Sentencia ADMINISTRATIVO Nº 338/2022, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15697/2021 de 13 de Mayo de 2022

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00338/2022

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

Correo electrónico:sala4.contenciosoadministrativo.tsxg@xustiza.gal

N.I.G:15030 33 3 2021 0001805

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015697 /2021 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Mariano

ABOGADORAUL GALLEGO GONZALEZ

PROCURADORD./Dª. DOMINGO RODRIGUEZ SIABA

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

MARIA DOLORES RIVERA FRADE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, trece de maio de dous mil vinte e dous.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15697/2021, presentado por Dº Mariano, representado polo procurador Sr. Rodríguez Siaba, dirixido polo letrado Dº Gallego González , contra o acordo de 30.09.2021 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo avogado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO.-Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 8.511,71 EUROS .

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 30.09.2021 do TEAR que, acolle, parcialmente, a reclamación económico administrativa, contra a liquidación IVE ano 2019 ( anuló a liquidación/sanción IVE ano 2017 )

SEGUNDO.-O recurso baséase na: a) infracción do art. 87 e 163 RD 1065/2007, b) falta de competencia do órgano de xestión tributaria para comprobar a veracidade e exactitude das declaracións presentadas, c) actuacions que superaron o alcance dos requerimientos, d) O IVE repercutido é correcto, e) o vehículo está afecto, nun 100% á actividade, f) IVE soportado é deducible ó derivar de facturas e g) falta de motivación da liquidación.

O letrado do Estado rebate as súas pretensións.

O primeiro motivo.

O desenvolve o recorrente, subliñando que non se xustifica porque resulte elexido para facela comprobación limitada - art. 87 e 163 RD 1065/2007-, indicando que xa sufriu 8 comprobacións noutros exercicios, o que considera que infrinxe, tamén, o artigo 41 CDFUE ( principio de boa administración ); a esto xunta que, de utilizar a AEAT elementos automatizados, resultan infrinxidos os artigos 96.4 e 96.3 LXT.

O acordo de 12.01.2021 que inicia o procedemento de comprobación limitada - cun requerimento de documentación- só indica, coma xustificación do seu inicio, que nas autoliquidacións do IVE ano 2019 ( nos catro cuatrimestres ) detectaronse incidencias e que, para a súa subsanación, é preciso iniciar o procedemento.

Estarmos, polo tanto, ante un procedemento que se inicia de oficio, tal e coma autoriza o artigo 87 RD 1065/2007, e, aínda que a motivación é limitada, o presuposto do que parte a AEAT é o suposto do artigo 163.a) RD citado, é dicir, discrepancias entre os datos declarados e os que posue a administración tributaria.

Resulta evidente que, para determinar esta posible discrepancia ( indicios da súa existenza ), a AEAT utilizou as súas bases de datos e, posiblemente, un programa electrónico e, inclusive, unha IA. Que non resulten identificados estes procedementos non é causa de nulidade, dado que, realmente, non estarmos ante unha actuación automatizada, nos termos do artigo 41.1 da Lei 40/2015, do 1 de outubro ( RCL 2015, 1478) , de Réxime Xurídico do Sector Público ( LRJSP), que a define como 'calquera acto ou actuación realizada integramente a través de medios electrónicos por unha Administración pública no marco do procedemento administrativo e na que non interviñese de forma directa un empregado público'. Previsión desenvolvida polos artigos 84- 85 RD 1065/2007.

A AEAT procede a consultar as súas bases de datos, contrastandoas coas autoliquidacións presentadas, e tódalas súas actuacións cumpren coas esixencias do art. 84.2, resultando identificado o órgano competente e garantíndose a súa autenticidade

As deficiencias derivadas de non identificar - xa nun momento inicial- cales son as posibles discrepancias entre o declarado e os datos que posúe a AEAT e que IA utilizou, consideramos que non son mais que irregularidades non invalidantes, o non provocar ningún tipo de indefensión.

O recorrente, coma indicamos, anoa con este actuar da administración, a denuncia da persecución (sen utilizar este termo ) o ter sufrido 8 comprobacións tributarias en anos previos, considerando que se infrinxe o principio de boa administración do art. 41 CDFUE.

Coma declara a STC 97/2020 FX 5: a Carta dos Dereitos Fundamentais da Unión Europea, e a doutrina do Tribunal de Xustiza da Unión Europea que a interpreta, é, consonte a reiterada doutrina deste Tribunal, de inexcusable consideración tanto ós efectos hermenéuticos ( art. 10.2 CE ) coma cando teñamos que aplicar diretamente o Dereito Comunitario - art. 51.1 da propia CDFUE e 93 CE ).

Neste caso só existe unha vinculación indireta co dereito comunitario ( falarmos do IVE, se ben a controversia é de carácter procedimental, vencellado coa LXT 58/2003 ), e coma criterio hermenéutico, non autoriza a anular as actuacións da administración polo feito de ser obxecto de comprobacións tributarias contínuas.

Resulta certo que, no expediente administrativo, non se indica que o recorrente sexa un dos contribuintes previstos nun plan de control tributario, mais, e coma indica a STS 236/2020: A introdución dos plans de actuación, de Control, parciais, poden ter a finalidade de facilitar á Administración Tributaria o seu funcionamento, especialmente mediante a aplicación de programas informáticos que permitan un tratamento máis áxil da fiscalización dun determinado sector de contribuíntes, pero a súa previsión, quizá non moi acertada, en normas legais e regulamentarias, non pode traducirse sen máis nun dereito subxectivo do contribuínte a non ser investigado se non se atopa incluído nos devanditos plans e programas, pois iso supoñería o incumprimento por parte da Administración do deber de fiscalización de que todos os cidadáns cumpran co deber de contribuír, previsto no articulo 31.1 da nosa norma constitucional.

Entendemos que, o feito de ser obxecto de varias comprobacións tributarias, sen que se acredite un actuar desviado da administración, non supón, en por si, infrinxilos dereitos do contribuinte, entre eles os previstos no art. 41 CDFUE, o que obriga a rexeitar este motivo.

TERCEIRO.-Verbo do 2º motivo.

O recorrente alega a ausencia de competencia dos órganos de xestión tributaria para realizar función de comprobación da veracidade e exactitude das declaracións tributarias e actuacións de obtención de información relacionados coa aplicación dos tributos.

Coma se deriva do expediente, o alcance das actuacións de comprobación limitada - requerimento de 12.01.2021 cunha finalidade formal- ampliouse co requerimento de 09.02.2021-cumprimento das esixencias materiais para as deduccións, e para esta comprobación solicitouse, dos expedidores das facturas, a ratificación dos datos das mesmas.

O recorrente considera que o art. 141 LXT reserva á inspección estas funcións.

Compre determinar cales son as competencias dos órganos de xestión tributaria.

O art. 117 LXT, que leva por rúbrica'A xestión tributaria' , contén unha enumeración das funcións que se entenden incluídas neste procedemento tributario, sinalando a este respecto que:

«A xestión tributaria consiste no exercicio das funcións administrativas dirixidas a:

a) A recepción e tramitación de declaracións, autoliquidacións, comunicacións de datos e demais documentos con transcendencia tributaria.

b) A comprobación e realización das devolucións previstas na normativa tributaria.

c) O recoñecemento e comprobación da procedencia dos beneficios fiscais de acordo coa normativa reguladora do correspondente procedemento.

d) O control e os acordos de simplificación relativos á obrigación de facturar, cando teñan transcendencia tributaria.

e) A realización de actuacións de control do cumprimento da obrigación de presentar declaracións tributarias e doutras obrigacións formais.

f) A realización de actuacións de verificación de datos.

g) A realización de actuacións de comprobación de valores.

h) A realización de actuacións de comprobación limitada.

i) A práctica de liquidacións tributarias derivadas das actuacións de verificación e comprobación realizadas.

j) A emisión de certificados tributarios.

k) A expedición e, no seu caso, revogación do número de identificación fiscal, nos termos establecidos na normativa específica.

l) A elaboración e mantemento dos censos tributarios.

m) A información e asistencia tributaria.

n) A realización das demais actuacións de aplicación dos tributos non integradas nas funcións de inspección e recadación.

Verbo da diferente competencia atribuida á inspección e a xestión.

A resolución do TEAC de 11.09.2017 establece: non existe en nosa Lei Xeral Tributaria ( RCL 2003, 2945) unha atribución específica de competencias de comprobación a un órgano determinado ou outro da Administración Tributaria.

En particular, en canto ao exercicio da función de comprobación limitada, configúrase como unha función administrativa cuxo exercicio se atribúe tanto aos órganos de xestión como de inspección, como así se deduce da delimitación de funcións xestoras e inspectoras contidas nos artigos 117. h ) e 141. h) da Lei 58/2003 , LXT, respectivamente. É máis, do redactado do artigo 141. h), que atribúe á Inspección 'A realización de actuacións de comprobación limitada, conforme ao establecido nos artigos 136 a 140 desta lei ', inférese unha supeditación en canto ao réxime substantivo da comprobación así como ás facultades para exercer na mesma, aos límites contidos no artigo 136, así como supedítase tamén ás normas procedementais dos artigos 137 a 139 da Lei.

Esta inicial indeterminación non autoriza a establecer unha atribución indistinta, en función de criterios prácticos ou de cotidianiedade no exercicio de determinadas función, tal e coma indica a sentenza citada polo recorrente 418/412-2021 do TS - asiste la razón a la Abogacía del Estado en cuanto al criterio amplio que este Tribunal viene dando a las facultades del Departamento de Gestión al interpretar los artículos 136 y concordantes de la Ley General Tributaria, en aras a un debido cumplimiento de las funciones que la ley confiere a dicho tipo de órganos que lo integran. Que ello sea así, en línea de principio, no significa, que lo sea por principio, es decir, una línea interpretativa amplia, no supone desbordar los concretos límites que establece el legislador cuando atribuye las competencias entre los distintos Departamentos de la Agencia Estatal de Administración Tributaria, pues, en otro caso, estaría de más que los representantes del pueblo español en las Cortes se molestasen en establecer unas delimitaciones concretas que nunca tendrían operatividad; debiendo recordarse el principio de vinculación de los jueces y tribunales a la Ley que predican el artículo 117.1 de la Consti tución Española de 27 de diciembre de 1978 (RCL 1978, 2836) , y el artículo 1 de la Ley Orgánica del Poder Judicial (RCL 1985, 1578, 2635) . De ahí que, en cada caso, y partiendo de un criterio como el antedicho, deba considerarse si quien ha actuado en el caso concreto, lo ha hecho dentro de sus competencias o las ha desbordado y la trascendencia de ello.; adiantamos que esta sentenza non é trasladable ó caso presente, dado que examina un suposto moi específico: imposto de sociedades dun colexio profesional e aplicación do art. 140.e ) beneficio fiscal derivado un réxime tributario especial, que non é equiparable ó actual.

Polo dito, o criterio de distinción son as competencias atribuidas á inspección no artigo 141 Lei 58/2003, en contraste coas de xestión tributaria.

O recorrente considera que estarmos no suposto do artigo 140.b: comprobación da veracidade e exactitude das declaracións presentadas polos obrigados tributarios.

No estarmos conformes con esta interpretación, dado que, o precepto fala de DECLARACIÓNS, diferenciándose no artigo 119 e 120 entre declaracións e autoliquidacións, e neste caso estarmos ante unha comprobación dunha autoliquidación.

Polo demais, este precepto non pode interpretarse en sentido extensivo, senón, toda actuación de comprobación levaría a competencia ós órganos de inspección; polo tanto, o determinante é se, dentro do procedemento de comprobación limitada, o órgano de xestión asimiu unha competencia atribuida expresamente ós órganos de inspección ou non, o que debemolo por en relación coas actuacións realizadas.. Segundo a Sentenza da Audiencia Nacional do 27 de novembro de 2013 (PROV 2014, 7983) , non cabe efectuar unha interpretación restritiva e estrita do art. 117 da LXT que implique que a actividade de xestión deba ter un carácter esencialmente formal, xa que esta interpretación, de aplicarse en forma extensiva, traduciríase na práctica en que no momento en que o administrado negase ou rebatese os feitos, sería necesaria a intervención da Inspección, o que non se compadece co tenor do establecido na LXT.

En similares termos pronunciáronse tamén, entre outras, as Sentenzas do TSJ de Illas Baleares núm. 5/2011, do 17 de xaneiro ( JT 2011, 238) , do TSJ de Galicia núm. 301/2012, do 23 de abril ( JT 2012, 572) , e do TSJ da Comunidad de Madrid núm. 292/2014, do 13 de marzo ( JT 2014, 780) .

Seguindo a resolución do TEAC citada: En canto ao alcance das actuacións no seo dun procedemento de comprobación limitada, o art. 136 LXT sinala (redacción vixente no momento dos feitos): '1. No procedemento de comprobación limitada a Administración tributaria poderá comprobar os feitos, actos, elementos, actividades, explotacións e demais circunstancias determinantes da obrigación tributaria. 2.

Neste procedemento, a Administración tributaria poderá realizar unicamente as seguintes actuacións: a) Exame dos datos consignados polos obrigados tributarios nas súas declaracións e dos xustificantes presentados ou que se requiran para o efecto.

b) Exame dos datos e antecedentes en poder da Administración tributaria que poñan de manifesto a realización do feito impoñible ou do orzamento dunha obrigación tributaria, ou a existencia de elementos determinantes da mesma non declarados ou distintos aos declarados polo obrigado tributario.

c) Exame dos rexistros e demais documentos esixidos pola normativa tributaria e de calquera outro libro, rexistro ou documento de carácter oficial con excepción da contabilidade mercantil, así como o exame das facturas ou documentos que sirvan de xustificante das operacións incluídas nos devanditos libros, rexistros ou documentos. d) Requirimentos a terceiros para que acheguen a información que se atopen obrigados a fornecer con carácter xeral ou para que a ratifiquen mediante a presentación dos correspondentes xustificantes. 3. En ningún caso poderase requirir a terceiros información sobre movementos financeiros, pero poderá solicitarse ao obrigado tributario a xustificación documental de operacións financeiras que teñan incidencia na base ou na cota dunha obrigación tributaria. 4. As actuacións de comprobación limitada non poderán realizarse fóra das oficinas da Administración tributaria, salvo as que procedan segundo a normativa aduaneira ou nos supostos previstos regulamentariamente ao obxecto de realizar comprobacións censuais ou relativas á aplicación de métodos obxectivos de tributación, nese caso os funcionarios que desenvolvan ditas actuacións terán as facultades recoñecidas nos apartados 2 e 4 do artigo 142 desta lei.'

Pola súa banda, a comprobación no seo do procedemento inspector caracterízase por ser sustantiva, prevéndose a utilización dun amplo abanico de facultades, recollidas no artigo 142 da Lei: o exame de documentos, libros, contabilidade principal e auxiliar, ficheiros, facturas, xustificantes, correspondencia con transcendencia tributaria, bases de datos informatizadas, programas, rexistros e arquivos informáticos relativos a actividades económicas; a inspección de bens, elementos, explotacións e calquera outro antecedente ou información que deba de facilitarse á Administración. Ademais, prevese que, cando as actuacións inspectoras requírano, os funcionarios que desenvolvan funcións de inspección poderán entrar nas leiras, locais de negocio e demais establecementos ou lugares en que se desenvolvan actividades ou explotacións sometidas a gravame, existan bens suxeitos a tributación, prodúzanse feitos impoñibles ou supostos de feito das obrigacións tributarias ou exista algunha proba dos mesmos. E os obrigados tributarios deberán atender aos órganos de inspección tanto comparecendo cando así se lles requira, por si ou por medio de representante, como nos seus locais, cando alí acúdase o persoal inspector.

O exercicio destas facultades por parte da Inspección ten lugar no seo do procedemento de inspección, cuxo obxecto é moito máis amplo que calquera do dos procedementos de xestión, pois, como indica o art. 145 LXT, non só se cingue a comprobar os actos, elementos e valoracións consignados polos obrigados tributarios nas súas declaracións, senón tamén inclúe a investigación , para descubrir a existencia, no seu caso, de feitos con relevancia tributaria non declarados ou declarados incorrectamente. É por iso que o lexislador tamén permite que, no curso do procedemento de inspección, poidan adoptarse medidas cautelares para impedir que desaparezan, destrúanse ou alteren as probas dos feitos impoñibles ( art. 146 LXT). Unha das consecuencias da maior profundidade e amplitude das actuacións inspectoras é que a comprobación no procedemento de inspección poderá ter carácter xeral ou parcial segundo afecte ou non ' á totalidade dos elementos da obrigación tributaria no período obxecto da comprobación e en todos aqueles supostos que se sinalen regulamentariamente '. Pero, cando ten alcance xeral, a liquidación que dela deriva é definitiva ( art. 101.3.a LXT), e a obrigación tributaria non poderá ser de novo obxecto de comprobación. E o mesmo nas actuacións de alcance parcial en relación cos elementos comprobados, que, aínda dando lugar a unha liquidación provisional, non poderán ser regularizados nun novo procedemento inspector (nin en calquera outro), segundo dispón o art. 148.3 LXT.

Pois ben, de todo o exposto derivan tres conclusións: a) Coa actual normativa non existe límite competencial, en canto á comprobación limitada, por razón do órgano.

b) O procedemento de comprobación limitada configúrase como unha actuación tributaria ampla en canto ao seu alcance, pero limitada en canto aos medios para utilizar nela. Determinadas facultades cuxa atribución é propia da Inspección dos Tributos non poden ser exercidas neste procedemento, tanto se é realizado polos órganos de xestión como polos de inspección. Neste sentido, os apartados 3 e 4 do artigo 136 LXT impiden, por exemplo, a realización de actuacións fóra das oficinas da Administración salvo certas excepcións, e a utilización dos requirimentos de información a terceiros sobre movementos financeiros. E o apartado 2, c) exclúe das posibles actuacións a realizar no seo deste procedemento o exame da contabilidade mercantil.

c) As funcións máis amplas de comprobación e investigación por parte da Administración tributaria só poden exercerse no seo dun procedemento inspector, e de aí as facultades que a lei outorga aos órganos de Inspección.

As únicas actuacións que pode desenvolver a Administración Tributaria no marco deste procedemento son, de conformidade co art. 136.2 da LXT, as seguintes: a)Exame dos datos declarados contrastándoos con aqueles de que dispón a Administración e cos que constan nos documentos, rexistros e dos xustificantes presentados ou que se requiran para o efecto.

b)Exame dos datos e antecedentes en poder da Administración Tributaria que poñan de manifesto a realización do feito impoñible ou do orzamento dunha obrigación tributaria, ou a existencia de elementos determinantes da mesma non declarados ou distintos aos declarados polo obrigado tributario.

c)Exame dos rexistros e demais documentos esixidos pola normativa tributaria e de calquera outro libro, rexistro ou documento de carácter oficial con excepción da contabilidade mercantil, así como o exame das facturas ou documentos que sirvan de xustificante das operacións incluídas en tales libros, rexistros ou documentos. Obsérvase que na actualidade fálase da facultade de 'exame dos rexistros', fronte ao que sucedía no art. 123.2 da LXT de 1963, que se refería á 'exhibición dos rexistros', o que indica, como se puxo de relevo pola STSJ de Andalucía, Málaga, do 11 de febreiro de 2019 ( JT 2019, 512) , que se trata dunha facultade nova da Administración tributaria, fronte á anterior que só comprendía a exhibición dos rexistros por parte do contribuínte. Como se pode apreciar, este art. 136.2. c) LXT permite que no procedemento de comprobación limitada póidase efectuar o requirimento e análise das facturas. Véxanse, entre outras, respecto a esta posibilidade de examinar as facturas , as Sentenzas do TSJ de Castela e León, Burgos, do 17 de decembro de 2012 ( JT 2013 , 150) , do TSJ da Región de Murcia do 21 de xaneiro de 2013 ( JT 2013, 398) , do TSJ de Andalucía, Selecta, do 26 de xaneiro de 2015 ( JT 2015 , 822) e 20 de abril de 2015 ( JT 2015 , 1110) , do TSJ da Comunidad de Madrid do 26 de maio de 2015 ( JT 2015 , 1140) , do TSJ de Castela-A Mancha do 2 de decembro de 2016 ( PROV 2017, 6222) , do TSJ de Andalucía, Málaga, do 11 de febreiro de 2019 ( JT 2019 , 541) e 27 de febreiro de 2019 ( PROV 2019, 168431) , do TSJ de Andalucía, Sevilla, do 21 de outubro de 2019 ( JT 2020 , 103) e do TSJ de Cataluña do 25 de marzo de 2021 (PROV 2021, 175632) . d)Requirimentos a terceiros para que acheguen a información que se atopan obrigados a fornecer con carácter xeral ou para que a ratifiquen mediante a presentación dos xustificantes documentais de operacións financeiras realizadas co contribuínte, sempre que teñan incidencia tributaria.( a STSJ da Comunitat Valenciana do 18 de xullo de 2014 ( JT 2014, 1917) .

Consideramos que o órgano de xestión tributaria non superou os límites indicados, cinguíndose o debate ó exame das facturas do contribuinte, contrastándoas cos xustificantes que lle serven de soporte, e para facer esto non superou as súas competencias, é dicir, non asumiu irregularmente, as competencias dos órganos de inspección tributaria.

a STSJ de Estremadura núm. 897/2014, do 15 de outubro ( JT 2014, 1990) , afirmouse que a separación entre órganos de xestión e inspección coma se de compartimentos estancos tratásese está hoxe superada na regulación contida na vixente LXT, tendo en conta que, por ex., as liquidacións provisionais e as actividades de comprobación non son xa funcións exclusivas dos órganos inspectores. Ben ao contrario, o que o art. 115 da actual LXT faga referencia de modo xenérico á Administración Tributaria, sen mención explícita a ningún órgano desta, revela que o destinatario das súas prescricións é a AEAT, comprendendo aos órganos de xestión, sempre coa limitación, @respecto de a función comprobadora de tales órganos, do exame da documentación mercantil, polo queno existe obstáculo legal na actualidade para que os órganos de xestión dentro dun procedemento e conforme aos supostos e medidas establecidas na LXT realicen a comprobación e verificación dos elementos dos tributos. Véxase tamén a máis recente STSJ Comunidad de Madrid núm. 383/2019, de 26 abril ( JT 2019, 1124) , na que se afirma que a partir da actual LXT, a xestión tributaria cobra unha especial relevancia, ao dotar á Administración tributaria de mecanismos de comprobación máis áxiles e eficaces, descargando, á súa vez, á Inspección de comprobacións nas que o exame e comparación do declarado polo suxeito pasivo coa información que estaba en poder da Administración podía derivarse ás actuacións do órgano de xestión, sempre coas propias limitacións que esixe a nova normativa; na Sentenza da Audiencia Nacional do 18 de novembro de 2010 (PROV 2010, 397540) , afirmouse que coa irrupción da actual LXT e o RGGI, aprobado polo Real Decreto 1065/2007, do 27 de xullo ( RCL 2007, 1658) , a «xestión tributaria» cobra unha especial relevancia, ao terse en conta o sistema de autoliquidación do imposto, e ao dotar á Administración tributaria de mecanismo de comprobación máis áxiles e eficaces; consideracións que igualmente se recollen na STSJ de Andalucía, Málaga, núm. 400/2019, do 11 de febreiro ( JT 2019, 512) , ao resaltarse nela a importancia da xestión tributaria, ao dotar á Administración tributaria de mecanismos de comprobación máis áxiles e eficaces, descargando, á súa vez, á Inspección de comprobacións nas que o exame e comparación do declarado polo suxeito pasivo coa información que estaba en poder da Administración podía derivarse ás actuacións do órgano de xestión.

O dito obriga a rexeitalo recurso neste punto; rexeitamento que tamén estendemos á denunciada falta de competencia para facelos requerimientos ás empresas para ratificalas facturas e achegar documentación. Dentro das previsións do procedemento de comprobación limitada está a de d)Requirimentos a terceiros para que acheguen a información que se atopan obrigados a fornecer con carácter xeral ou para que a ratifiquen mediante a presentación dos xustificantes documentais de operacións financeiras realizadas co contribuínte, sempre que teñan incidencia tributaria.( a STSJ da Comunitat Valenciana do 18 de xullo de 2014 ( JT 2014, 1917).

A competencia atribuida á inspeccion no artigo 141.c, en relación co artigo 93.1.a) que abrangue ós retenedores e os obrigados a realizar os ingresos a conta, verbo dos pagos dinerarios ou en especie realizados a outras persoas ou entidades, non é equiparable ó presente caso; non estarmos ante a obriga xenérica de información verbo do pagamento realizado polas empresas ó recorrente, senón ante a solicitude de ratificación do contida das facturas e achega de documentación complementaria que, entendemos, está dentro das competencia de xestión tributaria.

Polo demais, o relevante é a documentación achegada polas empresas e utilizada pola AEAT, e non consta que se utilizara documentación de respaldo das facturas.

CUARTO.-Verbo do IVE repercutido; o recorrente indica que, a factura xirada a TAXES GABINETE INTERNACIONAL SL non se contabilizou por todo o seu importe ( 4.000 euros ) o descontar gastos por 500 euros, ó entender que concorría o suposto do artigo 78.tres Lei 37/1992.

Non podemos acoller esta pretensión, o non estar acreditado que falemos de SUPLIDOS e, ser, en todo caso, gastos de viaxe ( transporte ).

o artigo 78 da Lei 37/1992 ( RCL 1992, 2786e RCL 1993, 401) en relación cos suplidos:

'Un. A base impoñible do imposto estará constituída polo importe total da contraprestación das operacións suxeitas ao mesmo procedente do destinatario ou de terceiras persoas.

Dous. En particular, inclúense no concepto de contraprestación:

1.º Os gastos de comisións, portes e transporte, seguros, curmás por prestacións anticipadas e calquera outro crédito efectivo a favor de quen realice a entrega ou preste o servizo, derivado da prestación principal ou das accesorias á mesma. (...)

Tres. Non se incluirán na base impoñible:(...)

3.º As sumas pagas en nome e por conta do cliente en virtude de mandato expreso do mesmo. O suxeito pasivo virá obrigado a xustificar a contía efectiva de tales gastos e non poderá proceder á dedución do imposto que eventualmente os gravou.(...).'.

De conformidade co anterior, e tal e como di o TEAC, a base impoñible do Imposto sobre o Valor Engadido estará constituída polo importe total da contraprestación das operacións suxeitas ao mesmo, procedente do destinatario ou de terceiras persoas, incluíndose no concepto de contraprestación calquera crédito efectivo a favor de quen realice a operación gravada, derivado tanto da prestación principal como das accesorias da mesma.

En canto aos características determinantes dos denominados suplidos, isto é, das sumas pagas en nome e por conta do cliente, en virtude de mandato expreso do mesmo, estas defínense en diversas resolucións vinculantes da Dirección Xeral de Tributos entre outras, de datas 1 de setembro de 1986 (PROV 2013, 81994) (BOE/BOE do 10 de setembro) e do 24 de novembro de 1986 (PROV 2013, 81858) (BOE/BOE do 16 de decembro), que establecen que para que tales sumas teñan a consideración de suplidos e non se integren na base impoñible, os correspondentes importes, deben concorrer todas as condicións seguintes:

1º.- Tratarse de sumas pagas en nome e por conta do cliente. A realización dos gastos en nome e por conta do cliente acreditarase ordinariamente mediante a correspondente factura ou documento que proceda en cada caso expedido a cargo do citado cliente e non do intermediario axente, consignatario ou comisionista que lle está 'suplindo'.

En consecuencia, cando se trata de sumas pagas en nome propio, aínda que sexa por conta dun cliente, non procede a exclusión da base impoñible do imposto da correspondente partida por non axustarse á definición de 'suplido' incluída no artigo 78 da Lei.

2º.- O pago das referidas sumas debe facerse en virtude de mandato expreso, verbal ou escrito, do propio cliente por cuxa conta se actúe.

3º.- A xustificación da contía efectiva dos devanditos gastos realizarase polos medios de proba admisibles en Dereito.

Nos 'suplidos', a cantidade percibida polo mediador debe coincidir exactamente co importe do gasto en que incorreu o seu cliente. Calquera diferenza debería ser interpretada no sentido de que non se trata dun auténtico 'suplido'.

4º. Por último sinala a Lei que o suxeito pasivo (mediador) non poderá proceder á dedución do imposto que eventualmente gravase gastos pagos en nome e por conta do cliente.

Non consta o pagamento por conta do cliente, nin que os gastos de viaxe se reflectiran nunha factura a nome do cliente, polo que, non estarmos ante suplidos.

QUINTO.-Verbo da deducción das cotas pola adquisición do turismo.

COMA INDICA A DOUTRINA:

O art. 95.3 LIVA establece unha regra especial para a dedución de cotas soportadas na adquisición de bens de investimento, en xeral, e de automóbiles de turismo en particular. Para os bens de investimento distintos dos automóbiles , prevese a dedución de cotas soportadas na súa adquisición (importación, arrendamento ou cesión de uso por outro título) cando se empreguen en todo ou en parte na actividade, e na medida en que devanditos bens vaian utilizarse previsiblemente, de acordo con criterios fundados, no desenvolvemento da actividade empresarial ou profesional. Para os automóbiles («vehículos automóbiles de turismo e os seus remolques, ciclomotores e motocicletas»), presúmese, como regra xeral, unha afectación ao desenvolvemento da actividade económica na proporción do 50%. Véxanse, entre outras moitas, e citándoas polo seu marxinal, a SAN ( JT 2016, 940) ; a STSJ de Andalucía, Sevilla ( JUR 2016, 29989) ; a STSJ de Castela e León, Valladolid ( JUR 2015, 28379) ; as SSTSJ de Castela e León, Burgos ( JT 2015, 625) e ( JUR 2019, 21726) ; as SSTSJ de Galicia ( JT 2016, 808) e ( JUR 2018, 18028) ; as SSTSJ Comunitat Valenciana ( JUR 2016, 247350) , ( JUR 2018, 268302) , ( JT 2019, 114) e ( JT 2019, 116) , a STSJ da Región de Murcia ( JT 2016, 673) ; a STSJ de Illas Baleares ( JUR 2013, 60242) ; a STSJ de Cataluña ( JUR 2016, 201210) , e a STS da Comunidad de Madrid ( JUR 2016, 232729) . Tal como declarouse pola STSJ da Comunitat Valenciana de 30 maio 2007 ( JT 2007, 1133) , este art. 95 da LIVA refírese exclusivamente a vehículos e non a embarcacións , polo que a estas últimas non lles resulta aplicable esta dedución. De conformidade co que se declarou pola STS do 25 de abril de 2014 ( RJ 2014, 3853) , Recurso de Casación núm. 2117/2012 , o alcance que ha de darse á presunción contida no artigo 95.Tres da LIVA , é o seguinte: '(...) a presunción de afectación á actividade empresarial de vehículos automóbiles na proporción do cincuenta por cen (...) é susceptible de proba en contrario se se consegue acreditar que tal afectación é superior. Para ese efecto, parece claro que a cuestión esencial consiste en poñer de relevo a directa e exclusiva utilización dos vehículos no desenvolvemento da actividade empresarial, para o que non cabe esquecer que é preciso destruír previamente unha presunción establecida polo lexislador. Deste xeito, non é a Administración quen debe probar o uso privado ou alleo á actividade empresarial do vehículo máis aló da porcentaxe que se presume afecto á mesma, senón que é o propio contribuínte quen debe poñer de manifesto inequivocamente tal circunstancia ( artigo 105.1 LXT)'. Esta tese foi ratificada polo Tribunal Supremo en, entre outras, as súas sentenzas de 17 abril 2018 ( RJ 2018 , 1935) , 19 xullo 2018 ( RJ 2018 , 3403) , 17 xaneiro 2019 ( RJ 2019 , 273) , 25 febreiro 2020 ( RJ 2020 , 905) , 6 marzo 2020 ( RJ 2020 , 906) , 19 maio 2020 ( RJ 2020, 1244) e 23 xuño 2020 ( RJ 2020, 2432) . A regra cuarta do art. 95.3 LIVA establece, primeiro, que o grao de utilización na actividade (e a porcentaxe de IVE deducible) ha de ser acreditado polo suxeito pasivo. Isto é a afectación, dato obxectivo, debe ser probada polo interesado ; non é a Administración tributaria a que, en caso de dúbidas fundadas sobre a afectación declarada, tería que achegar os elementos de xuízo obxectivos que apoiasen as súas dúbidas. Téñase en conta que a proba da afectación dun ben de investimento á actividade, ou é evidente e non necesita proba, ou é imposible ou diabólica (non se pode ter a un notario todo o ano diante do ben de investimento para ver a que destinos aplícase). Por iso, a insistencia normativa na fixación da carga da proba sobre as costas do suxeito pasivo ha de entenderse en termos menos tallantes na súa aplicación; o suxeito pasivo haberá de achegar os elementos que razoablemente xustifiquen a afectación declarada e, en caso de discrepancia, tamén corresponde á Administración tributaria acreditar os elementos de feito que cuestionen a porcentaxe aplicada. En segundo lugar, dita regra cuarta contén unha obviedad: para probar o grao de afectación poderá utilizar calquera medio de proba admitido en dereito. Véxase sobre a proba . O TSJ da Comunitat Valenciana viña sistematicamente afirmando que o disposto polo artigo 95 da LIVA é inaplicable fronte ás previsións da normativa comunitaria, despois de que devandito precepto non permite deducirse a totalidade do IVE repercutido na adquisición dun vehículo afecto parcialmente á actividade. Entende, en suma, este Tribunal que o artigo 95.3 da LIVA ao impoñer unha restrición xeral do dereito para deducir en caso de uso profesional limitado, pero con todo efectivo, constitúe unha derogación do establecido respecto diso por citada normativa comunitaria, vulnerando con iso a primacía do Dereito comunitario sobre o nacional dos países da Unión Europea.

Véxanse a este respecto, entre outras, as SSTSJ da Comunitat Valenciana, referenciadas polos seus marxinais ( JUR 2017, 250101) , ( JUR 2017, 303688) , ( JUR 2017, 293830) e ( JUR 2017, 295209) . Fronte a iso, traendo a colación sentencias que manteñen tese diferente á sustentada polo Tribunal de Valencia, tales como, por exemplo, as SSTS do 11 de xuño de 2004 ( RJ 2004, 5052) , Recurso de Casación núm. 8110/1999, e 25 de abril de 2014 ( RJ 2014, 3853) , Recurso de casación para a unificación de doutrina núm. 2117/2012, a Avogacía do Estado vén interpoñendo diversos recursos de casación que foron admitidos polo TS. Así nos atopamos, a STS do 5 de febreiro de 2018 ( JUR 2018, 67485) , que resolveu o Recurso de Casación núm. 102/2016 , na que, remitíndose ao xa declarado na súa sentenza do 25 de abril de 2014 ( RJ 2014, 3853) , xa antes mencionada, declarou que o artigo 95.Tres da LIVA non contradi a normativa europea nin se opón á xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea, considerando, por iso, contraria a dereito a interpretación contida na sentenza de instancia. Nos mesmos termos, entre outras as STS 1348/2018 de 19 xullo ( RJ 2018 , 3411) , núm. 883/2018 de 29 maio ( RJ 2018, 2711) , núm. 1241/2018 de 17 xullo ( RJ 2018, 3408) , núm. 1347/2018 de 19 xullo ( RJ 2018 , 3398) , núm. 99/2019 de 31 xaneiro ( RJ 2019, 228) .

Mantemento dos vehículos O mesmo réxime de presuncións do art. 95.3 LIVA , no que agora interesa, é de aplicación tamén ás cotas soportadas en determinados bens e servizos relacionados cos vehículos, e co seu mantemento, entretemento ou reparación : accesorios e pezas de recambio, combustibles, aceites, etc., servizos de aparcamento e utilización de vías de peaxe, ou servizos de rehabilitación, renovación e reparación dos mesmos. Véxanse, entre outras, as Resolucións da DXT ( JUR 2017, 9468) , ( JUR 2017, 102033) e ( JT 2017, 622) . Por iso, non cabe dúbida que os gastos de combustible en vehículos industriais son deducibles ao 100 por cen. E para os vehículos non afectados pola presunción de afectación ao 100 por cen, aplícase o mesmo réxime de presunción de afectación parcial, con dedución do 50 por cen das cotas soportadas, por exemplo, en combustibles e reparacións . En canto ao combustible debe matizarse , con todo, a afirmación precedente, tendo en conta que como se expuxo polas Resolucións da DXT ( JUR 2013, 31008) , ( JUR 2013, 32623) , ( JUR 2017, 102033) , ( JUR 2019, 293564) , ( JUR 2019, 211804) , ( JUR 2019, 211951) , ( JT 2019, 597) e ( JT 2019, 971) -con fundamento na STJUE do 8 de marzo de 2001 ( TJCE 2001, 76) , as. C-415/98 , Laszlo Bakcsi, na que se declarou que a afectación dun ben de investimento determina a aplicación do sistema do IVE ao propio ben e non aos bens e servizos utilizados para a súa explotación e o seu mantemento- o exercicio do dereito á dedución das cotas soportadas pola adquisición de combustible debe desvincularse do aplicable á propia adquisición do vehículo. Neste sentido, @teniendo en cuenta o disposto no art. 95 da LIVA , e en especial o seu apartados un e tres, pódese concluír sinalando que as cotas soportadas pola adquisición de combustible serán deducibles sempre que o seu consumo aféctese o desenvolvemento da actividade empresarial ou profesional do suxeito pasivo e na medida en que vaia a utilizarse previsiblemente no desenvolvemento da devandita actividade económica. Así se afirma tamén nas máis recentes consultas vinculantes da DXT ( JUR 2020, 136294) , ( JT 2020, 366) , ( JT 2020, 667) , ( JT 2020, 896) , ( JUR 2021, 73139) e ( JT 2021, 236) .

As sentenzas citadas dan plena resposta á cuestión suscitada: presunta infracción do dereito comunitario e carga da proba.

Verbo desta segunda, e coma dixemos noutras sentenzas: Verbo da posibilidade de que esta afectación sexa dun 100%, correspondíalle a acreditación desta circunstancia ó recorrente, se ben, o falarmos dun feito negativo ( non uso para actividades privadas ) debe ser o conxunto da proba o que acredite, dentro das regras da lóxica, se son convinventes as alegacións/ probas, sendo relevante a estes efectos, tamén, a actuación da AEAT ( é dicir, se limitouse a negarlle relevancia a toda a proba achegada ou, se, pola súa banda, achegou algún dato obxectivo que contradi ó recorrente ).

A recorrente limitase a indicar que necesita o vehículo para os seus desprazamentos profesionais- e unha xustificación do desprazamento dun só cliente- e que dispón doutro particular; nembargantes, non achega proba, polo miudo, dos desprazamentos, anoados cunha concreta actuación profesional, kilómetros, combustible...., é dicir, non cumpriu coas esixencias mínimas para acreditar unha afectación superior ó 50%, o que nos leva a rexeitalo recurso neste punto.

SEXTO.-Por último e verbo das facturas non contabilizadas; a AEAT aplica a previsión do artigo 99.tres LIVE:Cando mediase requirimento da Administración ou actuación inspectora, serán deducibles, nas liquidacións que procedan, as cotas soportadas que estivesen debidamente contabilizadas nos libros rexistros establecidos regulamentariamente para este Imposto, mentres que as cotas non contabilizadas serán deducibles na declaración-liquidación do período correspondente á súa contabilización ou nas dos seguintes. En todo caso, unhas e outras cotas só poderán deducirse cando non transcorrese o prazo a que se refire o primeiro parágrafo.

O recorrente, fronte a dita esixencia, opón que, a xurisprudenza do TXUE é flexible ó respecto, prevalecendo o principio de neutralidade do imposto.

Verbo da presente controversia existen dúas posibilidades, a) atender á finalidade do imposto, así Véxanse, entre outras moitas, as Resolucións da DXT ( JUR 2016, 16484) , ( JT 2016, 1349) , ( JUR 2017, 10800) e ( JUR 2017, 309373) e a Resolución do TEAC do 21 de xaneiro de 2016 ( JT 2016, 168) .

Segundo, por exemplo, as Sentenzas do TSJ de Galicia do 20 de febreiro de 2012 ( JUR 2012, 131433) , do TSJ de Andalucía, Sevilla, do 18 de xaneiro de 2012 ( JT 2012, 612) , do TSJ de Andalucía, Selecta, do 27 de febreiro de 2012 ( JUR 2012, 155001) , do TSJ da Comunidad de Madrid do 18 de febreiro de 2015 ( JUR 2015, 86624) , e do TSJ de Cataluña do 21 de setembro de 2015 ( JUR 2015, 275654) , a efectos do disposto polo art. 99.Tres da LIVA, o rexistro ou contabilización das facturas non é esixible como requisito previo para o exercicio do dereito á dedución, precisándose na primeira delas que cando o dereito á dedución aparece conformado por unha documentación que pon de manifesto non só a verosimilitud, senón a realidade das operacións, a concorrencia dun defecto formal non debe sobrepoñerse a esta circunstancia, ou,b) atender á literalidade da lei, considerando a contabilización das facturas coma un requisito esencial; así a STSX madrid 698/2017: QUINTO .- O Tribunal Supremo ha determinado reiteradamente que as obrigacións formais no marco do IVE están pensadas para facilitar a correcta aplicación de tal tributo, de cuxo mecanismo forma parte indisociable aquel dereito. Unha aplicación desproporcionada desas esixencias adxectivas podería facer crebar o obxectivo básico ao que serve o recoñecemento do dereito para deducir, que non é outro que o de garantir a plena neutralidade do imposto sobre o valor engadido, clave de bóveda que suxeita a configuración deste tributo, segundo reiterou o Tribunal de Xustiza da Unión Europea (sentenzas do 14 de febreiro de 1985 , Rompelman (268/83 , apartado 19), 21 de setembro de 1988 ( TJCE 1989, 31) , Comisión/Francia (50/87 , apartado 15), 15 de xaneiro de 1998 ( TJCE 1998, 1) , Ghent Coal Terminal ( C-37/96 , apartado 15), 21 de marzo de 2000 ( TJCE 2000, 47) , Gabalfrisa e outros (asuntos acumulados C- 110/98 a C-147/98 , apartado 44) e 25 de outubro de 2001 ( TJCE 2001, 296) , Comisión/Italia ( C- 78/00 , apartado 30). Este papel central do dereito á dedución no sistema común do IVE levou ao Tribunal de Xustiza a considerar improcedente a esixencia de requisitos suplementarios que teñan como efecto a imposibilidade absoluta de exercelo. É dicir, cando ao amparo do artigo 18.1.d ) da Sexta Directiva ( LCEur 1977 , 138) os Estados membros establezan formalidades relativas ao exercicio do dereito para deducir en casos de autoliquidación, a vulneración daquelas por parte do suxeito pasivo non pode privarlle do seu dereito para deducir. É dicir, o principio de neutralidade fiscal esixe que se conceda a dedución da cota soportada se se cumpren os requisitos materiais, aínda cando os suxeitos pasivos haxan omitido determinados requisitos formais ( sentenzas do 27 de setembro de 2007 ( TJCE 2007, 243) , Collée ( C-146/05 , apartado 31) e Ecotrade ( TJCE 2008, 105) , xa citada (apartados 62 e 63)). De igual forma, na Sentenza do 28 de xaneiro de 2011 ( RJ 2011, 509 ) ( RJ 2011, 509) ( rec. cas. núm.6287 / 2006 ) o Tribunal Supremo pronúnciase nos seguintes termos: 'Non cabe esquecer que o dereito á dedución forma parte indisociable do mecanismo do IVE e, en principio, non pode limitarse, exercitándose de maneira inmediata polo que respecta á totalidade das cotas soportadas nas operacións precedentes, xa que, noutro caso, poderíase vulnerar o obxectivo básico que con este dereito pretende alcanzarse, que non é outro que o de garantir a plena neutralidade do IVE , fin fundamental deste Imposto, como vén declarando o Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas, entre outras moitas, nas sentenzas do 14 de febreiro de 1984, Rompelman, 268/83 ; 21 de setembro de 1988, Comisión/República Francesa, 50/87 , 18 de decembro de 1997 ( TJCE 1997, 273) , Molenheide e outros, C-286/94 e 30 de marzo de 2006 ( TJCE 2006, 99) , AS- C-184/04 , Undenkanpungin Kaup.' Así mesmo, o Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas, nas sentenzas do 1 de abril de 2004 ( TJCE 2004 , 90) , 27 de setembro de 2007 e 8 de maio de 2008 nos asuntos acumulados C-95/07 e C-96/07 considerou improcedente esixir requisitos suplementarios que teñan como efecto a imposibilidade absoluta de exercer o dereito de dedución , cando a Administración Tributaria dispón dos datos necesarios para determinar que o suxeito pasivo é debedor do IVE , na súa condición de destinatario dos servizos de que se trate. Por todo iso, hai que estimar que o dereito á dedución é un dereito de carácter substancial, e de innegable importancia no sistema aplicativo do IVE, razón pola que unha simple obrigación formal, por moi xustificada que a mesma poida ter para facilitar a correcta aplicación do correspondente procedemento administrativo, non pode conlevar a perda do mencionado dereito a deducir. O problema xorde no caso que nos ocupa porque, en contra do que se afirma na demanda pola entidade actriz, non se acreditou nin #ante a AEAT nin neste recurso que as citadas facturas, cuxo IVE á importación pretende deducirse a actriz, fosen contabilizadas con posterioridade ao exercicio 2010, polo que, con independencia de que puidese existir un dereito á dedución das citadas cotas, en aplicación do principio de neutralidade do IVE e das esixencias do mesmo, o certo é que ao omitirse un requisito fundamental para a súa dedución, como é a debida contabilización das facturas, é imposible acceder á dedución solicitada pola entidade actriz. Todo iso conduce á desestimación do recurso e á confirmación d e a resolución do TEAR que non resulta incongruente xa que, con independencia da maior ou menor fortuna das súas expresións, o certo é que chega á mesma conclusión que a establecida pola Sala

Considerarmos de aplicación o 1º dos criterios, entre outras cousas, pola referencia do art. 99.tres LIVE á ACTUACIÓN INSPECTORA, que debemos facer en sentido literal, coma un suposto do art. 141 e ss Lei 58/2003, o que excluiría o presente suposto, no que actúa un órgano de xestión y por un procedemento de comprobación limitada, o que nos leva a aceptalo recurso neste punto.

SEPTIMO.-Verbo da motivación da liquidación; na liquidación de 22.04.2021 - 38 folios- a AEAT da resposta a todalas cuestións suscitadas polo recorrente, desagregando os 4T do ano 2019, explicitando porque non lle admiten o 100% das cotas do IVE, pola adquisición do turismo, coma deducIbles; que facturas están non contabilizadas, porque lle incrementan o IVE derivado da factura da sociedade TAXES GABINETE INTERNATIONAL SL .. é dicir, motivan polo miúdo o resultado final, descoñecendo porque o recorrente fala da prorrata aplicada, coma único fundamento da liquidación.

Ningún tipo de indefensión sufriu o recorrente, do que é mostra a demanda suscitada, o que nos leva a rexeitar este motivo.

OCTAVO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLLEMOS PARCIALMENTE o recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Mariano contra a resolución de 30.09.2021 do TEAR (Liquidacion IVE ano 2019, exped- NUM000) anulándoa, debendo admitirlle coma deducibles as facturas non contabilizadas .Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.