Última revisión
25/05/2000
Sentencia Civil Nº 176, Audiencia Provincial de Pontevedra, Rec 3023 de 25 de Mayo de 2000
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Relacionados:
Tiempo de lectura: 8 min
Orden: Civil
Fecha: 25 de Mayo de 2000
Tribunal: AP - Pontevedra
Ponente: BARREIRO PRADO, JOSE JUAN RAMON
Nº de sentencia: 176
Fundamentos
AUDIENCIA PROVINCIAL
SECCION SEGUNDA
PONTEVEDRA
Rolo: COGNICION 3023 /2000
Ilmos. Sres. Maxistrados:
Presidente:
D. JOSE JUAN RAMON BARREIRO PRADO
Maxistrados:
Dª ANGELA-IRENE DOMINGUEZ-VIGUERA FERNÁNDEZ
D. JAIME ESAIN MANRESA
S E N T E N C I A N° 176
En Pontevedra, o vintecinco de maio do dous mil.
No recurso de apelación interposto fronte á sentencia dictada nos autos do proceso civil número 368/96, vindo do XDO. 1 INSTANCIA E INSTRUCCION VILAGARCIA 2, movido entre as partes, dunha banda como apelante e demandante MARIA JOSE, e da outra como apelado e demandado, no xuízo de Cognición, sobre reclamación de cantidade.
ANTECEDENTES DE FEITO
PRIMEIRO: Nos actos a que este rolo atinxe, na data 3 de abril do 2000, o Xdo. 1 Inst e Instr. VILGARCIA DE AROUSA 2, pronunciou sentencia, a resolución da cal, rigorosamente di: "Que con estimación de la excepción dilatoria de LITISPENDENCIA, debo desestimar y desestimo la demanda interpuesta por la representación procesal de MARIA JOSE ABSOLVIENDO al demandado ANTONIO de los pedimentos formulados contra él en el presente procedimiento".
Fronte á devandita sentencia, a parte demandante interpuxo recurso de apelación, solicitando a revogación da mesma, e tras o traslado do devandito recurso ter sido conferido á parte contraria, a parte demandada opúxose ó mesmo, solicitando a confirmación da sentencia recorrida.
SEGUNDO: Na tramitación desta instancia cumpríronse as prescripcións e termos legais. Foi relator o Ilmo. Sr. Maxistrado DON JOSE JUAN RAMON BARREIRO PRADO, quen expresa o criterio da Sala.
FUNDAMENTOS XURIDICOS
PRIMEIRO.- A sentencia que se recorre en apelación perante esta alzada acolleu a excepción dilatoria de litispendencia (artigo 533.6ª da Lei de Axuizamento Civil) e, xa que logo, abstívose de entrar a analizar o fondo do asunto. Consonte a doutrina xurisprudencial do Tribunal Supremo, para a estimación da excepción de litispendencia esíxese a concorrencia das debidas identidades subxectivas, obxectivas e causais entre o preito pendente e o promovido con posterioridade, sendo ineficaz cando son diversas as cousas litixiosas ou distintos os fundamentos da pretensión, entendéndose por tales os feitos e a súa cualificación xurídica, xustificándose a devandita excepción pola necesidade de evitar resolucións contradictorias, e operando de xeito que a sentencia recaída no preito precedente produce excepción de cousa xulgada no posterior (SSTS do 29 maio 1963, 15 marzo 1964, 10 maio 1971, 22 xuño 1987, 8 marzo 1991, 13 febreiro 1993, e 9 febreiro 1998). Dito coas propias palabras do Tribunal Supremo (sentencia do 31 xullo 1998) "La excepción de litispendencia es una figura procesal cuya interpretación teleológica coincide plenamente con la de la cosa juzgada, pues no se puede olvidar que la litispendencia es un anticipo de dicha figura procesal de la cosa juzgada. Ya que como dice la jurisprudencia de esta Sala, la litispendencia en nuestro derecho procesal, es una excepción dirigida a impedir la simultánea tramitación de dos procesos; es una institución presuntiva y tutelar de la cosa juzgada o de la univocidad procesal y del legítimo derecho de quien la esgrime a no quedar sometido a un doble litigio, según proclama el brocado de "eadem se no bis sit actio", y en tal sentido jurisprudencia reiterada exige que, sin variación alguna de la identidad de ambos procesos, se produzca en cuanto a los sujetos, a las cosas en litigio y a la causa de pedir, de suerte que para su estimación es necesario que entre el pleito pendiente y el promovido después, exista perfecta identidad subjetiva, objetiva y causal (S.S. de 1 de diciembre de 1.952, 10 de diciembre de 1.956, 2 de enero de 1.965, 10 de mayo de 1.971, 19 de diciembre de 1.977, 9 de octubre de 1.981 y 22 de junio de 1.987, entre otras)".
Pois ben, por ningures cuestiona a apelante que se
cumpran entre os dous preitos os requisitos que nomeadamente se sinalan no
artigo 1252 do Código Civil relativos á perfecta identidade entre as persoas,
cousas, accións e causa ou razón de pedir tanto nunha como noutra contenda. SÓ
se alega a vulneración do amentado artigo 533.6ª da Lei de Axuizamento Civil,
así como do criterio xurisprudencial que o desenrola do xeito que se expresa no
único alegado impugnatorio. Sen embargo, non procede acoller a tese da
recorrente en apelación por canto que, precisamente o criterio xurisprudencial
que por ela se estima conculcado ten permitido, para un casó de notoria
semellanza co presente, a adopción de pronunciamentos como o que se combate.
Así, a STS do 13 de outubro de 1997 sinala ben significativamente ó respecto
que: "El único motivo del recurso -al amparo del artículo 1692.4 de la Ley de Enjuiciamiento Civil por infracción del artículo 533.5 de idéntico ordenamiento, toda vez que, según se manifiesta, cuando se formuló la demanda
relativa a este juicio no existía otro que impidiera el pronunciamiento de una
sentencia sobre el fondo del asunto-, se desestima por las razones que se
expresan seguidamente. Sin repulsa a las condiciones de identidad coincidentes
en los dos pleitos en liza, la impugnación casacional se centra en que
previamente a la interposición de la demanda frente a la que se alega la
excepción de litispendencia no existía otro proceso en tramitación, con lo que
plantea la cuestión relativa a si tal medio dilatorio ha de proponerse
inevitablemente en el segundo de los juicios iniciados o cabe su formulación
asimismo en el primero. Desde una perspectiva teórica rígida, acaso parecería
conveniente el planteamiento de esta excepción solo en el procedimiento
iniciado con posterioridad, aunque con las limitaciones derivadas del instante
del traslado de la demanda, habida cuenta de que la litispendencia habrá de
aducirse en el momento de la contestación a ésta; sin embargo, desde una óptica
legal, no aparecen cortapisas en este sentido, ya que la ley nada dice al
respecto, y así se ha manifestado en esta sede, en sentencia de 25 de mayo de
1982, que "la dicción legal del artículo 533.5 de la Ley Rituaria no hace
distinciones y se limita a admitir como excepción dilatoria la litispendencia
en otro Juzgado o Tribunal competente, con indiferencia de que el proceso
pendiente haya empezado antes o después de aquel otro en que se opone la
excepción, aunque necesariamente, al ser ésta alegada, ha de haber ya otro procedimiento
pendiente". En la línea de la resolución recién referida, a la que habría
que ampliar la factibilidad de la litispendencia en el mismo Juzgado por mor de
la reforma introducida por la
SEGUNDO.- A teor do disposto nos artigos 62 do Decreto do 21 de novembro de 1952 e 736 da Lei de Axuizamento Civil, de preceptiva imposición se presentan as custas da presente instancia á parte recorrente en apelación.
Vistos os artigos de xeral e pertinente aplicación.
D E C I D I M O S
Que debiamos desestimar e desestimamos o recurso de apelación formulado por dona MARÍA JOSÉ fronte á sentencia dictada o 3 de abril de 2000 pola Sra. Xuíz do Xulgado de Primeira Instancia n° 2 dos de Vilagarcia de Arousa, nos autos de xuízo de cognición 368/1996 que, en consecuencia, debemos confirmar e confirmamos, con expresa imposición das custas da presente instancia á parte recorrente en apelación.
Achéguese testemuño desta sentencia ó seu rolo de Sala, e devólvanse as actuacións ó Xulgado de orixe con testemuño da resolución dictada, por quen se acusará recibo.
Deste xeito, por esta sentencia nosa, á fin xulgando, pronunciámolo, mandámolo e asinámolo.
