Última revisión
17/09/2017
Sentencia Penal Nº 177/2019, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 776/2019 de 13 de Septiembre de 2019
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 11 min
Orden: Penal
Fecha: 13 de Septiembre de 2019
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 177/2019
Núm. Cendoj: 36038370022019100215
Núm. Ecli: ES:APPO:2019:2378
Núm. Roj: SAP PO 2378:2019
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
SENTENCIA: 00177/2019
-
ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Teléfono: 986.80.51.19
Equipo/usuario: PA
Modelo: N545L0
N.I.G.: 36006 41 2 2018 0002256
ADL APELACION JUICIO SOBRE DELITOS LEVES 0000776 /2019-P-
Delito/falta: LESIONES
Recurrente: Matías
Procurador/a: D/Dª
Abogado/a: D/Dª PABLO JOSE LEIVA LOIS
Recurrido: Millán, MINISTERIO FISCAL
Procurador/a: D/Dª
Abogado/a: D/Dª MARIA DE LOS ANGELES AGULLA LOPEZ
A Sección Segunda da Audiencia Provincial de Pontevedra, composta en tribunal unipersoal polo maxistrado Ilmo. Sr. Don José Juan Ramón Barreiro Prado,pronunciou a seguinte:
SENTENZA NÚM. 177/2019
Pontevedra, trece de setembro de dous mil dezanove.
Neste rolo de apelación número 776/2019, dimanante dos autos de xuízo de faltas número 574/2018, procedentes do Xulgado de 1ª Instancia e Instrución núm. 3 de Cambados, por lesións, son partes: como apelante,don Matías, e como apelados,don Millán, e o Ministerio Fiscal.
Antecedentes
Primeiro.-Con data do 15 de abril de 2019, a xuíza do Xulgado de 1ª Instancia e Instrución núm. 3 de Cambados, ditou sentenza nos autos orixinais dos que o presente rolo dimana. Os feitos probados da sentenza din literalmente:
'Probado y así se declara que, el día 3 de octubre de 2018 sobre las 12:00 horas, Matías circulaba con su vehículo Volkswagen Sirocco en la zona del embarcadero de O Grove, maniobrando para pasar, cuando ve a Millán debajo de la marquesina, de pie, de espaldas al coche utilizando el móvil, po lo que le hace señales acústicas con el claxón para que se aparte un poco y poder pasar con el vehículo, Millán se gira para mirar, se da la vuelta, pero no se mueve, ante lo cual Matías arranca su vehículo golpeando con el mismo a Millán levemente en sus piernas. Millán tras el impacto se acerca a la ventanilla del vehículo y al tratar de abrir la puerta del coche Matías, Millán golpea con la mano en la nariz de Matías recriminándole por haberle golpeado. Ante dicho altercado Juan Antonio que conducía una furgoneta por el lugar se acerca rápidamente y separa a Millán.
Debido a lo ocurrido, Matías sufrió lesiones consistentes en 'herida inciso contusa en la pirámide nasal, tumefacción malar derecha', para cuya curación se precisó de una duración de 4 días, todos ellos con perjuicio personal básico, y precisando para su sanidad de una sola y primera asistencia facultativa.
Por su parte Millán, debido a lo ocurrido sufrió lesiones consistentes en 'contusión en extremidades inferiores', para cuya curación se precisó de una duración de 4 días de perjuicio personal básico, y precisando para su sanidad de una sola y primera asistencia facultativa.'
Segundo.-O xulgado ditou a sentenza que contén a seguinte parte dispositiva:
'Que debo CONDENAR Y CONDENO a Matías como autora de un delito leve de lesiones del art. 147 del Código Penal a la pena de UN MES multa a razón de una cuota diaria de 3 euros, que hace un total de 90,00 euros de multa, cuyo impago dará lugar a una responsabilidad personal subsidiaria de un día de privación de libertad por cada dos cuotas diarias no satisfechas, y a la que en concepto de responsabilidad civil indemnice a Millán en la cantidad de 140 euros por las lesiones sufridas, así como que indemnice al SERGAS en la cantidad que corresponda por los gastos de asistencia sanitaria.
Que debo CONDENAR Y CONDENO a Millán como autora de un delito leve de lesiones del art. 147 del Código Penal a la pena de UN MES multaa razón de una cuota diaria de 3 euros, que hace un total de 90,00 euros de multa, cuyo impago dará lugar a una responsabilidad personal subsidiaria de un día de privación de libertad por cada dos cuotas diarias no satisfechas, y a que en concepto de responsabilidad civil indemnice a Matías en la cantidad de 140 euros por las lesiones sufridas, y a que indemnice al SERGAS en la cantidad que corresponda por los gastos de asistencia sanitaria.'
Terceiro.-Notificada a mencionada sentenza ás partes, don Matías interpuxo un recurso de apelación, que foi admitido e tramitado de conformidade co disposto no artigo 795.4 da Lei de axuizamento criminal. Remitidas as actuacións a esta Audiencia, pasaron ao maxistrado relator para ditar resolución.
Acéptanse e danse por reproducidos os feitos probados da sentenza contra a que se recorre.
Fundamentos
Primeiro.- Na instancia foron condenados Millán e Matías como autores responsables dun delito leve de lesións do artigo 147.2 do Código penal. Este último recorre agora en apelación perante esta alzada na procura da súa absolución e, subsidiariamente, para que se incremente a condena do primeiro a dous meses de multa a razón de 6 € diarios, manténdose o mesmo pronunciamento verbo da súa responsabilidade civil. O apelado e a fiscala opóñense a que acollamos a impugnación así formulada.
Segundo.- Comeza o apelante por alegar no seu recurso a ausencia de motivación respecto ao elemento subxectivo do tipo penal polo que foi condenado na instancia.
O altercado foi recoñecido tanto polo apelante como polo apelado. E, en esencia, consistiu, para o que agora interesa, en que Matías tocou a bucina do vehículo de motor que conducía cando viu que Millán, que estaba de costas a el e falando polo teléfono móbil, ocupaba a estrada. E como Millán, logo de xirarse e ver a Matías, non se afastou, este último reiniciou a súa marcha e golpeou a aquel levemente nas súas pernas, o que lle causou lesións. Pois ben, é evidente a existencia dun dolo xenérico de lesionar -o coñecido animus laedendi- ou elemento subxectivo do inxusto, como dolo xeral indiferenciado ou inespecífico, xenérico ou indeterminado de lesionar, sen que resultase preciso que o recorrente se representase e desexase a causación dunhas lesións de dimensións ou consecuencias diversas. Dun xeito máis nidio o reflicte o recente ATS, Penal, Sección 1ª, do 14 de marzo de 2019 (ROJ: ATS 4931/2019 - ECLI:ES:TS:2019:4931 A), cando sinala:
Es doctrina reiterada de esta Sala que obra con dolo quien, conociendo que genera un peligro concreto jurídicamente desaprobado, no obstante, actúa y continúa realizando la conducta que somete a la víctima a riesgos que el agente no tiene la seguridad de poder controlar y aunque no persiga directamente la causación del resultado, del que no obstante ha de comprender que hay un elevado índice de probabilidad de que se produzca ( STS de 8 de octubre de 2010 , entre otras muchas).
En cuanto al dolo en el delito de lesiones, hemos dicho en la STS 61/2013, de 7 de febrero que la jurisprudencia de esta Sala (STS 1177/95 de 24 de noviembre , 1531/2001 de 31 de julio , 388/2004 de 25 de marzo ), considera que en el dolo eventual el agente se representa el resultado como posible. Por otra parte, en la culpa consciente no se quiere causar la lesión, aunque también se advierte su posibilidad, y, sin embargo, se actúa. Se advierte el peligro, pero se confía que no se va a producir el resultado. Por ello, existe en ambos elementos subjetivos del tipo (dolo eventual y culpa consciente) una base de coincidencia: advertir la posibilidad del resultado, pero no querer el mismo. Para la teoría del consentimiento habrá dolo eventual cuando el autor consienta y apruebe el resultado advertido como posible. La teoría de la representación se basa en el grado de probabilidad de que se produzca el resultado, cuya posibilidad se ha representado el autor. Sin embargo, la culpa consciente se caracteriza porque, aun admitiendo dicha posibilidad, se continúa la acción en la medida en que el agente se representa la producción del resultado como una posibilidad muy remota, esto es, el autor no se representa como probable la producción del resultado, porque confía en que no se originará, debido a la pericia que despliega en su acción o la inidoneidad de los medios para causarlos. En otras palabras: obra con culpa consciente quien representándose el riesgo que la realización de la acción puede producir en el mundo exterior afectando a bienes jurídicos protegidos por la norma, lleva a cabo tal acción confiando en que el resultado no se producirá, sin embargo, éste se origina por el concreto peligro desplegado.
En el dolo eventual, el autor también se representa como probable la producción del resultado dañoso protegido por la norma penal, pero continúa adelante sin importarle o no la causación del mismo, aceptando de todos modos tal resultado (representado en la mente del autor). En la culpa consciente, no se acepta como probable el hipotético daño, debido a la pericia que el agente cree desplegar, o bien confiando en que los medios son inidóneos para producir aquél, aun previendo conscientemente el mismo. En el dolo eventual, el agente actúa de todos modos, aceptando la causación del daño, siendo consciente del peligro que ha creado, al que somete a la víctima, y cuyo control le es indiferente.
Otras teorías explican el dolo eventual desde una perspectiva más objetiva, en la medida que lo relevante será que la acción en sí misma sea capaz de realizar un resultado prohibido por la Ley, en cuyo caso el consentimiento del agente quedaría relegado a un segundo plano, mientras en la culpa consciente el grado de determinación del resultado en función de la conducta desplegada no alcanza dicha intensidad, confiando en todo caso el agente que aquél no se va a producir ( STS de 11/5/01 ).
Consecuentemente, cuando el autor somete a la víctima a situaciones que no puede controlar, debe responder de los resultados propios del peligro creado, aunque no persiga tal resultado típico.
A conduta do agora apelante, contrariado porque o apelado non lle deixou o camiño expedito para poder pasar co vehículo de motor que conducía, de seguir a súa marcha ata chocar coas pernas daquel, sequera fose dun xeito leve, abofé que non é susceptible de cualificarse como imprudente ou un mero erro de cálculo. Era perfectamente consciente de que coa súa acción poñía en perigo de maneira notoria, en máis ou menos grao, a integridade física daquel, como así resultou. E, cando menos, estariamos en presenza dun auténtico dolo eventual que, dun xeito natural e sen esforzo, se colixe da declaración de feitos probados da sentenza contra a que se apela no relativo ás lesións ocasionadas a Millán por parte do recorrente. Non resulta aceptable que quen manexa un automóbil admita que, efectivamente, lle tocou con el a un peón pero, na situación descrita, sen intención de causarlle lesións. Ningunha dúbida cumpría abrigar en tal sentido que poder interpretar a prol do recorrente, canto máis cando, insisto, a súa acción resultou consecutiva ao que considerou un desprezo por parte do apelado.
Noutra orde de cousas, o declarado polas testemuñas Florencio e Erica non menos correctamente foi avaliado na instancia pola xuíza a quo. E nada de proveito se tirou das súas manifestacións para o efecto principal do apelante de lograr a súa absolución nesta alzada, pois o primeiro, como mero viandante, só viu un altercado e ren máis e a segunda, compañeira de traballo do recorrente, situada a vinte metros, só acreditou a agresión de Millán a Matías.
Tampouco se infrinxiu na sentenza o principio de proporcionalidade invocado por este último. Ambos os dous voluntarios contendentes foron condenados polo mesmo delito leve de lesións do artigo 147.2 do Código penal á mesma pena dun mes de multa a razón de tres euros diarios (total de 90 €) e ao pagamento de idéntica responsabilidade civil -140 € ao contrario e a indemnizar o Sergas pola asistencia sanitaria que, curiosamente, tamén consta nos autos polo mesmo importe de 256,87 €-. Non pode albiscarse maior igualdade e proporcionalidade.
Terceiro.- As custas da presente alzada declároas de oficio.
Tras seren vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
Que debo REXEITARo recurso de apelación interposto por don Matías, contra a sentenza ditada con data do 15 de abril do 2019, no xuízo sobre delitos leves nº 574/2018, pola xuíza do Xdo. de 1ª Inst. e Instrución nº 3 de Cambados, e CONFIRMAResta sentenza, con declaración de oficio das custas desta alzada.
Contra a presente resolución non cabe recurso ordinario ningún.
Devólvanse os autos orixinais ao xulgado de procedencia, cun testemuño desta sentenza para o seu coñecemento e cumprimento.
Deste xeito o pronuncio, mando e asino, por medio desta sentenza, da que se achegará certificación ao rolo.
PUBLICACIÓN.-A anterior sentenza foi dada e pronunciada polo maxistrado relator nodía da súa data, do que eu, o secretario, dou fe.
