Última revisión
20/01/2010
Sentencia Penal Nº 8/2010, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 2, Rec 1/2010 de 20 de Enero de 2010
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 20 min
Orden: Penal
Fecha: 20 de Enero de 2010
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: GARCIA BREA, MATILDE ETHELDREDA
Nº de sentencia: 8/2010
Núm. Cendoj: 36038370022010100023
Núm. Ecli: ES:APPO:2010:173
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 2
PONTEVEDRA
SENTENCIA: 00008/2010
AUDIENCIA PROVINCIAL DE PONTEVEDRA
Sección nº 002
Rollo : 0000001 /2010 P
Órgano Procedencia: JDO. DE LO PENAL N. 1 de PONTEVEDRA
Proc. Origen: PROCEDIMIENTO ABREVIADO n? 0000151 /2009
Apelantes: Jose Pablo e Pedro Jesús .
Procuradores: María Belén Álvarez Sánchez, Olga Casablanca García
Letrados: Juan Rivas Castro, Miriam Gómez Andrés
Apelado: Ministerio Fiscal.
SENTENCIA Nº 8
==========================================================
ILMOS/AS SRES/AS MAGISTRADOS
Don JOSE JUAN BARREIRO PRADO , Presidente
Doña MARÍA MERCEDES PÉREZ MARTÍN ESPERANZA
Doña MATILDE ETHELDREDA GARCIA BREA
==========================================================
Pontevedra, vinte de xaneiro de dous mil dez
Vistas pola Sección Segunda da Ilma. Audiencia Provincial de Pontevedra, formada polo seu presidente don JOSE JUAN BARREIRO PRADO, e as maxistradas dona MARÍA MERCEDES PÉREZ MARTÍN ESPERANZA, e dona MATILDE ETHELDREDA GARCIA BREA (suplente), as
actuacións do recurso de apelación núm. 1/2010, seguidas como consecuencia do formulado contra a sentenza ditada no
Xulgado do Penal núm. 1 de Pontevedra, no Procedemento abreviado núm. 151/2009 sobre roubo con forza en casa habitada ou
local aberto ao público, e no que foron partes apelantes Jose Pablo e Pedro Jesús , representados
respectivamente polas procuradoras dona María Belén Álvarez Sánchez e dona Olga Casablanca García, e defendidos polos
letrados don Juan Rivas Castro e dona Miriam Gómez Andrés. Interveu como apelado o Ministerio Fiscal. Foi relatora dona
MATILDE ETHELDREDA GARCIA BREA, quen expresa o parecer da Sala. Logo da preceptiva e oportuna deliberación e votación, procede
formular os seguintes antecedentes de feito, fundamentos de dereito e parte dispositiva:
Antecedentes
Primeiro.- O Xulgado do Penal núm. 1 de Pontevedra ditou unha sentenza con data do 16 de xuño de 2009 na que constan como feitos probados:
ÚNICO.- Probado y así se declara que en hora indeterminada del día 31 de octubre de 2.007, Jose Pablo , mayor de edad y sin antecedentes penales, con ánimo de obtener un beneficio ilícito cogió del interior de la casa donde vive Edmundo , sita en el NÚM. 4 de la CALLE000 , Sanxenxo, cuatro juegos de pendientes de niña, una cadena de oro, una cruz de Caravaca, una mano de joyería, una chapa de grupo sanguíneo, un juego de cadena, medalla y esclava, dos prendedores de bebé, dos anillos de plata con una piedra azul, una pulsera de plata, un anillo de plata, un anillo de dos oros, un juego de pendientes, una alianza de boda en dos oros, un colgante de perlas de Mallorca, dos sortijas de plata, unos pendientes con aro de plata, cuatro juegos de pendientes de fantasía, una gargantilla de artesanía con piedras azules, y lo hizo tras acceder a la misma por una ventana a la que rompió el cristal y forzó la persiana.
Los efectos sustraídos han sido valorados en 2.213 euros, y de ellos han sido recuperados dos anillos de plata con una piedra azul, una pulsera de plata, un anillo de plata y una cadena y medalla de oro de la Virgen del Rocío. Los daños causados a la vivienda, abonados a su titular, ascendieron a 69,60 euros.
En fechas indeterminadas, en todo caso posteriores al día 31 de octubre de 2.007, el acusado Pedro Jesús , mayor de edad y sin antecedentes penales, teniendo conocimiento de su ilícita procedencia, adquirió de Jose Pablo una cadena con medalla de la Virgen del Carmen y una pulsera de oro con que éste había cogido del interior de la casa, y lo hizo por un precio de 30 euros, joyas que fueron recuperadas.
Jose Pablo está afectado por un retraso mental leve y severa adicción a las drogas, lo que afecta, disminuyéndolas, a sus capacidades volitivas e intelectivas.
Segundo.- Na devandita sentenza, a parte dispositiva é do seguinte teor literal:
Que debo condenar y CONDENO a D. Jose Pablo , como autor criminalmente responsable de un delito de robo con fuerza en casa habitada, concurriendo las circunstancias atenuantes de alteración psíquica, drogadicción y confesión, a la pena de UN AÑO Y TRES MESES DE PRISIÓN, con la pena accesoria de INHABILITACIÓN ESPECIAL PARA EL EJERCICIO DEL DERECHO DE SUFRAGIO PASIVO durante el tiempo de la condena, condenándole asimismo al abono de la mitad de las costas procesales.
En concepto de responsabilidad civil, Jose Pablo deberá indemnizar a Adriano en la suma que se acredite en ejecución de sentencia, mediante tasación pericial, de los efectos relacionados con el fundamento Quinto de la presente resolución, sin que la misma pueda exceder de 2.213 euros.
Que debo condenar y CONDENO a D. Pedro Jesús , como autor criminalmente responsable de un delito de receptación, a la pena de NUEVE MESES DE PRISIÓN, con la pena accesoria de INHABILITACIÓN ESPECIAL PARA EL EJERCICIO DEL DERECHO DE SUFRAGIO PASIVO durante el tiempo de la condena, condenándole asimismo al abono de la mitad de las costas procesales.
Terceiro.- As representacións procesuais de Jose Pablo e de Pedro Jesús formularon, en tempo e forma, recursos de apelación, os cales lles foron admitidos en ambos os efectos, dándose traslado dos mesmos ás demais partes e ao Ministerio Fiscal.
Cuarto.- Remitidas as actuacións a esta Audiencia Provincial, e unha vez recibidas, formouse o correspondente rolo, mediante quenda asignouse o relator, e sinalouse día para a deliberación e resolución.
Derradeiro.- No desenvolvemento do presente recurso observáronse as prescricións legais.
Fundamentos
Primeiro.- Posto que son dous os condenados, e cada un deles o é por delitos diferentes, imos centrar a nosa atención primeiro nun, e logo, noutro.
Empezaremos, pois, por Jose Pablo . Tal e como recolle a sentenza obxecto de apelación, non existe dúbida ningunha, dadas as probas que constan nos autos, de que Jose Pablo entrou empregando a forza no domicilio de Antonio: rompeu os cristais dunha ventá, e levantou a súa persiana. Fíxoo co ánimo de roubar, e alí, dentro da vivenda, atopou xoias, e apoderouse delas. Este suposto entra de cheo no concepto de roubo con forza nas cousas de casa habitada, tipificado como delito no artigo 237 do Código penal: "Son reos do delito de roubo os que, con ánimo de lucro, se apoderasen das cousas mobles alleas empregando forza nas cousas para acceder ao lugar onde estas se encontran [...]". Tamén son de aplicación no mesmo texto legal os artigos 238.2º ("Son reos do delito de roubo con forza nas cousas os que executen o feito cando concorra algunha das circunstancias seguintes: 2ª [...] fractura de porta o ventá") e 241.1 ("Imporase a pena de prisión de dous a cinco años cando [...] o roubo se cometa en casa habitada [...]") e 2 ("Considérase casa habitada todo albergue que constitúa morada dunha ou máis persoas, aínda que accidentalmente estean ausentes dela cando o roubo teña lugar").
Agora ben, como xa tivo en conta a devandita sentenza, concorren en Jose Pablo certas circunstancias que operan como causas atenuantes da responsabilidade penal. Concretamente, o padecer un leve retraso mental (art. 21.1ª do CP ), a súa dependencia ás drogas (art. 21.2ª do mesmo texto legal), e que confesou os feitos (art. 21.4ª ídem).
No recurso de apelación interposto por Jose Pablo , incídese na súa drogadicción como causa de exención completa, ou ben, con carácter subsidiario, como causa atenuante da responsabilidade criminal, e solicítase, con base nisto, una redución da pena imposta pola sentenza do Xulgado do Penal.
Como expón a sentenza da Audiencia Provincial de Toledo con data do 6 de novembro de 2009:
[...] son varias las respuestas que ha dado la jurisprudencia del Tribunal Supremo en cuanto a la invocación de la drogadicción como circunstancia modificativa de la responsabilidad criminal (SS. 16.9.1982; 28.6 y 5.12.1985, 21.3, 28.6, 4, 5 y 10.12.1986; 22.2 y 23.3.1988 , etc.), abarcando el arco de su apreciación desde la eximente completa del art. 20.2ª , a la simple atenuante por analogía del art. 21.6ª , pasando por la eximente incompleta del art. 21.1ª en relación con el art. 20.2 . Se procede a la aplicación de la eximente completa, con carácter excepcional, en los supuestos en los que se prueba que el sujeto delincuencial actúa con una profunda perturbación de la conciencia, condicionada y producida por la utilización de la droga, o por el estado de infla- dosificación, que excluyen la capacidad de comprender la significación de la acción o de comportarse de acuerdo con ella (STS. 22.2.1988 ), estado que, sin embargo, requiere su plena acreditación en autos. La aplicación de la atenuante por eximente incompleta (art. 21.1 en relación con el art. 20.2 ), se ha venido apreciando en aquellos supuestos en que se ha comprobado la persistencia de las funciones psíquicas del autor, pese a que actuara con limitaciones para el dominio de la voluntad, acreditado, por vía de ejemplo, por el planteamiento frío de la acción, con exacta ejecución del plan acordado (STS. 5.12.1985 ). La atenuante analógica (art. 21.6ª ), se deja para aquellos casos en que no se aprecia una suma perturbación mental del sujeto, aplicándose a los toxicómanos con fuerte dependencia de la droga, pero que no actúan bajo la influencia del síndrome de abstinencia (STS. 22.6.1985, 23.3.1988 ). Por último, también se opta por la inaplicación de la atenuante (STS. 22.11.1985, 21.3.1986 ), ante la falta de constancia, pese a figurar el dato de la habitualidad en el consumo de droga, de que no se hallare bajo su influencia, ni aún siquiera que realizara el acto para conseguir medios económicos tendentes a la consecución de la droga, puesto que no basta ser drogadicto y cometer el hecho para conseguir la droga para apreciar, sin más, la disminución de la imputabilidad, sino que es preciso dar por sentado ese impulso irrefrenable que justifique la estimación de la circunstancia modificativa (STS. 17.12.1986, 8.4.1987 ).
Segundo.- De acordo cunha xurisprudencia constante e consagrada: "Las circunstancias modificativas de la responsabilidad criminal deben ser tan probadas como la propia acusación, correspondiendo la carga de dicha prueba al acusado cuando se trate de circunstancias atenuantes."
Jose Pablo é diagnosticado, no informe elaborado polo doutor Ricardo o día 5 de marzo de 2008 (folio 101 dos autos), como un doente que sofre "trastorno de la personalidad de tipo psicopático [...] en una personalidad con un retraso mental límite". Segundo figura na acta da secretaria no acto do xuízo oral, xa que a gravación audiovisual do mesmo é defectuosa e non permite aprecialo de maneira directa, o Dr. Ricardo mantén que as drogas o fan máis impulsivo e menos racional: "es poco reflexivo, poco inteligente [...].Y eso acentuado con drogas y alcohol es más impulsivamente".
O informe emitido pola médica forense dona Paula remata coa conclusión de que presenta "un grado severo de la adicción a drogas de abuso", "retraso mental leve y trastorno psicopático de la personalidad, que suponen por sí mismos y al margen de su adicción a las drogas, una limitación leve de su capacidad de comprensión y de su control de impulsos".
No informe do Servizo Preventivo-Asistencial de Drogodependencias do Grove do 11 de xullo de 2009 consta, entre outros datos, que referiu un historial de consumo dende 1992, e que a partir de maio de 2008 acude diariamente a tomar a medicación, e ás consultas.
En definitiva, non se poder falar dunha persoa que presente ausencia de conciencia e vontade en termos tales que non acerte a discernir o ben do mal. Quedou probada que a drogadicción do acusado é de longa evolución, pero non está acreditado que estivese alterado nas súas facultades cognitivas no momento en que se introduciu empregando a forza na vivenda e roubou as xoias, dado que non existe proba de cal era o seu estado físico e mental nese intre. E, sendo iso así, non se pode apreciar a existencia da eximente completa (art. 21,1ª ), nin tampouco da incompleta (art. 21.2ª ), pois, para a aplicación da derradeira, é preciso que a toxicomanía sexa dunha certa intensidade, tanta como para condicionar ou limitar a vontade.
Agora ben, como recoñece a xurisprudencia, "una drogadicción de larga evolución y prolongada en el tiempo a drogas diversas y tan perjudiciales como la heroína y la cocaína, sin duda alguna presenta algún tipo de incidencia en la conducta del drogadicto y afecta a su voluntad de forma permanente, de tal manera que lo procedente será aplicar la atenuante analógica de drogadicción al amparo del artículo 21.6 CP ." Este suposto si encaixa neste apartado.
Conforme razoa a sentenza contra a que se recorre, dadas as características das tres atenuantes, o lóxico é rebaixar a pena nun grao, porque só se recuperaron catro das vinte e nove pezas roubadas; porque o retraso mental é leve ou límite; e porque non consta que no momento de cometer o roubo estivese o acusado baixo os efectos da droga, aínda que si a súa condición de drogadicto. Así resulta do artigo 66. 2ª do CP: "Cando concorran dúas ou máis circunstancias atenuantes [...] aplicarán a pena inferior nun ou dous graos á establecida pola lei, atendidos o número e a entidade das devanditas circunstancias atenuantes". Rebaixar a pena en dous graos, como pretende o apelante, considerámolo excesivo.
Por conseguinte, e a teor do disposto no artigo 70 do CP, consideramos axustada a pena imposta polo xulgador, quen fixa esta nun ano e tres meses de prisión, coa accesoria de non poder exercer o dereito de sufraxio pasivo por igual período de tempo.
Terceiro.- Respecto a Pedro Jesús , condenado como autor dun delito de receptación (art. 298.1 do CP ), basea o seu recurso de apelación no argumento de que a sentenza de instancia vulnera o principio de presunción de inocencia: o acusado ignoraba a orixe ilícita das xoias adquiridas a Jose Pablo .
Conforme expresa a sentenza da Audiencia Provincial de Madrid do 14 de xullo de 2009:
En relación a esta infracción penal es necesario hacer referencia, a la doctrina jurisprudencial que viene a ratificar lo ya expuesto en cuanto a la prueba indiciaria y que centrada en este concreto delito establece en sentencias, entre otras de 21 de enero de 2000 que, en cuanto al dolo en el delito de receptación "no requiere que el acusado tenga un conocimiento acabado del hecho delictivo del cual proceden los bienes que adquiere o recibe, bastando que el autor tenga un estado anímico de certeza acerca de su procedencia de un delito patrimonial, conocimiento o estado anímico de certeza que como hecho psicológico, es difícil que pueda ser acreditado por prueba directa, debiendo inferirse a través de una serie de indicios como son la irregularidad de las circunstancias de la compra o modo de adquisición, la mediación de un precio vil o ínfimo, desproporcionado con el valor real de los objetos adquiridos, la clandestinidad en la adquisición, la personalidad del adquirente acusado y de los vendedores transmitentes de los bienes o como ocurre en el caso de autos, la inverosimilitud de las explicaciones aportadas para justificar la tenencia de los bienes sustraídos, entre otros elementos indiciarios".
Para chegar a comprobar a existencia dese elemento subxectivo, temos que valernos de elementos obxectivos, e examinar os indicios:
A) É pouco crible que, declarando Pedro Jesús que coñecía a Jose Pablo , e sabendo que era drogadicto, quedaran totalmente disipadas todas as súas sospeitas polo simple feito de que Jose Pablo lle dixera que as xoias eran súas. Resulta estraño que, sinxelamente, ante esa manifestación, Pedro Jesús dese por certo e quedase convencido internamente de que esa era a verdadeira procedencia daquelas. Na declaración feita ante o Xulgado de Instrución núm. 2 de Cambados Pedro Jesús manifesta: "Que la pulsera que le encontraron a su novia se la llevaron al dicente. Que se la llevó un tal Jose Pablo de la zona de Vilalonga. Que lo conoce de hace años de verlo en el Bao. Que se la llevó porque quería venderla para comprar droga. Que cree que el dicente le pagó 30 euros por la pulsera y una cadena. Que Jose Pablo recurrió al dicente porque lo conocía."
B) Advírtase que Jose Pablo é solteiro e vive só, de xeito que resulta incomprensible que Pedro Jesús non puxese reparos, e non tivese fundadas sospeitas, cando aquel lle ofreceu xoias de muller: dúas pulseiras, unha cadea e unha medalla da Virxe do Carme.
C) Cabe engadir que todo apunta a unha actividade clandestina, que se realiza na casa de Pedro Jesús , non existindo proba que acredite que Pedro Jesús dese, en pago das xoias, diñeiro: non hai unha folla de papel asinada, ou onde consten mercadas as xoias por un importe determinado; nin unha testemuña que presenciase a posible venda; nada.
Ademais, o pagamento en cartos contradise, segundo consta nas dilixencias ampliatorias realizadas pola Área de Investigación da Garda Civil de Sanxenxo (folio 33 dos autos), co expresado por Jose Pablo : "manifiesta voluntariamente que los efectos de joyería que podía haber sustraído hasta la fecha, seguían como destino final la entrega a cambio de dosis diarias de estupefacientes que le suministraba un tal " Pelanas " [...] identificado como Pedro Jesús [...]". Cadra plenamente esa manifestación coa declaración do garda civil NUM000 no acto da vista (folio 312): "el dicente fue al domicilio de Jose Pablo y confiesa haber entrado en el domicilio y coger unas pulseras y llevarlos al Grove para conseguir estupefacientes a cambio".
Contradicíndose, Jose Pablo , no acto da vista, conforme reflicte a acta da secretaria, di que llas vendeu a Pedro Jesús , pero "no se acuerda el dinero que le pagó por las joyas".
En calquera caso, xa fose en concepto de venda (se mediaron cartos), xa fose en concepto de permuta (se houbo intercambio de xoias por drogas), as xoias que se recuperan en poder de Pedro Jesús -concretamente, entregadas pola súa compañeira sentimental- foron adquiridas por este a título lucrativo, e co fin de obter un beneficio: "Las joyas eran para regalarlas a la hija de su novia" (folio 311).
D) Afirma Pedro Jesús que pagou 30 euros, pero esa cantidade non se corresponde co valor real ou de mercado das xoias recuperadas. Calquera persoa que desexase mercar dúas pulseiras de ouro, así como unha cadea e unha medalla de ouro, sabería que valen máis de 30 euros. Para canto máis Pedro Jesús que, segundo dixo Jose Pablo , tiña costume de mercar, e polo tanto, coñecía a mercancía: "el Pelanas se dedicada a vender y comprar joyas, pero no tenía un establecimiento, era en su casa" (folio 311).
E) Non se pode tampouco esquecer a clase de efectos atopados no domicilio de Pedro Jesús con ocasión do rexistro levado a cabo para clarexar estes feitos: distintos tipos de munición -64 cartuchos de diferentes marcas e calibres-, 3 artefactos pirotécnicos, báscula de precisión, 5 navallas, etc.
F) Tampouco poden pasar desapercibidas as actividades a que presuntamente se dedicaba Pedro Jesús , e a relación que tiña con Jose Pablo , quen di que "le suministraba estupefacientes". A iso temos que sumar que conta con antecedentes penais por diversas causas.
Todos eses datos obxectivos, considerados no seu conxunto, lévannos á convicción de que Pedro Jesús era totalmente consciente, cando lle ofreceu as xoias Jose Pablo , de que non eran súas, senón roubadas, e, polo tanto, internamente (elemento subxectivo), tiña a certeza da orixe ilícita do que adquiría.
Por conseguinte, a apreciación do xulgador de instancia resulta axeitada, e non se aprecia erro na valoración que fai da proba. Á parte dos fundamentais efectos que lle proporcionan os principios de inmediación, oralidade, e contradición no seu labor de ponderar os medios probatorios, non se consideran as súas conclusións erradas, senón lóxicas e razoables. Non existe, pois, a vulneración da presunción de inocencia consagrada no artigo 24 da Constitución que invoca o acusado.
Retomamos de novo a sentenza da Audiencia Provincial de Madrid (14-7-09 ):
Constituye doctrina reiterada del Tribunal Constitucional la que afirma que el principio de presunción de inocencia alegado solo alcanza a garantizar la interdicción en cuanto al dictado de resoluciones condenatorias en el ámbito penal, cuando aquellas carezcan de todo sustento probatorio o que, aun teniéndolo la prueba hubiera sido obtenida con violación o infracción de derechos fundamentales, no así cuando conste allegado al proceso, en mayor o menor medida, dicho aporte probatorio material, lo que hará, desde tal instante, que adolezca de virtualidad la invocación -abusiva, en tantas ocasiones- relativa a la violación por inaplicación del principio, elevado a rango de derecho fundamental, de presunción de inocencia, pues en tales supuestos, lo que realmente se debate no es otra cosa que la divergente valoración que la parte realiza sobre el contenido o resultado de la prueba practicada, en cuanto se imputa al Juzgador una valoración errónea sobre su contenido, lo que ninguna relación guarda con el principio de referencia; es decir que no cabe confundir presunción con la valoración de la prueba efectuada por el Juzgador; que reiteramos ha sido acertada.
Cuarto.- Respecto da atenuante de colaborar na recuperación dos obxectos roubados, como argumenta a sentenza contra a que se recorre, non se probou que Pedro Jesús contribuíse na súa devolución, ou se foi a súa compañeira sentimental quen, directamente e por propia iniciativa, ante a intervención da Garda Civil, as entregou.
No recurso de apelación cítase o folio 64 da causa, que se corresponde co atestado da Garda Civil, onde se identifica como compañeira sentimental a dona Adriana , e se di literalmente: "Durante el transcurso de las actuaciones reconoce como el mismo le regaló hace cuatro meses diversas joyas de oro que tiene en su domicilio y desea ENTREGARLAS VOLUNTARIAMENTE para adjuntar a las presentes y que resultan ser: -Una pulsera de oro con delfines. -Una cadena con la medalla de la Virgen del Carmen. y -Una pulsera de oro con aros." Xustamente, está probando o contrario ao mantido polo apelante, pois consta de xeito expreso neste atestado que é ela quen recoñece que lle regalou as xoias Pedro Jesús , e tamén é ela quen "desea entregarlas voluntariamente".
O acusado debería ter demostrado a súa decisiva participación na recuperación das xoias, dado que, como queda dito no fundamento anterior, o que invoque e queira valerse dunha circunstancia atenuante, ten a carga da proba. No caso que nos ocupa, non se determinou suficientemente cómo se desenvolveron os acontecementos, nin a persoa ou os motivos que levaron a súa parella a facer a entrega das pulseiras e da cadea. Así as cousas, non é posible aplicar a atenuante.
Quinto.- Por conseguinte, procede desestimarmos os recursos de apelación interpostos por Jose Pablo , e Pedro Jesús , contra a sentenza do Xulgado do Penal núm. 1 de Pontevedra, que confirmamos na súa integridade.
Declaramos as custas de oficio.
Por todo o exposto, vistos os preceptos legais citados, os seus concordantes e demais de xeral e pertinente aplicación, de conformidade co preceptuado no artigo 117 da Constitución,
Fallo
Que debemos desestimar e desestimamos os recursos de apelación interpostos polas procuradoras Sras. María Belén Álvarez Sánchez e Olga Casablanca García, en nome e representación de don Jose Pablo e de don Pedro Jesús , respectivamente, contra a sentenza ditada polo Xulgado do Penal núm. 1 de Pontevedra, nos autos do Procedemento abreviado núm. 151/2009, a cal confirmamos integramente. Declaramos de oficio as custas xeradas nesta alzada.
Contra a presente resolución non cabe recurso ordinario ningún.
Devólvanselle os autos orixinais ao xulgado de procedencia cun testemuño desta sentenza para o seu coñecemento e cumprimento.
Así, por esta nosa sentenza, da que se poñerá certificación literal no rolo correspondente, incluíndose o orixinal no libro de sentenzas, definitivamente xulgando, o pronunciamos, mandamos e asinamos.
