Última revisión
17/01/2000
Sentencia Penal Nº 19, Audiencia Provincial de Pontevedra, Rec 206 de 17 de Enero de 2000
Relacionados:
Tiempo de lectura: 8 min
Orden: Penal
Fecha: 17 de Enero de 2000
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 19
Fundamentos
AUDIENCIA PROVINCIAL
SECCION SEGUNDA
PONTEVEDRA
APELACION PENAL
Rolo 0206/99
X. FALTAS 0120/99
Procedencia XDO.1 INST.E INSTR. VILAGARCIA-1
Ilmo. Sr.
Maxistrado:
D. JOSE JUAN BARREIRO PRADO
A SECCION SEGUNDA DA AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA, constituida en Tribunal Unipersonal polo Maxistrado JOSÉ JUÁN BARREIRO PRADO, pronunciou
NO NOME DE EL-REI
a siguinte
S E N T E N C I A N. 19
Pontevedra, 17 de Xaneiro do 2000
no recurso de apelaci interposto fronte á senencia dictada no xuo de faltas número 120/99, vndo do XULGADO DE INSTRUCCION NUMERO 1 DOS DE VILAGARCIA, son partes: dunha banda, como apelante E e da outra como apelados M e o MINISTERIO FISCAL.
ANTECEDENTES DE FEITO.
Non se aceptan os da sentencia apelada.
PRIMEIRO. Con data un de Xullo de mil novecentos noventa e o Sr. Xuíz do XDO.1 INST.E INSTR. VILAGARCIA-1 dictou sentencia, os feitos probados d acal literalmete din:
"La prueba practicada en el acto de juicio oral, en especial da documental aportada, ha probado convenientemente que se ha cometido una falta de vejaciones prevista y penada en el art. 620.2º del C.P., de la cual debe reputarse autor al Sr. B por cuanto, y con independencia de que el mismo haya manifestado en el acto de juicio que no mantuvo rueda de prensa alguna, y que sólo comentó lo acaecido con un periodista de la Voz de Galicia en una conversación privada, lo cierto es que en la prensa del día 4 y 5 de noviembre aparecieron entrecomilladas frases textuales manifestada por el edil ahora denunciado, frases entre las cuales se encuentra que el denunciado encontraba "cierta animadversión", en el actuar del policía nacional aquí denunciante, amén de otras expresiones como que el hecho, tan comentado, acaecido con e camión de bomberos del Concello, lo hacia pensar en las épocas más duras de la dictadura. Pues bien, la expresión primeramente mencionada corroborada, asimismo, a través de una carta dirigida por el aquí denunciado al Subdelegado del Gobierno y respecto a la que el denunciante mantiene su denuncia, no puede entenderse sino como una vejacción que afecta sin duda alguna a la reputación profesional del denunciante; estimando eta juzgadora que la misma en el contexto en que fue vertida y dadas las circunstancias concurrentes en este supuesto, no puede sino ser considerada dicha en descrédito de la persona a quien va dirigida, lesionando su dignidad y su buen hacer profesional, puesto que no puede obviarse que el Sr. D no era el ico funcionario actuante en los tan mentadas diligencias abiertas por un presunto delito de falsificación de documento público. Sin embargo de los daños morales que se estiman causados, no pueden imputarse única y exclusivamente al Sr. B, único imputado en este procedimiento, puesto que ha quedado acreditado que el otro denunciado es una persona ficticia, habiendo renunciado el denunciante a perseguir los hechos que le imputaban, y ello, por cuanto, no queda acreditado que el mismo fuese el que hiciese consar en la prensa las relaciones familires del Sr. C; hecho de un gusto pésimo; máxime en el supuesto de autos, amén de que todas las informaciones presentadas como prueba; no se puede estimar probada la otra falta denunciada, y ello por la sencilla razón de que la carta dirigida al subdelegado del Gobierno y a que la petición de condena se refiere, ha sido aportada en el presente juicio como medio de prueba; sin que en consecuencia, puedan estimarse denunciados los hechos a que dicha carta se refiere."
SEGUNDO. Polo Xulgado dictouse sentencia que conten a seguinte parte dispositiva:
"FALLO. Que debo condenar y condeno a E, como autor de una falta de vejacciones del art. 620.2º del C.P. ya definida, a la pena de 20 días multa a razón de 2.000 pesetas, diarias, que de no ser satisfechas generará un día de arresto or cada dos cuotas diarias impagadas, debiendo indemnizar en 100.000 pesetas a M por perjuicios morales, que serán entregadas a las instituciones benéficas, que a al efecto señale el denunciante, y con condena en costas al condenado. Y sin hacer pronunciamiento alguno respecto al denunciado S, por las razones exupetas en los hechos declarados probados.
TERCEIRO. Notificada a devandita sentencia as partes por E interpúxose recurso de apelación, e emprazadas as partes deuse cumprimento o éstablecido no artigo 775- 5ª da L.A. Cr solicitando no seu escrito o recorrente a revogación, e polo apelado e eo Ministerio Fiscal solicitouse a confirmación da sentencia recorrida.
II. FUNDAMENTOS XURIDICOS.
Non se aceptan os da sentencia apelada.
PRIMERO. O na instancia condenado E denuncia no seu recurso de apelación, entre outros motivos, que na sentencia dictada pola Xulgadora a quo deslízanse certos erros e que, amais, incorre en quebrantamento de forma.
O erro que concretamente se invoca é o consistente en que no apartado de Antecedentes de Feito da resolución recorrida fíxose constar que "por el Ministerio Fiscal se solicitó la condena de E como autor de dos faltas de injurias del artículo 620.2º del C.P., a la pena de 20 días de multa a razón de 5.000 pesetas día por cada una de ellas, y como responsable civil que indemnice por daños morales al denunciante en 200.000 pesetas., que serán ingresadas en instituciones de beneficiencia y a que rectifique su declaración en la prensa", cando en realidade tal petición quen a tiña efectuado foi o propio denunciante M e non o representante do Ministerio Fiscal que á vista non acudiu. Maís tal erro, aínda sendo tal, non despregaría ningunha eficacia negativa por sobre a resolución xudicial dictada posto que nin afectaría ó reto do seu contido, e mesmo no seu día puido ser obxecto de corrección na instancia sen necesidade desta alzada mediante o expediente do non moi correctamente denominado recurso de aclaración de sentencia.
Máis grave e trascendental se amosa o quebrantamento de forma apuntado e que de xeito ben nidio se pode ollar coa tan só sinxela contemplación da sentencia que se recorre. Así, o artigo .142 da Lei de Axuizamento Criminal segue a esixir que as sentencias se redacten consonte o que de seguido se sinala no mesmo precepto, figurando entre tales consideracións que expresamente se consigne en "Resultando numerados los hechos que estiveren enlazados con las cuestiones que hayan de resolverse en el Fallo, haciendo declaración expresa y terminante de los que se estimen probados"; mentres que o artigo 248.3 da Lei Orgánica do Poder Xudicial insite en que "las sentencias se formularán expresando, tras un encabezamiento, en párrafos separados y numerados, los antecedentes de hecho, hechos probados, en su caso, los fundrnentos de derecho y, por último el fallo. Serán firmadas por el Juez, Magistrado o Magistrados que las dicten." E estas esixencias legais debemos poñelas en relación co artigo 850.1 da L.A. Criminal, que expresamente declara como obxecto da posible casación (e noutros procesos de nulidade) as sentencias que con conteñan o relato de feitos probados ou que consignen corno tales feitos ou conceptos que, polo seu carácter xurídico, impliquen a predeterminación do fallo.
Pois ben, a lectura do único dos Feitos Probados da resolución recorrida (que xa comenza declarando "la prueba practicada en el acto de juicio oral, en especial la documental aportada, ha probado convenientemente que se ha cometido una falta de vejaciones prevista y penada en el art. 620.2 del CP, de la cual debe reputarse autor al Sr. B, por cuanto .. ) do teor literal que se pode Ollar nos Antecedentes de Feito desta nosa resolución da alzada, abofé que aforra todo comentario verbo da notoria improcedencia de tal relación fáctica probada na que se amorean e confunden feitos, valoracións dos mesmos, referencias ás probas, cualificación penal, e autoría da infracción que e estimou cometida; e tanto se predetermina o resultado final da resolución que xa os Feitos probados e fai referencia á concreta falta que se reputaba cometida polo denunciado e se proclama a súa autoría.
Sen necesidade pois de analizar os restantes particulares do recurso de impugnación formulado por así vedalo o incontestable quebrantamento de forma no que se ten incorrido á hora de redacta-la sentencia impugnada, é mester declarar a nulidade desta última e devolver os autos o Xulgado a quo para que se proceda a emitir outra nova na que se observen as mínimas regras na confección e estructura da mesma.
SEGUNDO. Dada a natureza do pronunciamento agora a dictar, de oficio se declaran todas cantas custas se puidesen ter xerado.
Compre atérmonos a todo o que levamos dito, e desenvolvendo a potestade xurisdiccional que a Constitución Española nos outorga.
D E C I D O
Que debía declarar e declaro a nulidade da sentencia dictada o 1 de xullo de 1999 pola Sra. Xuíz subtituta do Xulgado de INSTRUCCION NUMERO UN DOS DE VILAGARCIA DE AROUSA, nos Autos de Xuízo de Faltas 120/99, debéndose repoñer as presentes actuacións a tal momento, e dictarse outra nova sentencia na que expresamente se observen as mínimas regras que para a súa confección e estructura veñen sinaladas pola lexislación vixente, con declaración de oficio das custas que puidesen ter ocasionado.
Deste xeito, por esta a miña sentencia, á fin xulgando, pronúncioo, mándoo e asínoo.

