Sentencia CIVIL Nº 279/2020, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 6, Rec 631/2019 de 22 de Junio de 2020

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 6

PONTEVEDRA

SENTENCIA: 00279/2020

Modelo: N10250

C/LALÍN, NÚM. 4 - PRIMERA PLANTA - VIGO

Teléfono:986817388-986817389 Fax:986817387

Correo electrónico:

Equipo/usuario: BN

N.I.G.36057 42 1 2018 0014682

ROLLO: RPL RECURSO DE APELACION (LECN) 0000631 /2019

Juzgado de procedencia:XDO. PRIMEIRA INSTANCIA N. 3 de VIGO

Procedimiento de origen:ORD PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0000926 /2018

Recurrente: BANCO SANTANDER, S.A.

Procurador: JOSE VICENTE GIL TRANCHEZ

Abogado: JAIME MARIA CONDE GARRIDO

Recurrido: Benjamín

Procurador: MARIA ROSA MARQUINA TESOURO

Abogado: PABLO GUIJARRO RODRIGUEZ

A Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra con sede en Vigo,composta polos maxistrados D. JAIME CARRERA IBARZÁBAL, Presidente, D. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO e D. JOSÉ FERRER GONZÁLEZ,pronunciou

NO NOME DO REI

a seguinte

S E N T E N Z A Nº 279/20

Vigo, vinte e dous de xuño de dous mil vinte.

VISTOS en grao de apelación, ante a Sección Sexta da Audiencia Provincial de Pontevedra, os autos do xuízo Ordinario 926/18 procedentes do Xulgado de 1ª Instancia Núm. 3 de Vigo ós que correspondeu o rolo 631/19, nos que aparece como parte apelante/apelado e demandado BANCO SANTANDER S.A., representada polo/a procurador/a D./D.ª JOSÉ VICENTE GIL TRÁNCHEZ e asistida do/da letrado/a D./D.ª SOFÍA FERNÁNDEZ MARIÑO,e como parte contra da que se apela/apelante e demandante D./D.ª Benjamín, representada polo/a procurador/a D./D.ª MARÍA ROSA MARQUINA TESOURO e asistida do/da letrado/a D./D.ª PABLO GUIJARRO RODRÍGUEZ.

É o maxistrado relatorD. JUAN MANUEL ALFAYA OCAMPO, quen expresa o parecer da Sala.

Antecedentes

Primeiro:O Xulgado de 1.ª Instancia Núm. 3 de Vigo, con data do 22 de abril de 2019, ditou unha sentenza coa seguinte parte dispositiva:

'Que ESTIMANDO PARCIALMENTE la demanda presentada por la representación procesal de D. Benjamín frente a Sanco Santander, SA, declaro anuladoel contrato de suscripción de acciones de fecha 20/6/2016 a que hace referencia la demanda por importe total de 13.260 euros; estableciendo la obligación de las partes de restituirse recíprocamentelas prestaciones efectuadas en el modo indicado en el F. J. 6º, párrafo último, de las presentes; y DESESTIMO el resto de peticiones formuladas.

Sin expresa imposición de las costas del procedimiento a ninguna de las partes.'

Segundo:Contra a dita sentenza o/a procurador/a D./D.ª JOSE VÍCENTE GIL TRÁNCHEZ e Dª MARÍA ROSA MARQUINA TESOURO, en representación das partes demandada e demandante respectivamente, presentaron uns recursos de apelación, que foron admitidos en ámbolos efectos, consonte o disposto no artigo 455 da Lei de axuizamento civil (LAC).

Logo de cumpri-los trámites legais, eleváronse as presentes actuacións á Audiencia Provincial de Pontevedra e correspondéronlle por quenda de reparto a esta Sección Sexta con sede en Vigo. Sinálase para a deliberación do presente recurso o día 5 de marzo de 2020.

Fundamentos

Primeiro: Antecedentes

Os días 5 de decembro de 2012 e 20 de xuño de 2016 o demandante, minorista e consumidor, adquire accións 'AC. BANCO POPULAR ESP.E11-2012 ' e 'AC. BANCO POPULAR ESPAÑOL-NVAS', no contexto financieiro de sendas ampliacións de capital desta entidade, por importes respectivos de 30.023 e 13.260 euros.

A través da presente demanda, de data 28 de novembro de 2018, o actor interesa a nulidade dos contratos de compravenda das accións, atopando a razón de pedir, por unha banda e de xeito principal, na existencia dunha causa torpe. No seu parecer, e citamos literalmente, 'o engano nas contas de Popular presentou unha apariencia de rendibilidade cando, en realidade, o actor estaba investir nunha perda'. Conseguintemente, serían aplicables os efectos restitutorios proclamados polo artigo 1306 do código civil.

Por outra banda, e de maneira subsidiaria, postula a nulidade por vicio no consentimento, polo erro, ao non ser debidamente informado sobre a verdadeira situación da entidade. Acude entón á restitución establecida polo artigo 1303 do mesmo código.

O Banco demandado interesa a desestimación íntegra da demanda, invocando: A) A caducidade da acción, verbo da primeira das operacións, de 2012. B) En todo caso, ter informado adecuadamente ao cliente sobre a súa situación real, patrimonial, de solvencia, financieira e de resultados.

A sentenza ditada en primeira instancia aprecia a caducidade da acción de nulidade, referida ao contrato de subscrición de accións de 5 de decembro de 2012, e estima a demanda verbo da segunda pretensión de nulidade contractual, da compra de 20 de xuño de 2016, aplicando o artigo 1303.

Recurren a sentenza ambos litigantes, quen reproducen en esencia nesta alzada os seus posicionamentos da primeira instancia.

Pois ben, por razóns de método comezamos polo análese da excepción de caducidade.

1) Caducidade.

Fronte á postura mantida pola sentenza de instancia, consideramos que a caducidade tampouco afecta ao exercicio da acción de nulidade do contrato de data 5 de decembro de 2012, se atendemos a un dos dous intres que se deben tomar en consideración para fixar o dies a quo, como é o da superación do erro.

A sentenza de instancia acolle a caducidade, partindo do momento da consumación do contrato, a teor do artigo 1301 do código civil, obviando que ao carón dese intre, debe atenderse, igualmente e en obrigada concurrencia, á data de que se saia da equivocación, pois tan són producido este feito, a acción podería exercitarse, por coñecer o contratante o erro inicialmente padecido, de conformidade cos artigos 1968, in fine, e 1969 do mesmo texto legal, e da doutrina xurisprudencial que interpreta e aplica esta normativa. ( Sentenza do Tribunal Supremo, do Pleno, de 19 de febreiro de 2018, e as de 17 de xuño de 2016 e 26 de xuño de 2019).

Pois ben, partindo deses postulados, e volcados sobre unha operación como esta, de adquisición de accións, se ben é certo que a consumación contratual prodúxose no intre da compra, ao realizarse as correspondentes e recíprocas prestacións entre as partes, da entrega das accións e do pagamento do prezo, a saída do erro inicialmente padecido -erro que damos por acreditado, como logo veremos- prodúxose en cambio tempo despois, de tal maneira que dende este novo punto referencial a acción non estaría caducada.

Por outra banda, e concretando ainda máis o punto de referencia para o comezo da conta do prazo de catro anos, o mesmo debemos atopalo, non na fluctuación, á baixa ou á alza, das accións, senón cando o demandante coñece a situación real e desfavorable da entidade emisora dos títulos. Por decilo doutro xeito, o erro non se produce ao intre da celebración do contrato, nin nos intres posteriores, de oscilacións de valor das accións, pois este fenómeno oscilante é algo connatural a este tipo de operacións, de compra de valores de rendibilidade variable, senón cando se vence o erro sobre o estado financieiro do Banco, que por ser distinto e moito peor que o anunciado ao tempo da ampliación de capital e de oferta das accións, confunde ao cliente e indúcelle razoable e confiadamente a un investimento carecente de soporte real, pois a situación do Banco emisor non era tan pracenteira como se noticiaba. O erro provén da falta de información da situación certa, que por postularse moito máis favorable que a existente, moveu o consentimento do subscritor, quen descubríu o desviado comportamento da entidade bancaria co paso do tempo.

Efectivamente, a sentenza do Tribunal Supremo de 9 de xuño de 2017 reseña que o día inicial do cómputo do prazo de caducidade prodúcese cando se ten coñecemento dalgunha circunstancia negativa relacionada co investimento, de xeito que o cliente, cunha dilixencia razoable, poida prantexarse se, ao contratar, tiña emitido o seu consentimento de maneira viciada.

No mesmo senso, a sentenza do Tribunal Supremo de 9 de maio de 2018, xa mencionada, despois de proclamar a consumación contractual como dies a quo do prazo de catro anos, expresa a xeito de advertencia, que sen prexuizo de que na contratación dalgúns productos financieiros poida ser que ao tempo da consumación do negocio ainda non teña aflorado o risco conxénito ao mesmo, cuxo descoñecemento podía viciar o consentimiento prestado. Nestes casos, engade esa sentenza, con cita da de 12 de xaneiro de 2015 , se entende que o intre doinicio do cómputo do prazo debía referirse a aquel no que o cliente poidera ter coñecemento da existencia del dito erro ou dolo. E malia que aquela primeira resolución aluda ás participación preferentes, a reseña destes valores é puramente exemplificativa, como explícitamente puntualiza.

O relevante é entón o coñecemento do produto e da operación, cos seus riscos. Faise preciso, por tanto, examinar cada caso concreto pois, reiterámolo, o importante é que a persoa que padeceu o erro estea en condicións de coñecer que incurríu nel, nun erro que ten ser, en fin, excusable, e ao que son proclives precisamente os pequenos inversores.

En efecto, esta condición de pequeno inversor, como a que ten o demandante, fai que o seu erro sexa máis disculpable, comparativamente co que pode acontecer con outros inversores máis calificados, dado que aqueles primeiros carecen doutros medios -que non sexa o folleto- para obter información sobre os datos económicos que afectan á sociedade cuxas accións saen a cotización e que son relevantes para tomar a decisión inversora.

Dacordo co artigo 30 bis da L. M. V. 'una oferta pública de venta o suscripción de valores es toda comunicación a personas en cualquier forma o por cualquier medio que presente información suficiente sobre los términos de la oferta y de los valores que se ofrecen, de modo que permita a un inversor decidir la adquisición o suscripción de estos valores».

O folleto que exixe la normativa sobre o mercado de valores nos casos de ofertas públicas de subscrición de accións ( arts. 26 e seguintes da Norma anterior , e 16 e seguintes do Real Decreto 1310/2005 , de 4 de novembro), ten por finalidade, xustamente, informar aos potenciais inversores sobre a conveniencia de subscribir as accións que se ofertan, por ter a sociedade unha saneada situación patrimonial e financieira e unha expectativa fundada de obter beneficios, para que poidan formar o seu consentimento co pleno coñecemento de causa, ou sexa, con conciencia dos elementos esenciais e os riscos que poden afectar previsiblemente á acción obxecto da oferta pública.

Pois ben, non fan falla especiais reflexións para rematar que se a situación económica reflictada no folleto non contiver as graves inexactitudes, ás que deseguido aludiremos, e expresara, pola contra, a situación económica real e máis crítica, este último e normativo actuar habería disuadido a realizar o investimento a pequenos inversores, que non teñen máis interese que a rendibilidade económica derivada da obtención e reparto de beneficios pola sociedade emisora e a revalorización das accións, e que non posúen outro instrumento de información ó seu alcance, insistimos, que o folleto da oferta pública.

A xeito de recapitulación, o demandante actuou guiado por un erro esencial e excusable, ao confiar con lóxica que o folleto describía a verdadeira situación da entidade, como era normativamente mandado, ata que saiu dese erro cando enterouse de que as accións tiñan un valor cero, nun proceso de desvalorización que tiña a súa orixe, exactamente, na nefasta situación económica real e ocultada, e que situamos no día 7 de xuño de 2017, no que dítase a decisión da Xunta de Unidade de Resolución do Banco de Europa, executada polo FROB nesa mesma data.

E é que, en coincidencia argumental coa sentenza da Audiencia Provincial de Palma de Mallorca, Sección 3ª, de data 25 de febrero de 2020, '... es cierto que las operaciones que se cuestionan se refieren a la acción, producto no considerado complejo, pero no puede obviarse que, como se razona en la resolución apelada, la amortización de las acciones y consiguiente pérdida de su valor no tuvo por causa la normal operativa del mercado bursátil, con sus eventuales ganancias o pérdidas, sino la situación en que llegó a encontrarse BANCO POPULAR S.A, y que motivó la adquisición de su capital por otra entidad y la amortización de las acciones. No puede, en consecuencia, situarse el inicio del plazo de caducidad de la acción en un momento anterior al que se señala en la resolución apelada, al representar el momento en que la actora pudo conocer la pérdida que sufría'.

2) A proba da información.

Sabido é que a proba da información nos contratos bancarios que versan sobre productos complexos e de alto risco compete, en xeral, ao Banco, tanto polo sentido positivo do feito - a información-, como por aplicación dos postulados de facilidade e dispoñibilidade probatorias, ex artigo 217 da L. A. C., pois a entidade bancaria é a que dispón normalmente de máis medios humáis e materiais para facelo. Pero é igualmente coñecido que como as accións non son productos complexos, o Banco non precisa realmente de efectuar un especial esforzo informativo sobre a natureza, alcance e funcionamento no mercado das mesmas.

A información que agora precisa de proba refírese a se a situación económico financieira na que atopábase realmente o Banco ao tempo de emprender unha operación de aumento de capital mediante a emisión de accións era a que estaba plasmada no folleto informativo.

Pois ben, estimamos que neste contexto operacional de aumento de capital, propiciada polo Banco, o onus probandi da información deba recaer igualmente sobre el, ainda que agora circunscrita, insistimos, a súa verdadeira situación económico financieira.

Como do que se trata é coñecer, precisamente, a situación real, ou non distorsionada, da entidade bancaria, a acreditación desa situación resulta de moi difícil alcance para o cliente, especialmente minorista, que non ten acceso á documentación contable da entidade bancaria, e que se atopa cun contexto enorme e complexo.

Como pon de relevo a xurisprudencia menor, despois de proclamar, nunha formulación inicial que non compartimos, que 'la carga de la prueba sobre la falta de veracidad de la información del folleto o la omisión de datos relevantes en el mismo incumbe, en principio a la parte actora que denuncia tal incumplimiento', engade sen embargo que 'pero dado que, como es obvio, en un litigio promovido por un pequeño inversor contra un banco, con posiciones de evidente desequilibrio, exigir al primero una prueba plena sobre la falsedad de la información emitida supone exigir una prueba diabólica, sobre todo si se tiene en consideración que el pequeño inversionista no tiene medios suficientes para aportar un informe pericial exigente que acredite de forma indubitada tal falsedad, máxime cuando dicho informe exigiría acceder a copiosa información contable que sólo está a disposición del banco. Por ello la exigencia de la carga de la prueba debe ser atemperada conforme al principio de disponibilidad probatoria consagrado por el art. 217-6 de la LEC y permitiendo el juicio de la prueba de presunciones del ar. 386 de la LEC'.

Ao carón do anterior, e como precisión probatoria específica sobre o suposto de lite, resulta necesario lembrar que a cuestión esencial radica en determinar se o folleto informativo daba unha imaxe económico financiera do Banco fidedigna e exacta. Máis exactamente, o feito crucial estriba en indagar se o folleto reflictaba a situación real da entidade bancaria ao tempo precisamente da operación de aumento de capital mediante a emisión e subscrición de accións do propio Banco. Ou por decilo doutro xeito, a comparativa entre a situación descrita no folleto e a situación real temos que facela necesariamente en referencia temporal a esa operación, e non ao devir posterior, sen prexuizo de que esa evolución postreira da marcha do Banco (fuga de depósitos, falta de liquidez...) poida ser un elemento indiciario daquela primeira e decisiva situación patrimonial. Conseguintemente, os avatares postreiros do Banco así como as pertinentes decisións das autoridades financieras, postreiras a esas datas, teñen un valor moito máis relativo e menor. E faise esta puntualización porque o Banco demandado semella derivar a sorte da demanda a estes segundos momentos.

Segundo: Abundando no dito, a veracidade é algo inexcusable para ter por acatado o mandato da información, criterio da información veraz, fuxindo de inexactitudes e falsidades, que no caso examinado trascende á situación do Banco emisor, como presuposto obvio para que o futurible subscritor de accións poida formar adecuado criterio. Ninguén investiría en accións emitidas por un Banco que finxe posuir un estado solvencia e bonanza económica, cando o que sucede é que se atopa nunha situación inversa e moi critica. E a información será íntegra, extensible, non só ós pros, senón tamén e moi especialmente aos riscos e demáis contras da operación en cernes. Non cabe omitir ou minimizar datos relevantes que non permitan ao inversor coñecer a verdadeira situación económico financieira da entidade e os riscos que implica o investimento. Non resulta aceptable destacar especialmente as bondades do negocio, informando de que a entidade emisora está saneada e goza de solvencia económica e que as perspectivas de futuro son de máis que esperada rendibilidade para o inversor. As informacións xenéricas, abstractas ou sen concreción non teñen tampouco cabida na norma. Tampouco o emprego dunha linguaxe demasiado técnica ou críptica. E, en fin, a pulcritude informativa ten que ser máxima se estamos ante operacións que teñen como designio principal ou Norte os propios e exclusivos intereses do Banco, necesitado de liquidez e capitais adicionais.

E centrándonos un pouco máis no presente caso, cómpre igualmente engadir que os presupostos de validez e suficiencia do folleto informativo non está colmados pola simple supervisión e aprobación da Comisión Nacional de Valores, dado que este organismo soamente controla o cumprimento dos requisitos legais na vertente formal, non é un supervisor -alomenos inicialmente- de contidos propiamente ditos, sendo o emisor quen compila e facilita a información que o folleto contén. En expresión do artigo 238, párrafo penúltimo, da actual Lei de Mercado de Valores 'la incorporación a los Registros de la CNMV de la información periódica y de los folletos informativos sólo implicará el reconocimiento de que aquellos contienen toda la información requerida por las normas que fijen su contenido y en ningún caso determinará responsabilidad de la CNMV por la falta de veracidad de la información en ellos contenida'.

Por outra banda, e sen descoñecer que o instituto da auditoría resulta ser un instrumento de proba que pode ser decisivo para determinar se a contabilidade expresada pola entidade financieira reflicta realmente unha imaxe fidedigna da mesma, non cabe esquecer: A) Que unha auditoría practicada fora do proceso non ten a consideración de proba pericial. B) Que a súa valoración debe efectuarse máis ben dende a óptica dunha proba documental, especialmente se o auditor non resulta chamado ao proceso. C) Que a súa eficacia probatoria é moito máis relativa e menor se, por unha banda, non temos constancia de todo o soporte documental no que alicerza o seu discurso argumental e conclusións, e por outra, reiterámolo, o auditor non se propón como instrumento de proba e para someterse ao debate dialéctico dos litigantes. D) Que a proba debe ser obxecto de especial cuestionamento se, ao carón desas carencias, o auditor é obxecto dun expedente administrativo que remata cunha sanción, por faltar ao seu normativo cometido, de análese apartidista e fidedigno da contabilidade da entidade financieira. Neste senso, a resolución sancionadora de 25 de abril de 2018, do Instituto de Contabilidade e Auditoría de Contas, recaida contra a auditoría PWC, acto administrativo firme, e do que non temos constancia -nin se invoca polo demandado- de que fora impugnado ante a Xurisdición Contencioso Administrativa. E) Que a pesar da opinión da Auditoria, a entidade tivo que rectificar as súas contas. E son estas as razóns, precisamenmte, as que deben levarmos a descartar o informe da auditoria PRICEWATERHOUSECOOPERS S. L. (na que o demandado funda en grande medida a súa tese da veracidade do folleto), tanto sobre a determinación das ratios de fiabilidade, como da porcentaxe do default de materialidade como, en fin, sobre a súa conclusión final, de que o folleto expresaba unha imaxe auténtica do Banco.

Finalmente, e feitas as precedentes puntualizacións, procedemos analizar as probas, non sen antes advertir que o problema da información en casos substancialmente idénticos ao por nós agora axuizado xa aparece resolto por numerosas sentenzas ditadas polos tribunais, e que apreciaron a falta de información con fundamento nunhas probas que son lóxica e esencialmente coincidentes coas que se achegaron a esta lite. ( Sentenzas da AP de Barcelona, Sección 11ª, de 18- 6 e 1-10-2019; da AP de Alava, Sección 1ª , de 17-6 e 11-11-2019; da AP de Xirona, Sección 2ª, de 14-10-2019; d AP de Barcelona, Sección 1ª, de 9-12-2019; da AP de Granada, Sección 4ª, de 29-11-2019; da AP de Oviedo, Sección 5ª, de 11-11-2019; da AP de Valladolid, Sección 3ª, de 8-11-2019; da AP de Madrid, Sección 20ª, de 6-11-2019; da AP de A Coruña, Sección 3ª, de 15 e 30-10-2019; da AP de A Coruña, Sección 5ª, de 11-9-2019; e da AP de Pontevedra, Sección 1ª, de 22-10 e 21-11-2019).

Terceiro:Ainda que o contido da normativa sobre o folleto informativo é practicamente coincidente, como estamos ante dous contratos de datas distintas, de 2012 e 2016, citamos as dúas normas aplicables, segundo estaban vixentes ao tempo dunha e doutra operación.

A Lei 24/1988, de 28 de xullo, do Mercado de Valores establece no artigo 27, baixo o rótulo de 'Contenido do folleto', que 'el folleto contendrá la información relativa al emisor y a los valores que vayan a ser admitidos a negociación en un mercado secundario oficial. El folleto contendrá toda la información que, según la naturaleza específica del emisor y de los valores, sea necesaria para que los inversores puedan hacer una evaluación, con la suficiente información, de los activos y pasivos, la situación financiera, beneficios y pérdidas, así como de las perspectivas del emisor, y eventualmente del garante, y de los derechos inherentes a tales valores. Esta información se presentará de forma fácilmente analizable y comprensible'.

E o artigo 37 do Real Decreto Lexislativo 4/2015, de 23 de outubro, polo que apróbase o texto refundido da Lei do Mercado de Valores reseña que 'el folleto contendrá la información relativa al emisor y a los valores que vayan a ser admitidos a negociación en un mercado secundario oficial. Atendiendo a la naturaleza específica del emisor y de los valores, la información del folleto deberá permitir a los inversores hacer una evaluación, con la suficiente información, de los activos y pasivos, la situación financiera, beneficios y pérdidas, así como de las perspectivas del emisor, y eventualmente del garante, y de los derechos inherentes a tales valores. Esta información se presentará de forma fácilmente analizable y comprensible. Formarán parte de la información fundamental, como mínimo, una breve descripción de las características esenciales y los riesgos asociados con el emisor y los posibles garantes, incluidos los activos, los pasivos y la situación financiera'.

Cuarto: Unha análese, á vez individual e global, coherente e crítica das distintas probas que obran na lite, condúcemos, xa adiantámolo, a dar por acreditado que o folleto non daba unha imaxe fidedigna da situación económico financiera do Banco emisor das accións, tanto verbo da operación de aumento de capital de 2012, como da posterior, de 2016. E dada a importante similitude de contidos dos dous folletos facémolos obxecto dun tratamento unitario, sen prexuizo de resaltar aquelas diferenzas -se as hai- que apreciemos nun e noutro suposto. E dentro de todo o acervo probatorio alcanzan maior valor, loxicamente, as pericias, dada a natureza técnica do feito -situación económica do Banco- a acreditar.

Quinto: Verdadeiramente, o demandado non nega a existencia de certos desfaxes contables nos dous folletos informativos, pero considera, primeiro, que eses desaxustes obedecían aos novos e máis exixentes parámetros contables fixados polo lexislador, non aplicables ao tempo das dúas operacións de aumento de capital e emisión de accións, e en segundo lugar, que por tratarse de inexactitudes puntuais e menores, non presupuñan dar unha imaxe económico financieira irreal da entidade, e de tal calado, en fin, que confundiría aos futuros subscritores das accións. Máis fronte a esta dúas invocacións, nin consideramos que os desaxustes eran tan carecentes de significación económica como se propugna, nin compartimos que a nova normativa non debería ser considerada, advertindo nos folletos, coa debida concreción -e non de forma abstracta ou xenérica-, da existencia da mesma, e efectuar entón unha previsión contable alternativa e de certo detalle dacordo con esas coordenadas, para que os futuros subscritiores das acción poideran representarse eses dous escenarios. En todo caso, e derradeiramente, os folletos informativos non colmarían tampouco a información requerida pola normativa contable vixente ao tempo das dúas operacións de lite.

Sexto: A parte recurrente, baseándose no informe pericial que aporta, xustifica o desfaxe entre as cifras de beneficios reseñados inicialmente e as perdas posteriormente declaradas, nos novos criterios contables sentados, por unha banda, polos Reais Decretos Leis de 3 de febreiro e 11 de maio de 2012, e por outra, pola circular do Banco de España 4/2016, de 27 de abril, criterios moito máis rigurosos e prudentes, engádese, que os da normativa contable anterior. Pero a alegación carece da necesaria consistencia.

Ante todo debe advertirse que a nova normativa era plenamente coñecida polo Banco antes de realizar as ampliacións de capital. Conseguintemente, admitindo que non foran aplicables os novos criterios valorativos, iso non excluía que o Banco debera tomalos en consideración á hora de tomar os acordos de ampliación de capital, dada a trascendente -e confesada- repercusión dos cambios normativos sobre os resultados contables, decisivos para unha determinación certera da situación económico financiera da entidade. Expresado doutra maneira, e como de xeito acertado apunta o informe pericial aportado polo actor, sendo consciente o Banco do impacto dos recentes e máis prudentes criterios valorativos agora establecidos, se o Banco quería esgotar o mandato lexislativo, de dar no folleto unha imaxe fidedigna do seu estado, debía facer, polo menos, a correspondente advertencia, e non de xeito xeral ou abstracto, senón cun cálculo prospectivo, ainda que for aproximativo, dos novos resultados contables por mor da recente normativa. A entidade emisora, sabedora de que esa novedosa normativa ía influir de maneira determinante na percepción da súa imaxe por parte dos potenciais subscritores das accións, debería formular no folleto, nun comportamento consecuente e leal, as dúas alternativas pois, en fin, xa dipuña das novas pautas de contabilidade. Os folletos fan a referencia ao novo marco lexislativo, pero non sacan nin reseñan consecuencias económicas concretas que sirvan de orientación aos futuros subscritores das accións, tal como atinadamente puntualiza a pericia proposta pola parte actora. Por exemplo, reiterando no dito, e se, por outra banda, for imperiosa a realización da operación de aumento de capital en setembro de 2016, o borrador da circular 4/2016 publicouse o día 22 de xaneiro dese ano, polo que existía unha marxe de 4 meses e o demandado debeu tela entón en conta en maio dese ano. E polo que fai ao aumento de capital do 2012 o folleto xa declaraba expresamente que 'o sector bancario español ven coñecer dende hai tempo uns crecentes requerimentos de solvencia e saneamentos crediticios, a través de distintas normas, entre elas e sinaladamente os Reais Decretos de 2012'. Pero por igual se silencian as precisas e concretas consecuencias contables para a situación económico financieira do Banco.

Sétimo: A pericia achegada polo demandado descarga o desfaxe contable, efectivanmente producido, nos cambios lexislativos -repetímolo- habidos inmediatamente antes dos aumentos de capital. Ainda máis, apostilla que a aplicación retroactiva dos novos modelos contables sería antinormativa. Pois ben, admitindo que o postulado xeral é o da irretroactividade das leis, iso non xustifica que no folleto informativo non se advertirá convenientemente dese renovado marco pois o certo é que se examinamos o folleto comprobamos que esa circunstancia se dulcifica e enmascara, mixturándoa con outros feitos. Detémonos neste punto crucial.

O folleto informativo sobre o aumento de capital do ano 2016, baixo o rótulo de 'incertidumes que poideran afectar aos niveis de cobertura', expresa como factores desa incertidume a entrada en vigor da circular 4/2016 o 1 de outubro de 2016. E advirte que ese escenario de incerteza, xunto ás características das exposicións do Grupo, aconsellan aplicar criterios moi estrictos na revisión das posicións dubidosas e inmobiliarias, que poderían dar lugar a provisións ou deterioros durante o exercicio 2016 por un importe de ata 4.700 millóns de euros, e engadindo, en fin, que de producirse esta situación, ocasionaría previsiblemente perdas contables en torno aos 2.000 millóns de euros, así como que habería unha suspensión temporal do reparto de dividendos.

A reseña vai acompañada destas outras: A) Que existen outros elementos de incerteza como o medramento económico máis feble do esperado había uns meses, a preocupación pola rendibilidade financieira, a inestabilidade política e a incertidume sobre a evolución dos procedimentos xudiciais e reclamacións formulados contra o Grupo, e máis concretamente en relación coa cláusula solo. B) Que nembargantes a suspensión temporal do reparto de dividendos anticípase a intención do Banco de reanudar o pagamento tan pronto como o Grupo informe de resultados consolidados trimestrais positivos en 2017. C) Que as perdas contables por 2.000 millóns de euros quedarían íntegramente cubertas polo aumento de capital.

Pois ben, estimamos que ese texto do folleto informativo, considerado na súa integridade, non colma as exixencias referidas á expresión real da situación económico financieira do Banco xa que: A) A excepción da mención da influencia na contabilidade do Banco das reclamacións xudiciais e extraxudiciais en torno á cláusula solo, descoñecemos, tanto a realidade mesma como a súa repercusión na situación contable do Banco, dos outros factores, de crecimiento máis feble, inestabilidade política e preocupación pola rendibilidade financieira. B) Que as provisións de 4.700 millóns de euros para o exercicio 2016 , así como de perdas contables por 2.000 millóns de euros se quedaban moi curtas. C) Que se anuncia, sen fundamento, un reparto de dividendos para o ano 2017.

Das citas que realízanse no folleto informativo de todos estes compoñentes coleximos que a propósito do Banco era, non contribuir con elas a dar unha imaxe o máis exacta posible da súa verdadeira situación económica, certamente pouco saneada senón, precisamente, o de enmascarala, ao expresar e hipervalorar, por unha banda, causas futuribles e externas ao propio Banco, como supostamente distorsionadoras da contabilidade (cambios da normativa, feble crecimiento, inestabilidade política...), e cuxa realidade e influencia contable non se acreditan -reiterámolo-, e relativizar e dulcificar, por outra, os problemas internos, graves, e non precisamente coxunturais, como se postulan, dado que, e fin, estamos ante un problema extructural e de solvencia, como realmente ven expresar a propia paraxe que examinamos, cando de deixo da elocuente como inequívoco di literalmente que co aumento de capital quedarían íntegramente cubertas as perdas esperadas de 2.000 millóns de euros 'a efectos de solvencia'. E as consecuencias contables e sobre a imaxe real da entidade non serían puramente hipotéticas, como se anuncia ('poderían dar lugar a provisións e deterioros'), nin puntuais ou coxunturais, senón certas, de calado, e derivadas dunha situación interna non saneada precisamente, ao demorarse indefinidamente unhas dotacións ou provisións que eran inexcusables e perentorias para cubrir a morosidade cada vez maior, e a desvalorización, igualmente crecente, dos inmobles dados en garantía dos préstamos hipotecarios, circunstancias adversas plenamente coñecidas polo Banco.

Ademáis, e dunha parte, os cambios normativos afectaban por igual a todas as entidades bancarias e non temos mostra ou testemuño ningún de que outros Bancos presentaran desfaxes por ese motivo, de igual ou semellante calado; doutra, o cambio normativo non implicaba unha descalificación dos criterios contables anteriores; e doutra, ainda que partíramos das pautas contables establecidas pola normativa vixente ao tempo das ampliacións de capital pola emisión de accións, o desfaxe existiría igualmente, tal como asevera o ditame pericial da parte demandante nunha afirmación que compartimos.

Para rematar, as carencias que acabamos de sinalar son ainda maiores no folleto informativo sobre a ampliación de capital do 2012.

En definitiva, a invocación normativa da parte recurrente non pode servir de xustificación ao seu antixurídico proceder, ao dar unha imaxe ideal (amable en vocablo da pericia do actor) e saneada da mesma, que non se correspondía coa realidade, desviado actuar que resulta moito máis reprochable no contexto dunha ampliación de capital onde, por obvias razóns, a expresión contable, rigurosa e íntegra, é presuposto inexcusable para a validez desa operación.

Oitavo: 0s folletos informativos de ampliación de capital non amosaban a verdadeira imaxe económico financiera da sociedade pois, dunha parte, magnificaban, sen xustificación, os aspectos favorables da mesma, e doutra, ignoraban ou solapaban os factores negativos.

Efectivamente, e polo que refírese aos aspectos positivos da entidade, os folletos están plagados de múltiplas referencias. Sen ánimo de ser exhaustivos, pois a enumeración sería moito maior e esgotadora, reproducimos tan só algunas das mencións dos folletos. Fálase de que a entidade ten 'unha solvencia suficientemente sólida'. Que 'cesou un ano positivo e prudente, as dúas notas para investir cun aumento de capital con folgura por enriba das ratios exixidas'. De 'actuar con criterios de máxima obxectividade'. De 'informes de dúas Auditorías sen salvidades' (en contradicción coa propia postura do Banco, que recoñece a existencia de desfaxes). De que ocupa 'unha posición de liderazgo'. Do 'detalle, claridade informativa, e supervisión, tanto interna, a través das auditorías, como externa ou polas autoridades competentes'. Que 'a solvencia é suficientemente sólida como para atender a calquera tipo de requerimento normativo calquera que sexa o parámetro que se utilice para medilo', en expresión esta última certamente incompatible co coñecemento da nova normativa, e cuxa aplicación levaría, na súa propia tese, a uns resultados contables diversos e peores. De 'ofrecimento dunha maior rendibilidade'. Que 'as novas ratios acadan nivéis moi satisfactorios (a ratio de apalancamento o 6,08%)'. Que o Banco 'é unha marca moi consistente'. Que 'os gastos xerais continúan descender'. Ou que 'se observa unha tendencia á baixa da mora ou unha mellora da morosidade'. Noutra orde de cousas, a expresión nos folletos de ratios superiores aos reais é unha realidade constatada pola CNMV.

Polo que ao capítulo dos riscos dos aumentos de capital se refire, é verdade que os folletos fan unha enumeración deles, pero en alusión moi preferentemente aos riscos xenéricos desas operacións, e externos, consecuencia da desfavorable coxuntura político económica, nacional e internacional, existente, pero calando ou subestimando os perigos internos ou derivados da propia situación da entidade.

Falar de volatilidade das accións ou da súa oscilación á alza ou á baixa é algo consubstancial a toda operación financiera de subscrición de valores de renda variable, e de coñecemento común, ainda polos clientes minoristas, como de que 'non é posible asegurar o pagamento de dividendos no futuro'.

Son riscos igualmente xeralizados -e que precisan de proba- os de crecimiento económico mundial máis feble, da inestabilidade política derivada de aspectos tanto nacionais como internacionais, ou da preocupación polas rendibilidades financieiras. En cambio, se afirma que a economía española ten un crecimento moi positivo, do 3,2 PIB.

Noveno: O discurso argumental condúcenos agora a determinar o alcance das inexactitudes observadas nos folletos, pois mentres que a parte actora estima que son de tal entidade que non reflictaban en absoluto a imaxe fidedigna do Banco, en situación realmente preocupante, este último afirma, pola contra, que estamos ante desfaxes de escaso significado, e que non influirían, xa que logo, na correcta e fundada toma de decisión dos futuros accionistas, subscritores das accións.

Pois ben, chegados a este punto inclinámonos polo primeiro posicionamento, o que coleximos do informe pericial que figura na lite a proposta do demandante -fronte á pericia da contraparte-, en unión doutros instrumentos de proba e feitos indiciarios, que confirmarían esta postura.

Décimo:A pericia da parte demandada, recoñecendo o desaxuste contable -polos motivos que invoca-, sostén, en todo caso, que non ten materialidade, ou sexa, que non afecta significativamente á imaxe real do Banco.

Dentro da liña discursiva se aduce, para asegurar que o folleto informativo do 2016 plasmaba unha situación económica do Banco axustada á realidade, que este último procedeu a unha simple reexpresión das contas, e non a unha reformulación.

Pois ben, verbo dos institutos da reexpresión e reformulación de contas efectuamos as seguintes consideracións, de utilidade para a resolución da controversia: A) É verdade que reexpresión e reformulación de contas son conceptos netamente diferenciados, pero non é menos certo que a multiplicidade de circunstancias, obxectivas (contitativas e cualitativas) e subxectivas (propósito fraudulento, por exemplo) que rodean a unha situación de contabilidade errada, fai moitas veces difícil elexir entre unha e outra solución sanadora. B) En situacións de dúbida debe optarse pola reexpresión das contas, sendo excepcional a reformulación, polo obvio desprestixio, entre outros motivos, que esta representa para a sociedade comparativamente con aquela primeira. C) A posibilidade de reformular as contas anuais aparece sancionada tanto no artigo 38 c) do Código de Comercio como no Marco Conceptual da Contabilidade do PXC, que, ao desenvolver o postulado de prudencia valorativa (deberán terse en conta todos os riscos, con orixe no exercicio ou noutro anterior, tan pronto sexan coñecidos) indican que 'excepcionalmente, se os riscos se coñeceran entre a formulación e antes da aprobación das contas anuais e afectaran de maneira moi significativa á imaxe fiable, as contas anuais deberán ser reformuladas'. D) En conexión coas observacións anteriores, un elemento referencial para a reformulación de contas é o intre da advertencia do erro contable, que debe detectarse antes da aprobación das contas anuais. E) A reformulación procede cando se coñece e advirte un risco entre a formulación e a aprobación. E sempre e cando afecte de maneira importante, significativa á imaxe auténtica. É o que chámase materialidade.

Décimo Primeiro:A pericia rendida a instancia do Banco demandado sostén que os desfaxes contables detectados no Banco Popular non reúnen esa condición de materialidade. Pero a realidade é moi distinta.

A Guía de actuación sobre importancia relativa ou materialidade do Instituto de Censores Xurados de Contas de decembro de 2014 establece diversos parámetros para a comprobación dese feito. Concretamente, e para as concretas empresas que cita, entre as que se encontraría o Banco Popular, de 'empresas en punto morto, con perdas de explotación prolongadas, beneficios volátiles ou rendibilidade baixa en relación co volume de activos ou de operacións', reseña os parámetros orientativos máis representativos, do Total importe neto da cifra de negocios, entre o 0,5% e o 3%, de Total activos, entre o 0,5% e o 3%, e de Patrimonio neto, entre o 2% e o 5%.

Pois ben, partindo deses parámetros, e elexindo o último, por ser o máis representativo, se proclama a materialidade polo informe do Departamento de Informes Financieiros e Corporativos da CNMV, de data 23 de maio de 2018, coa reseña duns datos que non sendo cuestionados e que aparecen en todo casos acreditados, levanlle proclamar que a reexpresión implicou realmente un axuste negativo do 3,5% do patrimonio neto consolidado do exercicio 2016, que xa de por si, e abstracción feita doutros valores xubxectivos a tomar igualmente en consideración, debería considerarse material.

E o informe puntualiza que se acudíramos á normativa anterior representada pola resolución de 14 de xuño de 1999 do Instituto de Contabilidade e Auditoría de Contas, os axustes na conta de resultados serían de 126 millóns de euros, que suporían un 1,14% do patrimonio neto de 2016, moi por enriba do criterio orientativo da norma, que tiña unha forquilla de mínimo e máximo comprendidos entre o 0,5% e o 1%.

Finalmente, advirte igualmente o informe que ainda partindo do parámetro de materialidade fixada por PWC, do 1%, inferior aos anteriormente reseñados, seguiría haber materialidade pois o auditor parte dun desaxuste contable de 114 millóns de euros soamente, cando o desaxuste real, despois de facer aspertinentes e obrigadas correccións, ascendía a 387 millóns de euros, importe que supuña máis do triplo da materialidade tomada en consideración polo auditor.

Pois ben, dámoslle preferencia a este instrumento de proba sobre o ditame que sobre este extremo da materialidade presentou o auditor, PWC. E é que con independencia da maior obxectividade que resulta atribuible a aquel informe oficial, a credibilidade desa auditoría queda en absoluto entredito, e debemos descartala, ante as graves e numerosas irregularidades contables cometidas por ela na levanza da auditoría contable do Banco Popular, e que foron oportunamente sancionadas pola Administración.

Décimo Segundo:A pluralidade e importancia contable dos erros apreciados, a reiteración neses erros -anos 2012 e 2016-, e os relevantes saltos contables, de ganancias a perdas, apreciados en curtos períodos de tempo, en unión dunha falta de explicación razoable a eses desfaxes, pois o cambio normativo non o é, consonte ao dito, e, finalmente, a realización das dúas operacións de aumento de capital, exactamente, entre eses dous espazos temporais, lévamos a declarar, nesa valoración conxunta e interrelacionada de probas directas e datos indiciarios, que con tal forma de proceder o designio inmediato do Banco era realmente desdebuxar a súa pésima situación económico financieira, aparentando outra máis saneada, para rematar por lograr o fin último, de intentar salvar esa situación en crise coa captación de capital procedente da subscrición das accións emitidas, operación que tan só chegaría a bo porto mediante a manipulación contable.

Décimo Terceiro:Baixando ao terreo da concreción, reseñamos os principais fitos das dúas operacións de aumento de capital, reseña que realizamos de xeito simultáneo para observar mellor a similitude dos comportamentos do Banco, xeito similar no actuar que é, en fin, un dos pilares nos que baseamos a tese que estamos defender.

Os folletos conteñen información económico financieira dos exercicios 2010, 2011 e 2012 -ata o 30 de setembro neste último ano-, para a primeira operación. E dos anos 2013, 2914, 2015 e 2016 -ata o primeiro trimestre- para a segunda.

No ano 2011 se declararon uns beneficios de 444 millóns de euros. E no ano 2016 -primeiro trimestre, antes do aumento de capital- 108 millóns.

No exercicio de 2012 -despois xa que logo do aumento de capital- o Banco reseña na Conta de perdas e ganancias uns resultados negativos de 5.658 millóns de euros polos capítulos de deteriores de activos financieiros e dotacións para provisións, e deterioros do resto dos activos. E polos mesmos conceptos se rexistran no 2016 uns resultados negativos de 5.757 millóns.

Dos 5.658 millóns de euros negativos (polas partidas mencionadas) do ano 2012, 4.388 millóns son apuntes realizados no cuarto trimestre dese ano e, por conseguinte, sen contemplarse na información do folleto. E polo que fai a 2016, dos resultados negativos de 5.757 millóns de euros, 4.793 millóns corresponden a apuntes realizados igualmente no cuarto trimestre deste último ano.

Por conseguinte, as porcentaxes de incremento de perdas por mor ou operadas neses dous últimos trimestres foron nos anos 2012 e 2016, do 77,55 e 82,24%, respectivamente.

Por último, e fronte a aqueles beneficios de 444 millóns do ano 2011, ao peche do exercicio de 2012 -despois do aumento de capital- se rexistran 3.492 euros de perdas. E fronte aos beneficios de 108 millóns do primeiro trimestre de 2016, se rexistran ao peche deste exercicio resultados negativos de 4.888 millóns.

Décimo Cuarto:Do análese deses datos se deduce de maneira incontestable, e por unha banda, un escenario contable inicial, de ganancias e bonanza económica, inmediatamente anterior ás respectivas operacións de aumento de capital, e por outra, e pouco tempo despois, un segundo escenario de resultados negativos, contabilizados posteriormente, e cando xa se consumara a subscrición das accións, e co aditamento ou agravante, en fin, de que os resultados negativos proceden na súa inmensa maioría (o 77,55 e o 83,24 %) de apuntes contables do período último e máis curto. Resultados negativos estes últimos cuxa veracidade ninguén cuestiona.

Con razón ditaminan entón os peritos propostos pola parte actora: A) Que grande parte do efecto negativo que maniféstase a finais do exercicio de 2012 debería terse posto de manifesto con anterioridade ao 30 de setembro dese ano, data da operación de aumento de capital, e sen embargo deses resultados negativos non houbo información ningunha. B) Que os saneamentos necesarios e os seus efectos adversos rexistrados a finais do exercicio de 2016 corresponden en gran parte a períodos anteriores ao do seu rexistro contable, polo que a información económico-financiero-patrimonial facilitada polo Banco adolecía de erros significativos en canto á correcta valoración dos seus activos e dos resultados. Conclusións periciais que rematan cunha última, igualmente de toda lóxica e compartida por este tribunal de apelación, de que a entidade bancaria non amosou nos folletos unha imaxe económico financieira real e fidedigna, moito máis degradada esta que a que se anunciaba.

Por se o dito non for pouco -que sí o é- o propio Banco Popular, na comunicación de feito relevante á CNMV, de data 3 de abril de 2017, recoñece que os desaxustes contables que contempla 'proveñen de exercicios anteriores a 2015'.

A tese que sostemos aparecería por outra banda corroborada polas actuacións administrativas posteriores, de investigación, requerimentos e, á postre, sancionadoras por mendacidade na contabilidade, e de resolución da entidade, feitos cuxa realidade non resulta cuestionada -ainda que sí o seu significado e alcance-.

A pluralidade e coincidencia de erros contables, realmente recoñecidos -e por tanto correxidos mediante unha reexpresión das contas-, o mesmo sentido dos erros, é dicir, a favor da bonanza económica da entidade, os intres críticos nos que se producen, próximos aos aumentos de capital, a trascendencia económica dos mesmos e, por último, que non caben excusas por sucesivos cambios normativos contables, en todo caso coñecidos antes do emprendimento desas operacións, como xa motivamos, son razóns de tal peso específico e tan contextes que conducen inevitablemente a dar por acreditado o comportamento antinormativo do demandado.

Décimo Sexto: Para pechar o círculo argumental, abundamos un pouco máis sobre a entidade económica dos erros contables e á súa conseguinte trascendencia informativa.

A primeira reflexión estriba en que o Banco ten que dar inexcusablemente unha imaxe fidedigna do mesmo, e dentro deste marco obligacional, franco e total, non soamente vai ter trascendencia a entidade económica dos erros contables senón incluso eses mesmos erros. Dito doutro xeito, se a contabilidade anunciada, lonxe de representar ganancias, reflicta perdas, ainda que estas sexan cativas, pode constituir un muro difícilmente salvable para investimentos das persoas legas nestas materias, como son os clientes minoristas. Inversamente, a proclamación contable de ganancias, ainda menores, son obviamente un estímulo ó propósito investidor, e especialmente se o folleto anunciador magnifica os aspectos positivos da entidade, como aquí sucede. Nunha empresa en perdas resulta difícil que os minoristas invirtan, contrariamente aos investidores expertos, que poden -e ata solen- aproveitar a oportunidade inversora, precisamente, nesas coxunturas económicas desfavorables e que normalmente se reflictan nunha desvalorización das accións, que espérase sexa puramente coxuntural.

Con independencia da anterior consideración, que xa de por sí desvirtuaría o posicionamento da parte demandada, de relativizar a relevancia dos erros, a segunda versa sobre a importancia real, material ou se se prefire económico-financieira de devanditos erros. E sobre este punto cómpre reseñar: A) Que, reiterando no anteriormente afirmado, e incuestionado que os incrementos de capital tiveron lugar en dous escenarios de perdas, o importante non é tanto o volume das mesmas como o feito mesmo da súa existencia. O quantum das perdas ten unha importancia relativa, podendo influir nas decisións económicas e de investimento dos usuarios calquera que sexa. B) Que no informe da CNMV que obra unido á lite se fixa un desviamento contable que en atención aos diversos parámetros que se expresan denotarían, non que atopémonos ante erros puramente illados, de significado pouco substancial e, por conseguinte, que non impliquen unha distorsión apreciable da imaxe da entidade, senón ante erros significados, a considerar, substanciais ou, en empresión máis técnica, materiais. C) Que a reexpresión de contas é unha natural consecuencia da inexactitude contable, ao igual que a reformulación, carecendo de apoio xurídico e ata de sentido común defender que se emprende aquela primeira operación, certamente custosa e de desprestixio tamén para a entidade, para erros meramente tanxenciais e menores.

Por todo o dito, se rexeita o recurso do Banco demandado, e se estima a apelación do actor.

Décimo Quinto:A acollida do recurso de apelación e da integridade da demanda conleva impor as custas procesuais da primeira instancia ao demandado, e non facer unha especial declaración acerca das custas desta alzada, orixinadas por devandita apelación. O rexeitamento do recurso do demandado conduce a imporlle as custas pricesuais do seu recurso, pois non apreciamos que concurra ningunha circunstancia de excepción para non aplicar o criterio xeral do vencimento obxectivo, que para as custas desta segunda instancia sanciona a norma. (Artigos 394 e 398 da L. A. C.).

Por todo o exposto, e pola autoridade que a este Tribunal lle outorgan a Constitución e o pobo español,

Fallo

Que estimando o recurso de apelación e a demanda formulados polo demandante Benjamín, representada polo/a procurador/a D./D.ª MARÍA ROSA MARQUINA TESOURO, e rexeitando a apelación promovida polo demandado BANCO SANTANDER S.A., representada polo/a procurador/a D./D.ª JOSÉ VICENTE GIL TRÁNCHEZ contra a sentenza ditada polo Xulgado de 1.ª Instancia Núm. 3 de Vigo, con data do 22 de abril de 2019, declaramos nulos os contratos de subscrición de accións, de datas 5 de decembro de 2012 e 20 de xuño de 2016, con restitución ao actor das sumas de 13.260 e 30.023 euros, que devengarán os xuros legais dende esas datas respectivas ata a data da interpelación xudicial, e os xuros legais incrementados en dous puntos dende esta última data ata a do completo pagamento, debendo restituir o demandante ao demandado as rendibilidades obtidas das operación litixiosas, cos xuros legais dende esas rendibilidades ata a data da interpelación xudicial, que serán incrementados en dous puntos dende a interpelación ata o pagamento completo. Impomos ao demandado as custas procesuais da primeira instancia, así como as desta segunda, derivadas estas do seu recurso. E non facemos unha especial pronuncia sobre as custas desta alzada, orixinadas pola apelación do demandante.

Esta é a nosa sentenza, que asinamos, e que se redacta en galego consonte o establecido no art. 3.2 e 3 da Constitución española; no art. 5.1, 2 e 3 do Estatuto de autonomía para Galicia, aprobado pola Lei orgánica 1/1981, do 6 de abril; e nos arts. 1, 2, 6.3, e 7.2 e 3 da Lei 3/1983, do 15 de xuño, da Comunidade Autónoma de Galicia, de normalización lingüística.

Notifíqueselles ás partes a presente resolución, facéndolles.

MODO DE IMPUGNACIÓN: Contra a presente sentenza cabe interpoñer recurso de casación por tratarse dun proceso que presenta interese casacional, sobre a base do establecido no art.º 477 da LEC, debendo interpoñer dentro dos vinte días seguintes á súa notificación na forma establecida no art.º 479 da LEC. Asímesmo cabe interpoñer recurso extraordinario por Infracción Procesual sobre a base do establecido no art.º 468 da LAC, debendo interponer dentro dos vinte días seguintes a súa notificación na forma establecido no artº 479 da LAC.

Devólvanselle os autos orixinais ó xulgado do que proceden, cun testemuño desta sentenza para o seu coñecemento e cumprimento.