Sentencia Penal Nº 105/20...yo de 2017

Última revisión
16/09/2017

Sentencia Penal Nº 105/2017, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 336/2017 de 23 de Mayo de 2017

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico

Relacionados:

Tiempo de lectura: 13 min

Orden: Penal

Fecha: 23 de Mayo de 2017

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON

Nº de sentencia: 105/2017

Núm. Cendoj: 36038370022017100099

Núm. Ecli: ES:APPO:2017:1008

Núm. Roj: SAP PO 1008:2017

Resumen:
CONDUCCIÓN BAJO INFLUENCIAS BEB.ALCOHÓLICAS/DROGAS

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2

PONTEVEDRA

SENTENCIA: 00105/2017

ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5

Teléfono: 986.80.51.19

213100

N.I.G.: 36008 41 2 2014 0004835

APELACION PROCTO. ABREVIADO 0000336 /2017-P-

Delito/falta: CONDUCCIÓN BAJO INFLUENCIAS BEB.ALCOHÓLICAS/DROGAS

Denunciante/querellante: Silvio

Procurador/a: D/Dª FAUSTINO JAVIER MAQUIEIRA GESTEIRA

Abogado/a: D/Dª JOSE CARLOS HERMELO FERNANDEZ

Contra: MINISTERIO FISCAL

Procurador/a: D/Dª

Abogado/a: D/Dª

SENTENZA NÚM. 105/2017

===================================================== ========

MAXISTRADOS/AS:

Ilmo. Sr. don José Juan Barreiro Prado, presidente

Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea

Ilmo. Sr. don Celso Joaquín Montenegro Vieitez

===================================================== ========

Pontevedra a, vinte e tres de maio de dous mil dezasete.

Visto, pola Sección Datos do órgano xudicial desta Audiencia Provincial, o recurso de apelación co número 336/2017, interposto polo procurador don Faustino Javier Maquieira Gesteira, en representación de don Silvio , contra a sentenza ditada polo Xdo. do Penal nº 1 de Pontevedra. Constituíronse como partes o mencionado recorrente e o Ministerio Fiscal, na representación que lle é propia, e actuou como relator o maxistradodon José Juan Ramón Barreiro Prado.

Antecedentes

Primeiro.- No acto do xuízo oral de referencia ditouse unha sentenza con data do 23 de xuño de 2016, cuxa parte dispositiva é do teor literal seguinte:

'QUE DEBO CONDENAR Y CONDENO a D. Silvio , como autor criminalmente responsable de un DELITO CONTRA LA SEGURIDAD VIAL EN SU MODALIDAD DE CONDUCCIÓN BAJO LA INFLUENCIA DE BEBIDAS ALCOHÓLICAS, concurriendo la circunstancia agravante de reincidencia, a las penas de CUATRO MESES Y QUINCE DÍAS DE PRISIÓN, con la accesoria de inhabilitación especial para el ejercicio del derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de la condena, y privación del derecho a conducir vehículos de motor y ciclomotores por tiempo de DOS AÑOS Y SEIS MESES, lo que comporta la pérdida de vigencia del permiso para conducir, condenándolo asimismo al abono de las costas del juicio '.

E, como feitos probados, recóllense expresamente os da sentenza contra a que se apela:

'ÚNICO.- El día 8 de noviembre de 2014 sobre las 8:30 horas, el acusado Silvio , mayor de edad y cndenado por sentencia de fecha 9 de septiembre de 2008, firme el 19 de enero de 2009, como autor de un delito de conducción bajo la influencia de bebidas alcohólicas a la pena de multa de cinco meses de prisión y privación del derecho a conducir vehículo a motor y ciclomotores por tiempo de cuatro año, pena esta última que extinguió el día 1 de julio de 2013, conducía el vehículo Seat Marbella, matrícula DI-....-IG , por le punto kilómetrico 15,300 de la carretera po-313 (Marín-Moaña), y lo hacía bajo los efectos de una previa ingesta de bebidas de contenido etílico.

Sometido por la Guardia Civil a las pruebas de alcoholemia con etilómetro de precisión en un control preventivo dispuesto en el lugar, arrojó un resultado positivo de 0,88 miligramos de alcohol por litro de aire espirado en la primera prueba, y de 0,87 miligraos de alcohol por litro de aire espirado en la segunda '.

Segundo.- Contra a devandita sentenza, a representación procesual do recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.

Terceiro.- Logo de trasladarlle o escrito de formalización do recurso ao Ministerio Fiscal e ás outras partes, presentouse un escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación.

Cuarto.- O xulgado do penal referido anteriormente remitiu a este Tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados e, tras seren recibidos, sinalouse unha data para a súa deliberación, que tivo lugar o día da data.


Aceptamos e damos por reproducidos os feitos que se declaran probados na sentenza obxecto de recurso.


Fundamentos

Primeiro.- O acusado, Silvio , foi condenado na instancia como autor responsable dun delito contra a seguridade viaria, na súa modalidade de condución dun vehículo de motor baixo os efectos do alcol, prevista e penada no artigo 379.2 do Código penal . Acode agora en apelación perante esta alzada na procura da súa absolución. O fiscal oponse a que acollamos a impugnación así formulada.

Segundo.- Ao abeiro do artigo 790.2 da Lei de axuizamento criminal , alega o apelante, Silvio , o erro na apreciación da proba para que nesta alzada acordemos a súa absolución. E faino centrado no argumento de que a estrada pola que circulaba co vehículo de motor que conducía era a EP 1104 (Porta do Cego-Coiro) e non polo punto quilométrico 15,300 da PO 313 (Marín-Moaña) cando foi detido e sometido ás probas de alcolemia pola Garda Civil, cando as competencias na primeira das estradas lle correspondían á Policía Local de Moaña, como así xustificou coa documental que achegou ás actuacións - informe do Concello de Moaña e da xefa provincial de Tráfico de Pontevedra-.

O acusado-apelante e a persoa que testemuñou a pedimento deste, Julio , efectivamente situaron o lugar da realización da proba de mostraxe na estrada EP 1104, que sería da competencia da Policía Local de Moaña. Mais ao longo do atestado da Garda Civil de Tráfico todas as referencias que se fixeron foron ao punto quilométrico 15,300 da estrada PO 313, competencia desta última forza e corpo de seguridade. Os axentes da Garda Civil de Tráfico que declararon no acto da vista oral ratificáronse en que foi na última das nomeadas estradas onde se realizou a proba de alcolemia. A proba de alcolemia co etilómetro de precisión realizouse xa na estrada PO 313, por moito que antes se puidese practicar outra co etilómetro de aproximación na estrada EP 1104 ou na intersección de ambas, como sinalou un dos aludidos axentes. E, en todo caso, resultaría aplicable a doutrina que dende unha sentenza do 14 de xuño de 2012 vimos seguindo e que reproducimos máis amplamente na SAP, Penal, Sección 2ª, do 10 de novembro de 2015 (ROJ: SAP PO 2407/2015- ECLI:ES:APPO:2015:2407), onde reflectimos:

«Pois ben, de entrada debemos dicir, xunto co maxistrado xuíza quo, que non quedou demostrado que os axentes da Garda Civil actuasen nun lugar onde, segundo o apelante, a competencia fose da Policía Local. Por maior abastanza, a referida manida cuestión xa foi resolvida hai tempo pola doutrina e xurisprudencia. O artigo 11 da Lei orgánica 2/1986 , do 13 de marzo, de forzas e corpos de seguridade, atribúe, entre outras funcións, á Garda Civil os labores de investigación e prevención de delitos, sen que o feito de que exista unha distribución territorial con outras forzas ou corpos lle impida actuar fronte aos actos tipificados como tales fóra das súas zonas, co único deber de dar conta da súa actividade ao outro corpo policial. Bo exemplo do tratamento negativo que merece a devandita cuestión pode selo a SAP de Las Palmas 73/2013, do 10 de abril , segundo a cal:

Y es que, como se decía en la Sentencia de la Audiencia Provincial de La Coruña de 29 de enero de 2013 , el asunto está sobradamente estudiado en la doctrina de las Audiencias Provinciales; en ocasiones se rechaza la tesis formalmente (p. ej. SSAAPP. Toledo 2.ª de 8-11-2012 , Pontevedra 2.ª de 14-6-2012 y Granada 1.ª de 30-11-2011 ), y en otras se aborda en cuanto al fondo: vid. SSAAPP. Barcelona 2.ª de 14-9-2011 y Murcia 2.ª de 30-10-2012 ). El tema de la distribución de funciones entre la Policía Local y la Agrupación de Tráfico de la Guardia Civil carece de trascendencia intraprocesal y no es factible invocar a los fines del art. 11 LOPJ un inexistente derecho a que una conducta presuntamente delictiva sea investigada por este o aquel cuerpo policial. Son actuaciones preprocesales y no actos judiciales en que una eventual falta de competencia de los agentes no lesiona derecho fundamental alguno del ulteriormente acusado ni provoca la ineficacia del acervo probatorio que ni se obtuvo violando derechos o garantías constitucionales ni se practicó al margen de las prescripciones legales o reglamentarias.

En idéntico sentido la Sentencia de 30 de octubre de 2012 de la Audiencia Provincial de Murcia afirmaba , con cita de otra de la de Navarra de 26 de diciembre de 1997 , que ante la invocación de la falta de competencia de la Guardia Civil para requerir a los conductores, en este caso al acusado, a someterse a la prueba de alcoholemia en el término municipal de una localidad, que sería competencia exclusiva de la Policía Local del referido municipio, señala que 'el argumento invocado carece de toda virtualidad debiendo recordarse que nos hallamos en un proceso penal, no en el campo administrativo, por lo que, además de ser la Guardia Civil un cuerpo estatal, son de aplicación las normas reguladoras de la Policía Judicial'. Aunque, en el caso, no se trate de un cuerpo estatal, no por ello deja de ser aplicable, en los términos expuestos, lo previsto respecto de la Policía Judicial. Y, en la SAP Sevilla, Sección 4.ª, de 4 de diciembre de 1995 , en caso de investigaciones en materia de tráfico de drogas por agentes de la Policía Local, se afirmó que la distribución de funciones entre los Cuerpos y Fuerzas de Seguridad del Estado, las Policías de las Comunidades Autónomas y las Policías Locales no obedece a una finalidad de salvaguarda de los derechos fundamentales de los ciudadanos sospechosos de la comisión de un delito, ni a la de preservación de la pureza del procedimiento o de las fuentes de prueba; sino únicamente a consideraciones pragmáticas encaminadas a garantizar un modelo coherente de política de seguridad pública, garantizando la primacía que en su mantenimiento corresponde al Gobierno de la Nación conforme al art. 104.1 de la Constitución , evitando duplicidades y concurrencias innecesarias entre los diversos Cuerpos y atribuyendo a cada uno de ellos las funciones más acordes con sus características propias y con las actividades que tradicionalmente vienen realizando; todo ello según expresa la Exposición de Motivos de la Ley Orgánica 2/1986, de 13 de marzo, en su apartado IV. Se concluía, entonces, que tales propósitos, sin duda importantes a otros efectos, son sin embargo ajenos a los fines del proceso; por lo que 'la eventual invasión de las esferas competenciales de los distintos cuerpos de seguridad carece de trascendencia intraprocesal. Nadie puede invocar, a los fines del art. 11.1 de la Ley Orgánica del Poder Judicial , un supuesto derecho a que sus actividades presuntamente delictivas sean investigadas por un determinado cuerpo policial. Y las eventuales irregularidades que en este ámbito se produzcan, concluíamos, podrán tener las consecuencias de orden político o administrativo que se quiera, pero nunca podrán residenciarse en el art. 238 de la citada Ley Orgánica; precisamente porque, amén de no producir indefensión, se trata de actividades preprocesales y no de actos judiciales'.

Por último, esta misma Audiencia, en sentencia de 18 de enero de 2010 afirmó que respecto de la falta de competencia de la Guardia Civil para actuar donde lo hizo, debe tenerse en cuenta el carácter Cuerpo de Seguridad del Estado que actúa como Policía Judicial, por lo que más allá de la división de funciones de los distintos cuerpos de policía en materia de control del tráfico, en el caso de autos entramos directamente en el campo del Derecho penal y el deber de perseguir el delito.

Por tanto, ni cabe anular las actuaciones de la Guardia Civil en orden a verificar la presunta comisión de un delito por parte del hoy recurrente ni mucho menos puede pretender la parte que se extrapolen al orden penal dos sentencias dictadas por Juzgados de lo Contencioso de esta capital que abordan, como no podía ser de otra forma, cuestiones de tipo administrativo y no penal como aquí sucede.»

Como reflicte a sentenza transcrita, este mesmo Tribunal xa rexeitou a amentada alegación da suposta falta de competencia funcional e territorial que agora reitera o apelante (así a SAP, Penal, Sección 2ª, do 14 de xuño de 2012 -ROJ: SAP PO 1764/2012 - ECLI:ES:APPO:2012:1764-).

Máis recentemente aínda, a SAP de Ourense, Penal, Sección 2ª, do 14 de febreiro de 2017 (ROJ: SAP OU 64/2017 - ECLI:ES:APOU:2017:64), nun caso en que do escrito do recurso se deducía que se cuestionaba a competencia dos axentes da Garda Civil para actuar no termo municipal de Ourense, remitíase ao amplamente xa contestado pola sentenza contra a que se apelaba, e engadía que a mera lectura do artigo 11 da Lei orgánica 2/1986 , de forzas e corpos de seguridade, reflectía a posibilidade de actuación fóra do ámbito territorial de cada un dos corpos, o que requiriría tan só a dación de conta en relación coas actuacións levadas a cabo. E ren máis.

Noutra orde de cousas, e por último, en nada obsta á corrección do pronunciamento condenatorio contra o que se apela que non se fixesen constar na sentenza as condicións en que conducía o acusado, xa que, segundo el, en ningún momento se viron minguadas pola inxestión etílica. Á parte de que os axentes que declararon na vista oral aludiron á halitose alcólica e ao que, verbo dos signos externos, presentaba daquela o agora apelante, é mester subliñar que a condena foi polo inciso final do número 2º do artigo 379 do Código penal . Abondaba, como razoa o maxistrado xuíza quo, con probar que a taxa de alcol superou os 0,60 miligramos de alcol por litro de aire expirado. E así foi, pois unhas taxas de 0,88 e 0,87 miligramos de alcol por litro de aire expirado, como deu o acusado, aínda con aplicación das marxes de erro para os instrumentos destinados a medir a concentración de alcol no aire expirado, superarían o limiar mínimo do 0,60 previsto no tipo legal polo que, por todo o dito, correctamente foi condenado o agora apelante.

Terceiro.- Impoñemos as custas da presente alzada á parte apelante por mor do rexeitamento do seu recurso.

Tras seren vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,

Fallo

Quedebemos desestimaro recurso de apelación interposto pola representación procesual de Silvio , contra a sentenza ditada con data do 22 de xuño de 2016, no Procedemento Abreviado núm. 1 de Pontevedra, polo Xulgado do Penal núm. 1 de Pontevedra,confirmar esta sentenza, con imposición das custas desta alzada ao apelante.

A presente resolución é firme e contra ela non cabe recurso ningún.

Ao notificar esta sentenza, déaselle cumprimento ao previsto no artigo 248.4º da Lei orgánica do poder xudicial .

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos, mediante esta sentenza, da que se levará certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.

PUBLICACIÓN.-A anterior sentenza foi lida e publicada polo maxistradodon José Juan Ramón Barreiro Pradodurante a audiencia pública. Dou fe.


Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.