Sentencia Contencioso-Administrativo 54/2025 Tribunal Superior de Justicia de A Coruña. Sala de lo Contencioso-Administrativo. Sección de Casamiento, Rec. 15005/2024 de 23 de enero del 2025

PRIMEIRO.- O recorrente sostén que: a) o auto non cumpre co triple xuizo de ponderación de idoneidade, necesidade e proporcionalidade, en concreto, non se avalía que falarmos da 2ª solicitude de entrada ( a 1ª autorizouse en auto de 23.06.2023 ), nin se avalían os indicios ditos pola AEAT - que son os mesmos da 1ª solicitude, b) Autorizase ó acceso ás historias clínicas, e en datas previas á propia solicitude, e a entrada realizouse durante os días que a AEAT considerou pertinentes ( 3 ) algo que non autorizaba o auto e c) os datos consignados pola AEAT non xustifican a entrada.

O abogado do Estado rebate as súas alegacions.

SEGUNDO.- Compre determinar cales son as esixencias xurisprudenciais verbo dunda entrada nun domicilio constitucionalmente protexido.

A STS 1231/2020 recolle:

4. Os criterios do Tribunal Constitucional e do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos sobre a cuestión que nos ocupa poden resumirse nos seguintes termos: 4.1. Non resulta necesaria, en principio e en todo caso, a audiencia previa e contraditoria dos titulares dos domicilios ou inmobles concernidos pola entrada, tendo en conta que a posible autorización xudicial nin é o resultado dun proceso xurisdicional ( autos do Tribunal Constitucional números 129/1990, do 26 de marzo, e 85/1992, do 30 de marzo, e sentenza do Tribunal Constitucional número 174/1993, do 27 de maio), nin dita audiencia previa vén tampouco esixida expresamente polos artigos 18.2 da Constitución, 91.2 da Lei Orgánica 6/1985, 8.6 da Lei 29/1998 ó 113 e 142.2 da Lei 58/2003. 4.2. A autorización xudicial haberá de considerar, como orzamento propio, a existencia dun acto administrativo que ha dá executarse que, en principio, haberá de ser un acto definitivo ou resolutorio, aínda que son igualmente susceptibles de execución outros actos de trámite cualificados ou non (como as inspeccións administrativas ou tributarias ou outros), cando a súa natureza e a efectividade así o impoñan e concorran, ademais, o resto dos requisitos ( sentenza do Tribunal Constitucional número 50/1995, do 23 de febreiro). Así o dixemos na sentenza do 10 de outubro de 2019. 4.3. En canto ao alcance das potestades do órgano xudicial ao que se pide a autorización, este non é, certamente, o xuíz da legalidade da actuación administrativa necesitada de execución -xuíz do proceso-, senón o xuíz encargado de garantir a ponderación previa dos dereitos e intereses en conflito e de previr eventuais vulneracións do dereito fundamental á inviolabilidade do domicilio -xuíz de garantías- recoñecido no artigo 18.2 da Constitución Española ( sentenzas do Tribunal Constitucional núms. 160/1991, do 18 de xullo e 136/2000, do 29 de maio). Pero esa circunstancia non permite considerar que o xuíz competente actúe cunha sorte de automatismo formal ( sentenza do Tribunal Constitucional número 22/1984, do 17 de febreiro) ou sen levar a cabo ningún tipo de control ( sentenza do Tribunal Constitucional número 139/2004, do 13 de setembro), senón que deberá comprobar (i) que o interesado é titular do domicilio no que se autoriza a entrada; (ii) que o acto cuxa execución se pretende ten certa aparencia de legalidade prima facie; (iii) que a entrada no domicilio é necesaria para a consecución daquela; e (iv) que, no seu caso, a medida leve a cabo de tal modo que non se produzan máis limitacións ao dereito fundamental que consagra o artigo 18.2 da Constitución que as estritamente necesarias para a execución do acto ( sentenzas do Tribunal Constitucional números 76/1992, do 14 de maio, ou 139/2004, do 13 de setembro). 4.4. Tanto na solicitude de entrada -e rexistro- como no auto autorizatorio debe figurar -dentro do seu contido mínimo- a finalidade da entrada, con expresión da actuación inspectora que se ha de levar a cabo, a xustificación e proba da súa necesidade, de que é absolutamente indispensable ou imprescindible, o único medio posible para conseguir a finalidade porque existen concretos, precisos e obxectivos indicios de defraudación tributaria, con explicación de cal é o presunto ilícito e cales son os concretos indicios que permitan coñecer a súa gravidade, seriedade e entidade, avanzando a contía da fraude ou a débeda tributaria eludida e explicando por que ese rexistro domiciliario é instrumento único e eficaz para a súa constatación, e que foron ou poderían ser infrutuosos outros posibles medios ou medidas alternativas menos gravosas ( sentenzas do Tribunal Constitucional de 31 xaneiro 1985, 24 de xuño e 18 de xullo de 1996). En leste mesmo sentido, e a teor desas mesmas sentenzas, tanto a solicitude como o auto que a autoriza deben ofrecer unha explicación da concorrencia do principio de subsidiariedade, que impón unha adecuada constatación de que non hai outras medidas menos incisivas ou coercitivas que afecten a un dereito fundamental para lograr a mesma finalidade, como poderían ser -por exemplo- os requirimentos de obtención de información ao propio suxeito ou a terceiros.

En relación con este imprescindible fin lexítimo da entrada no domicilio e a súa necesidade, convén lembrar a doutrina do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (sentencia caso Société Colas Est e outros c. Francia, do 16 de abril de 2002 ou sentenza do 30 de setembro de 2008 , Isaldak c. Turquía), segundo a cal, aínda que os Estados gozan de certa marxe de apreciación para considerar necesaria unha intromisión, ha de facerse unha interpretación estrita das excepcións do artigo 8 do Convenio, e debe quedar establecida convincentemente a súa necesidade no caso concreto como verdadeira garantía de que a inmisión neste dereito fundamental é imprescindible para alcanzar aquel fin lexítimo. 4.5. Se se trata dunha entrada inaudita parte -como é o caso- tense que solicitar expresamente o consentimento -ben informado- do titular do dereito, e deixar referencia á posibilidade da súa revogación en calquera momento, pois é doutrina consolidada do Tribunal Constitucional -sentencias núms. 22/1984, do 17 de febreiro , 209/2007, do 24 de setembro , e 173/2011, do 7 de novembro - que o consentimento pode ser revogado de tal maneira, antes ou durante a entrada ou rexistro, pois iso non é máis que o exercicio dun dereito constitucional que, obviamente, non pode ser obxecto de sanción por considerala unha actitude obstrucionista do labor inspector. 4.6. Finalmente debe concorrer e cumprirse o principio de proporcionalidade, na súa tripla vertente -idoneidade da entrada e rexistro, adecuación e proporcionalidade en sentido estrito-, ad casum, isto é, especificamente determinada no suposto de feito analizado polo xuíz competente para outorgar a autorización ( sentenzas do Tribunal Constitucional núms. 69/1999, do 26 de abril e 188/2013, do 4 de novembro). 5 .- De todos os requisitos expostos, resulta especialmente relevante para a solución do litixio que nos ocupa o da necesidade da entrada e rexistro, isto é, a constatación de que tal actuación é o único medio apto para obter o fin lexítimo perseguido pola Administración que, no caso das inspeccións tributarias, haberá de ser a obtención duns datos imprescindibles -que non poden conseguirse doutro xeito menos invasivo-para determinar a existencia dun comportamento ilícito do contribuínte ou dun incumprimento das obrigacións que lle incumben. Noutras palabras, e resumindo a doutrina constitucional, para outorgar a autorización debe superarse un triplo xuízo -que ha de efectuar o xuíz competente-: o de idoneidade da medida (tendo en conta que esta debe ser útil para a actuación inspectora), o de necesidade (isto é, que non exista outra medida sustitutiva máis moderada que a intromisión que se pretende) e o de proporcionalidade en sentido estrito (pois han de ponderarse os beneficios de tal medida para o fin perseguido fronte ao sacrificio dun dereito fundamental como o que nos ocupa). E establece coma doutrina: procede establecer a doutrina que, en boa parte, deriva da xa contida na sentenza ditada o 10 de outubro de 2019 no recurso de casación nº 2818/2017 , sistematizando canto razoamos ata o de agora:

1) A autorización de entrada debe estar conectada coa existencia dun procedemento inspector xa aberto e cuxo inicio se notificou ao inspeccionado, con indicación dos impostos e períodos a que afectan as pescudas, por derivar tal esixencia dos artigos 113 e 142 da LXT. Sen a existencia dese acto previo, que deberá acompañarse á solicitude, o xuíz non poderá adoptar medida algunha en relación coa entrada no domicilio constitucionalmente protexido a efectos de práctica de pescudas tributarias, por falta de competencia ( art. 8.6 LJCA e 91.2 LOPJ) . 2) A posibilidade de adopción da autorización de entrada inaudita parte, non garda relación coa esixencia do anterior punto, senón que se refire á eventualidade de non anunciar a dilixencia de entrada con carácter previo á súa práctica. Tal situación, de rigorosa excepcionalidade, ha de ser obxecto de expresa fundamentación sobre a súa necesidade no caso concreto, tanto na solicitude da Administración e, con maior obrigación, no auto xudicial, sen que caiba presumir na mera comprobación un dereito incondicionado ou natural a entrar no domicilio, como aquí sucedeu. 3) Non cabe a autorización de entrada con fins prospectivos, estatísticos ou indefinidos, para ver que se atopa, como aquí sucede, isto é, para o achado de datos que se ignoran, sen identificar con precisión que concreta información preténdese obter. Non proceden as entradas para pescudar que é o que ten o comprobado. 4) É preciso que o auto xudicial motive e xustifique -isto é, formal e materialmente- a necesidade, adecuación e proporcionalidade da medida de entrada, sometendo a contraste a información facilitada pola Administración, que debe ser posta #en cuestión, na súa aparencia e credibilidade, sen que caiban aceptacións automáticas, infundadas ou acríticas dos datos ofrecidos. Só é admisible unha autorización por auto tras a análise comparativa de tales requisitos, un a un. 5) Non poden servir de base, para autorizar a entrada, os datos ou informacións xerais ou indefinidos procedentes de estatísticas, cálculos ou, en xeral, da comparación da situación suposta do titular do domicilio coa doutros indeterminados contribuíntes ou grupos destes, ou coa media de sectores de actividade en todo o territorio nacional, sen especificación ou segmentación detallada algunha que avale a seriedade de tales fontes. Tal análise, de facerse excepcionalmente, debe atender a todas as circunstancias concorrentes e, moi en particular, a que de tales indicios, vestixios ou datos xerais e relativos -verificado a súa orixe, seriedade e a situación concreta do interesado respecto a eles- sexa rigorosamente necesaria a entrada, o que esixe valorar a existencia doutros factores circunstanciais e, en particular, a conduta previa do titular en resposta a actuacións ou requirimentos de información efectuados pola Administración Compre determinar se cumprense estas esixencias non auto obxecto de recurso, subliñando que, a entrada solicitada tinga por obxecto, realmente, ou acceso a documentos e medios informáticos para comprobar a regularidade dá situación tributaria do contribuinte, e verbo dous equipos infomáticos á STS 1122/2024: 6.- A solución ao interrogante casacional vén xa perfilada pola nosa sentenza 1207/2023, de 29 de setiembre, rec. 4542/2021, ECLI:É:TS: 2023:3978.

Ante todo, convén lembrar que, aquel asunto non versaba sobre unha autorización de acceso ao domicilio constitucionalmente protexido, senón @respecto de outras actuacións administrativas que tiñan por obxecto o acceso e tratamento da información almacenada en dispositivos electrónicos que poida resultar protexida polos dereitos fundamentais á intimidade persoal e familiar e ao secreto das comunicacións: "[...] A tal respecto, claramente, non estamos #ante un problema de inviolabilidade do domicilio ( art. 18.1 CE ) -pois nin un computador é un domicilio, nin o seu variado contido informático almacenado garda unha relación directa e necesaria cos bens xurídicos que fan do domicilio un lugar digno e necesitado do máximo nivel de protección constitucional. Antes ao contrario, atopámonos #ante a afectación posible doutros dereitos fundamentais, mencionados no auto de admisión -en principio, a intimidade persoal e familiar, o secreto das comunicacións e a protección de datos-. Cousa distinta é que a doutrina nosa en relación co artigo 18.2 CE sexa ou non extensible a un caso distinto do alí tipificado, o de copiado, incautación ou precinto de datos dispositivos electrónicos que cita o auto como posibles (computadores, teléfonos móbiles, tabletas, memorias etc.)/ etc.)." Con todo, interesa destacar que en @dicha sentencia 1207/2023, de 29 de setiembre apuntamos que "[p]uede asimilarse á autorización xudicial de entrada en domicilio -para os efectos de supeditar a control previo a medida invasora dalgún dereito fundamental- a autorización para captar datos informáticos do inspeccionado con relevancia tributaria." ...a mera incautación dun dispositivo ou servidor informático -ou, como aquí acontece, o envorcado dos datos nel contidos- non autoriza per se o acceso a información, tampouco a autorización de entrada no domicilio constitucionalmente protexido pode xustificalo de forma automática. En consecuencia, sen prexuízo de que o acceso a servidores, bases de datos informatizadas, programas, rexistros, arquivos informáticos ou correos electrónicos, aínda aloxados na "Nube", non sexa unha intervención das comunicacións que precise dunha autorización xudicial, independente e específica, para os efectos do art. 18.3 CE , non resulta posible prescindir dunha ponderación para os efectos de autorizar o acceso a tales equipos desde a perspectiva da natureza dos datos e dos propios dereitos que corresponden ao seu titular, xustificando o alcance do acceso á información, atendendo á súa necesidade e proporcionalidade. Tal habilitación xudicial non ten por que definirse de forma autónoma, a través dunha resolución individualizada, senón que pode despregarse na mesma resolución de autorización da entrada ao domicilio constitucionalmente protexido. Desta maneira, resultará posible autorizar devandito acceso a través da cobertura que proporcione, de forma específica, o auto xudicial de entrada no domicilio. A partir destas premisas, cabe concluír que a Administración debe xustificar -e o xuíz de garantías controlar- non unicamente a finalidade, necesidade e proporcionalidade da entrada no domicilio constitucionalmente protexido, senón tamén do envorcado, incautación ou acceso aos datos dos equipos informáticos.

TERCEIRO.- No auto de 16.07, tras facer unha escolma da xurisprudenza resolve verbo da autorización sen a audiencia previa do interesado - cuestión que non é obxecto de debate no recurso de apelación- e verbo da necesidade e proporcionalidade da medida, que son as cuestions controvertidas no recurso.

Coma 1º motivo alega que, no auto non se fai referencia ó feito de ser a 2ª solicitude de entrada.

Esta cuestión si consta na solicitude, onde se refiren os fitos -solicitude, autorización, recurso e STSX Galicia 677/2023- e tamén cales foron os motivos que xustificaron a inicial solicitude: a) actuacións inspectoras polos anos 2013 a 17 ampliados ó 2018, que remataron con liquidación/2013 e sentenzas penais por delicto fiscal anos 2014/15/16/17, e regularización voluntaria/2018, b) contraste das cantidades aboiadas cos ingresos declarados nos anos 2019 a 2021 con continuidade nos medios afectos á actividade profesional e o resultado: obtención, en formato papel, de libretas/axendas nas que figuraban citas diarias e cobros.

Para xustificar a nova solicitude a AEAT subliña que, os indicios evidencian a continuidade-reiteracion da conduta defraudatoria ( discordancia entre ingresos declarados e os dos anos investigados, medios materiais, cobros en efectivo....)- esto se reflicte no auto que se recorre- e que, para acreditar os indicios é indispensable acceder ós soportes informáticos ou en papel que sirven de apoio á xestión ordinaria da actividade.

A solicitude tamén reflicte a documentación achegada ó longo do procedemento ( libro de ingresos/gastos, facturas, extracto de contas bancarias...), se ben as facturas - cobradas en efectivo- non identifican ós clientes, e a que se obtivo na inicial entrada: a) axenda de Google, b) folios extraídos das historias clínicas, de 5 carpetas dun total de 159, e c) libreta de anillas laranxa ( citas da tarde ).

A AEAT subliña que, mailos requerimientos, o recorrente non achegou documentación auxiliar que permita identificar os clientes coas facturas, e que, a heteroxeneidade e falta de exactitude do conxunto da información, imposibilita a realización dunha efectiva actuación de contraste, para o que precisan acceder ós sistemas informáticos. Consta que, previamente, solicitaron a autorización do recorrrente para acceder ás historias clínicas e que rexeitou concedela.

Estes datos os reflicte o auto de entrada, e aínda que non fala, estrictamente, da 1ª autorización, si indica os documentos que se obtiveron, as deficiencias dos mesmos coma proba, as alegacions do recorrente,.....polo que, é evidente, que o xuiz de instancia era consciente de estar ante unha segunda solicitude.

Coma indicamos, o recorrente cuestiona que non existe unha avaliacion que sustente a xustificacion excepcional que derivaría nunha segunda entrada ( FX 1º ).

Esta alegación debemola por en relación coa NECESIDADE da medida, dado que, en principio, o feito de reiterar as entradas nun domicilio, non é, en por si, algo prohibido, nin pola lexislación nin pola xurisprudenza, senón que, dependerá das circunstancias de cadasenu caso, e considerarmos que, a NECESIDADE e PROPORCIONALIDADE da entrada e intervención da información dos sistemas informáticos concorre.

O inicial auto de 23.06.2023 non mencionaba, expresamente, a autorización para obter copia dos arquivos dos sistemas informáticos, e coma se reflicte na solicitude de entrada ( a 2ª ), só recolleron, en folios, os datos de 5 carpetas dun total de 159- das historias clínicas.

Tras o exame dos datos- e a ausencia de cooperación do recorrente.- , a AEAT determinou que eran as propias historias clínicas esenciais para poder contrastalas axendas/anotacions coas facturas, é dicir, para determinalos ingresos reais do recorrente, e esto é obxecto de exame e resolución polo Xuiz de Instancia, e concordamos con el en que, é motivo suficiente para xustificar a nova solicitude de entrada e incautación dos soportes informáticos.

A inspección non contaba con medida menos gravosa que a solicitada: o recorrente negou a autorización para facelo e non achegou ningún tipo de documentación que facilitara a identificación das persoas coas facturas, polo que, só coa intervención da información en formato papel, e fundamentamentalmente, dixital, podía a AEAT completar a súa labor.

CUARTO.- Tampouco compartimos a crítica de que, a nova solicitude é unha reiteración da 1ª, dado que, se ben se comparten datos - o que está xustificado-, a nova solicitude - coma dixemos- ten por finalidade completar a obtención de documentación de relevancia tributaria e que está nos sistemas informáticos e que non se obtivera na 1ª entrada, explicando a AEAT, polo miúdo, a relevancia da documentación.

Verbo da presunta vulneración de dereitos de terceiros, polo acceso á historia clínica dos pacientes, esta controversia xa se suscitara verbo da 1ª autorización e se resolveu na sentenza 677/2023 onde dixemos:

Sostiene el actor que en el desarrollo y práctica del registro domiciliario se produjeron irregularidades invalidantes al no respetarse los términos de la autorización judicial, dado que se tomaron datos de las historias clínicas de los pacientes, con la consiguiente conculcación de derechos fundamentales en un doble sentido: de un lado por vulneración del derecho a la inviolabilidad del domicilio en tanto en cuanto se carecía de una adecuada autorización judicial en relación con terceros y, además, vulneración directa y manifiesta del derecho a la intimidad y a la privacidad de los datos de dichos terceros. Citando en concreto tanto la Ley 41/202, de 14 de noviembre, básica reguladora de la autonomía del paciente y de derechos y obligaciones en materia de información y documentación clínica y la LO 3/2018 de 5 de diciembre, de Protección de Datos Personales y garantía de los derechos digitales, así como su Reglamento de desarrollo.

En primer lugar procede citar la Sentencia 1207/2023 de 29 de septiembre del Tribunal Supremo ( ECLI:ES:TS:2023:3978 ),según la cual: " el control de legalidad de la ejecución material de la entrada o, en este caso, del volcado o copiado de datos informáticos correspondería, a falta de una mayor precisión legal al respecto, al juez que deba examinar, en su caso, la liquidación o sanción final del procedimiento, a la hora de valorar la validez de las pruebas obtenidas en un registro que puede ser ilegal en su práctica".

Y tampoco podemos obviar las sentencias emanadas de esta Sala respecto del mismo motivo de impugnación, así en la sentencia de esta Sala 333/2018 de 15 de noviembre ( ECLI:ES:TSJGAL:2018:6631 ),sosteníamos:

"FJ TERCEIRO: Verbo doutro atranco que alega o recorrente: incidencia na intimidade dos pacientes ó accedela AEAT ás historias clínicas.

Comoa xa reflicte a antiga STSX Asturias 630/2000: Agora ben, como sinalou o Tribunal Supremo, "aínda quea enfermidade procrea certo sentimento de humillación, é algo tan inevitable como comunmente aceptado,polo que non se comprende que se esta indeseada continxencia chega a producirse constitúa un desdoro, queo nome dunha persoa figure na lista de clientes dun médico ou dunha clínica ou institución sanatorial, nin ofeito de que esta circunstancia poida ser coñecida pola Administración Tributaria, sempre que só se facilite aidentificación indispensable e non a historia clínica, o tipo de exploracións, o diagnóstico, o tratamento ou asintervencións que poidan orientar sobre a natureza do padecimiento ou desamaño que motivase a actuaciónprofesional".

En base a iso o Tribunal Supremo, conclúe dicindo que "non atenta en principio á intimidade persoal o quese exclúa do segredo profesional a identidade dos clientes e moito menos os datos relativos aos honorariossatisfeitos por eles como consecuencia dos servizos recibidos", doutrina esta que aínda cando referida áimpugnación efectuada polo Consello Xeral de Colexios de Médicos de España contra o art. 37.5 apartado d) doReal Decreto 939/1986 , do 25 de abril ( RCL 1986, 1537, 2513 e 3058) que regula dentro do Regulamento Xeralda Inspección de Tributos o requirimento de obtención expresa de información, a mesma resulta de aplicaciónao suposto axuizado, referido á denegación de información solicitada, non atentando ao principio de intimidadepersoal o que se exclúa do Segredo Profesional a identidade dos clientes, e moito menos os datos relativosa honorarios satisfeitos como consecuencia de servizos recibidos; razóns elas que levan á desestimación dorecurso interposto e consecuente confirmación da resolución recorrida

Aínda que dito pronunciamento é anterior á Lei de Proteccion de Datos é indicativo de que, con tódalas cautelasposibles, ó dereito dos pacientes (clientes da Clínica) á súa intimidade non é de carácter absoluto e, en tanto,os datos deles sexan relevantes para á liquidación dun tributo, e só no extrictamente necesario, poden sersubministrados á AEAT.

Así resulta tamén da documentación xuntada polo letrado do Estado, en concreto, do informe do GabineteTécnico da Axencia Española de Proteccion de datos 225006/2015.

En todo caso, ó acceso á historia clínica dos pacientes non sería, en por si, causa que imposibilitaría áconcesión da autorización de entrada (polo dito,) e só unha utilización incorrecta, por parte da AEAT, dainformación podería ser causa de nulidade da eventual liquidación a ditar nas actuacións inspectoras, maisesta é unha cuestión que excede o actual debate.

Polo referido rexeitámolo recurso".

Y en esta misma línea, señalábamos en la Sentencia 272/2019 de 20 de mayo ( ECLI:ES:TSJGAL:2019:3117 ):"En lo que atañe al juicio de proporcionalidad entiende el recurrente que no se ha tomado en consideración su profesión de médico y el deber de confidencialidad para con los pacientes, por lo que se ha dado "barra libre" a la Administración para obtener copia indiscriminada de datos obrantes en lo discos duros. Resaltemos que el Juzgado, en este apartado, se refiere solamente a documentación que de algún modo tenga relevancia paralas investigaciones en curso de la AEAT de que se trata. En consecuencia, ya no se trata de que los datos relativos a la confidencialidad del paciente no tienen por qué verse afectados, sino que tal mandato parte del presupuesto esencial de que el propio interesado no ha conjugado los datos de relevancia tributaria con los de confidencialidad del paciente, poniendo así en riesgo estos últimos, pareciendo necesario destacar que, de cara a la medida acordada, lo relevante es comprobar las cantidades ingresadas por el contribuyente y el medio de pago".

Por lo tanto, no procede en vía del presente recurso de apelación dirigido frente la resolución judicial que autoriza la entrada y registro en el domicilio/despacho profesional del recurrente la pretendida anulación e invalidación de las actuaciones realizadas el día 30 de junio de 2023

O mesmo debemos concluir no presente caso, subliñando que, o auto de 16.07 tras autorizar a obtención da documentación dixital/informática, fala, verbo das historias clínicas, da identificación, e datas de atención e consulta dos pacientes, o que exclúe calquera dato relativo a enfermidade, tratamento...polo que, os datos que se obtiveran non afectaban- de xeito relevante- á intimidade de terceiros.

QUINTO.- Verbo dos demais atrancos; é certo que o auto autoriza a intervención entre os días 10/07e 26/07, cando o auto é de 16/07, mais este erro non é causa de nulidade, dado que, a intervención practicouse logo da notificación de auto, e dentro do abano de días autorizado.

Tampouco é ningún defecto que, a Inspección non esgotara todolos días concedidos, senón que, desenvolverá as actuacions entre dos días 18-19/07 e pola maña do días 22; o principio de proporcionalidade esixía que, a afectación a un dereito fundamental, se mantivera o tempo imprescindible, e se a Inspeccion en tres días obtivo todo o necesario resultaría absurdo manter a entrada mais tempo.

Polo demais, os termos da autorización - que abranguía varios días- permitían que, en días laborales e horario diurno intervira a inspección, e en días sucesivos, en tanto fose necesario, sen que poida falarse de rexistros sucesivos, senón dun só que se estendeu en varios días.

Verbo dos indicios que fundamentaron a solicitude, non só reiteramos o dito no FX 3º, senon que, os datos reflectidos na solicitude ( contraste das cantidade aboiadas coas declaradas, cobros en efectivo, medios persoais/materiais parellos, número de facturas emitidas ...) son suficientes para fundamentar a solicitude, facendo precisa a intervención da información dos soportes informáticos para poder contrastalos datos que, ata ese momento, tiña a Inspección.

O feito de que, dentro do período inspeccionado, estivera o do COVID non é relevante dado que falarmos de escasos meses dentro dun período de 4 anos.

O dito lévanos a rexeitalo recurso.

SEXTO.- Impoñenselle as custas na contía de 1.00O euros , de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu