Sentencia Penal Nº 26, Audiencia Provincial de Pontevedra, Rec 2 de 14 de Marzo de 2000

Fundamentos

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 1

PONTEVEDRA

AUTO: 10026/2000

 AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA

 Sección nº 1

APELACIÓN PENAL

Rolo: 2/2000

P. Abreviado: 185/99

Orixe: XDO. PENAL PONTEVEDRA 1

Ilmos. Sres. Presidente:

D. LUCIANO VARELA CASTRO

Maxistrados:

D. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO

D. JULIO CESAR PICATOSTE BOBILLO

      A SECCIÓN PRIMEIRA DA AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA, composta por D. LUCIANO VARELA CASTRO, presidente, D. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO e D. JULIO CESAR PICATOSTE BOBILLO, maxistrados, pronunciou

NO NOME DO REI

a seguinte

SENTENCIA NÚM.26

Pontevedra, o 14 de marzo do año 2000..

      No presente recurso de apelación interposto fronte á sentencia deitada nas precedentes dilixencias previas do procedemento abreviado que á cima se amenta, contra do/dos acusado/s RAFAEL, son partes: dunha beira, como apelante/s, o devandito acusado, e da outra, como apelado/s, o Ministerio Fiscal. Foi relator o maxistrado don JUAN MANUEL, quen expresa o parecer da Sala.

ANTECEDENTES DE FEITO

Acéptanse os feitos probados da sentencia contra a que se recorre; agás os atinxentes ao apoderamento tentado na cabina telefónica, que non se estima acreditado.

      PRIMEIRO. Con data 22 de setembro do año 1999, o xuíz do Xulgado do Penal Pontevedra 1 pronunciou sentencia nos actos orixinais de onde o presente rolo é tirado, a alínea dispositiva da cal, rigorosamente, di:

      "Que debo condenar y condeno a RAFAEL como responsable en concepto de autor de un delito de hurto de uso de vehículo a motor del art. 244-1. del Cp y un delito de robo con fuerza en las cosas en grado de tentativa de los artículos 237, 238-3, 240, 16 y 62 del Código penal concurriendo la atenuante de drogadicción del artículo 21-2, a la pena de ARRESTO DE DOCE FINES DE SEMANA por el primer delito y SEIS MESES DE PRISION por el segundo, debiendo indeminzar a Autos …, SL, en 46 319 pta, y a la CTNE en 25 546 pta. Las costas son de cargo del acusado.".

      SEGUNDO. Téndoselles notificada a devandita sentencia ás partes, RAFAEL, interpuxo recurso de apelación que foi admitido. Tras elevárenselle as actuacións a este tribunal, sinalouse a data de 24 de febreiro do año que andamos, para deliberaren e resolveren o recurso.

FUNDAMENTOS XURIDICOS

      PRIMEIRO. A sentencia condenatoria polo delicto de furto de uso ten que ser confirmada por existiren probas abondas, fronte ao mantido polo apelante, que destrúen o principio constitucional de presunción de inocencia. O feito delictivo do furto de uso derívase dunha serie de feitos e indicios, postos de relevo pola xulgadora a quo, e dos que cabe salientármo-la posesión polo acusado da chave de rodas, propia do vehículo apropiado, ao que lle faltaba, e, nomeadamente, dos cables eléctricos que levaba no seu poder, e procedentes igualmente dese vehículo ao que lle fixera a clásica ponte para poder arrincalo. Datos que, engadidos a que por razón das horas da madrugada que eran e do solitario do lugar, levan a entendermos sen lugar a dúbidas de ningún tipo que foi o acusado recorrente o autor do feito amentado.

Nembargantes, acae acollérmo-lo recurso verbo do segundo delicto, de roubo con forza, en grao de tentativa, que lle é imputado, pois, téndose revisado todo o material probatorio do acto do xuízo oral, quédanlle dúbidas á Sala que non poden ser resoltas senón no senso favorábel ao acusado. Certo é que este último é obervado polos axentes policiais nas proximidades da cabina telefónica, que presentaba estragos tales como a rotura dun vidro e do panel protector do teléfono, así como varios cables pelados e desconectados dese aparello. Mais isto non amosa necesariamente que fosen feitos necesariamente polo imputado, e, menos aínda, que tivesen por destino o apoderamento ilícito do que é acusado. Este non é visto polos axentes xerando eses estragos, senón cando se achaba a uns cinco metros da cabina e alonxándose desta. Non hai certeza de que fose quen realizou os devanditos danos. Mais, ao mesmo tempo, non se acha unha explicación razoábel a que eses estragos se fixesen coa finalidade de roubar; e, se cabe aventurar unha hipótese, é a de que o acusado xerou os danos coa finalidade de obter cables, que foron atopados no seu poder, para os utilizar no vehículo, e esa finalidade ren ten que ver co propósito lucrativo e de apoderamento que resultaron improbados.

SEGUNDO. Decláranse de oficio as custas procesuais desta alzada.

      Acae atérmonos a canto levamos dito e, desenvolvendo a potestade xurisdiccional que a Constitución española nos outorga.

DECIDIMOS

      Que é mester nós revogármo-la sentencia recorrida, e de feito revogámola, na única cuestión de absolvérmo-lo acusado recorrente libremente do delicto de roubo con forza, en grao de tentativa, do que é acusado, declarándose de oficio a metade das custas procesuais da primeira instancia e as da alzada.

      Con testemuño desta resolución, devólvanselle as actuacións ao xulgado de orixe, por quen se ha notificar recibimento.

Deste xeito, por esta a nosa sentencia, da que se achegará certificación ao rolo da Sala, pronunciámolo, mandámolo e, asemade, asinámolo.