Sentencia Social 325/2023 Juzgado de lo Social de Vigo nº 6, Rec. 710/2022 de 01 de agosto del 2023

PRIMEIRO.- Consonte o contido do artigo 97.2 da Lei Reguladora da Xurisdición Social, os anteriores feitos probados resultan do meu exame e valoración da proba que foi practicada no acto do xuízo, conforme ás regras da sana e imparcial crítica efectuada en relación con cada un dos medios de proba e, fundamentalmente, pola proba documental, que non foi impugnada, coa consecuencia que, para esta circunstancia, determinan os artigos 319 e 326 da Lei de Axuízamento civil.

O Fogasa articulou a excepción de caducidade, excepción que non ten acollida favorable. Á vista de que existe un festivo no período de tempo computable e que a demanda foi presentada na data 02/11/2022, o foi dentro do prazo legal de vinte días establecido polo Estatuto dos Traballadores e a Lei Reguladora da Xurisdición Social.

No que atinxe ás circunstancias da relación laboral, a traballadora non proba a xornada que postula na demanda, polo que debemos atender ó contido do contrato e das bases de cotización.

SEGUNDO.- No que atinxe á pretensión de declaración de improcedencia do despedimento, non quedou probada de xeito algún ningunha causa que motivara o cese da relación laboral.

Non consta que a empresa puxera a disposición dos traballadores cantidade algunha en concepto de indemnización polo despedimento nin que non o puidera facer por acharse en situación de falla de liquidez.

Xa que logo, o cese da relación laboral débese declarar despedimento improcedente.

TERCEIRO.- Dado que o despedimento foi realizado vixente a nova redacción do artigo 56 do Estatuto dos Traballadores efectuada polo Real Decreto Ley 3/2012 de 10 de febreiro de 2012, publicado no BOE de 11 de febreiro de 2012 e que entrou en vigor o día 12 de febreiro de 2012, as consecuencias legais do despedimento producido, consonte o artigo citado e coa disposición transitoria quinta do devandito Real Decreto, tradúcense na condena ó empresario para que, no prazo de cinco días dende a notificación da sentenza, opte entre a readmisión do traballador ou o pagamento dunha indemnización equivalente a 45 días de salario por ano de servizo no que atinxe ó tempo de prestación de servizos anterior á entrada en vigor do Real Decreto Lei 3/2012 e ó pagamento dunha indemnización de 33 días de salario por ano de servizo no que atinxe ó tempo de prestación de servizos posterior á mencionada entrada en vigor, sen que o importe da indemnización poida ser superior a 720 días de salario, agás que do cálculo da indemnización polo período anterior á entrada en vigor do Real Decreto Lei resultase un número de días superior, en cuxo caso aplicarase este como importe indemnizador máximo e sen que o mesmo poida ser superior a 42 mensualidades en ningún caso.

O pagamento da indemnización, do que se descontarán as cantidades xa percibidas en concepto de indemnización, determinará a extinción do contrato de traballo, que se entenderá producida na data do cese efectivo do traballo. No caso de que a empresa opte pola readmisión, o traballador terá dereito ós salarios de tramitación, que equivalerán a unha cantidade igual á suma dos salarios que o traballador deixara de percibir dende a data do despedimento ata a notificación da sentenza que declarase a improcedencia ou ata que o traballador atopara outro emprego, se tal colocación fora anterior á sentenza e se probara polo empresario o que percibira, para o seu desconto dos salarios de tramitación.

No suposto de que o empresario non optara entre a readmisión e a indemnización, entenderase que procede a primeira.

Porén, no caso que nos ocupa consta que a empresa áchase de baixa, sen actividade e sen traballadores ó seu cargo, polo que a readmisión devén imposible. Solicitou ó Fogasa, ó abeiro do contido do artigo 110.1.a) da Lei Reguladora da Xurisdición Social a extinción da relación laboral, e procede estimar esta pretensión porque a readmisión é imposible.

Polo tanto, compre declaramos extinguida a relación laboral na data do despedimento, dado que xa consta a imposibilidade da readmisión, e condenarmos á empresa demandada a que lle faga pagamento da indemnización prevista no Estatuto dos Traballadores para o despedimento improcedente calculada ata a data do despedimento.

CUARTO.- No que atinxe á reclamación de cantidade, á vista do contido do artigo 26 e concordantes do Estatuto dos Traballadores e reclamado no presente procedemento o finiquito consistente no salario do mes de setembro do ano 2022, a traballadora proba a prestación de servizos durante 13 días do mes, polo que lle correspondía un salario de 314,07 euros pola prestación de servizos neses 13 días. Dado que a demandada non probou, coma lle atinxía, o pagamento dos salarios, debe ser condenada ó abono dos mesmos. Dado que constitúen salario, devengarán xuros moratorios liquidados ó tipo do 10 % anual.

Compre absolvermos ó Fogasa sen prexuízo das súas responsabilidades subsidiarias consonte ó contido do artigo 33 do Estatuto dos Traballadores.

QUINTO.- Contra a presente resolución cabe interpor recurso de suplicación (tal como establece o artigo 191.3 a) da Lei Reguladora da Xurisdicción Social), do que se advertirá ás partes.

DAQUELA

Fallo