Última revisión
17/09/2017
Sentencia Penal Nº 94/2019, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 4, Rec 895/2019 de 25 de Octubre de 2019
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 11 min
Orden: Penal
Fecha: 25 de Octubre de 2019
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: MIGUEL ARAMBURU GARCíA-PINTOS
Nº de sentencia: 94/2019
Núm. Cendoj: 36038370042019100329
Núm. Ecli: ES:APPO:2019:2264
Núm. Roj: SAP PO 2264:2019
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 4
PONTEVEDRA
SENTENCIA: 00094/2019
AUDIENCIA PROVINCIAL
SECCION CUARTA
PONTEVEDRA
----------
-
ROSALIA DE CASTRO,Nº 5 - PALACIO DE JUSTICIA
Teléfono: 986805137/36/38/39
Equipo/usuario: MA
Modelo: N545L0
N.I.G.: 36038 43 2 2018 0001870
ADL APELACION JUICIO SOBRE DELITOS LEVES 0000895 /2019-P.
Delito/falta: AMENAZAS (TODOS LOS SUPUESTOS NO CONDICIONALES)
Recurrente: Otilia
Procurador/a: D/Dª CESAR ANGEL ESCARIZ VAZQUEZ
Abogado/a: D/Dª CARLOS MARTIN FREIJEIRO
Recurrido: Leocadia, Lina
Procurador/a: D/Dª ,
Abogado/a: D/Dª ANA GARCIA SANJURJO, ANA GARCIA SANJURJO
SENTENZA
Pontevedra, vintecinco de Outubre de dous mil dezanove.
Visto pola Sección 4ª da Audiencia Provincial de Pontevedra, constituída como órgano unipersoal polo maxistrado Miguel Aramburu García Pintos, o recurso de apelación número 895/19, interposto por Otilia contra a sentenza ditada no procedemento por delitos leves número 609/2018 tramitado ante o Xulgado de Instrución número 2 de Pontevedra. Foron apeladas Leocadia e Lina.
Antecedentes
Primeiro.No procedemento antes referido ditouse unha sentenza o día 27 de marzo de 2019 que tiña a seguinte declaración de feitos probados:
PRIMEIRO:Que o día 22 de maio o teléfono de Lina recibiu varias chamadas dende un número non identificado.
SEGUNDO:Que o día 23 de maio a filla da señora Leocadia interpuxera unha denuncia. Na tarde dese día a mesma filla recibiu unha chamada dende un móbil. Despois, sobre as 16:30, foi Lina a que recibiu unha chamada no fixo. Cando respondeu esa chamada Lina nun primeiro momento ninguén contestou pese a requirirlle ela que falaran. Lina preguntou se era a señora Otilia e unha voz feminina negou selo para acto seguido manifestar: 'Mira, te voy a decir ya por última vez para no seguir jaleando más. Mira te voy a decir ya por última vez le vas a decir a tu hija que no me vuelva a nombrar ni a mí ni a mi marido porque ya la avisé varias veces y creo que esto ya se está yendo de las manos'. Ao preguntar a señora Leocadia con quen falaba esa voz continuou dicindo: 'Yo estoy hablando con quien tengo que hablar, contigo que eres su madre y le tienes que poner respeto, como yo se lo pongo al mío, dile a tu hija que no me vuelva a nombrar ni a mí ni a mi marido porque le van a salir caros los nombres y ya me estoy conteniendo demasiado, estoy dejando pasar demasiado pero ya voy a llegar a un punto en que no voy a aguantar más y luego ya va a salir él solo por donde quiera'. Ao volver a ser requirida esa persoa para que se identificara manifestou: 'Yo no escucho, yo soy quien soy... Estamos todos los putos días y a cada momento refiriéndoos a mí, a mi hija y a mi marido. Estoy muy cansada, estoy dejándolo pasar, estoy dejándolo pasar, estoy dejándolo pasar... O como culparme a mí de yo le rayé su mierda de coche cuando yo estoy en Madrid. Ponerme en la denuncia a mí que yo le rayé su mierda de coche cuando yo estoy en Madrid. Yo no me vengo en cosas materiales'. Engadindo: 'Yo si le tengo que partir la cara se la parto' Ao responder a señora Leocadia que primeiro sería a ela e non á súa filla rematou afirmando: 'Pues a ti me da igual, a ti o a ella, me da igual pero no me vengo con coches, no soy tan rastrera como ella, no me vengo en coches, yo voy y le parto la cara a ti o a ella o a quien haga falta, ¿me entiendes?'. A muller que chamaba era Otilia.
A parte dispositiva da dita sentenza ten o seguinte pronunciamento:
CONDENAR a Otilia como autora dun delito leve de ameazas do artigo 171.7 CP a unha pena de trinta días de multa a razón de cinco euros diarios, cun total de cento cincuenta euros, cunha responsabilidade subsidiaria en caso de non pagamento dun día de privación de liberdade por cada dúas cotas non pagadas, que supoñen un total de quince días ou, no seu caso, traballos en beneficio da comunidade, reducíbeis proporcionalmente no caso de incumprimento parcial. CONDENAR á mesma persoaao pago das custasdo proceso.
Segundo.Contra a devandita sentenza a representación procesual da recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.
Terceiro.Logo de trasladarlles o escrito de formalización do recurso ás outras partes, presentouse un escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación.
Cuarto.- O xulgado do penal remitiu a este Tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados.
Aceptanse os feitos que se declaran probados na sentenza obxecto de recurso, que se dan por reproducidos.
Fundamentos
Primeiro.O único motivo do recurso consiste na vulneración do artigo 50 do Código penal, en concreto do seu punto 2º. Impútase á resolución contra a que se recorre que a explicación sobre a cota de multa é un formulario xenérico e que, sen ter constancia da situación económica da señora Otilia, lle impón unha cota de 5 euros cando debería ser de 2 euros por día.
Non se pode compartir tal alegación. Da lectura da sentenza obxecto de recurso deriva que non estamos ante un formulario estereotipado: a sentenza indica as razóns polas que impón unha cota como a sinalada ao dicir:
Respecto á contía que se ten que pagar nese período, fíxase atendendo ás circunstancias económicas do suxeito, fóra xa de valoracións sobre o feito concreto. No presente caso, non temos datos concretos sobre capacidade económica, polo que optamos por unha contía de cinco euros.
Conforme ao artigo 50 do Código penal, a contía da cota da multa pode abranguer desde un mínimo de 2 euros diarios ata un máximo de 400 euros diarios. É evidente que o xulgador de instancia optou por impor unha cota moi próxima á mínima legal e escolleu tal opción atendendo á ausencia de datos concretos sobre a capacidade económica da penada. Tal decisión debe considerarse correcta, pois a opción por unha cota como a sinalada, moi próxima ao mínimo, non esixe especial motivación, xa que debemos partir de que as cotas mínimas deben reservarse para supostos de indixencia ou pobreza acreditadas. Así, o Tribunal Supremo, na Sentenza 230/2019, do 8 de maio ( ECLI:ES:TS:2019:1463 ), indica sobre a contía da multa:
SEXTO.- Motivo quinto. Vulneración del deber de motivación en la determinación de la pena.
1. El quinto motivo del recurso se interpone por el cauce del artículo 852 de la LECrim y de los artículos 5.4 de la Ley Orgánica del Poder Judicial y 120.3 y 24 de la Constitución por considerar que la sentencia de instancia no motiva las penas fijadas en la sentencia, singularmente la pena de multa.
En la sentencia de instancia se fijó una cuota de la multa de 8 euros, frente a los 12 euros interesados por el Ministerio Fiscal y los 20 euros solicitados por la acusación particular. El recurrente se apoya en la propia sentencia para justificar su impugnación, ya que la resolución judicial indica que no hay circunstancias concretas que justifiquen la imposición de las cuotas interesadas por las acusaciones y esa misma falta de justificación se aprecia en la sentencia ya que ha fijado una cuota sin razonamiento alguno y a pesar de que consta que el condenado percibe como únicos ingresos una paga de 326 euros mensuales.
2. La STS 17/2014, de 28 de enero , sintetiza la doctrina de esta Sala sobre esta cuestión. Se recuerda (con cita de las SSTS 111/2006 de 15 de noviembre , 1257/2009 de 2 de diciembre y 483/2012 de 7 de junio ) que la frecuente penuria o insuficiencia de datos sobre la capacidad económica del acusado, en evitación de que resulte inaplicable el precepto, ha ensayado una interpretación flexible del art. 50.5 CP .
Aun cuando ha habido pronunciamientos no siempre coincidentes, la postura de esta Sala se ha ido decantando hacia el criterio de que la imposición de una cuota en la zona baja, cercana al mínimo legal no requiere de expreso fundamento.
En esa dirección las SSTS de 20 de noviembre de 2000 y 15 de octubre de 2001 , que sostuvieron, la primera de ellas para una cuota de mil pesetas y la segunda incluso para la de tres mil, que la fijación de unas cuantías que o no superan siquiera las de salario mínimo, o, en todo caso, llevan a una sanción, en el ámbito penal, incluso inferior a la que pudiera considerarse equivalente impuesta por la Administración en el ejercicio de su función sancionadora, no requieren mayor justificación para ser consideradas conforme a Derecho, puesto que 'una cifra menor habría que considerarla insuficientemente reparadora y disuasoria, por lo que la sanción penal no cumpliría adecuadamente su función de prevención general positiva'.
A su vez, la STS de 11 de julio de 2001 insiste, con harto fundamento y reuniendo la doctrina más actual de esta Sala, en que: El art. 50.5 del Código Penal señala que los Tribunales fijarán en la sentencia el importe de las cuotas diarias 'teniendo en cuenta para ello exclusivamente la situación económica del reo, deducida de su patrimonio, ingresos obligaciones, cargas familiares y demás circunstancias personales del mismo'. Como señala la Sentencia número 175/2001 de 12 de febrero , con ello no se requiere significar que los Tribunales deban efectuar una inquisición exhaustiva de todos los factores directos o indirectos que puedan afectar a las disponibilidades económicas del acusado, que resulta imposible y es, además, desproporcionado, sino únicamente que deben tomar en consideración aquellos datos esenciales que permiten efectuar una razonable ponderación de la cuantía proporcionada de la multa que haya de imponerse.
La insuficiencia de estos datos no debe llevar automáticamente y con carácter generalizado a la imposición de la pena de multa con una cuota diaria cifrada en su umbral mínimo absoluto (2 €), a no ser que lo que en realidad se pretenda es vaciar de contenido el sistema de penas establecido por el Poder Legislativo en el Nuevo Código Penal convirtiendo la pena de multa por el sistema legal de díasmulta en algo nuclearmente simbólico, en el que el contenido efectivo de las penas impuestas por hechos tipificados en el CP acabe resultando inferior a las sanciones impuestas por infracciones administrativas similares, que tienen menor entidad que las penales, como señalaba la sentencia de esta Sala de 7-7-99 .
Ha de tenerse en cuenta que el reducido nivel mínimo de la pena de multa en el Código Penal debe quedar reservado para casos extremos de indigencia o miseria, por lo que en casos ordinarios, en que no concurren circunstancias extremas, resulta adecuada la imposición de una cuota prudencial situada en el tramo inferior, como sucede en el caso actual con la cuota diaria de 8 euros.
3. En el presente caso se desconoce en profundidad si el condenado tiene o no patrimonio y su nivel de renta y modo de vida, por lo que se le ha impuesto una cuota de multa ajustada a los estándares ordinarios, multa que se sitúa cerca de su extensión mínima. La justificación de la cuota impuesta es suficiente y no adolece del defecto invocado de falta de motivación dado que en este tipo de pronunciamientos, tal y como se acaba de exponer, la exigencia de motivación debe atemperarse, no siendo necesaria cuando se impone una cuota cercana al mínimo legal. No consta que el recurrente esté en situación de extrema indigencia por más que tenga una renta modesta por lo que la cuota de multa que se le ha impuesto no puede calificarse de excesiva o arbitraria, lo que conduce a la desestimación del motivo.
Os argumentos da sentenza do Tribunal Supremo son totalmente trasladables ao caso dos autos, o que leva a desestimar o recurso interposto.
Segundo.Non se aprecian méritos para facer pronunciamento sobre as custas.
Fallo
Que desestimoo recurso de apelación interposto pola representación de Otilia contra a sentenza ditada o día 27 de marzo de 2019 no procedemento por delitos leves número 609/2018 do Xulgado de Instrución número 2 de Pontevedra, sentenza que confirmo.
Ao notificar esta sentenza, déaselle cumprimento ao previsto no artigo 248.4º da Lei orgánica do poder xudicial.
Notifíqueselles a presente sentenza ás partes facéndolles saber que esta resolución é firme.
Así o pronuncio, mando e asino, mediante esta sentenza, da cal se levará unha certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.
