Sentencia Penal Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 786/2013 de 24 de Septiembre de 2013

Encabezamiento

Resumen:

El apelante acudió a una oficina bancaria provisto de la cartilla perteneciente a otro con quien había convivido y que se encontraba en un centro penitenciario, documento que había cogido del domicilio compartido en donde el preso había dejado varias de sus pertenencias; exhibió la cartilla, retiró 400 euros y firmó el reintegro del efectivo tratando de imitar la firma del titular. Condenado por delito de falsedad en documento mercantil, la prueba pericial del grupo de Policía Científica acredita que la firma dubitada del impreso bancario fue realizada por la misma persona que el cuerpo de escritura analizado, es decir, por el acusado. Además, tenia acceso a los bienes que el titular de la cartilla bancaria dejó en la vivienda al ingresar en el centro penitenciario, siendo imposible que éste realizara la operación de retirada de fondos. No cabe apreciar la atenuante de dilaciones indebidas pues el procedimiento comenzó en mayo de 2010 y la sentencia de instancia es de junio de 2013, debiéndose la demora intermedia a la práctica de la caligráfica determinada por la negativa del imputado a reconocer la firma.

Idioma:

Gallego





AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

SENTENCIA: 00235/2013

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA

Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Telf: 986.80.51.19

Fax: 986.80.51.14

Modelo: 213100

N.I.G.: 36038 43 2 2010 0006757

ROLLO: APELACION PROCTO. ABREVIADO 0000786 /2013-M

Juzgado procedencia: XDO. DO PENAL N.3 de PONTEVEDRA

Procedimiento de origen: PROCEDIMIENTO ABREVIADO 0000181 /2013

RECURRENTE: Bernardino

Procurador/a: SONIA AGRA PIÑEIRO

Letrado/a: PABLO ESPINOSA DE SOTO

RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL

Procurador/a:

Letrado/a:

RP Nº 103/13-M

SENTENZA NÚM. 235

==========================================================

MAXISTRADOS/AS:

Ilmo. Sr. don José Juan Barreiro Prado, presidente

Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea

Ilmo. Sr. don Luis Carlos Rey Sanfiz

==========================================================

Pontevedra, vinte a catro de setembro de dous mil trece.

Visto, pola Sección Segunda desta Audiencia Provincial, na causa instruída co número 786/13, o recurso de apelación interposto pola procuradora dona Sonia Agra Piñeiro, en representación de don Bernardino , contra a sentenza ditada do 21 de xuño de 2013 polo Xulgado do Penal núm. 3 de Pontevedra. Constituíronse como partes o mencionado recorrente e o Ministerio Fiscal, na representación que lle é propia, e actuou como relator o maxistrado don José Juan Barreiro Prado.

Antecedentes

Primeiro.- No acto do xuízo oral de referencia ditouse unha sentenza con data do 21 de xuño de 2013, cuxa parte dispositiva é do teor literal seguinte: 'Que debo CONDENAR Y CONDENO como autor penalmente responsable de un delito de FALSEDAD EN DOCUMENTO MERCANTIL, ya definido, al acusado, Bernardino , en quien concurre la agravante de reincidencia, a la pena de un año y nueve meses de prisión con la accesoria de inhabilitación especial para el ejercicio del derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de la condena, y nueve meses multa con una cuota diaria de cinco euros, con la responsabilidad personal subsidiaria de un día de privación de libertad por cada dos cuotas diarias no satisfechas así como al pago de las costas procesales.

Y debo ABSOLVER Y ABSUELVO al mismo de la falta de estafa de la que se acusaba.' E, como feitos probados , recóllense expresamente os da sentenza contra a que se apela: 'Probado y así se declara que el acusado, Bernardino , mayor de edad -ejecutoriamente condenado por sentencia firme de fecha 14-10-2008 como autor de un delito de falsificación en documento público a la pena de un año de prisión y por un delito de estafa-, en la mañana del día diez de mayo de dos mil diez, acudió a la oficina del Banco Caixa General sita en la calle Michelena nº 17 de Pontevedra, provisto de la cartilla perteneciente a Marino , -con el que había convivido y que se encontraba en el centro penitenciario de A Lama, dejando varias de sus pertinencias en el domicilio que ambos habían compartido-. Y exhibiendo la misma, con el propósito de beneficiarse económicamente, retiró 400 euros firmando el reintegro de efectivo tratando de imitar la firma de Marino .' Segundo.- Contra a devandita sentenza, a representación procesual do recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.

Terceiro.- Logo de trasladarlle o escrito de formalización do recurso ao Ministerio Fiscal e ás outras partes, presentouse un escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación.

Cuarto.- O xulgado do penal referido anteriormente remitiu a este Tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados e, tras seren recibidos, pasaron ao Maxistrado relator para súa resolución.

FEITOS PROBADOS Aceptamos e damos por reproducidos os feitos que se declaran probados na sentenza obxecto de recurso.

Fundamentos

Primeiro .- O acusado Bernardino foi condenado na instancia como autor responsable dun delito de falsidade en documento público, previsto e penado nos artigos 390.1.3 º e 392.1 do Código penal . Recorre agora en apelación perante esta alzada na procura da súa absolución e, subsidiariamente, para que se aplique a atenuante de dilacións indebidas coa conseguinte rebaixa da pena de prisión. A fiscala oponse a que acollamos a impugnación así deducida.

Segundo .- Ao abeiro do artigo 790.2 da Lei de axuizamento criminal , o apelante alega o erro na apreciación das probas, coa finalidade xa mencionada de resultar absolto nesta instancia. Segundo el, incorreuse no referido erro á hora de avaliar a proba pericial, no relativo ao acceso ás pertenzas do propietario da cartilla bancaria, á falla de credibilidade deste último, e na avaliación do testemuño do empregado da sucursal bancaria. Porén, nada hai máis lonxe da realidade. Unha cousa é que a parte loxicamente non comparta unha resolución xudicial que non lle resulta favorable e outra ben distinta é equiparar esa discrepancia á necesaria existencia dun erro na sentenza contra a que se apela. Por ningures se albisca que a maxistrada xuíza a quo errase na súa valoración en conciencia ( artigo 741 da Lei de axuizamento criminal ) do material probatorio perante ela practicado coa súa insubstituíble inmediación.

Primeiro obtívose un corpo de escritura do acusado, coa asistencia do seu letrado, para unha posterior proba pericial de cotexo de letras. Foi practicada esta polo Servizo de Documentoscopia, do grupo de criminalística, da Policía Científica da Coruña. E o seu autor -o inspector con número de carné profesional NUM000 - foi citado e asistiu ao acto da vista oral realizado na instancia. A conclusión do devandito informe e a declaración no xuízo do seu autor non podía ser máis nidia e contundente: a sinatura dubitada que constaba no impreso de reintegro de efectivo foi realizada polo mesmo autor do corpo de escritura, isto é, o acusado e agora apelante Bernardino . Deste xeito, non errou a maxistrada xuíza a quo ao asumir esta incontestable conclusión pericial.

Alegar agora que o perito só empregou parte do corpo de escritura realizado polo acusado, e non outros fragmentos do documento, é poñerlle tachas serodias ao contido dun informe pericial á disposición da defensa do acusado antes, loxicamente, da cualificación do Ministerio Fiscal. Polo tanto, tivo tempo máis que sobrado como para contrarrestalo de calquera xeito sen permanecer á espreita do pronunciamento xudicial para, unha vez efectuado este, tratar de impugnar o citado informe.

O relativo a que eran moitas as persoas que tiñan acceso ás pertenzas do titular da cartilla bancaria - Marino -, e que, entón, calquera delas puido cometer a falsidade que se xulgou, non deixa de operar en contra do propio acusado Bernardino . Se tantas foron as persoas, e as pertenzas do titular da cartilla bancaria quedaron no domicilio que ambos compartían cando aquel tivo que ingresar no centro penitenciario, xa hai que ser ben desafortunado para que a sinatura dubitada que se estampou no impreso de reintegro efectivo sexa xusto a do acusado-apelante e a de ninguén máis.

Fallo

Na mesma liña apunta o feito de que o empregado da sucursal bancaria - Agapito - non fose quen de asegurar que foi o acusado o autor dos feitos. Precisamente, se de nada coñecía o acusado e a sinatura que quedou estampada no impreso de reintegro efectivo é a súa, refórzase así todo o relativo á indubidable autoría do agora apelante.

Terceiro .- Lembra a recente STS do 22 de xullo de 2013 (ROJ: STS 4300/2013 ) o seguinte: La atenuación por dilaciones indebidas, de creación jurisprudencial y acogida por el legislador en la reforma del Código penal operada por la LO 5/2010, se fundamenta, como hemos declarado con reiteración, por todas las STS 502/2009, de 14 de mayo , y siguiendo el criterio interpretativo de TEDH en torno al art. 6 del Convenio para la Protección de los Derechos Humanos y de las Libertades Fundamentales, en el derecho de toda persona a que 'derecho a que la causa sea oída dentro de un plazo razonable'. Señalamos unos factores que han de tenerse en cuenta para la declaración de concurrencia: la complejidad del proceso, los márgenes ordinarios de duración de los procesos de la misma naturaleza en igual período temporal, el interés que arriesga quién invoca la dilación indebida, su conducta procesal, y la de los órganos jurisdiccionales en relación con los medios disponibles.

Un procedemento que comeza a finais do mes de maio de 2010, no que se pronuncia sentenza na primeira instancia aos tres anos (o 21 de xuño de 2013), no que non se aprecian paralizacións excesivas e no que se tivo que agardar pola práctica dun informe pericial que resultaba fundamental, dende logo que non autorizaba a aplicación das dilacións indebidas como circunstancia modificadora da responsabilidade criminal.

Compartimos así o criterio xudicial da instancia e o informado pola fiscala, quen se opón ao recurso de apelación, que, por todo o dito, rexeitamos.

Cuarto .- As custas da presente alzada impoñémosllas á parte apelante por mor do rexeitamento do seu recurso.

Tras seren vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación, DECIDIMOS Que debemos desestimar o recurso de apelación interposto pola representación procesual de Bernardino contra a sentenza ditada con data do 21 de xuño de 2013 no procedemento abreviado núm. 181/13, polo Xulgado do Penal núm. 3 de Pontevedra, e confirmar esta sentenza, con imposición das custas de esta alzada ao apelante.

Esta resolución e firme, e contra a mesma non cabe recurso algún. Ao notificar esta sentenza, déaselle cumprimento ao previsto no artigo 248.4º da Lei orgánica do poder xudicial .

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos, mediante esta sentenza, da que se levará certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.

PUBLICACIÓN.- A anterior sentenza foi lida e publicada polo/a maxistrado/a don/a José Juan Barreiro Prado durante a audiencia pública. Dou fe.