Sentencia Penal 492/2024 ...e del 2024

Última revisión
07/04/2025

Sentencia Penal 492/2024 Audiencia Provincial Penal de A Coruña nº 2, Rec. 1291/2024 de 19 de diciembre del 2024

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico


Relacionados:

Tiempo de lectura: 35 min

Orden: Penal

Fecha: 19 de Diciembre de 2024

Tribunal: Audiencia Provincial Penal nº 2

Ponente: XERMAN VARELA CASTEJON

Nº de sentencia: 492/2024

Núm. Cendoj: 15030370022024100502

Núm. Ecli: ES:APC:2024:3372

Núm. Roj: SAP C 3372:2024

Resumen:
ESTAFA (TODOS LOS SUPUESTOS

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

A CORUÑA

SENTENCIA: 00492/2024

-C/. DE LAS CIGARRERAS Nº 1 - EDIFICIO ANTIGUA FABRICA DE TABACOS. 1ª PLANTA

Teléfono: 981 18 20 74 /75/36

Correo electrónico: seccion2.ap.coruna@xustiza.gal TFNO. 881 881 899 /895/ 896/ 898

Equipo/usuario: MV

Modelo: 213100 SENTENCIA MODELO RP

N.I.G.: 15036 43 2 2021 0003625

RP APELACION PROCTO. ABREVIADO 0001291 /2024

Juzgado procedencia: XDO. DO PENAL N.1 de FERROL

Procedimiento de origen: PROCEDIMIENTO ABREVIADO 0000159 /2023

Delito: ESTAFA (TODOS LOS SUPUESTOS)

Recurrente: Pablo

Procurador/a: D/Dª MARTA ISABEL PEREIRA DE VICENTE

Abogado/a: D/Dª ELENA MARIA LOPEZ BLANCO

Recurrido: MINISTERIO FISCAL, Octavio

Procurador/a: D/Dª , FRANCISCO ALEJANDRO LENCE DOPICO

Abogado/a: D/Dª , ALFONSO SALCEDA GOMEZ

SENTENZA

============================================================

MAXISTRADO/AS:

Ilmo. Sr. Presidente Salvador Pedro Sanz Crego

Ilmo. Sr. Xermán Varela Castejón

Ilmo. Sr. José Alberto Nodar García

============================================================

A Coruña, 19 de decembro de 2024

Foi visto pola Sección 2ª desta Audiencia Provincial, na causa instruída co número de rolo 1291/2024 por esta Audiencia Provincial, o recurso de apelación interposto pola procuradora Marta Isabel Pereira de Vicente en nome e representación de Pablo, asistido pola letrada Elena María López Blanco, contra a sentenza ditada o 18 de xullo de 2024 no Procedemento Abreviado 159/2023 do Xulgado do Penal nº 1 de Ferrol. Constituíronse como partes o mencionado recorrente, o procurador Francisco Alejandro Lence Dopico en nome e representación da acusación particular exercida por Octavio asistido polo letrado Alfonso Salceda Gómez e o Ministerio Fiscal na representación que lle é propia; e actuou como relator o maxistrado Xermán Varela Castejón.

Antecedentes

Primeiro.-Tras o acto do xuízo oral, no procedemento de referencia ditouse unha sentenza con data do 18 de xullo de 2024, cuxa parte dispositiva é do teor literal seguinte:

" Que debo condenar y condeno al acusado, Pablo con DNI NUM000, como autor penalmente responsable de un delito de estafa, previsto y penado en el Art. 248.1 y 249 CP , en la redacción anterior a la reforma efectuada por LO 14/2022 de 22 de diciembre, sin concurrencia de circunstancias modificativas de la responsabilidad criminal, a la pena de 11 meses de prisión con la accesoria de inhabilitación para el ejercicio del derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de la condena y que en concepto de responsabilidad civil, indemnice a Octavio en la suma de 1.005 euros, incrementada en los intereses del Art. 1108 CC y los del Art. 576 LEC , con imposición de las costas (incluidas las de la acusación particular) al condenado."

E como feitos probados recóllense expresamente os da sentenza contra a que se apela:

" ÚNICO. -Probado y así se declara que el acusado Pablo con DNI NUM000 y con antecedentes penales no computables en las presentes actuaciones, en fecha indeterminada, facilitó el número de teléfono NUM001, como contacto para el anuncio de una venta publicado en la revista Auto Foto de una furgoneta marca Iveco modelo S35C13 por un precio de 2.500 euros.

El señor Octavio el 9 de septiembre de 2021 contacto telefónicamente por medio del número de teléfono móvil facilitado, con el acusado por el anuncio publicado. El acusado con ánimo de obtener un beneficio económico, sin tener la intención de cumplir con sus obligaciones contractuales de entrega del vehículo, con el ardid, en conversación telefónica mantenida con Octavio, de asegurarle que en diez días tendría la furgoneta en su poder en Galicia, consiguió que el señor Octavio le efectuara una transferencia de 1.000 euros a la cuenta de su titularidad en la entidad bancaria Caixabank nº NUM002, finalizando las conversaciones a partir de ese momento, sin que le haya enviado o remitido posteriormente la furgoneta por la que había efectuado la transferencia, ni reintegrado la cantidad en su día entregada por Don Octavio como parte del precio del vehículo adquirido, no obstante los requerimientos realizados telefónicamente por éste al acusado conminándole a la entrega de la furgoneta o en su defecto, a la devolución del importe transferido al haber transcurrido el plazo pactado inicialmente para la puesta a disposición efectiva de la furgoneta.

El señor Octavio reclama el importe de los 1.000 euros entregados mediante transferencia al acusado, como parte del precio de la furgoneta y los 5 euros de comisión bancaria también abonados por aquél."

Segundo.-Contra a devandita sentenza, o letrado do recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.

Terceiro.-Logo de trasladarlle o escrito de formalización do recurso ao Ministerio Fiscal, presentouse un escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación, coincidindo nesa manifestación a acusación particular.

Cuarto.-O xulgado referido anteriormente remitiu a este tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados e, tras seren recibidos, sinalouse unha data para a deliberación. Tras a deliberación da Sala, procédese polo maxistrado relator ao ditado desta sentenza.

Hechos

Non aceptamos os feitos probados que pasan a ser os seguintes, mantendo o idioma da sentenza de instancia:

ÚNICO.- Pablo con DNI NUM000 en fecha indeterminada, facilitó el número de teléfono NUM001, como contacto para el anuncio de una venta publicado en la revista Auto Foto de una furgoneta marca Iveco modelo S35C13 por un precio de 2.500 euros.

;

El señor Octavio el 9 de septiembre de 2021 contacto telefónicamente por medio del número de teléfono móvil facilitado, con el acusado por el anuncio publicado.

;

El acusado mantuvo comunicación telefónica con Octavio, al que aseguró que en diez días tendría la furgoneta en su poder en Galicia, pactando que el señor Octavio realizase una transferencia de 1.000 euros a la cuenta de titularidad del vendedor en la entidad bancaria Caixabank nº NUM002.

;

Posteriorm ente el acusado no envió la furgoneta por la que se había efectuado la transferencia, ni reintegró la cantidad en su día entregada por Don Octavio como parte del precio del vehículo adquirido.

Fundamentos

Primeiro.-O recurso de apelación discute a valoración probatoria apelando á hipótese defendida pola defensa que consistiría en que, producido o acordo de venda, o comprador ingresou mil euros como sinal, pero pasados uns días desistiu do contrato e o vendedor, o acusado, entendeu que o diñeiro entregado constituía un sinal que o comprador perdía precisamente no caso de desistir do contrato. Discutiu, ademais, a aplicación de circunstancias modificativas da responsabilidade penal e a condena en custas.

A sentenza funda a súa decisión nas declaracións do comprador que interpuxo a denuncia e na do axente policial que instruíu o atestado. Respecto do manifestado por aquel reproduce que afirmou que chegaron ao acordo, que o acusado como vendedor comprometeu remitir o vehículo en 10 días e que el fixo o ingreso por iso e a conta do prezo sen desistir en ningún caso do contrato. Respecto do manifestado polo axente policial destaca o que di que lle manifestou o acusado cando o axente, tras recibir a denuncia e como sospeitoso dun delito de estafa, interrogouno. Do acusado refire que manifestou o indicado, é dicir recoñece toda a operación nos mesmos termos que a outra parte pero asevera que no se concretó la entrega del vehículo porque el comprador se echó para atrás y que no le reintegró el dinero porque le había amenazado y se trataba de una paga y señal, por lo que al desistir de la operación, entendía que no procedía reintegrarle los 1000 euros inicialmente entregados.Tras reproducir o manifestado, a sentenza pasa a valorar as probas e rexeita a versión da defensa apelando a con base en la documental obrante en autos (atestado policial), declaración del agente instructor de las diligencias y primariamente de la declaración taxativa e indubitada del perjudicado, al señalar éste con todo lujo de detalles, las circunstancias del engaño y ardid telefónico, para la consecución de la transferencia monetaria, sin que en ningún momento estuviese en su voluntad desistir del contrato sino adquirirla propiedad definitiva del bien, que finalmente no se pudo concretar porque el acusado nunca le entregó el vehículo en Galicia ni le reintegró la suma abonada como parte del precio.Posteriormente manifesta que a defensa non acreditou de forma ningunha que a outra parte desistira do contrato.

O recurso da defensa defende que ningunha das dúas declaracións, de comprador e vendedor, entran en contradicións e ambas manteñen o manifestado no seu día. Apela a que o contexto era un simple contacto telefónico, en el que se produce una relación de confianza en este primer contacto, no se firma ningún documento estableciendo condiciones, plazos para la entrega, que ocurre en caso de desistimiento o de que en la parte compradora no exista interés en la transacción, nos movemos en un terreno un tanto confuso en cuanto a inferir cual fue la verdadera intención de ambas partes.Advirte que o recorrente amosou a súa vontade de devolver o diñeiro, pero non por recoñecer ter cometido ilícito ningún, senón por entender que dada a idade do comprador non quería causarlle prexuízo aínda crendo que si tiña dereito a esa retención. Apela a indicios que entende acreditan ou apoian que o recorrente actuou pensando que tiña dereito a esa retención do pagado: mi representado contacta a través del que es su teléfono habitual, no cambia de teléfono, se encuentra localizable cuando contacta con él el único policía que depone en el acto del juicio oral practicando la correspondiente diligencia para conocer su versión de los hechos y de la que queda constancia y no se produce un desplazamiento patrimonial que implique la entrega de la totalidad de la cantidad en la que está a la venta la indicada furgoneta sino que la operación se hace en dos pasos, pago de una señal y entrega de la cantidad restante cuando la furgoneta se encuentre en poder del denunciante.Igualmente destaca que ambas partes asumiron unha contratación verbal na que non quedou documento ningún dos termos do pactado. Aí apela a un suposto erro de prohibición aducindo que aún considerándose típica la conducta, cuando menos podemos considerar que concurre un error de prohibición sobre los elementos constitutivos del tipo penal, al actuar con un claro convencimiento, según se desprende de su declaración en el plenario, de que es un pago en concepto de señal y, que en los casos de desistimiento, no procede la devolución.Subsidiariamente o recurso apela á aplicación de las circunstancias modificativas de arrebato u obcecación y de alteración psíquica.Manifesta que conta cuns informes que non foron admitidos na instancia e di que proporá en segunda instancia se ben non chega a propolos. En todo caso, refire informes de 2024 e ante a argumentación da sentenza que advirte que os feitos son de 2021 e o tratamento referido polo acusado en xuízo é moi posterior, manifesta que cabería que existisen manifestacións previas á constatación da enfermidade. Por último discute o referido á condena en custas.

O Ministerio Fiscal impugnou o recurso manifestando que o denunciante dera sempre a mesma versión e o acusado, que recoñece todos os datos obxectivos, aduciu que o outro desistira sen achegar proba ningunha en tal sentido, sendo que o axente policial declarou que falou en datas próximas aos feitos con ambos sen que se referira ninguén a esa vontade de desistir.

A acusación particular defendeu tamén a decisión da sentenza. Defendía que a sentenza valorara correctamente as probas practicadas e que a función da segunda instancia é só verificar que existiron probas dabondo. Negaba que existise proba ningunha de que no momento dos feitos o acusado padecese un trastorno psíquico latente como o alegado e defende tamén a condena en custas realizada.

Segundo.-En primeiro lugar debemos advertir que o alcance da revisión de sentenzas de condena non compartimos, cos máximos respectos a outras posíbeis lecturas, que quede limitada no estreito marxe proposto polo Ministerio Fiscal.

Certamente o Tribunal Supremo xa viña advertindo do alcance que debía ter a revisión das sentenzas de condena en apelación, pero é que recentemente o Tribunal Constitucional, en interpretación vinculante ex art. 5 LOPX, estabeleceu que o alcance debía ser bastante máis amplo que o entendido pola xurisprudencia mencionada polo Ministerio Fiscal e no mesmo sentido que aquelas resolucións do Tribunal Supremo.

Así, a sentenza do Tribunal Constitucional 80/2024 advertía:

En efecto, la STS 136/2022, de 17 de febrero ( Roj: STS 680/2022 - ECLI:ES:TS:2022:680 ) considera que desde la reforma procesal del año 2015, que ha generalizado la segunda instancia penal, se ha hecho necesario, para dotar de coherencia sistemática y funcional al sistema de recursos en el proceso penal, delimitar los respectivos contornos devolutivos del recurso de apelación y, por su influjo, del recurso de casación, señalando que el contenido devolutivo del recurso de apelación varía esencialmente en atención al tipo de sentencia, absolutoria o condenatoria, contra la que se interpone, "[h]asta el punto de poder afirmarse, sin riesgo a equívoco, que coexisten dos submodelos de apelación con más diferencias que elementos comunes".

;

Si lo que se recurre en apelación es una sentencia absolutoria el control "se desplaza del juicio de adecuación de la valoración probatoria al juicio de validez del razonamientoprobatorio empleado por el tribunal de instancia. Lo que se traduce en un notable estrechamientodel espacio de intervención del tribunal de segunda instancia. Este solo puede declarar la nulidad de la sentencia por falta de validez de las razones probatorias ofrecidas por el tribunal de instancia en dos supuestos: uno, si no se ha valorado de manera completa toda la información probatoria significativa producida en el plenario, privando, por ello, de la consistencia interna exigible a la decisión adoptada. Y, el otro, cuando los estándares utilizados para la valoración de la información probatoria sean irracionales". De ahí que el control de racionalidad de las decisiones absolutorias por parte de los tribunales superiores deba hacerse "no desde posiciones subrogadas, de sustitución de un discurso racional por otro que se estima más convincente o más adecuado, sino mediante la aplicación de un estándar autorrestrictivo o de racionalidad sustancial mínima".

Continuando a análise respecto da revisión en apelación de sentenzas de condena advertindo:

El recurso de apelación contra una sentencia condenatoria, por el contrario, aparece exento de restricciones normativas,gozando de un efecto devolutivo plenoque la propia jurisprudencia de la Sala Segunda del Tribunal Supremo, en concordancia con la doctrina de este tribunal, ha reconocido.

....

En cambio, cuando la apelación se interpone contra una sentencia de condena, el tribunal ad quem dispone de plenas facultades revisorasporque en ese caso "[e]l efecto devolutivo transfiere también la potestad de revisar no solo el razonamiento probatoriosobre el que el tribunal de instancia funda la declaración de condena, como sostiene el apelante, sino también la de valorar todas las informaciones probatorias resultantes del juicio plenario celebrado en la instancia, determinando su suficiencia, o no, para enervar la presunción de inocencia". La apelación plenamente devolutiva "es garantía no solo del derecho al recurso sino también de la protección eficaz de la presunción de inocencia de la persona condenada. Esta tiene derecho a que un tribunal superior revise las bases fácticas y normativas de la condena sufrida en la instancia" (FFJJ 4 a 6). Estos criterios se reiteran en las SSTS 570/2022, de 8 de junio , y 514/2023, de 28 de junio .

;

Esta distinción obedece al diferente estatuto constitucional que tienen en el proceso penal acusación y acusado.

....

Este tribunal no ha vedado al tribunal de segunda instancia que valore la prueba cuando es llamado a revisar sentencias condenatorias, pues ello conlleva que el juzgador ad quem asuma la plena jurisdicción sobre el caso, en idéntica situación que el juez a quo,no solo por lo que respecta a la subsunción de los hechos en la norma, sino también para la determinación de tales hechos a través de la valoración de la prueba, pudiendo revisar y corregir la ponderación llevada a cabo por el juez a quo. El hecho de que el tribunal ad quem deba respetar las garantías constitucionales establecidas en el art. 24.2 CE no puede argüirse para coartar el derecho a la revisión del fallo condenatorio y la pena por un tribunal superior, pues negarse a ello "como ocurrió sobre la base de una errónea apreciación de la doctrina de nuestra STC 167/2002 ", no solo representa un déficit de motivación e incongruencia con las pretensiones deducidas en el recurso, sino además, como consecuencia, la vulneración del derecho a un proceso con todas las garantías ( art. 24.2 CE ) por privarse al recurrente de su derecho a la revisión de la sentencia condenatoria ( STC 184/2013, de 4 de noviembre , FJ 7).

....

En definitiva, el principio de inmediaciónasegura que el tribunal de enjuiciamiento pronuncie su decisión tras haber mantenido un contacto directo con el material probatorio, exigencia inherente al juicio justo ( art. 24.2 CE ) que no garantiza, sin embargo, la corrección y razonabilidad del juicio fáctico que realice, ni mucho menos el acierto epistémico y la inamovilidad del resultado que alcance.Resulta además incongruente, en términos constitucionales, que se atribuya al principio de inmediación, que es una garantía instrumental del derecho de defensa del acusado y, por ende, de su derecho a la presunción de inocencia, un efecto limitador del doble examen de la causa, contenido indisponible del derecho fundamental a un proceso con todas las garantías reconocido a todo condenado en el art. 24.2 CE , en conexión con el art. 14.5 PIDCP , y de la propia jurisdicción del tribunal ad quem ( art. 117.3 CE ) llamado a realizarlo en el seno de un recurso de apelación caracterizado en la ley por su pleno efecto devolutivo.

Debemos lembrar que o artigo 5 da LOPX estabelece que os Xulgados e Tribunais interpretarán y aplicarán las leyes y los reglamentos según los preceptos y principios constitucionales, conforme a la interpretación de los mismos que resulte de las resoluciones dictadas por el Tribunal Constitucional en todo tipo de procesos.Non se trata, pois, xa dunha opción interpretativa.

Terceiro.-Debemos en primeiro lugar centrar os termos do debate sobre os feitos relevantes.

Existe acordo en todos os partícipes na transacción en que o recorrente puxo un anuncio ofertando un vehículo e pondo o seu teléfono persoal como contacto. O denunciante contactou con el e mantiveron diversas conversas nas que chegaron ao acordo, verbal, de venda por un prezo de 2.500 euros, dos que 1.000 euros debían ser ingresados antes da remisión do vehículo ao comprador. O comprador ingresou ese diñeiro na conta persoal do recorrente que este lle deu. Despois diso o vehículo non foi entregado.

A partir do anterior existen dúas hipóteses discutidas. Na da acusación, asumida na sentenza, o recorrente non tiña intención de realizar venda ningunha xa no momento no que aparenta que si só coa intención de obter a entrega dos 1000 euros. Na da defensa si existía esa vontade inicial, pero, despois do ingreso, o comprador comunicou verbalmente que decidira non continuar coa operación e o vendedor decidiu reter o diñeiro xa recibido.

En caso de ser certa a segunda versión resultaría indiferente a efectos de determinar a presenza dun delito de estafa se esa decisión de retención do recibido fundábase nun suposto dereito de retención do sinal entregado ou se asistía ou non efectivamente tal dereito ao vendedor. Así é debido a que o delito de estafa require que exista un engano previo á disposición patrimonial e causante dela en canto causante do erro que a determina. Desa forma, se a vontade inicial si era a de realizar a venda e, con esa vontade, era recibido o diñeiro non existiría un delito de estafa. Iso non variaría por que despois, ante a decisión da outra parte de desistir do contrato, non se devolvese o diñeiro xa que, nese caso, non sería o engano o causante da disposición que xa se tería producido antes. Só quedaría nese caso discutir se nacía ou non a obriga de devolver o recibido, pero non constituiría ningún delito non cumprir con esa obriga de considerala presente.

Se a vontade inicial era non cumprir aquilo ao que se comprometía e ese compromiso era un engano para conseguir a disposición, estaríamos ante un delito de estafa sexa cal sexa a regulación do dereito de retención do sinal recibido polo vendedor antes da entrega. Se a vontade inicial era cumprir o contrato e foi posteriormente, unha vez xa producida a disposición polo comprador, cando se decide non reintegrar ese diñeiro xa recibido, non estaríamos ante un delito de estafa sexa cal sexa a regulación do dereito de retención do sinal recibido polo vendedor antes da entrega. As dúbidas sobre ese dereito de retención, pois, non afectan á tipicidade e os erros nesa materia tampouco afectan á tipicidade co que non se comprende o espazo dado pola defensa, e pola sentenza, ao erro de prohibición que queda alleo ao relevante neste caso. O erro de prohibición refírese a un suposto no que o suxeito é consciente do feito cometido, pero non do seu carácter antixurídico.

O que debe ser acreditado é, pois, a vontade inicial de non cumprir, é dicir o elemento típico do engano que, neste caso, consistiría en despregar unha acción (exposición do anuncio e mantemento das conversas para chegar ao acordo) dirixida a xerar o erro na outra parte de que se ten intención de vender o produto.

A sentenza afirma que da ese feito por acreditado con fundamento no manifestado polo denunciante, a documental e o manifestado polo axente instrutor do atestado.

Debemos aclarar que o Atestado non é proba documental, o recolle declaracións e actuacións policiais que non constitúen proba pois só ten valor de denuncia. Poderá incorporar documentos, pero eses documentos deberán ser achegados na proposta de proba das partes. Noutras palabras o Atestado non é medio de proba, senón que o que el afirma é obxecto de proba. De feito no presente caso ningún documento acredita o realmente discutido: se existía unha vontade inicial de non cumprir ou se se produciu un desestimento polo comprador posterior ao acto de disposición.

Os documentos presentes só acreditan o que non se discute que é que se existiu o anuncio, produciuse o contacto e realizouse a transferencia. Só consta unido un certificado da transferencia inicial de 9 de setembro de 2021 xunto a unhas notas manuscritas polo comprador. Nestas notas aparece anotado unha vez o número do vendedor e outra vez unha conta sobre a anotación devolución.A denuncia foi presentada o 2 de novembro.

Atendendo así á proba practicada non podemos considerar que esta sexa incompatíbel co relatado pola defensa que é que a decisión de non pagar aparecese despois de recibir a transferencia. Ningún resultado probatorio é incompatíbel con esa posibilidade. A sentenza manifesta que non se lle pode dar creto por ter negado de forma constante o comprador que desistira da compra, pero coa mesma persistencia afirmou o vendedor que si se produciu tal cousa. De feito parece que aquela anotación nas notas podería ter relación con iso e tamén o tempo pasado sen interpor a denuncia. Só quedaría un elemento que é apuntado na sentenza como apoio da tese da acusación que é o manifestado polo axente policial sobre que se lle comunicou a el cando chamou ao vendedor e que di que non manifestou nada dese motivo. Primeiro resulta discutíbel que caiba introducir desa forma declaracións de quen xa era nese momento denunciado e que non consta se lle advertise de que nesa condición podía non contestar. Segundo, en todo caso de empregar esa declaración, debemos atender tamén ao que se fixo constar documentalmente sobre ela no momento de producirse a conversa telefónica co denunciado que era que o denunciante non contara toda a verdade, o que deixa aberta a porta a esa posibilidade de desavinzas entre as partes despois de producirse a primeira transferencia.

Ao anterior podemos engadir dúas circunstancias como son, por un lado, que en todo momento o vendedor deu todos os seus datos reais (teléfono, nome e número de conta) sendo que tal cousa non é habitual en quen pretende dende o inicio desatender aquilo ao que se compromete unha vez obtido o pago. Por outro lado, serían esperábeis outras fontes de proba que puidesen aclarar o sucedido como a simple verificación de se o vehículo vendido constaba ou non a nome do vendedor cando comprometeu a venda e se foi despois transferido dalgunha forma. Noutras palabras existen posíbeis informacións que poderían aclarar o sucedido e non foron achegadas pola acusación co que se mantén a dúbida sobre o sucedido.

Como consecuencia do que acabamos de analizar observamos que a proba practicada é compatíbel coa hipótese da acusación, pero non é incompatíbel (non refuta) a da defensa e existen elementos que fan que esta sexa tamén unha opción razoábel de forma tal que non se pode afirmar que a hipótese do delito estea acreditada máis aló de toda dúbida razoábel e, por iso, estamos obrigados a dubidar sobre o seu acaecemento sen que iso exclúa a obriga de reintegrar o diñeiro caso de que non se poida acreditar civilmente o motivo aducido e dar lugar á indemnización que corresponda nun ámbito que xa excede do noso ámbito de decisión.

Tras seren vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,

Fallo

Que debemos acollero recurso de apelación interposto pola procuradora Marta Isabel Pereira de Vicente en nome e representación de Pablo, asistido pola letrada Elena María López Blanco, contra a sentenza ditada o 18 de xullo de 2024 no Procedemento Abreviado 159/2023 do Xulgado do Penal nº 1 de Ferrol, revogándoa e ABSOLVENDOao recorrente con declaración de oficio das custas de primeira e segunda instancia.

Ao notificar esta sentenza, déaselle cumprimento ao previsto no artigo 248.4º da Lei orgánica do poder xudicial.

Notifíqueselles a presente sentenza ás partes facéndolles saber que esta resolución non é firme e que contra ela, de conformidade co art. 851.1.b da Lei de axuizamento criminal, cabe interpor un recurso de casación.

O recurso debe prepararse mediante un escrito autorizado por avogado/a e procurador/a, presentado ante este Tribunal dentro dos cinco díasseguintes á última notificación (artigo 856).

No escrito deberá pedir testemuño da resolución contra a que se dirixe e manifestación da clase/s de recurso/s que pretende utilizar.

Ese recurso de casación só poderá fundarse no motivo de infracción de Lei nos termos previstos no artigo 849 no seu punto 1º:Cuando, dados los hechos que se declaren probados en las resoluciones comprendidas en los dos artículos anteriores, se hubiere infringido un precepto penal de carácter sustantivo u otra norma jurídica del mismo carácter que deba ser observada en la aplicación de la Ley penal.

No escrito de preparación do recurso debe a parte consignar en párrafos separados, con la mayor claridad y concisión, la concurrencia de los requisitos exigidos, identificando el precepto o preceptos sustantivos que se consideran infringidos y explicando de modo sucinto las razones que fundan tal infracción (artigo 855).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos, mediante esta sentenza, da cal se levará certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.

PUBLICACIÓN.-A anterior sentenza foi lida e publicada polo maxistrado Xermán Varela Castejón,durante a audiencia pública. Dou fe.

Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.