Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 462/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15325/2016 de 25 de Octubre de 2017

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00462/2017

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2016 0000896

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015325 /2016 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña.REBOBEN GONZALEZ SL

ABOGADOCARLOS GOMEZ-BARREIRO FORJAN

PROCURADORD./Dª. MARIA IRENE CABRERA RODRIGUEZ

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, vinte e cinco de outubro de dous mil dezasete.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15325/2016, presentado por REBOBEN GONZÁLEZ SL, representado polo procurador Sra. Cabrera Rodríguez, dirixido polo letrado Dº. Gómez-Barreiro Forjan, contra o acordo de 15.03.2016 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 5413,56 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 15.03.2016 do TEAR que acolle, parcialmente, a reclamación económico administrativa contra a liquidación do IVE ano 2013: non lle admite a deducción dos gastos relativos ó turismo 7619-GFH (BMV) por non estar afecto á actividade.

SEGUNDO.-O recorrente alega que o turismo adquiriuna a sociedade no ano 2008, figura contabilizado e utilízao o Xerente da empresa para tarefas comerciais, promoción, desprazamento e seguimento de obras.... Pagándose o combustible coa tarxeta SOLRED da empresa.

Considera acreditada á afectación ó 100% e, con carácter subsidiario que se aplique a presunción da afectación ó 50%.

O letrado do Estado alega que non se proba, nin tan sequera, a afectación parcial á actividade da empresa.

Compre determinar cales son os principios que establece a xurisprudenza verbo da proba da afectación exclusiva.

Consonte coa sentenza 66/2016 TSX Castela-leon ( verbo do IRPF ) :A teor de tales preceptos, os automóbiles entenderanse afectados á actividade económica do recorrente cando sexan necesarios para a obtención dos ingresos e utilícense 'exclusivamente' na actividade, dado que, por unha banda, o vehículo é un elemento patrimonial indivisible polo que nunca podería dar lugar a unha afectación parcial ( art 22.3 do Regulamento do IRPF ) e, por outra banda, ao non estar relacionado coas actividades excepcionadas no art. 22.4 do Regulamento, a súa dedicación simultánea á actividade económica e ás necesidades privadas, aínda cando estas fosen irrelevantes, determinaría a súa non afección.

En primeiro lugar, ha de sinalarse que en aplicación do artigo 105 da Lei Xeral Tributaria (RCL 2003, 2945) corresponde ao recorrente probar o feito no que cabe fundar o dereito que quere lle sexa recoñecido, isto é, no presente caso - a pesar do sostido na demanda - corresponde ao actor probar esa afectación exclusiva do vehículo á súa actividade profesional para que se poida practicar a dedución que pretende.

E así o recoñeceu reiteradamente o Tribunal Supremo, entre outras, en Sentenza do 9 de abril de 2015 (RJ 2015, 1841) ( RCUD 2446/13 ) onde nos lembra que '...a doutrina máis recente desta Sala (Cfr. SSTS do 11 de outubro e 8 de novembro de 2004 (RJ 2004 , 7796) e 5 de febreiro de 2007 (RJ 2007, 867) ) sinalou que, en relación coa carga da proba no Dereito tributario, sostivéronse dous criterios.

Un deles é o que propugna o principio inquisitivo, de maneira que pesa sobre a Administración a función de acreditar toda a verdade material, incluso aquilo que resulte favorable para o obrigado tributario. Esta concepción parte de que a Administración, no seu labor de aplicar o sistema tributario, non actúa en defensa dun interese propio, senón do xeneral. E este non é outro que o conseguir a efectiva realización do deber de contribuír establecido no artigo 31 da Constitución (RCL 1978, 2836). Non pode afirmarse con propiedade que existan feitos que favorezan á Administración, senón que esta debe conseguir a efectividade dos principios constitucionais acreditando tanto a realización do feito impoñible como os orzamentos de feito de eventuais beneficios fiscais. Con todo, no noso Dereito rexeu e rexe a outra concepción que pode denominarse clásica rexida polo principio dispositivo e plasmada no artigo 114 da LGT/1963 (RCL 1963, 2490) (tamén no artigo 105.1 LGT/2003 (RCL 2003, 2945) ), segundo a cal cada parte ten a carga de probar aquelas circunstancias que lle favorecen; isto é, a Administración a realización do feito impoñible e dos elementos de cuantificación da obrigación, e o obrigado tributario as circunstancias determinantes dos supostos de non suxeición, exencións e bonificacións ou beneficios fiscais. Aínda que é verdade que a nosa xurisprudencia matizou, en certas situacións, o rigor o principio establecido no mencionado artigo 114 LGT/1963 , desprazando a carga da proba cara á Administración por dispoñer dos medios necesarios que non están ao alcance dos suxeitos pasivos (Cfr. SSTS do 25 de setembro de 1992 (RJ 1992 , 7068) e 14 de decembro de 1999 (RJ 1999, 9322)).'Como dixo esa Sala en sentenzas de 25 (JUR 2009, 197366) e 26 de febreiro de 2009 , o principio de considerar que non corresponde ao suxeito pasivo a proba da correlación de gastos cos ingresos da actividade máis aló do que resulta da súa declaración- liquidación e contabilización, polo que haberá de ser a Inspección Tributaria a que probe que, en contradición con tal contabilidade, os gastos son alleos á actividade, constitúe unha proba diabólica de feitos negativos que non pode esixirse á Administración tributaria, pois como esa Sala declarou en sentenza do 14 de setembro de 1999 , para que os gastos por desprazamentos poidan deducirse dos ingresos totais ou brutos percibidos, a fin de compensar ao contribuínte dos gastos necesarios e imprescindibles para a obtención daqueles, faise preciso esixir unha proba suficiente da realidade do gasto, o que equivale á acreditación, non só dos desprazamentos realizados e o medio de transporte empregado, senón o seu número -aínda cando fose aproximado- así como o horario en que foi realizado, sen cuxa determinación non pode acreditarse, coas mínimas garantías, a realidade ou posibilidade do gasto de manutención ou, no seu caso, de aloxamento.

É máis, como afirma a sentenza do TSJ de Castela e León (Valladolid) do 22 de xuño de 2005 (JUR 2005, 178523) , con relación á deducibilidad para determinar o rendemento neto, condicionado á súa necesidade e á súa realidade, a proba corresponde ao suxeito pasivo.

A feixes, como afirma a STSJ de Cantabria do 14 de maio de 2009 (JUR 2009, 282699) , aínda admitindo que devanditos gastos constasen contablemente como tales, a súa xustificación documental e a súa vinculación ao desenvolvemento da actividade viría dada pola acreditación das correspondentes facturas e pola necesidade con que se produciron para a obtención dos ingresos declarados, circunstancia esta que a parte interesada non conseguiu acreditar a pesar do trámite conferido para iso.

Abunda a referida sentenza do TSJ de Castela e León que os gastos irrogados ao profesional nos seus desprazamentos efectuados en vehículo propio consisten no combustible, as peaxes das autoestradas, os aparcadoiros e presentan unha dobre característica: por unha banda, a necesidade innegable desta categoría de gastos para a obtención dos ingresos, pero por outra, a dificultade da súa proba e da súa separación doutros de igual natureza efectuados na esfera privada. Esta segunda característica, evidente por si mesma, esixe que o profesional dispoña dalgún procedemento ou sistema que dea lugar ás necesarias probas para acreditar ante a Administración tributaría que os gastos ademais de reais, corresponden inequivocamente á actividade realizada.

Con todo, como anteriormente expúxose, a proba inequívoca de que os gastos esgrimidos polo demandante corresponden á actividade realizada non se produciu no presente caso, ao non quedar acreditado que devanditos gastos e amortizacións están correlacionados de maneira inequívoca coa actividade profesional, correspondendo a carga de tal extremo á parte actora.

Mais flexible é a STSX Cataluña 251/2013:A esixencia a cada parte ha de probar o suposto de feito da norma que invoca ao seu favor, pode verse matizada, e mesmo a alterada, aplicando criterios de razonabilidad, normalidade e facilidade probatoria, regula esta que permite desprazar a carga procesual a quen se atopa en maior disposición de acreditar o feito, co fin de evitar a imposición de probas diabólicas. Así, a STS do 11 de xuño de 1998 (RJ 1998, 4504) , sinalou que 'en caso como o presente (...) a regra xeral de que os feitos constitutivos do dereito que se pretende obter corresponde acreditalos ao accionante (o obrigado tributario) e os impeditivos e extintivos ao demandado (Administración exaccionante) sofre unha obrigada alteración ou modulación - a pesar da presunción de legalidade dos actos administrativos de liquidación-, consistente en que a carga da proba debe asumila, entón, aquel a quen, precisamente, polas circunstancias concorrentes, lle sexa ' máis fácil' (principio de maior facilidade) demostrar os orzamentos dos pretendido ou do que é obxecto de controversia, podendo prexudicar, mesmo, a falta, a escuridade ou a incomplitud da proba, a quen, atopándose posibilitado de desenvolver unha determinada actividade probatoria, non realizou ou a levou a cabo dun modo conveniente aos seus intereses'.

Doutra banda, debe de terse en conta que, con arranxo ao artigo 106.1 da mesma LGT (RCL 2003, 2945) , 'Nos procedementos tributarios serán de aplicación as normas que sobre medios e valoración de proba contéñense no Código Civil ( LEG 1889, 27 ) e na Lei 1/2000, do 7 de xaneiro (RCL 2000, 34, 962 e RCL 2001, 1892) , de Axuizamento Civil, salvo que a lei estableza outra cousa'.

A xurisprudencia ditada en orde á valoración da proba contida, entre outras, en sentenzas do Tribunal Supremo do 24 de xaneiro de 1997 e 9 de febreiro de 1999 (RJ 1999, 2278), ten declarado que no proceso contencioso-administrativo a proba réxese polos mesmos principios que a regulan no proceso civil e que a base da convicción do juzgador para ditar sentenza descansa na valoración conxunta e ponderado de toda a proba practicada.

Entendemos que ámbolos dous criterios son correctos dado que o segundo o único que realiza é unha matización, xa que impón á AEAT unha posición activa cando falarmos de feitos que lle son fáciles de acreditar.

Aplicándoos ó caso de autos temos que falarmos dun vehículo BMV, que figura contabilizado dende o ano 2008 e que - resultado da proba testemuñal- é utilizado polo xerente (cando menos en ocasións ) nas vistas profesionais que realiza

O feito da contabilización non é determinante dado que o cumprimento de ditas obrigas formais son indispensables para poder deducilo gasto mais non o xustifican (en sentido material).

Da documentación xuntada polo recorrente votamos en falta, tal e coma indicamos noutras sentenzas, unha relación polo miúdo dos gastos/desprazamentos, é dicir, unha relación documentada (con facturas e tickets) dos desprazamentos - co vehículoBMVs- asumidos para o exercicio da labor comercial, día e cliente, gastos.... É dicir, algo que poida ser obxecto de exame e comprobación por parte da administración e que acredite, alo menos, unha afectación exclusiva, desprazando a carga da proba contraditoria á administración. É dicir, non consideramos suficiente a simple contabilización do gasto, facturas, e a demostración da necesidade do vehículo para o traballo (resulta evidente que o xerente realiza actividades comerciáis) como proba suficiente, en por si, para acreditar un uso exclusivo, o que carreta que rexeitémolo recurso neste punto.

Onde si debemos darlle a razón é verbo da AFECTACIÓN NUN 50% dado que a presunción establecida no art. 95.3.2º LIVE non a desvirtúa a AEAT en modo ningún, é dicir, non achega proba ningunha que acredite que o vehículo utilízase só para cuestións privadas alonxadas das necesidades da sociedade.

A esto engadimos que a proba testemuñal practicada acreditou, cando menos, unha afectación parcial á actividade: uso polo xerente para relacionarse con provedores/clientes, o que obriga a acolle recurso neste punto.

TERCEIRO.-No facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLLEMOS PARCIALMENTE o recurso contencioso-administrativo presentado por REBODBEN GONZÁLEZ SL contra a resolución de 15.03.2016 do TEAR (Liquidacion IVE ano 2013, exped. 27/661-662-663-664/2015) anulándoa por contraria a dereito, debendo refacela liquidación partindo da afectación do vehículo nun 50% á actividade.

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION.- A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo doTribunal Superior de Xustiza de Galicia. Dou fe. A CORUÑA, vinte e cinco de outubro dous mil dezasete.