, propiamente non estarmos ante unha cuestión de ilegalidade; o tema de se é compatible co ordenamento comunitario, dita cuestión debe resolvela o Tribunal, de considerar que non existe compatibilidadeNON APLICANDO a normativa nacional - coma correctamente realiza- sen precisar que eleve a cuestión á Sala do contencioso do TSX Galiza ( por tratarse dunha ordenanza ) , dado que o artigo 27 está prevista para ós supostos de ilegalidade, entendida ó confrontala norma regulamentaria coa normativa nacional, e non cando ailegalidadeé por vulnerar normativa comunitaria.

O dito carreta que non proceda facer unha declaración expresa de nulidade dos artigo 4-5 da Ordenanza.

TERCEIRO.-Impoñenselle as custas ó recorrente ata a contía máxima de 1.000 euros para cubrilos custos da representación e asistenza xurídica do apelado, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso de APELACIÓN presentado polo CONCELLO DA CORUÑA contra a sentenza 66/2017 do Xulgado do Contencioso núm.2 da Coruña.

Impoñénselle as custas ó recorrente ata a contía máxima de 1.000 euros.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION. - A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo doTribunal Superior de Xustiza de Galicia. Dou fe. A CORUÑA, once de outubro dous mil decesete.