Sentencia Penal 295/2023 Audiencia Provincial Penal de A Coruña nº 2, Rec. 39/2021 de 28 de julio del 2023

Primeiro.- Os feitos probados son os que xorden do actuado en xuízo. Nel as partes admitían fundamentalmente os feitos que consideramos acreditados que, por outra banda, constan na súa maioría documentados.

A proba practicada consistiu na achega da documentación que consta unida ás actuacións e que na súa práctica totalidade é mencionada no relato de feitos probados para facilitar a localización. Ademais diso, e da declaración do acusado no inicio da vista, foille tomada declaración ás testemuñas propostas polas acusacións que foron Leovigildo (representante legal da empresa BS Motors Garage SL) e Milagrosa (que foi parella do acusado co que ten fillos). Ademais, a acusación particular propuxo no inicio da vista, e foille admitido, que fora oído como testemuña Martin que foi parte daquela mercantil un tempo e mantén relación amizade co seu representante legal. Tamén no inicio da vista achegou nova documental a acusación (multas derivadas do uso dos vehículos) e a defensa (documentación dunhas Dilixencias previas tramitadas nun Xulgado de Zaragoza) que se admitiu e uniu.

No referido aos tres vehículos achegouse documentación relativa ás relacións da mercantil BS Motors Garage SL (en diante, mercantil BS) con terceiras empresas no momento en que aquela recibiu a posesión de cada un dos coches. Tamén constan as correspondentes certificacións da Dirección Xeral de Tráfico cos datos que, aos efectos propios do seu rexistro administrativo, constaban ante ese órgano administrativo. Esa documentación é a que xustifica proclamar probados os feitos primeiro, segundo e cuarto.

Debemos en todo caso indicar que no caso dos dous vehículos da marca Porsche, o que a acusación particular achegou á causa (folios 256 a 267) non foi a documentación dos contratos de adquisición deses dous vehículos como anunciou. Achegou a documentación producida no momento no que, en 2017, foi dobrada a póliza do préstamo que se outorgara no 2014, pero non os documentos dos primeiros contratos aos que accedemos por constar reproducidos se ben de forma que dificultou enormemente a súa lectura. Ademais, non temos documento ningún das relacións que puidera ter, se así foi, coa empresa que aparece como vendedora dos dous vehículos.

No caso do vehículo da marca Land Rover, o que se entregou foi o contrato que, este si, plasmaba un contrato de arrendamento financeiro entre a financeira desa marca e a mercantil BS.

Declaramos probado que o Sr Lorenzo recibiu a posesión deses vehículos ao entregarllos a empresa BS, e tamén que permaneceu como posuidor ata a actualidade por manifestalo así en todo momento tanto o representante desa empresa como o propio acusado. Polo mesmo motivo, proclamamos probado que ambas partes asinaron o contrato que aparece datado por elas como de 29 de abril de 2014 (folio 14), pois ambas partes así o recoñeceron e o documento foi achegado á causa. Tamén ambas partes afirman que ese documento foi redactado por persoas empregadas da mercantil BS. Despois volveremos sobre que motiva que non poidamos proclamar o mesmo no referido ao outro documento achegado pola acusación particular, e sobre o alcance da proba en canto ao negocio plasmado, e o subxacente, entre elas.

As entregas de diñeiro por medio de transferencia que foron trasladadas ao relato de feitos probados son aquelas que a defensa acreditou por medio de documentación que consta aos folios indicados no mesmo relato de feitos probados. Esa documentación acredita que se produciron esas transferencias. O motivo delas e a súa transcendencia xurídica en canto ao cumprimento de obrigas contractuais non xorde necesariamente desa documentación. Non consta en ningún dos documentos achegados unha referencia concreta que permita estabelecer con precisión se a concreta disposición respondía a un ou outro contrato. En todo caso, a acusación particular non negou a realidade das transferencias, nin tampouco que respondera a estes contratos. Despois volveremos sobre a transcendencia que lle podemos dar neste proceso a esas circunstancias.

Non resultou acreditado, e por iso non consta nos feitos probados, que o señor Lorenzo asinara o contrato entregado pola acusación que aparece datado en novembro de 2015 e referido ao vehículo Land Rover (folio 15). O acusado negou en todo momento a súa sinatura. Foi practicada proba caligráfica e non puido determinar nada sobre a autoría. Contrasta aquela negativa coa a asunción do primeiro contrato que, en principio, podería ser aparentemente tan contraditorio coa versión do acusado como este segundo. A acusación particular non despregou máis proba para acreditar esa autoría sen que, dende logo, sexa suficiente a súa propia declaración. Non outra consideración pode ter o manifestado polo representante da mercantil en xuízo. A declaración da testemuña proposta por esa mercantil nada achega, primeiro por ser, de novo, unha declaración que podemos na práctica considerar como de parte, dadas as relacións da testemuña coa empresa BS de carácter mercantil, amizade e incluso interese no asunto. Segundo, en todo caso, dado que en realidade esa testemuña só refire o que lle relataron pois el non estaba no momento destas contratacións e non podería aclarar se efectivamente foi ou non asinado o documento.

Tampouco cabe ter por probada máis reclamación que a documentada. Consta nese sentido un burofax remitido a nome do acusado o 12 de abril de 2019 que non foi entregado, outro a nome da parella do acusado o 7 de maio de 2019 tampouco foi entregado. O representante da acusación particular manifestou que dirixira múltiples reclamacións ao Sr Lorenzo no mesmo sentido que a súa versión dos feitos, e afirma que o Sr Lorenzo daba diversas escusas para non devolver os vehículos nin pagar o comprometido. O acusado nega que existisen esas reclamacións co contido manifestado pola acusación. Afirma que el si reclamaba da outra parte que se liquidase a situación e que lle desen explicación dos pagos que xa realizara e a que se imputaban. Neste punto compre destacar que a acusación reprocha ao sr Lorenzo que non acreditase documentalmente que remitiu mensaxes ao representante da empresa BS, pero non ten a mesma exixencia coa súa propia proba na que non consta acreditada concreta reclamación máis aló dos burofaxes enviados e non recibidos. Pouco podemos engadir da declaración de Milagrosa. Por un lado, aparece desligada actualmente do acusado, e, por outro, manifesta que ela non coñecía os detalles das relacións do acusado coa empresa. Manifesta que só sabía que mercaban coches xuntos, pero a imprecisión do seu recordo non nos permite darlle especial credibilidade. Por outro lado, ela relatou que Leovigildo non lle reclamou nada a ela pese a ter o seu teléfono e si falar con ela para contactar co acusado. Segundo ela a primeira reclamación que recibiu foi xa do Xulgado e relacionada con esta causa. Así pois, tampouco de aí podemos extraer proba da suposta continuidade nas reclamacións.

Segundo.- As acusacións pretenderon que dos feitos probados deducíase que o Sr. Lorenzo cometera un delito de estafa ou un de apropiación indebida. Aquela cualificación foi defendida inicialmente polo Ministerio Fiscal e esta pola acusación particular, se ben en conclusións xa definitivas, o Ministerio Fiscal renunciou a tal cualificación e foi asumida, como alternativa, pola acusación particular.

Non é preciso realizar un repaso doutrinal do delito de estafa para constatar que non cabe cualificar os feitos como constitutivos dese delito. O delito de estafa exixe que se teña producido mediante engano un erro noutra persoa que leve a esa persoa a realizar unha disposición patrimonial. Neste caso pretende a acusación que se cometeu ese delito identificando a disposición patrimonial coa entrega dos tres vehículos. O engano consistiría nesa versión en facer crer que había intención de cumprir coas obrigas que se asumían nos acordos entre as partes. Ademais das dificultades para determinar que acordaron exactamente as partes, aspecto sobre o que volveremos despois, o caso é que a propia denuncia manifestaba que o Sr. Lorenzo cumprira coas súas obrigas ata xuño de 2016 ingresando unha importante cantidade de diñeiro en atención a eses acordos. Non cabería afirmar en ningún caso que se acreditou que dende o primeiro momento o señor Lorenzo tivese a intención de non realizar os pagos. En ningún caso cabe afirmar que se acreditase feito ningún que permita concluír nesa ausencia inicial de vontade contractual. O propio relato da acusación recoñece que ata xuño de 2016 cumpríronse as obrigas asumidas e iso supuña un importante desembolso que non aparenta de xeito ningún unha mera estratexia para facer nacer unha confianza que xa existía entre as partes e que derivaba do patrimonio do que dispuña o acusado. Por ese motivo procede rexeitar que dos feitos dedúzase a comisión dun delito de estafa.

Terceiro.- Debemos, pois, entrar na análise da segunda cualificación xurídica proposta que é a de delito de apropiación indebida. É sabido que este delito exixe que se produza a apropiación, para o autor ou para un terceiro, dun obxecto, neste caso uns vehículos, que el recibise en depósito, comisión, o custodia, o que les hubieran sido confiados en virtud de cualquier otro título que produzca la obligación de entregarlos o devolverlos.

A descrición típica require para poder proclamar cometido este delito que se produza un acto de apropiación, é dicir unha actuación en cualidade de propietario que supoña a integración no patrimonio propio (ou no do terceiro beneficiado) do recibido con esas obrigas. Tal actuación debe producirse incumprindo esas obrigas, é dicir cando, conforme á dinámica das relacións en cada caso, nacese esa obriga que non é atendida. Por isto último, só cabe afirmar a comisión do delito cando efectivamente naceu esa obriga de entrega ou devolución e non é cumprida daquela específica forma que supón a intención de facer propio o ben ao que se refira. Noutras palabras, incumprir a obriga de devolución non constitúe delito sen prexuízo das consecuencias civís que poida supor. Só en caso de que, ademais de incumprir esa obriga, exista un acto de incorporación ao patrimonio caberá entender cometido o delito.

Dada esa pretensión na cualificación xurídica, a condena require acreditar que o Sr. Lorenzo recibiu por un título que obrigaba a devolver ou entregar, que naceu esa obriga e non foi atendida, e que non se atendeu mediante a integración no patrimonio, propio ou dun terceiro, dos bens, o que presupón que se actúa con esa intención.

O primeiro que non podemos considerar suficientemente acreditado é cal era a concreta relación entre as partes. Noutras palabras cal era o alcance do título polo que o acusado recibía os tres vehículos e a que se obrigaba concretamente. Debemos lembrar que estamos analizando un elemento de feito típico, é dicir que a súa proba é presuposto dunha condena penal. Xa que logo, a valoración probatoria responde ás esixencias dos principios propios do proceso penal e iso inflúe tanto na valoración probatoria sobre os feitos que se poden ter por probados, como na interpretación xurídica das consecuencias deses feitos a nivel contractual. Ambas cousas poden ter outra resposta noutras xurisdicións, pero debemos cinguirnos ao que este proceso reclama.

O problema aparece dado que o achegado á causa amosa moi pouco rigor na documentación e seguimento das relacións contractuais entre as partes. Tal cousa apréciase na redacción dos documentos, pero tamén na constancia dos pagos si realizados como despois veremos. No que atinxe á documentación das relacións entre as partes, a súa redacción correspondeu á mercantil que exerce a acusación particular. Non podemos esquecer na valoración que estamos ante unha empresa mercantil que tiña por obxecto social, precisamente, a compra e venda de vehículos co que non se lle pode supor descoñecemento das diversas posibilidades contractuais nas transaccións con vehículos, as obrigas e facultades que cada unha supón e a relevancia da documentación desas operacións. Igualmente é relevante que se recoñecera en xuízo que os documentos asinados entre as partes foron redactados por persoal da empresa BS e eran asinados polo Sr Lorenzo nun ámbito de confianza polas relacións de amizade que daquela lles unía. A interpretación dos contratos e das operacións debe vir marcada por esas coordenadas.

Comezamos a análise polo referido aos dous vehículos Porsche.

Quedou acreditado que a mercantil BS adquiriu eses vehículos doutra mercantil ao tempo que asinaba, para facer pago do prezo á mercantil vendedora, un contrato de préstamo coa entidade Volkswagen Finance SA EFC (en diante, a financeira). Nos dous casos os contratos incluían dúas cláusulas sucesivas aparentemente contraditorias. Así, na novena asumía a mercantil BS a obriga de non allear os vehículos (prohibición de dispor) sen autorización expresa, o que supón que era propietaria pois noutro caso non tería tal facultade e non sería precisa tal cláusula. Esa cláusula supón que a transmisión pola mercantil BS representaría un incumprimento contractual por parte de quen se obrigaba nese contrato, a mercantil BS. Máis discutíbeis serían os efectos fronte a terceiros. Na inmediata, a décima, porén afirmábase que o dominio pertencía á financeira ata o completo pago. Se era así, a mercantil BS non podía transmitir o dominio e, de feito, podería incluso constituír delito se se simulaba unha titularidade que non se tiña. En calquera caso, os contratos achegados demostran que entre a mercantil BS e a financeira non había ningún contrato que podamos cualificar de leasing ou de renting.

O anterior tenta referir cal era o título que, ao abeiro deses contratos, lexitimaba a posesión da mercantil BS pois, pese ás protestas do representante desa empresa, tal cousa inflúe de forma notábel nas posibilidades que esa empresa tiña e, por iso, na interpretación das relacións entre esa mercantil e o acusado. É preciso engadir, que unha cousa diferente é valorar que datos podía ter o acusado sobre esas relacións. Non se acreditou en ningún caso que soubera do alcance das relacións coa financeira, moito menos do alcance das cláusulas novena e décima mencionadas. Si cabe inferir que sabía da existencia dalgunha relación, pois no contrato que recoñece que asinou é mencionada a financeira se ben a mención é a Porsche e non é ese o nome comercial da que realizou esa operación. Dende logo, non se pode, contra reo, afirmar que soubera do alcance do título posesorio ostentado pola mercantil BS, e tampouco, por iso mesmo, que esta en realidade non era propietaria ou, de selo, tiña restrinxida a súa capacidade de disposición.

Analizada a relación da mercantil BS coa financeira, hai que analizar a relación que deriva na posesión dos vehículos por parte do acusado, é dicir na relación deste con aquela primeira mercantil. O título quedou documentado no escrito datado o 29 de abril de 2014 (folio 14). O documento, redactado pola mercantil que exerce a acusación particular, resulta incoherente e confuso. Ademais dun compendio de erros gramaticais, o relevante é que soporta diversas interpretacións sobre cal era a vontade contractual ao asinalo. O documento consta dun primeiro parágrafo que aparece como o corpo do acordado, e, tras el, unha relación de contías que non se explican axeitadamente.

No referido ao primeiro parágrafo o seu contido é:

(i) Que ambas parten manifestan que o acusado ingresou o 2 de abril de 2014 74.600 € nunha conta da mercantil BS.

(ii) Que ese ingreso foi en concepto de entrada y pago de cinco meses a la financiera PORSCHE de dos vehículos (PORSCHE CAYENNE PLATINUM y PORSCHE PANAMERA).

(iii) Que o que pactan é que eses dous coches permanecerán a nombre de la Mercantil para su posterior liquidación o venta por el usuario.

(iv) Por último, acordaban que Se realizará otro nuevo documento en 5 meses para nuevo reembolso.

Tras iso mencionaba o documento diversas contías cos títulos cuotas, entradas e valor residual en 3 años diferenciando por cada un dos vehículos da marca Porsche afectados. Por último refería un sobrante que se supón consecuencia da diferenza entre o que se di transferido e o importe daquelas denominadas entradas e cinco cotas.

O contrato, pois, constata unha transferencia do acusado á mercantil. Afirma que a contía transferida corresponde ao que denomina entrada y pago de cinco meses a la financiera PORSCHE de dos vehículos. As cantidades indicadas despois dese primeiro parágrafo como cuotas e como entradas parecen ser explicación do importe deses conceptos. A cantidade que se facía constar como cuota de cada vehículo (a razón de 1.364,43 € no primeiro e de 1.434,78 € no segundo) correspondía coa que constaba nos contratos da mercantil coa financeira. Pero a referida como entradas non se corresponde coas cantidades indicadas neses mesmos contratos como desembolsos iniciais realizados supostamente pola mercantil BS (20.000 € no primeiro contrato e 25.000 € no segundo contrato). O que se di transferido, en todo caso, cubría as obrigas da mercantil BS coa financeira ata pasados cinco meses.

Nese primeiro parágrafo afírmase tamén que o coche permanecerá a nombre de la Mercantil. Parece referir que permanecerá esa mercantil como titular no rexistro da Dirección xeral de tráfico. Convén lembrar que ese rexistro non atribúe titularidades dominicais e só refire quen consta a efectos administrativos como responsábel do vehículo. Ademais, que se pacte tal continuidade no rexistro administrativo parece apuntar a que o outro contratante, o acusado, podería pretender, interpretando o acordo alcanzado, rexistralo ao seu nome por se considerar propietario; e, por outro lado, a que non se quería, cando menos por parte da mercantil, que a financeira puidese coñecer o que pactaba co acusado por poder supor un incumprimento do pactado con ela. O que queda claro é que do feito de constar no rexistro administrativo a nome da mercantil, nestas circunstancias, non é un feito do que derivar nada sobre os dereitos e obrigas das partes.

En todo caso, o documento, lembramos que redactado pola mercantil, afirma que esa permanencia no rexistro era para su posterior liquidación o venta por el usuario. O que non se aclara é que é o que se tiña que liquidar e que réxime afectaba á posesión mentres non se liquidase. Tampouco queda claro quen podía vender pois, tal e como se redactou, quen podía facelo era o usuario (é dicir, o acusado). Cabería interpretar un erro na redacción e que se pretendese afirmar que era para posterior venda al usuario. Pero non é iso o que a mercantil escribiu e se se recoñecía a posibilidade de venta por el usuario era por ter este, é dicir o acusado, poder de disposición. De ser así non cabería cometer o delito reclamado polas acusacións sen prexuízo das consecuencias civís da relación.

Seguindo co documento, remataba remitindo a un momento posterior (en cinco meses) para realizar un novo documento para nuevo reembolso. Debemos rexeitar de plano a pretensión da defensa de inferir desa expresión ( reembolso) proba ningunha a favor da hipótese de que a entrega de diñeiro era un préstamo do acusado á mercantil. Primeiro dado que para iso tería que pór para su reembolso, e, segundo, por ser esa interpretación completamente exótica respecto ao resto do documento e do uso dos vehículos exclusivamente polo acusado e os seus familiares. Agora ben, o que si constatamos é que ese documento, de abril refire un único pago de 74.600 euros realizado polo acusado. Ese pago afírmase que é en concepto de entrada y pago de cinco meses a la financiera. O que non se explica é cal é o obxecto de, pasado ese tempo, volver asinar un documento e se iso supuña negociar unhas novas condicións para que novas cotas mensuais asumidas pola mercantil BS fosen tamén pagadas polo acusado.

As acusacións pretendeu nalgún momento que estaríamos ante un contrato de renting. Porén, non é iso o que se deduce do documento, ou, cando menos, non é a única conclusión posíbel. O contrato de renting ten sido definido en diversas ocasións pola xurisprudencia. Podemos acudir como exemplo ao manifestado pola sentenza da Audiencia Provincial de Salamanca o 10 de maio de 2023 (ROJ SAP SA 302/2023):

Sobre este tipo de contratos esta Sección 11 AP Madrid, en sentencia de 6 de marzo de 2015 , se expresa en los siguientes términos:

"Como recoge la SAP Madrid, sección 19ª, de 28 de septiembre de 2006 (EDJ 2006/304090): " El contrato de renting, de naturaleza netamente mercantil puede ser definido como aquel por el que una de las partes, el empresario de renting o arrendador, se obliga a ceder a otra, el uso de un bien (en este caso un vehículo) por tiempo determinado a cambio de un precio, siendo de cuenta del arrendador el mantenimiento. Integran así este contrato, junto a las obligaciones propias del arrendamiento, de cesión temporal de uso del bien mediante precio, otras propias de la prestación de servicios, por cuanto es consustancial al mismo la asunción del mantenimiento de los bienes cedidos por el arrendador o empresa de renting , lo que conlleva en la práctica la reparación de los mismos durante toda la vigencia del contrato, garantizando su permanente disponibilidad al arrendatario, de ahí que se incluya su reemplazo por otro similar, bien de modo definitivo o mientras dure el arreglo del primero.

La normativa aplicable a este contrato viene así representada, en primer lugar por lo pactado en el mismo, según expresamente se establece en el artículo 57 del Código de Comercio , y en lo no previsto serán de aplicación supletoria las normas generales sobre contratación mercantil contenidas en el expresado Código de Comercio y las del contrato de arrendamiento del Código Civil ( artículos 2 y 50 del Código de Comercio )".

Y la SAP Madrid, sección 18, de 26 de marzo de 2007 (EDJ2007/113334), expresa: "....el renting supone un alquiler, por parte de empresarios que no quieren comprar. El renting, también denominado "arrendamiento empresarial", puede ser definido como un contrato por el que una de las partes se obliga a ceder a la otra el uso de un bien, por tiempo determinado, a cambio del pago de un precio, siendo de cuenta del arrendador el mantenimiento. Se trata, pues, de un contrato mercantil, consensual, bilateral, oneroso y conmutativo que integra las características esenciales del arrendamiento de cosas y una prestación de servicios, por cuanto se asegura el mantenimiento del bien cedido. Superada la exclusividad del objeto de las entidades financieras, que hasta el 31 de diciembre de 1996, sólo podían tener como objeto único el "leasing" o el renting, ha desaparecido uno de los elementos diferenciadores de ambos tipos contractuales, cuál era el ámbito operativo limitado del arrendador, por lo que la distinción entre una y otra modalidad debe buscarse en el contenido de cada contrato, siendo el "leasing" un negocio más complejo en el que una de las partes realiza una función mediadora y financiera, consistente en adquirir el bien para sí, aunque en interés de su cliente, a quien cede su uso durante un cierto tiempo, transcurrido el cual puede devolverlo o ejercitar una opción de compra, mientras que el renting es simple cesión temporal del uso mediante precio . También puede hallarse una diferencia por el precio mientras en el "leasing" las cuotas van englobando el precio del bien, cuya adquisición se prevé por medio de una opción de compra, con un precio residual que es puramente simbólico, en el renting las cuotas retribuyen el uso, y aunque compensen al arrendador la amortización del bien, no son financieras, pues la finalidad es arrendaticia y no facilitan la adquisición; incluso la opción de compra, que se consigna en muchos contratos de renting, se refiere a un valor de mercado, pues el precio no está anticipado en las cuotas de arrendamiento, como en el "leasing", sino que se paga totalmente al momento de su ejercicio. Por último, en el mantenimiento del bien por el empresario de renting, se encuentra una clara diferencia con el "leasing", contrato en el que todos los gastos (mantenimiento, impuestos...) incumben al arrendatario. (...)"..

Pois ben, o contrato que se documentou non contén ningunha referencia a un período temporal polo que se cedía o uso, pero tampouco ningunha especificación das obrigas que asumía a mercantil BS que conformaran esa prestación de servizos propia dese tipo de contrato. Si aparece unha referencia a dúas contías co título valor residual en tres años que podería interpretarse como o propio do recoñecemento dunha opción de compra tras eses período. Iso achegaríanos a un contrato de leasing. Queda, como xa vimos, sen explicación que o texto literal do contrato recoñecese unha posibilidade de venta posterior por el usuario.

Como dixemos antes, existen imprecisións non explicadas na relación de contías que seguen ao primeiro parágrafo. As dúas primeiras denomínanse cuotas e entradas. As que aparecen como cotas de cada vehículo coinciden co contratado pola mercantil coa financeira segundo reproducimos fai un momento. As entradas, porén, non coinciden pois, pese a facer constar que o referido era mínimo para financiar por la financiera, o certo é que en cada caso son 6.000 euros máis que o que a mercantil BS comprometera coa financeira como desembolso inicial. O que non sabemos é se ese dato ten explicación e se foi comunicado ao acusado. En todo caso, que se referisen esas contías non permite derivar un compromiso de pago mensual e por un tempo determinado ou determinábel, pois, de feito, tamén se corresponde coa explicación do cálculo dos 74.600 euros referido no primeiro parágrafo. Algo semellante sucede coa referencia final a un valor residual que aparece desligado de calquera explicación sobre que obrigas eran asumidas por cada parte e se referir un valor residual debía interpretarse como recoñecer unha opción de compra.

As dúbidas que restan son importantes. Non se aclara se se trataba dun compromiso por un determinado período de tempo, tampouco se tras el o acusado tiña un dereito a adquirir o vehículo e, se o tiña, en que condicións. Por outra banda, non se aclaraba que sucedía en caso de incumprimento dos pagos por parte do acusado e se a mercantil tiña dereito a optar entre diversas opcións ou non.

Diferente é a situación no referido ao vehículo Land Rover.

En canto ás relacións da mercantil BS coa empresa vendedora, como plasmamos nos feitos probados, aquí si estamos ante un contrato de leasing. Por iso neste, a diferenza das relacións coa financeira, consta pactado que se realizarán uns pagos mensuais e que, finalmente, existirá unha opción de compra por un valor residual. Nese contrato non existe dúbida de que a empresa FCA Capital España EFC SA é a propietaria do vehículo mentres non sexa exercida a opción pola mercantil BS. Nega así o manifestado no escrito de acusación. Tampouco existe dúbida que a cesión de dereitos por parte da mercantil BS requiría da autorización por FCA Capital España EFC SA que non consta se producise en ningún momento, de forma que a acción que a mercantil BS afirma que realizaba suporía un incumprimento dese outro contrato.

A acusación particular pretendeu que as relacións dela co acusado polo que lle entregaron este vehículo rexíanse polo documento que din asinado o 20 de novembro (folio 15). Xa explicamos que non podemos ter por probado tal feito. O acusado manifestou en todo momento que recibiu o Land Rover nas mesmas condicións que os outros dous coches, pois, dada a confianza, simplemente falaron de adquirir outro coche da mesma forma que os dous primeiros. Non é unha hipótese irrazoábel dadas as relacións de confianza que claramente os relacionaba naquel momento. De feito consta que na altura de novembro de 2015 o acusado estaba ao día nos pagos que se entendían comprometidos e aparece unha transferencia importante o 29 de outubro que podería responder aos novos contactos. Iso podería ser coherente con querer dar continuidade ao pactado con referencia aos outros dous coches. Esa dúbida, polo que xa explicamos, debe resolverse coa hipótese máis favorábel ao acusado que é non ter por probado o pretendido pola acusación, aínda que iso non lexitime para ter por probada a versión contraria (é dicir, a da defensa).

Desa forma é aplicábel aquí o razoado respecto dos dous vehículos anteriores e a adquisición da posesión polo acusado. En ningún deles cabe que teñamos por probado en que concretas condicións se produciu a recepción e, por iso mesmo, en que momento nacía a obriga de devolución que se di incumprida. Fallaría xa por iso un elemento fundamental do tipo penal.

Cuarto.- O seguinte elemento a analizar é como se produciu a rotura das relacións e o mantemento da posesión polo acusado.

7 Para tentar dar claridade ao pactado e asumido por cada parte debemos contrastar tamén o comportamento posterior acreditado. Entregados os vehículos, a mercantil BS asumía fronte á financeira pagos de cotas que tiñan por primeiro vencemento o 28 de maio de 2014, ademais dos desembolsos iniciais xa comentados. No documento asinado co acusado recoñecían que este pagara as que denominan entradas (6.000 euros superiores en cada caso aos desembolsos iniciais) e cinco cotas, é dicir ata a de setembro do 2014 (incluída). En data 9 de novembro de 2015 venceran, pois, 13 cotas nas relacións da mercantil BS coa financeira. O importe era de 36.389,73 €. Pois ben, o acusado achegou documentación que acredita que nese momento transferira a favor da mercantil BS cando menos 36.337,65 €, máis unha transferencia de 22.218 € o 29 de outubro que non se explicou pola acusación particular.

En canto á relación polos Porsches, o documento asinado co acusado en abril de 2015 recoñecían que este pagara as que denominan entradas (6.000 euros superiores en cada caso aos desembolsos iniciais) e cinco cotas, é dicir ata a de setembro do 2014 (incluída). Dende esa data e ata o 1 de xuño de 2016 venceran deses contratos da mercantil coa financeira 20 mensualidades (vencían a finais de mes), por un importe de 55.984,2 €.

Por outra banda, en relación co Land Rover, descoñecendo as concretas relacións ao non estar acreditado que o documento achegado fose asumido polo acusado, teríamos que o 1 de xuño de 2016 venceran xa 7 mensualidades das previstas nas relacións da mercantil BS con Land Rover por un importe de 1.567,02 e, ao que sumar a primeira cota de 26.426,40 € cun total de 27.993,42 €.

A suma desas contías, que sería o que tería que ter abonado o acusado de ser certa a versión da acusación particular, son 83.977,62 €.

Pois ben, o acusado acreditou, aos efectos deste proceso, ter realizado transferencias nos anos 2014, 2015 e ata o un de xuño de 2016 por importe de 98.180,65 €. A esta contía habería que sumar a que se recoñece no documento do 29 de abril de 2014 como pagada para alcanzar a suma de 172.780,65 € como o total que levaba abonado o acusado á mercantil naquel momento.

Atendemos á totalidade das contías que se acreditou documentalmente que se transferiran á conta da mercantil BS. Certamente hai un ingreso de xaneiro do 2014 que xera certa dúbida pois aparece afastado do momento no que se documentaron estas relacións. Agora ben, o documento achegado acredita que se produciu, a defensa imputouno expresamente a estes pagos e a acusación particular non negou a relación e limitouse a referir que recoñecía o cumprimento ata xuño de 2016. Ademais, un dos vehículos foi matriculado por Porsche Ibérica en febreiro de 2014 para transferir a titularidade administrativa á empresa que llo transfire á mercantil, por iso non é rexeitábel que xa entón houbera algún contacto en relación coa elección do coches ou das súas características. Esa dúbida, neste proceso penal, debe levarnos a computar esa transferencia.

Quinto.- Partindo das análises anteriores resulta que dende xuño de 2016 non se acredita máis que unha transferencia illada en abril de 2017 de 2.000 euros. E queda acreditado que o acusado non restituíu a posesión de ningún dos tres vehículos.

A acusación particular e o Ministerio Fiscal consideran que a non restitución sería constitutiva de delito. Fronte a iso, o acusado manifestou que a súa pretensión non foi facerse cos vehículos. Sinalou que nese momento el valorou que a mercantil non lle daba explicacións razoábeis das cantidades que pagara xa e das que restarían por pagar. Di que por ese motivo reclamou que ambas partes se reuniran para aclarar que cantidades eran debidas e, mentres iso non se producía, paralizou os pagos derivados das relacións entre as partes.

Certo é que en xuízo, de forma confusa, afirmou, ademais, que a operación en realidade supuña unha forma de préstamo por parte do acusado á empresa BS. Esta versión dos feitos non quedou en absoluto acreditada como xa adiantamos ao analizar o texto do documento asinado polas partes. Pola contra, aparece como moi pouco razoábel. A defensa pretendeu que en realidade as transferencias eran préstamos que xeraban un crédito a favor do acusado que debía ser saldado no momento da venta dos coches. Mentres esa venta non se producía os coches serían, segundo iso, usados polo acusado. O propio acusado buscaría posíbeis compradores. Tal cousa carece de sentido pois a mercantil, de ser iso certo, adquiriría uns coches que usaría o acusado facéndolles perder, polo simple uso, valor económico. Despois de desfrutar deles o acusado, de chegarse vender só cabe esperar que fose por menos contía que a de adquisición. Así pois a mercantil sempre perdería diñeiro. Ademais non explica iso nin o contido do documento asinado (a interpretación da expresión reembolso xa a analizamos antes), nin os pagos periódicos que realizaba. En resumo, non hai proba de que esas fosen as relacións entre as partes.

Pero, rexeitada esa interpretación, non por iso podemos ter por acreditada a pretendida polas acusacións. A pretensión de condena sostida polas acusacións obriga a ter por probado o título polo que se transmitía a posesión, a obriga que derivaba dese título e que a desatención desa obriga derivou dun acto de apropiación polo acusado dos vehículos. Como indicamos nos anteriores razoamentos, non acreditou con suficiente claridade a acusación particular que título unía ás partes e que obrigas concretas derivaban del. En todo caso, cabería argumentar, dado que o propio acusado nega ser propietario dos vehículos e o tempo pasado, fose cal fose o título procedería a devolución. Pero, aínda dando certa razón a ese argumento, atopamos dúas hipóteses diferentes sobre a non devolución. Unha é a pretendida pola acusación cando afirma que o acusado fixo propios os vehículos coa intención de integralos no seu patrimonio, Outra é a manifestada en xuízo polo acusado cando afirma que retivo os vehículos ante a ausencia de explicacións pola outra parte sobre as contías que, dixo, el ía pagando. Esta última versión non aparece como irrazoábel. Son varios os factores que nos permiten esa conclusión. Segundo explicamos antes, aparecen acreditadas múltiples transferencias a favor da mercantil sen aclarar o concepto de cada unha. Tampouco neste xuízo a mercantil BS explicou esas distintas transferencias e incluso o seu representante pretendeu aducir que nada tiña que explicar dos títulos polos que el adquiriu os coches. As sumas das contías que se acreditou que se transferiron e as que se recoñece no documento contractual como ingresadas dan unha contía transferida en xuño de 2016 superior á que derivaría das obrigas asumidas. Sorprende que sexan suspendidos os pagos en xuño de 2016, en novembro de 2018 a mercantil BS ampliou o contrato de arrendamento financeiro que afectaba ao Land Rover, e non consta remitido burofax ata febreiro de 2019 e maio dese mesmo 2019, mes no que xa é presentada a denuncia que deu lugar ao inicio deste procedemento. Esa secuencia parece referir relacións máis complexas que as propias do arrendamento que defendeu a acusación particular que se daban. Cabe pois admitir que o sucedido fose un acto de retención dos bens móbeis por unha das partes sen que tivese pretensión de facer propios eses bens. A partir de aí caberá predicar as responsabilidades civís que procedan tanto polo suposto incumprimento contractual como pola posesión destes anos e, incluso, a perda de valor que se producise, pero non suporía a comisión de delito.

A debilidade probatoria e argumentativa das teses das acusacións non permiten ter por probadas teses da defensa que tampouco o foron. Agora ben, obrigan a un relato de feitos probados do que non cabe derivar a presenza dos elementos típicos que xustificarían unha condena e por iso obrigan a decidir a absolución do acusado con declaración de oficio das custas causadas.

Tras seren vistas as disposicións legais citadas e demais de xeral aplicación do Código penal e da Lei de axuizamento criminal,