Última revisión
10/01/2013
Sentencia Penal Nº 329/2012, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 866/2012 de 11 de Octubre de 2012
Relacionados:
Tiempo de lectura: 11 min
Orden: Penal
Fecha: 11 de Octubre de 2012
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 329/2012
Núm. Cendoj: 36038370022012100321
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
SENTENCIA: 00329/2012
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2 de PONTEVEDRA
Domicilio: ROSALIA DE CASTRO NÚM. 5
Telf: 986.80.51.19
Fax: 986.80.51.14
Modelo: 213050
N.I.G.: 36026 41 2 2010 0001322
RP ROLLO: APELACION PROCTO. ABREVIADO 0000866 /2012 J
Juzgado procedencia: XDO. DO PENAL N. 3 de PONTEVEDRA
Procedimiento de origen: PROCEDIMIENTO ABREVIADO 0000056 /2012
RECURRENTE: Constantino
Procurador/a: MARIA SUSANA TOMAS ABAL
Letrado/a: Mª DEL PILAR MOLEDO SANTIAGO
RECURRIDO/A: MINISTERIO FISCAL FISCAL
Procurador/a:
Letrado/a:
SENTENZA NÚM. 329
MAXISTRADOS/AS:
Ilmo. Sr. don José Juan Barreiro Prado, presidente
Ilma. Sra. dona Rosa del Carmen Collazo Lugo
Ilma. Sra. dona Rosario Cimadevila Cea
PONTEVEDRA, once de outubro de dous mil doce
Visto pola Sección Segunda desta Audiencia Provincial, na causa instruída co número 56/12, o recurso de apelación interposto polo acusado Constantino , representado pola procuradora SUSANA TOMÁS ABAL e defendido pola letrada Mª PILAR MOLEDO SANTIAGO, contra a sentenza ditada polo Xulgado do penal núm. 3 de Pontevedra. Constituíronse como partes o mencionado recorrente e o Ministerio Fiscal, na representación que lle é propia, e actuou como relator o maxistrado don José Juan Barreiro Prado.
Antecedentes
Primeiro.- No acto do xuízo oral de referencia ditouse unha sentenza con data do cuxa parte dispositiva é do teor literal seguinte:
"Que debo CONDENAR Y CONDENO a Constantino como autor penalmente responsable de un delito de estafa ya definido, sin la concurrencia de circunstancias modificativas de la responsabilidad criminal, a la pena de seis meses de prisión con la accesoria de inhabilitación especial para el ejercicio del derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de la condena, con imposición de costas.
Y en concepto de responsabilidad civil, el acusado deberá indemnizar al establecimiento HOTEL VILLA DE MARÍN en la cantidad de 460,66 euros".
E, como feitos probados , recóllense expresamente os da sentenza contra a que se apela:
"Probado y así se declara que el acusado, Constantino , mayor de edad, con antecedentes penales no computables a efectos de reincidencia, actuando con el ánimo de obtener un beneficio patrimonial ilícito, el día 30 de abril de 2010, acudió al Hotel Villa de Marín sito en la calle Calvo Sotelo de esa localidad, y diciendo ser trabajador de la empresa "Pesquera Santomar" y que ésta abonaría la estancia, se alojó en una habitación hasta el día 4 de mayo siguiente, generando unos gastos que nunca tuvo intención de pagar y ascendieron a 460,66 euros".
Segundo.- Contra a devandita sentenza, a representación procesual do recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.
Terceiro.- Logo de trasladarlle o escrito de formalización do recurso ao Ministerio Fiscal e ás outras partes, por éste presentouse escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación.
Cuarto.- O xulgado do penal referido anteriormente remitiu a este Tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados para a sustanciación do recurso.
Hechos
Aceptamos e damos por reproducidos os feitos que se declaran probados na sentenza obxecto de recurso.
Fundamentos
Primeiro.- Na instancia foi condenado o acusado Constantino como autor responsable dun delito de estafa, previsto e penado nos artigos 248 e 249 do Código penal. No recurso de apelación que formula na procura da súa absolución alega, ao abeiro do artigo 790.2 da Lei de axuizamento criminal, a infracción das normas do ordenamento xurídico e da doutrina xurisprudencial sobre a materia. O fiscal oponse a que acollamos a impugnación así deducida.
Segundo.- A modalidade defraudatoria de presentarse como cliente dun hotel, instalarse nel e marchar sen satisfacer os servizos recibidos sempre foi tradicionalmente cualificada como unha estafa ( SSTS do 17 de marzo de 1999 , do 1 de marzo e do 2 de decembro de 2000 ).
A STS do 1 de marzo de 2000 dixo:
[...] el simple hecho de acudir a un hotel solicitando alojamiento, implica de ordinario, en las relaciones normales de la vida social, una apariencia de solvencia, determinante de la prestación de los correspondientes servicios por parte de la empresa hotelera". En efecto, no responde a las enseñanzas de la experiencia diaria que una persona pueda solicitar alojamiento hotelero, sin ser cliente habitual del mismo, con el propósito no advertido por el personal del hotel, de impagar los correspondientes gastos al momento de la salida del mismo.
A STS do 26 de marzo de 2001 (ROJ: STS 2495/2001 ) subliñou que:
En la denominada "estafa de hospedaje" concurren todos los elementos propios del tipo delictivo definido en el art. 248.1 CP . En estos casos, el autor, con ánimo de lograr el beneficio que supone el alojamiento gratuito -equivalente a un lucro como es obvio- induce a la persona o empresa que le aloja a prestarle un servicio, esto es, a realizar en su favor un verdadero acto de disposición, mediante un engaño implícito que puede consistir, bien en la apariencia de una solvencia de la que carece, bien en la ocultación del decidido propósito de no pagar los servicios que reciba. La doctrina de esta Sala -SS. de 17-6-86 , 14-7-88 , 14-4- 93 y 18-5-95 , entre otras- ha considerado que aunque en estos supuestos el sujeto no realice una maquinación o artificio para inducir a error, existe engaño por el mero hecho de que adopte una actitud que da a entender su disposición a comportarse de acuerdo con las normas que rigen el tráfico mercantil e incluso la mera convivencia social. Esta actitud, sin la que lógicamente no sería aceptado en el establecimiento, se incluye dentro de los "hechos concluyentes" que, en circunstancias normales, son susceptibles de hacer creer, a los gestores de un hotel u otro negocio parecido, que se encuentran ante un cliente digno de confianza al que, en principio, no hay que someter a prueba precautoria alguna.
O ATS do 20 de maio de 2010 (ROJ: ATS 6872/2010) sinala:
La jurisprudencia del Tribunal Supremo ( STS 1033/2007 de 4-12 ), al igual que la doctrina científica señalan como elementos que configuran del delito de estafa los siguientes: a) el engaño antecedente o concurrente (verdadero elemento nuclear de este tipo penal); b) el acto de disposición patrimonial del engañado; c) el perjuicio patrimonial de éste o de tercera persona; d) el nexo causal que vincula el engaño, el error, el acto de disposición y el perjuicio; y, e) el ánimo de lucro o propósito de enriquecimiento injusto del agente, que constituye el elemento subjetivo del injusto [v., por todas, las SS TS de 24 de septiembre y de 15 de septiembre de 2006 ).
De conformidad con esta doctrina jurisprudencial corresponde comprobar si los hechos declarados probados en la sentencia se corresponden con la calificación jurídica realizada por la Audiencia. Los hechos declarados probados se resumen en el uso por parte de la recurrente y su compañero de los servicios proporcionados por un hotel desde los días 2 a 15 de octubre de 1999 devengando un importe de 704,65 euros. Para el abono de dicha factura la recurrente, con conocimiento de su compañero, extendió un cheque sabiendo que no tenía fondos, provocando el consiguiente perjuicio por la devolución del mismo (15,48 euros). En los hechos probados concurren los requisitos legales del delito de estafa: un engaño bastante generado por la recurrente y el acusado, que se alojaron en el hotel haciendo uso de sus servicios con la apariencia de tener solvencia para satisfacer los mismos, de hecho en el momento del pago se extendió un cheque para satisfacer su importe; un error por parte de los empleados de la entidad hotelera que creían que el documento tenía fondos y se iban a abonar los servicios; la existencia de un perjuicio patrimonial al hotel por cuanto se indica un importe por los gastos devengados; por lo que existe nexo causal, además del consiguiente ánimo de lucro por parte de la recurrente que no ha pagado el importe adeudado pese haber utilizado el hotel y sus servicios. Procede la aplicación del art. 250.3 del Código Penal por cuanto el hecho se llevó a cabo con la emisión de un cheque. No existe pues infracción de ley.
E a máis recente doutrina xurisprudencial (por todas, a STS do 16 de maio de 2011, ROJ: STS 3785/2011 ) non fai máis que ratificar todo o anterior.
Pois ben, se a aplicación de tan conteste e reiterada xurisprudencia ao caso que nos ocupa non deixaba lugar a dúbidas, a nosa decisión resulta reforzada se reparamos no que reflicte o fiscal na súa oposición ao recurso de apelación. Isto é, se o acusado se hospedou no hotel alegando que era empregado dunha empresa que se encargaría de aboar a súa estancia e gastos, resulta que na amentada empresa non o coñecían de nada nin tiñan con el relación de ningunha clase. E ao esixírenlle os empregados do hotel a quen chamou por teléfono un fax de confirmación, recibiron o que consta nos autos (f. 12), que non resiste a máis mínima crítica (manuscrito, sen membrete da suposta empresa que ía aboar a estancia, sen asinar, enviado dende un locutorio preto do propio hotel, etc.). É dicir, procurouse por todos os medios posibles xerar confianza no persoal do hotel para consumar o calote.
Terceiro.- As custas da presente alzada impoñémosllas á parte apelante por mor do rexeitamento do seu recurso.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación,
Fallo
Que debemos DESESTIMAR o recurso de apelación interposto pola representación procesual de Constantino , contra a sentenza ditada con data do 10 de abril de 2012, no procedimento abreviado, polo Xulgado do Penal núm. 3 de Pontevedra, e CONFIRMAR esta sentenza, con imposición das custas procesuais á parte recorrente.
A presente resolución é firme e contra ela non cabe recurso ningún.
Devolváse as actuacións ao xulgado de procedencia, xunto cun testemuño desta resolución para o seu cumprimento e eficacia.
Así o pronunciamos, mandamos e asinamos, mediante esta sentenza, da que se levará certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.
PUBLICACIÓN.- A anterior sentenza foi lida e publicada no día da data, polo maxistrado don José Juan Barreiro Prado, durante a audiencia pública. Dou fe.

