Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 62/2020, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15120/2018 de 31 de Enero de 2020

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00062/2020

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

Correo electrónico:sala4.contenciosoadministrativo.tsxg@xustiza.gal

N.I.G:15030 33 3 2018 0000247

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015120 /2018 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Lorenzo

ABOGADOPABLO RUIZ-SEQUERA GONZALEZ

PROCURADORD./Dª. ANA MARIA LAGE POMBO

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

MARIA DOLORES RIVERA FRADE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, trinta e un de xaneiro dous mil vinte.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15120/2018, presentado por Dº Lorenzo, representado polo procurador SrA. Lage Pombo, dirixido polo letrado Dº Ruiz-Sequera González, contra o acordo de 16.10.2017 da. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO.-Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 51.347,41 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 16.10.2017 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a liquidación do IRPF ano 2012: mínguanlle os gastos.

O recorrente declarara un rendemento neto reducido de 6.877,90 euros na actividade clasificada no epígrafe 965.4 Empresas de Espectáculos e non lle admitiron gastos por: a) subministros e procedentes de estacións de servizo- 20.798,56 euros, b) outros servizos exteriores, comidas e bebidas e productos adquiridos en centros comerciais- 26.692,33 euros e b) outros gastos fiscalmente deducibles-74.985,11 euros.

SEGUNDO.-O recorrente alega que actuaba coma empresario individual autónomo e para un só cliente - ano 2012- Pernord Ricard: realizaba as festas de promoción para as empresas que lle indicaban, para o que precisaba de contratar persoal e medios materiais, pagándolles as correspondentes axudas de custo. O recorrente contaba con dous administrativos na sede de Granada, e verbo do fondo: a) que nunca foi obxecto dunha comprobación tributaria agás do ano 2012, b) existen unha dupricidade na suma de gastos deducibles: os do vehículo xa estaba incluidos nas outras dúas partidas, e c) todolos gastos son deducibles.

O letrado do Estado se opón.

Verbo da cuestión A; non estarmos nun suposto no que poida xogar o principio de confianza lexítima dado que, non existen actuacións precedentes da administración, que puideran xerar o convencemento - obxectivamente constatable- de que actuaba consonte a dereito.

O recorrente formulou, ó longo dos anos, as declaracions e autoliquidacións tributarias correspondentes, sen que as mesmas, foran obxecto de comprobación, e esta circunstancia - non actividade da administración- non pode considerarse un precedente nin xerar ningún tipo de conciencia de que o que facía contaba coa aprobación da AEAT, polo que é lexítimo e concorde coa lexislación que a administración puidera por en cuestión a autoliquidación do ano 2012.

Verbo da cuestión B; figura na autoliquidación do IRPF do ano 2012 coma gastos deducibles: a) consumos de explotación ( 1.413,67 euros ); b) soldos e salarios ( 98.902,42 euros ), c) Seguridade Social ( 26.365,54 euros ), d) arrendamentos e cánones ( 77.931,04 euros ), e) reparación e conservación ( 830.77 euros ), f) servizos profesionais independentes ( 180 euros ), g) outros servizos exteriores ( 26.692,33 euros ), h) tributos fiscalmente deducibles ( 100.71 euros ) e i) outros gastos fiscalmente deducibles ( 74.985,11 euros ).

Con este datos resulta evidente que o recorrente non aplicou, coma novo gasto, os 22.798,56 euros do vehículo, senón que o mesmo debe estar engadido nalgunha das partidas G-I, polo que, o total dos gastos discutidos son por un total de 101.677,44 euros e non de 122.476 euros coma aplicou a AEAT.

Verbo da cuestión C; compre entrar a avaliar cadanseu gastos discutido.

GASTOS DO VEHÍCULO RENAULT MEGAN .... TFS.

Abranguen os gastos de compra de carburantes, peaxes e aparcadoiros por un total de 20.798,56 euros.

O recorrente alega que contrataba persoal de confianza, que residían no Norte de España ( onde desenvolvía a súa actividade profesional ) e que poñía a súa disposición o vehículo e que tamén o utilizaba para atendelos clientes; vehículo que no ano 2012 realizou 202.685 km. Outros 53.689 km realizáronse con vehículos alugados ou propios dos traballadores. Cando non se utilizaba estaba aparcado na sede da empresa en Granada.

O letrado do Estado nega que estea acreditada a afectación exclusiva á actividade; e a esto engade que non existe proba suficiente dos gastos e que estos poidan vincularse coa actividade do recorrente.

Debemos concordar co letrado do Estado en que non existe proba suficiente da afectación exclusiva do vehículo á actividade o que impide admitir coma deducibles os gastos. Así o sinala a STSJ da Comunidade Valenciana do 28 de marzo de 2014 ( JT 2014, 1161) , FJ 5.º: «Conforme se desprende de tales artigos, os automóbiles entenderanse afectados á actividade económica do reclamante cando sexan necesarios para a obtención dos ingresos e utilícense 'exclusivamente' na actividade, dado que, por unha banda, o vehículo turismo é un elemento patrimonial indivisible, polo que nunca podería dar lugar a unha afectación parcial, e, por outra banda, ao non estar relacionado coas actividades opostas excepción no Regulamento, a súa dedicación simultánea á actividade económica e ás necesidades privadas, aínda cando estas fosen irrelevantes, determinaría a súa non afección». A STSJ de Madrid do 10 de marzo de 2015 ( JUR 2015, 92792) , FJ 7.º, sinala que «para admitir a dedución dos gastos referidos ao automóbil é preciso que estea afecto de modo exclusivo á actividade económica, sen que sexa admisible o seu uso persoal, nin sequera de forma accesoria». a STSJ de Madrid do 8 de abril de 2015 ( JT 2015, 1176) , FJ 5.º: «É patente que, no precepto reproducido [ artigo 22 do RIRPF], establécese unha presunción de non afectación dos automóbiles de turismo á actividade económica do suxeito pasivo. Trátase dunha presunción legal que admite proba en contrario respecto do grao de afectación dos vehículos, proba que pode ser por calquera medio admitido en dereito, como a proba indiciaria (artigo 286 LAC (RCL 2000, 34))».

É certo que a carga da proba non pode aplicarse, en toda a súa intensidade, sobre as costas do recorrente; Téñase en conta que a proba da afectación dun ben de investimento á actividade, ou é evidente e non necesita proba, ou é imposible ou diabólica (non se pode ter a un notario todo o ano diante do ben de investimento para ver a que destinos aplícase). Por iso, a insistencia normativa na fixación da carga da proba sobre as costas do suxeito pasivo ha de entenderse en termos menos tallantes na súa aplicación; o suxeito pasivo haberá de achegar os elementos que razoablemente xustifiquen a afectación declarada e, en caso de discrepancia, tamén corresponde á Administración tributaria acreditar os elementos de feito que cuestionen a porcentaxe aplicada.

O que acontece é que as dúbidas que suscita a administración non son enervadas, con proba suficiente, polo recorrente.

Coma indica o letrado do Estado, a mecánica de actuación co turismo é sorprendente: traslado dende Granada a ciudades e pobos do norte de España para atendelos clientes e por a disposición dos empregados o turismo para os seus desprazamentos, e cando remata o encargo regreso a Granada.

Non só este xeito de proceder é sorprendente, senón que para o ano 2012 carece de xustificación legal; coma indica o recorrente na demanda, no ano 2012 trasladou a sede fiscal a Coruña, polo que só estarían xustificados os desprazamentos dende a Coruña ós lugares de traballo.

A esto engadimos que as facturas de subministro de carburante non identifican o vehículo, e se ben existen declaración dos traballadores do uso do Renault Megane, esta circunstancia non é incompatible co uso privado do turismo.

Non só a proba fotográfica da rotulación é do ano 2015, senón que é imposible atopar unha proba independente que permita anoalos 202.685 km/ano 2012 co traballo do recorrente ( ou dos seus empregados ).Sería esixible unha contabilidade, polo miúdo, dos desprazamentos, causa, kilómetro, factura e proba externa do uso do turismo e esto non existe.

O recorrente achega alguna factura ( e cadros )mais non todas e carecen de xustificación - externa - suficiente do uso do turismo.

A consecuencia é, coma indica a consulta do 23 de xaneiro de 2013 ( JUR 2013, 62147) (V0180-13) determina que «no caso de que a utilización do vehículo na actividade non fose exclusiva, é dicir, que tamén fose utilizado para outros fins, o mesmo non terá a consideración de afecto á actividade económica, non sendo deducibles na determinación do rendemento neto, entre outros, nin os gastos de combustible, nin os gastos de aparcamento, nin os gastos de peaxe derivados da súa utilización». A mesma doutrina reiterouse nas consultas da DXT do 3 de novembro de 2008 ( JUR 2009, 24445) (V2014-08), 3 de setembro de 2010 ( JUR 2010, 381684) (V1918-10), 23 de xuño de 2014 ( JUR 2014, 206323) (V1616-14) e nas do 15 de xullo ( JUR 2015, 236552) , 3 de setembro ( JUR 2015, 266433) e 21 de outubro de 2015 ( JUR 2016, 15338) (V2181-15, V2535-15 e V3195-15, respectivamente), entre outras moitas. En relación especificamente cos gastos relativos ao aparcamento dos vehículos, a consulta da DXT do 23 de xuño de 2014 ( JUR 2014, 206323) (V1616-14) sinala que «a deducibilidad dos gastos correspondentes ao estacionamento en aparcadoiros públicos, ao aluguer da praza de garaxe e ás taxas de aparcamento derivados da utilización dun vehículo de turismo no IRPF vén condicionada á afectación do vehículo á actividade económica desenvolta polo consultante nos termos sinalados. Por tanto, se o vehículo non se puidese considerar afecto á actividade económica do consultante, nin os gastos correspondentes ao estacionamento en aparcadoiros públicos, nin o importe que corresponda ao aluguer da praza de garaxe, nin as taxas de aparcamento satisfeitas polo mesmo, serían gasto fiscalmente deducible».

O dito obriga a rexeitalo recurso neste punto.

GASTOS EN BENS DE CONSUMO.

O recorrente alega que os gastos en roupas, maquillaxe, accesorios persoais, flores, froita, especias, aromas ... son necesarias para o desempeño da actividade. Garda silencio verbo doutros gastos (billete de avión do fillo, compresas, dentífrico.... ).

Verbo da carga da proba; Neste sentido, as SSTS do 27 de febreiro ( RJ 1989, 1447) e 14 de decembro de 1989 ( RJ 1989, 9699) , sinalaban que non bastaba a realidade do gasto, senón que era o contribuínte quen debía acreditar, de acordo co artigo 114 da LXT de 1963, a necesidade de leste, dado que era o requisito ao que a normativa do IS suxeitaba a súa dedución. O FJ 3.º da primeira sentenza sinala que «... preténdese a dedución coa simple afirmación de que a partida en cuestión áchase contabilizada en forma pola Empresa, argumento de xeito evidente rechazable, en primeiro lugar, porque se trata duns gastos que, segundo o seu necesariedad ou innecesariedad puidesen ser ou non deducibles -artigo 14 do Texto Refundido- o que é unha cuestión de feito necesitada de proba, neste caso a cargo da empresa, segundo o artigo 114 da LXT ( RCL 1963, 2490) sen que baste o mero feito da realidade do gasto para que, sen máis que iso, proceda a dedución». Pola súa banda, o FJ 4.º da segunda sentenza determina que «... esta realidade deberá de ir acompañada dunha proba de que a empresa destinou esas cantidades concretas tamén a agasallos concretos, coa acreditación deses gastos mediante facturas, e non mediante a súa simple contabilización, xa que o mero apuntamento contable nada di por si só, e aínda que nalgún caso concreto unhas determinadas atencións cun cliente concreto, ou con posibles clientes mediante unhas atencións que outras empresas non teñen, puidese ser un gasto deducible, esa mera posibilidade é só potencial, e para poder producir os seus efectos fiscais deberá de ser acreditada e patentizada a súa realidade mediante algo máis que un mero asento contable, porque así o esixe o artigo 114 da LXT, que atribúe a proba dos feitos constitutivos dun dereito a aquel que o alega, e no presente caso, quen pretende beneficiarse como gasto deducible por ser necesario para a obtención dos ingresos, é o Banco apelante, que nada probou nin tentou probar sobre a realidade das partidas que pretende deducir».

Máis recentemente, pódese citar a STS do 21 de xuño de 2007 ( RJ 2007, 5545) , FJ 8.º, que sinala que «con arranxo ao antigo artigo 114 da Lei Xeral Tributaria de 1963 ( RCL 1963, 2490) (actual artigo 105.1 da Lei de 2003) cada parte ten que probar as circunstancias que lle favorecen, isto é, a Administración a realización do feito impoñible e dos elementos da cuantificación da obrigación, e o obrigado tributario as circunstancias determinantes dos supostos de non suxeición, exencións e bonificacións ou beneficios fiscais, aínda que a nosa xurisprudencia matizou, en certas situacións, o rigor do principio establecido no mencionado artigo 114 da Lei de 1963, desprazando a carga da proba cara á Administración por dispoñer dos medios necesarios que non están ao alcance dos suxeitos pasivos ( sentenzas do 25 de setembro de 1992 ( RJ 1992, 7068) , 14 de decembro de 1999 ( RJ 1999, 8901) e 28 de abril de 2001 ( RJ 2001, 7205) , entre outras), non debéndose esquecer que no presente caso pretendeuse pola entidade que se apreciase a deducibilidad do gasto controvertido, polo que a ela incumbíalle a carga de acreditar que reunía os requisitos legais».

Non podemos compartir a súa pretensión e non porque, a nivel teórico, non sexa posible que utilice os elementos verbo dos que deduce os gastos, senón porque non existe proba dabondo que anoe a actividade co gasto.

As facturas que xira a Pernord Ricard só reflicten, nalgunhas ocasións, o uso de materiais, sen concretar e esta indefinición impide atribuirlle os bens de consumo deducidos, o concepto de gasto anoado coa actividade.

Outro tanto compre dicir verbo dos gastos de comidas, bebidas e restaurantes; é posible que se correspondan coa labor comercial do recorrente mais, a estes efectos, é insuficiente a simple manifestación do recorrente; o gasto debe apoiarse nunha proba obxectiva externa.

Verbo dos gastos polas obras e mobiliario no local da localidade de Gabias, os mesmos non podemos admitilos; coma se indicou, no ano 2012 o recorrente tiña establecida a sede da empresa- cambio do domicilio fiscal - na Coruña, do que se deriva que non exista proba suficiente de que o local sito nas Gabias estivera afecto á actividade profesional do recorrente. A esto xuntamos o incumprimento da obriga de levalo preceptivo libro rexistro de bens de inversión ( art. 68.3 RD 439/2007 )

O dito obriga a rexeitalo recurso neste punto.

CUARTO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLLEMOS PARCIALMENTE o recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Lorenzo contra a resolución de16.10.2017 do TEAR (Liquidación IRPF ano 2012, exped. NUM000) anulándoa parcialmente o selos gastos non deducibles 101.677,44 euros e non de 122.476 euros.

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.