Última revisión
16/04/2014
Sentencia Civil Nº 39/2014, Audiencia Provincial de A Coruña, Sección 5, Rec 74/2013 de 14 de Febrero de 2014
nuevo
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Texto
Relacionados:
Voces
Jurisprudencia
Prácticos
Formularios
Resoluciones
Temas
Legislación
Tiempo de lectura: 36 min
Orden: Civil
Fecha: 14 de Febrero de 2014
Tribunal: AP A Coruña
Ponente: CONDE NUñEZ, MANUEL
Nº de sentencia: 39/2014
Núm. Cendoj: 15030370052014100043
Núm. Ecli: ES:APC:2014:357
Núm. Roj: SAP C 357/2014
Resumen:
MATERIAS NO ESPECIFICADAS
Encabezamiento
AUD.PROVINCIAL SECCION N. 5
A CORUÑA
SENTENCIA: 00039/2014
AUDIENCIA PROVINCIAL
SECCION QUINTA
A CORUÑA
Rollo: 74/13
Proc. Origen: Juicio Ordinario núm. 413/11
Juzgado de Procedencia: 1ª Instancia núm. 1 de Arzúa
Deliberación el día: 22 de enero de 2014
La Sección Quinta de la Audiencia Provincial de A Coruña, ha pronunciado en nombre del Rey la
siguiente:
SENTENCIA Nº 39/2014
Ilmos. Sres. Magistrados:
MANUEL CONDE NUÑEZ
JULIO TASENDE CALVO
DAMASO MANUEL BRAÑAS SANTA MARÍA
En A CORUÑA, a catorce de febrero de dos mil catorce.
En el recurso de apelación civil número 74/13, interpuesto contra la sentencia dictada por el Juzgado de
Primera Instancia núm. 1 de Arzúa, en Juicio Ordinario núm. 413/11, seguido entre partes: Como APELANTE:
Esteban , representado/a por el/la Procurador/a Sr/a. De Uña Piñeiro; como APELADO: ALLIANZ, CIA DE
SEGUROS Y REASEGUROS, SA , representada/o por el/la Procurador/a Sr/a. Dorrego Alonso y como parte
declarada en rebeldía: DOÑA Gema .- Siendo Ponente el Ilmo. Sr. DON MANUEL CONDE NUÑEZ.-
Antecedentes
PRIMERO.- Que por el Ilmo. Sr. Magistrado Juez del Juzgado de Primera Instancia nº 1 de Arzúa, con fecha 11 de octubre de 2012, se dictó sentencia cuya parte dispositiva dice como sigue: ' Que acollendo en parte a demanda presentada polo procurado, Sr. Paz Montero, no nome e representación de Esteban , contra a compañía de seguros ALLIANZ e contra Gema , en consecuencia debo condenar e condeno á entidade demandada e á codemandada á pagar a actora 20.220,63 euros, polas lesións e secuelas padecidas, na forma indicada no fundamento terceiro, e 4.376,09#, polos gastos, o que fai un total de 24.596,72#, ó que haberá que detraer o que xa foi aboado ó actor 20.034,23#, polo que queda pendente de pago 4.562,49 euros, salvo erro aritmético, con imposición de xuros do artigo 20 da LCS, tendo en conta as consignacións efectuadas pola parte actora.
Non se fai pronunciamento en materia de custas procesuais. '
SEGUNDO.- Notificada dicha sentencia a las partes, se interpuso contra la misma en tiempo y forma, recurso de apelación por el demandante que le fue admitido en ambos efectos, y remitidas las actuaciones a este Tribunal, y realizado el trámite oportuno se señaló para deliberar la Sala el día 22 de enero de 2014, fecha en la que tuvo lugar.
TERCERO.- En la sustanciación del presente recurso se han observado las prescripciones y formalidades legales.
Fundamentos
PRIMERO.- I.- La Sentencia del Juzgado de Primera Instancia núm. 1 de Arzúa, de fecha 11 de octubre de 2012 , acordó en su parte dispositiva la estimación parcial de la demanda presentada por la representación procesal de Don Esteban contra la Compañía de Seguros Allianz y Doña Gema , condenando a la demandada a pagar a la actora la cantidad de 20.220,63 euros por las lesiones y secuelas padecidas, en la forma indicada en el fundamento de tercero, y 4376,09 euros por los gastos, lo que hace un total de 24.596,72 euros, del que habrá que descontar la cantidad de 20.034,23 euros que fue abonada al actor, por lo que queda pendiente de pago 4562,49 euros; con imposición de los intereses del art. 20 LCS , sin hacer especial imposición de costas.
En los fundamentos de derecho de la referida resolución se hacen constar las razones que conducen a su parte dispositiva, y, en concreto en lo que tiene interés para la presente resolución, las siguientes: 'Primero.- O obxecto do presente proceso, sometido a consideración xudicial, é o exercicio da acción de responsabilidade extracontractual ou aquiliana prevista no artigo 1902 do Código Civil e segundo ó Texto Refundido da Lei sobre Responsabilidade Civil e Seguro na circulación de vehículos a motor, como consecuencia do accidente de tráfico que tivo lugar o día 5 de febreiro de 2007.
A parte actora reclama na súa parte dispositiva que se dite sentenza condenatoria das demandas ó abono de 60.370,61 euros, máis os xuros aplicables legalmente de conformidade coa Lei do Contrato de Seguro, dende a date do sinistro, todo coa imposición das custas. Sustenta a reclamación nos danos e prexuízos causados ó demandante, da seguinte forma: 181 días de incapacidade (9.594 euros), lesións: artrotomia xeonllo dereito, con fractura do polo inferior de roture de dereita ; fractura do 8° arco costal; roture de dúas pezas dentarias; ferida incisa na lingua; restando como secuelas: estéticas(5.946 euros): cicatriz de 18 cm., na cara anterior do xeonllo dereito; cicatriz de 2 cm., no lado interno do xeonllo dereito; cicatriz de 3 cm., paralela á principal e de lado externo; cicatriz na lingua; na lingua dificultades na fala e o paladar (limitación na lingua 2.500 euros), xeonllo dereito: limitación de movemento (24.865 euros); perda de dous dentes (1.500 euros), incapacídade permanente parcial (20.000 euros); dano moral (10.000 euros). ). Os gastos realizados polo demandante ascenden ós seguintes: asistencia médica implantación de pezas dentarias, por importe de 4.200,00 euros, roupa por importe de 151,90 euros; parka 400,00 euros: honorarios médicos 120,00 euros; material médico por importe de 155,00 euros; farmecéutios por importe de 21,09 euros; e gastos de traslados por importe de 140,00 euros. O importe total de danos e prexuíxos causados ascende a 79.592,99 euros, do que hay que detraer os importe xa percibidos: 6.222,38 euros (providencia de 19/01/2009) e 13.000 euros (mandamento de 12/05/2008).
A parte demandada, na súa contestación, á vista da anterior reclamación, oponse sinalando que ainda cando en esencia está conforme co constatado pola médico forense, considera que hai unha serie de erros no mesmo. Así considera que os días de curación son 179 e non 181, que son os que median entre a data do accidente e o día da alta en data de 3 de agosto de 2007; entendendo que non poden ser considerados todos como impeditivos, como sinala a médico forense. Por outra parte en canto ás secuelas reclamadas pola parte adversa considerando que confunde secuela con manifestación de doenza polo lesionado. Así impugna os informes do Dr. Arturo en canto ás súas conclusions, considerando dito informe unha mera recopilación das manifestacións do paciente, sen que, por parte deste profesional, resulte un intento curativo do paciente, nin a constatación obxectiva das lesións ou secuelas. En consecuencia impugna a factura dos honorarios médicos, e en consecuencia, xa que e derivado daquel, impugna en canto ó seu contido o informe do perito Sr. Eulalio , no que se refire a constatación da secuela de paresia no nervio safeno, por canto non se aporta ningunha proba clinica, e na neuralxia intercostal que afirma que é esporádica, o que é contrario á norma; tamén se opón á valoración do xeonllo, así como á reclamación por incapacidade permanente parcial.
Considera esta parte que á vista da documentación medica, das lesions sufridas polo demandante, e os criterios legais e xurisprudenciais en canto á consideración do tempo de curación, sinala que os días de curación foron 179, precisando de 7 días de hospitalización, e foron impeditivos 120 días e 52 non impeditivos; permanecendo á alta as seguintes lesións residuais: perda de dúas pezas dentáis (incisivos centráis inferiores, 2 puntos), cicatrices no xeonllo: cicatriz cirúrxica na zona central do xeonllo que se estende dende o muslo a perna e mide 21 cm.; cicatriz paralela a esta na cara externa de 3 cm., e outra na cara interna de 3,5 cm., e cicatriz na lingua ( prexuizo estético lixeiro 5 puntos); dor no xeonllo dereito ó apoiarse sobre ela (gonalxia postraumática inespecífica, agravación da artrose previa: 4 puntos), polo que atendendo ó baremo 2007, a idade do lesionado 49 anos, incluido o factor de corrección económico do 10% sobre as secuelas, ó non terse acreditados ingresos) corresponderían 15.834,226 euros. En canto ós gastos reclamados: sinala que está conforme cos gastos de implantación das pezas dentarias, a pesar de xa ser consideradas como secuela fisioloxica; en canto a roupa, reclamanse dous pantalons curtos, dos longos e unhas zapatillas deportivas, roupa que non foi danada no sinistro, seria roupa de traballo e só o pantalón que portase; a factura médica do Don. Arturo , non procede por ser unha consulta posterior á estabilización lesional e non ser un acto médico dedicado á curación, senon á obtención dun informe para achegar ó litixio; impugna o documento 17, por ser posterior á alta lesional; tampouco admite o importe dos gastos de farmacia por non constar a súa receita e ser medicamentos de uso común en calquera familia; finalmente tampoco admite como gasto reclamable o importe dos gastos de taxi por ser posteriores á alta lesional e tampouco o importe dunha parka, do deseñador Caramelo, porque non consta danada no sinistro nin ter relación con roupa de traballo. Admite o importe de 20.034,226 euros, correspondentes á 15.834,226 euros polo estado lesional e 4.200 euros polos gastos.
Afirma a parte que o actor xa percibiu 19.222,28 eruos, polo que existe un saldo ó seu favor de 811,85 euros. En canto ós xuros, considera que nos termos do artígo 20.4 da LCS, toda vez que non hai pronunciamiento sobre a mora do asegurador, corresponde ó xuíz civil pronunciarse ó respecto, e alude ás consignacións realizadas pola entidade aseguradora, en concreto: en data de 2 de maio de 2007 consignáronse 115.222,70 euros, dos que 16.000 euros ían destinados ó agora demandante e ó Sr. Florian ; un ingreso posterior de 24.742,31 euros do 26/02/2008, afirmando no escrito de data de 26 de marzo de 2008 o ofrecemento ó actor de 5.000 euros; en data de 4 de agosto de2008 faise a consignación de 6.222,38 euros. Considera a aseguradora que ten acreditado atender ó sinistro dentro dos tres meses seguintes, consignando progresivamente a medida que a información forense se ía poñendo de manifestó..... ' 'Tercero.- Procede entrar a valorar, en consecuencia, as pretensións da parte actora, relativas á reclamación por lesións, secuelas, prexuizo estético e incapacidade permanente parcial como os xuros do artigo 20 da LCS que tamén son reclamados, tendo en conta as alegacións da parte demandada en canto ás impugnacións feitas.
Para unha maior claridade expositiva, tal e como fixeron as partes nos seus respectivos escritos de demanda e contestación, reproducidos, sinteticamente no fundamento primeiro desta resolución, seguiremos esa orde.
Así comezando debemos comezar por sinalar que en canto ó periodo de incapacidade temporal, tempo preciso para a curación e consolidación das lesions, a discusión céntrase e canto ó tempo de duración e a consideración deste tempo como impeditivo ou non impeditivo. Así, a parte actora, con base nos informes periciais, forense (folios 44 e 45 de Autos, documento 4 da demanda) e de parte, emitido este polo Dr. Eulalio (folios 52 a 54 dos Autos), consideran que o tempo preciso de curación foron de 189 días dos que 8 foron de hospitalización e 181 impeditivos. A parte demandada, con base no informe emitido polo Dr. Segundo (documento 4 da contestación á demanda, folios 139 a 142 dos Autos), considera que o tempo de curación total foron 179 días, precisando de 7 días de hospitalización, e 120 días foron impeditivos e 52 non impeditivos, explicando no acto da vista o Don. Segundo que consideran días non impeditivos cando non precise axuda de terceira persoa... ' '... Agora ben, non se poden interpretar ás posturas ós extremos e con probabilidade, a aparente division non é tal, debendo no caso concreto valorar se a situación do paciente durante o periodo de curación foi ou non impeditiva para os seus quefaceres habituáis. Así pois, tomando en conta todo o anterior, e cinguíndonos ó suposto do Sr. Esteban , podemos observar que dende a data do accidente, 5 de febreiro de 2007, ate a alta o 3 de agosto de 2007, a situación do Sr. Esteban , foi de ingreso en urgencias, servizo de traumatoloxia co diagnástico de "arrancamiento de polo inferior de rotula derecha con atrotomía, lesión de dos piezas dentarias y herida incisa en lengua. Fracture de 8º arco costal". Con este diagnástico realízaselle intervención cirúrxica consistente na reinserción da rotula, sendo dado de alta o 12 de febreiro de 2007 para ser atendido pola Mutua. A seguinte documentación médica é o informe do Servizo de Urxencias de A Rosaleda, asinado pola Dra. Clara , no que o paciente se queixa do costado dereito. O día 8 de xuño de 2007 nas probas radiolóxicas faise constar unha tendinose rotuliana severa "cambios post quirúrgicos en rotula"; o día 12 de xullo de 2007, baixo anestesia local realízanlle ó lesionado unha "exeresis de pequeña exostosis rótula derecha", ate que ó 3 de agosto é dado de alta. A vista desta situación pódese considerar que os días de curación foron impeditivos, atendida a situación clínica da rótula dereita, que no mes de xuño presentaba problemas dos que tivo, mediante intervención menor que ser reparada. En consecuencia, dita situación, nos termos que sinala a médico forense, ha de considerarse como impeditiva pare os quefaceres habituais do paciente.
En canto á discrepancia nos días de hospitalización, enténdese que ven dada polo distinto computo en canto ó día de ingreso e día de alta, atendida a práctica habitual das altas, ha de considerarse o día de alta como día hospitalario.
Así exposto, o periodo de curación quedaría e queda fixedo en 8 días hospitalarios, 181 impeditivos, o que implica un 495,76 (8 días de hospitalización), 9.113,35 por 181 días impeditivos, o que fai un total de 9.609,11 euros. Aplicando o baremo do ano 2007 e atendida a idade do demandante naquel momento, tal e como así o fixo a parte demandada no seu escrito de demanda.
Secuelas: Neste punto a parte actora considera como secuelas: limitación do movemento de xeonllo, limitación na lingua, perdade dous dentes. A parte demandada considera como tales a perda de dúas pezas dentais (que valora en 2 puntos, un punto por peza) e dor no xeonllo ó apoiarse (gonalxia postraumática/ agravación de artrose previa que valora en 4 puntos); ademáis das cicatrices que lle restan ó lesionado no xeonllo e na lingua, como prexuizo estético. A médico forense considera no seu informe que as secuelas que lle restan ó lesionado serian: estéticas, cicatrices de intervención cirúrxica na cara anterior do xeonllo dereito, cicatriz no lado interno, cicatriz paralela á principal e de lado externo, cicatriz na lingua; perda de dúas pezas dentarias; gonalxia, artrose postraumática grao leve moderado. O perito da parte actora, Sr. Eulalio , sinala como secuelas: a rotura de dúas pezas dentarias, que valora en 2 puntos; neuraixias intercostais esporádicas as que lle outorga 2 puntos (nun arco de 16); artrose postraumática de xeonllo dereito á que lle outorga 6 puntos(nun arco de 1-10); paresia do nervio safeno (por analoxía) á que lle outorga 2 puntos. Finalmente, o Don. Segundo constata no seu informe como secuelas as seguíntes: perda de dúas pezas dentais, dous puntos; gonaixia postraumátca inespecífica/agravación de artrose previa que valora en 4 puntos.
A vista do exposto, examinando os informes médicos transcritos, así como a explicación dos seus autores no acto da vista, podemos considerar como secuelas que lle restan ó lesionado/demandante do accidente de que trae causa o presente procedemento, as seguintes: 1º.- Perda de dúas pezas dentáis, sobre este punto non hai discrepancia, incluso, tal e como se destacará no fundamento relativo ós gastos indemnizables, a parte demandada comparecida, admite a indemnización como secuela xunto cos gastos de reparación de ditas pezas dentáis, cuestión que ha de ser acollida como así corresponde, xa que unha cousa é a valoración da perda das pezas e outra a súa reparación.
En canto á valoración, tampouco hai discrepancia, considerando un punto por peza perdida.
2º.- No que se refire ó xeonllo dereito, no que a lesión recibida foi de maior gravidade, considera quen agora valore, que as explicacións dadas pola médico forense, coincidentes co Don. Segundo , han de ser acollidas. Así, segundo explicaron ambos profesionáis, a lesión que lle resta no xeonllo ó demandante non impide o movemento do xeonllo, senón que, a explicación neste punto da médico forense foi moi clara, o xeonllo flexionase completamente, pero no último arco, correspondente a un grado de 10° o paciente retráese por dor, o que sinala que o que persiste á alta é unha dor no xeonllo, que no baremo ven recollido como "gonalxia postraumática/agravación de artrose previa". En canto á valoración, a médico forense sinala que de leve a moderado, sinalando no acto da vista que sería lóxica unha cualificación como moderado, en consecuencia considérase axeitada unha cualificación de 6 puntos, á vista das limitacións que dita dor lle ocasione ó lesionado, segundo afirmaron tanto os peritos que depuxeron como a testemuña, compañeiro de traballo, Sr. Maximiliano , en canto á que tiña dificultades para subir ou baixar dos vehículos ou á hora de ir sentado.
3º.- Respecto da pretensión da parte actora de apreciación de paresia do nervio sáfeno, ou da tendinose rotuliana, á vista das explicacións da médico forense non se pode considerar que tales secuelas teñan unha preexistencia na situación residual que lle resta ó demandante, senón que tal e como explicou as engloba dentro da secuela antes contemplada, gonalxia postraumática, a esta conclusión parece que tamén chega o Don. Segundo quen afirmou que tal lesión non está contemplada como tal no baremo e é unha dor do xeonllo, explicando que a tendinose é unha inflamación do tendón, produce edema no tendón e iso provoca dor, sen que propiamente teña que implicar un acortamento do tendón. Dita conclusión en canto corroborada pola médico forense nas súas conclusións e explicacions ha de ser acollida. Esta conclusión resulta ainda cando pola parte actora se tratou de incidir na carencia de medios por parte da médico forense para apreciar unha lesión como a discutida por canto non se pode dubidar, non hai motivos, da profesionalidade da médico forense que á vista dunha documentación médica na que consta a asistencia prestada ó lesionado así como os diagnosticos feitos, incluido informe medico do mes de xuno de 2007 no que se fai referencia a cambios postcirúrxicos e a unha tendinose rotuliana severa, constata como secuela a gonalxia postraumática/ agravación da artrose previa. Considerase, en definitiva, que a afectación que padece o lesionado no xeonllo dereito está contemplado coa secuela que a médico forense apreciou e constatou.
4º.- Limitación na lingua, carece de todo sustento esta pretensión, nin por parte do perito da parte actora, nin da propia declaración do demandante se deriva tal limitación. Incluso as conclusions taxativas da representación legal non se acompasaron coa declaración do demandante, en canto a afirmación do sangrado da lingua, que pareceu, na declaración do actor, como "asentida" á afirmación do letrado sen explicación propia, como experiencia persoal que é, resultou unha explicación carente de credibilidade en canto ó parco da explicación (só asentimento), a pesar a da importancia dada. A propia declaración do demandante non deixou ver a existencia dunha limitación na linguaxe do actor. Polo qua a mesma sorte desestimatoria ha de correr tal pretensión.
5º.- En canto as neuralxias intercostais esporádicas (non especificadas na demanda, si no informe do Dr. Eulalio ), tampouco se constata a súa existencia, e menos co carácter esporádico ó que se alude, nega que sexa acredora da consideración de secuela deriva do accidente de tráfico. Ha de rexeitarse dita pretensión.
En consecuencia, polas secuelas padecidas 5.512,48C.
En canto ó prexuizo estético, resultan as seguintes cicatrices que, constatadas polo médico forense, son reproducidas polo resto dos peritos: cicatriz de intervención cirúrxica de 18 cm., na cara anterior do xeonllo dereito, cicatriz no lado interno de 2 cm., cicatriz paralela a principal e de lado externo de 3 cm., e cicatriz na lingua. Ditas cicatrices son cualificadas polo perito da parte actora como moderado, puntuación de 8 puntos, fronte á lixeiro, cualificación do perito da parte demandada, puntuación de 5 puntos. Ben hai que sinalar ó respecto que as cicatrices atópanse ubicadas no xeonllo e na lingua, as cicatrices do xeonllo son cirúrxicas, o que se contrapón ás cicatrices derivadas dunha fractura producida na propia dinámica do accidente, que implicarían un maior quebranto da fisonomía dunha persoa, e a da lingua, no acto da declaración non se apreciou, ben é certo que se elude na demanda a que se aprecia ó rir, aspecto que non puido ser comprobado.
En calquera caso, atendida a súa extensión, ubicación, así como o feito de que as do xeonllo son cirúrxicas, considerase que a cualificación como lixeiro, na súa puntuación máxima é adecuada á situación residual do lesionado 6 puntos. 4.134,36#.
Total: 9.646,84, ó que lle é de aplicación ó 10% de factor de corrección, 964,684, 10.611,52#.
Finalmente, na consideración de lesions, queda por valorar o apartado relativo ó importe de incapacidade permanente parcial. O demandante solicita para este concepto ó importe de 20.000 euros, cando ó máximo legal para este concepto no baremo do ano 2007, Resolución da Dirección Xeral de Fondos e Seguros de 7 de xaneiro de 2007, BOE de 13/02/2007, é de 16.537,11 euros, o apoio desta pretensión está constituido polo informe pericial achegado, Don. Eulalio , no que indica "dada la patología descrita y la profesión de este hombre de encofrador que le obliga a posturas forzadas, terrenos irregulares, trabajar de rodillas y teniendo en cuenta que el proceso es irreversible, lo considero desde el punto de vista médico Incapacitado Permanente Parcial para el desarrollo de su actividad laboral", aludindo en fase de conclusions que as lesions permanentes na lingua, dor no xeonllo, tendinose e parexia, afectación do nervio safeno, así como a calcificación do xeonllo, fan ó demandante acredor dunha incapacidade permanente parcial. A dita pretensión oponse a parte demandada sinalando en fase de conclusions que non se pode indemnizar o dano futuro, será obxecto dunha nova demanda, coa pretensión concreta; asemade, apoia a súa oposicion no informe de detectives INVE achegado, no que, segundo reconoce o demandante está a facer actividades propias do seu cargo de encofrador na mesma empresa para a que traballaba; segundo o Sr. Ezequias , detective autor do informe de investigación achegado, o traballo que facía o demandante era normal, o único anormal foi un día que foi coller el a comida, viuno traballar como os demais, en Vilagarcía facendo come unha placa de cemento e madeiras, e en Monterroso cortar varillas cunha máquina en anicado. Ó anterior hai que unir o declarado polo compañeiro de traballo Don. Maximiliano quen afirmou que dende que se incorporou ó traballo realizou as mesmas actividades que facía antes se ben lle custaba realizar algunhas come baixar ou subir escaleiras, facer traballos agachado, para entrar nunha arqueta.
De todo o anterior só podemos concluir que precisa facer un sobreesforzo no seu traballo que non lle impide realizar nin as tarefas básicas nin as secundarias propias do seu traballo, pero non hai proba suficiente para valorar unha incapacidade permenente parcial para o exercicio das suas actividades, de feito dende a alta médica ata o presente ano estivo, segundo o Don. Maximiliano , a facer o mesmo traballo, e no ano 2012 foi cambiado para o servizo de augas, o que implica a lectura de contadores, entre outras actividades, pero sen que conste cal foi a motivación do cambio. Non consta que a nivel laboral lle fora recoñecido pola administración ningún tipo de limitación neste senso, nin hai ningún certificado da empresa no que se lle propoña o cambio de servizo por baixo rendemento ou similar. Ha de rexeitarse a petición por falta de proba concreta, xa que a mera constancia de documentación médica, a vista do achegado pola parte demandada, non permite unha valoración de que as lesións constatadas no xeonllo dereito lle limiten parcialmente para as súas actividades, sen impedirlle a realización das básicas.
O total indemnizatorio: 9.609,11 euros, pola incapacidade temporal, e 10.611,52# polas secuelas e prexuizo estético, co factor de corrección do 10%, o que fai un total de 20.220,63 euros, salvo erro aritmético. ' 'Cuarto.- Cómpre agora entrar a valorar os gastos reclamados pola parte actora. En primeiro termo debemos dicir, tal e come se destacou no fundamento primeiro desta resolución que a compañía de seguros recoñece como debidos os seguintes gastos: gastos de asistencia médica por implantación de pezas dentarias, por importe de 4.200 euros; non admite o resto dos gastos reclamados.
Comezando, así, polo documento 15 da demanda, consistente na factura emitida e ratificada por Angelina , por importe de 151,90 euros, debemos sinalar que o facturado son 1 pantalón curto, marca S.
Tacchini por importe de 18,50 euros, un pantalón curto marca Adidas por importe de 21,55 euros, unhas zapatillas marca Kelme por importe de 28,60 euros, un pantalón largo marca kelme por importe de 27,30 euros e outro pantalón largo marca Adidas por importe de 35,00 euros. Segundo o afirmado polo demandante o que levaba posto ese día era roupa sua, xa que a do traballo póñena na caseta de obra, e o que levaba posto era un pantalón "vaquero", unha camisa e unha trenka que, segundo afirmou quedou desfeita. Agora ben, ainda que se considera máis que lóxico que a roupa que levaba posta resultara inservible pola propia dinámica dos servizos de asistencia sanitaria e dada a envergadura das lesions e do accidente en si, ó certo é que coa factura achegada non se proba o valor da roupa que levaba posta este día, xa que os extremos facturados, roupa deportiva, nada teñen que ver co que o propio demandante afirmaba que levaba. Polo que tampouco este extremo se pode considerar probado.
Esta mesma conclusión é extensiva a reclamación do importe dunha parka por importe de 400 euros da marca Caramelo, documento 20 da demanda, folio 65 dos Autos, por canto nada se acreditou en canto a que o demandante levara ese día posta unha parka de deseño, sendo posible a declaración do acompañante do vehículo, que resultou ferido no mesmo accidente para acreditar estes extremos, e polo tanto dentro do seu acervo probatorio probar esta circunstancia.
En canto ó importe de 140 euros reclamados en concepto de traslados, documento 19 da demanda, folio 64 dos Autos, na que se fai constar un traslado ó centro Santa Teresa de A Coruña, coa sua correspondente espera, sendo dito servizo do 20 de setembro de 2007. Tendo en conta que a data de alta, e polo tanto o periodo preciso para a curación das lesións, foi ate o 3 de agosto de 2007, así como que non consta na documentación médica informes de dito centro hospitalario como preciso para a curación das lesións, dita petición ha de ser rexeitada.
Finalmente en canto os importes reclamados en concepto de material médico e farmacéutico, documentos 17 e 18 da demanda, folios 62 e 63 dos Autos, por importes de 155 e 21,09 euros, respectivamente, ha de ser acollido, por canto o material médico en concreto, documento 17, e dentascan maxilar, realizado en setembro de 2007, estudo específico do maxilar, que tivo lugar antes da implantación realizada, en outubro de 2007, polo que se entende precisa para a curación dunha lesión constata como foi a perda de dúas pezas dentáis. Do mesmo xeito, o importe dos fármacos reclamados, aínda sendo moi habituáis, como sinalou a parte demanda, tamén son habituáis para o tipo de lesións padecidas polo demandante, ó tratarse de Enangel, propio para as dores articulares (constatado que as padece o lesionado), espidifen, co seu principio activo de ibuprofeno, como analxésico e antiinflamatorio, e omeprazol, como protector pola toma doutros medicamentos e compatible co anterior, ha de ser acollida a pretensión, máxime cando foron dispensados dentro do período de curación, abril de 2007.
O total de gastos recoñecidos alcanza polo tanto o importe de 4.376,09#, salvo erro aritmético. ' 'Quinto.- En canto ós xuros reclamados pola parte actora... cabe a imposición dos xuros tendo en conta a data e contías consignadas ' II.- Conta la referida resolución se interpuso recurso de apelación por la representación procesal del demandante, realizado las siguientes alegaciones: 1º) Se solicitó en la demanda la indemnización por las secuelas de limitación de movimientos de rodilla (24.865 euros); limitación en la lengua (2.500 euros); incapacidad permanente parcial (20.000 euros) y daño moral (10.000 euros).
a.- En relación con la primera de las secuelas citadas 'unha dor no xeonllo, que no baremo ven recollido como gonaixia postraumática/agravación de artrosis previa'.
Se ha acreditado que, como consecuencia del accidente, el demandante sufrió lesiones en la pierna derecha de las que resultan como secuelas: la afectación del nervio safeno con pérdida de sensibilidad en la cara interna; calcificaciones múltiples en la rótula; artrosis postraumática y tendinosis rotuliana severa. Todo ello conlleva un déficit de extensión de 10ª a la flexión completa, dificultades para arrodillarse, imposibilidad de realización de ejercicio físico, correr y similares.
La prueba de los hechos expuestos se contrae a los informes periciales del Doctor Don Eulalio , aportado como doc. núm. 9 con la demanda, y en cuya intervención en el juicio puso de manifiesto que clínicamente ha podido comprobar y analíticamente, mediante el estudio de las resonancias y radiografías, constató que: v Estaba afectado el nervio safeno.
v Existencia de la tendinosis, que consiste en la alteración del tendón al quedar éste más corto y más engrosado.
v Producción de una artrosis en la rodilla.
v Existencia de una hipoestesia.
v Proliferación de calcificaciones.
El conjunto de estas lesiones conlleva una grave limitación funcional de la rodilla, de forma tal que impide a mi mandante realizar su actividad laboral, salvo una grave penosidad, y le incapacita parcialmente.
Esta pericial fue realizada, previa la exploración del paciente y el examen de pruebas analíticas del mismo y su resultado ha sido explicado con rigor científico por el autor del informe. Lo expuesto además fue corroborado por el Doctor Arturo en su informe de 18 de septiembre de 2007 (vid. doc. núm. 10 aportado con la demanda) y que no fue posible ratificar en juicio, por el fallecimiento de dicho facultativo.
Frente a ello, la sentencia apelada estima como más acertados los informes del Médico Forense y del perito de la adversa, Segundo La Médico Forense manifestó en el acto del juicio que sólo vio dos veces a mi representado; la primera cuando ya estaba de alta. No le realizó ninguna prueba médica, ni solicitó pruebas o analíticas complementarias. Disponía de muy escasos medios; y que a pesar de reconocer la existencia de una 'tendinosis rotuliana severa' (vid. alta de sanidad de 20 de mayo de 2008, pág. 1, doc. rnim. 4 aportado con la demanda); y que no pudo comprobar el deficit de 100 a la flexión completa, 'con los medios de que disponía', considera que la única secuela resultante es la 'persistencia de molestias dolor en rodilla que lo limitan para arrodillarse' (vid. alta de sanidad).
Sin dudar de la profesionalidad de dicha forense, es lo cierto que la misma puso de relevancia en el juicio su imposibilidad para apreciar las secuelas de mi mandante -considérese que hasta el perito de la adversa admite la limitación de movilidad de la rodilla- y no puede dar una explicación razonable de que por que si constató en su informe la existencia de una tendionisis rotuliana severa (en su explicación considera que este adjetivo equivale a 'moderado, importante'), sin embargo sólo valoró un dolor al arrodillarse.
Frente al examen del paciente y el estudio de las pruebas de resonancia y radiográficas del Doctor Eulalio no pueden primar las conclusiones de la médico forense, que confiesa la falta de exploración y la inexistencia de medios adecuados para el desarrollo de su función respecto de mi patrocinado.
Respecto de la pericial Don Segundo , la declaración del mismo en el acto del juicio manifestando que no exploró ni siguió la evolución de mi mandante, sino que dicha tarea la realizó su compañero, Doctor Laureano , lo que desacredita aquél para proporcionar cualquier información relativa a mi mandante.
En nuestro ordenamiento jurídico no es admisible una prueba pericial 'por referencia'. Don Segundo únicamente podría ser testigo-perito respecto del lesionado que atendió y siguió personalmente, que no fue mi representado.
Es por ello que esta parte considera que, frente a lo expuesto en la sentencia apelada, se han demostrado plenamente las secuelas que padece mi representado en su rodilla derecha que le producen una limitación de movimiento, que a tenor de su edad actual (51 años) y la reconocida negativa predicción evolutiva (vid. declaraciones del Doctor Eulalio e incluso del Doctor Segundo ), degenerativa de una artrosis inevitable, exige una indemnización adecuada a dicho daño, que esta parte estableció en la suma de 24.865 euros.
b.- En relación con la secuela de la lengua, la sentencia apelada ha incluido esta secuela dentro de la categoría del perjuicio estético. Además de tal condición, pericialmente se ha puesto de relevancia que dicha secuela conlleva la acumulación de restos de comida en dicha zona, así como origina frecuentes sangrados, exigiendo una atención y cuidado diario. Debemos pensar que se trata de una cicatriz transversal de 6 cm de longitud, por lo que dichos efectos negativos, puestos de relevancia en el informe y declaración judicial del Doctor Eulalio , deben ser objeto de indemnización separada del simple daño estético.
c.- Las secuelas en la rodilla de mi representado le impiden desarrollar adecuadamente la tareas básicas de su profesión de encofrador (recientemente fue trasladado a otro servicio menos penoso) y le inhabilitan para actividades diarias, tales como correr, hacer ejercicio físico, movimientos bruscos, etc.
La falta de indemnización por tal situación de incapacidad permanente total y por el daño moral que la misma produce supone un enriquecimiento injusto para los denunciados y una agravamiento de la situación de mi representado, que comprueba cómo los daños sufridos por el mismo y persistentes no son indemnizados; obligándosele a soportar unas consecuencias nefastas de un accidente en el que no ha tenido la más mínima intervención.
2º) En el capítulo de gastos, cuyo reembolso solicitó el demandante, la sentencia apelada desestima los siguientes: Factura de ropa, emitida por Doña Angelina y factura de ropa emitida por Adán, S.L.. Según la sentencia, no se acreditó ni el valor de la ropa, ni que la llevara puesta el día del accidente.
La sentencia, acogiendo las manifestaciones de mi mandante, reconoce que el día del accidente llevaba puestos una camisa y un pantalón vaquero, no así la trenka objeto de esta última factura. El siniestro se produjo el día 5 de febrero de 2007, invierno, por lo que es evidente que alguna ropa de abrigo portaría mi mandante, acreditándose la venta al mismo de dicha prenda. En relación con los pantalones y la camisa el importe de los mismos debe ser indemnizado, pues ha quedado acreditada su pérdida.
No se comprende la negativa a ser indemnizado por el coste de la consulta médica efectuada al mismo por el Doctor Arturo , cuyo informe obra en el procedimiento; ni tampoco el coste del traslado a la clínica Santa Teresa de A Coruña necesaria por causa de las lesiones padecidas; pues si bien el alta era forense, no era la laboral.
SEGUNDO.- I.- En el escrito de demanda se solicitó como indemnización por la secuela de limitación de movimiento de rodilla, la cantidad de 24.865 euros, sin explicar en ningún momento de donde procede la referida cantidad. Por otra parte en el informe pericial que se acompaña al escrito de demanda, emitido por Don Eulalio , especialistas en traumatología y ortoscopia, en relación con las lesiones de la rodilla, se hace referencia, como secuelas, por una parte a la artrosis postraumáticas de rodilla derecha, a la que le asigna 6 puntos (1-10), y, por otra parte a la paresia del nervio safeno (por analogía), a la que le atribuye 2 puntos.
Al haber concedido la sentencia de instancia la indemnización correspondiente a 6 puntos del baremo por la secuela de gonalgia postraumática, agravación de artrosis previa, coincidente con los 6 puntos fijados en el informe pericial presentado por la demandante por la secuela de artrosis postraumática de rodilla derecha, la cuestión litigiosa queda limitada en este extremo a decidir la procedencia o no de la indemnización correspondiente a 2 puntos del baremo por la secuela de paresia en nervio safeno.
La juzgadora de instancia, después de analizar los diferentes informes periciales, tanto del médico forense, como los presentados por la parte demandante y por la parte demandada, estima, en relación con la secuela de paresia del nervio safeno, o de tendinosis rotuliana y cuya apreciación solicita la actora, que no se puede considerar que tales secuelas tengan preexistencia en la situación residual que le queda a la actora, sino que, tal y como explica el forense, se engloba dentro de la secuela de gonalgia postraumática, por la que se concede indemnización.
Este tribunal coincide con la apreciación probatoria realizada por la Juzgadora de instancia, por cuanto no existe ninguna razón legal para valorar como secuela independiente, no incluida en la gonalgia artrosis postraumática señalada por la médico forense en su informe de alta de sanidad de fecha 20 de mayo de 2008, la de paresia de nervio safeno ; no siendo obstáculo a dicha apreciación probatoria las alegaciones del escrito de recurso de apelación por cuanto, tal y como hemos recogido en el apartado II del fundamento de derecho primero de la presente resolución, se refiere a que se ha acreditado con la prueba pericial practicada que, como consecuencia del accidente, Don Esteban sufrió lesiones en la pierna derecha de la que resultan diferentes secuelas, pero no realiza ningún razonamiento en contra de la decisión de la sentencia de instancia de incluir la secuela de paresia del nervio safeno en la secuela estimada por dicha resolución, conforme al informe forense, de 'gonalgia artrosis postraumática' .
II.- En cuanto a la reclamación en la demanda, reiterada en el escrito de recurso de apelación, de 2.500 euros, por limitación en la lengua, como secuela, procede desestimarla, por cuanto dicha secuela no está contemplada en ningún informe pericial, ni siquiera en el presentado con el escrito de demanda.
III.- La Tabla IV del Baremo especifica y cuantifica los factores de corrección para las indemnizaciones básicas por lesiones permanentes, y, entre otros apartados, se refiere a la incapacidad permanente parcial, cuando tales secuelas permanentes ' limitan parcialmente la ocupación o actividad habitual sin impedir la realización de las tareas fundamentales de la misma' ; y si bien es cierto que el concepto de incapacidad permanente establecido en el Baremo no guarda relación con la legislación laboral, bastando para que se reconozca que existan secuelas permanentes que impidan o dificulten seriamente alguna de las tareas habituales del lesionado, y que tal factor de corrección no está vinculado a la declaración del grado de incapacidad de igual denominación del art. 137.1 del Texto Refundido de la Ley General de la Seguridad Social , -puesto que el concepto legal de incapacidad generador de pensión pública, se configura sólo en relación con la aptitud para el trabajo y respecto al trabajador, en tanto que el factor de corrección no está limitado a casos supuestos. Además los criterios para establecerlos son también diferentes en ambos casos- no es menos cierto que la apreciación de la existencia de una incapacidad permanente parcial requiere un daño personal adicional del que se deriva de la simple presencia de las secuelas, puesto que las limitaciones funcionales no determinan necesariamente dicha incapacidad, con la que se procura, a través de la aplicación del correspondiente factor de corrección aumentativo, una indemnización específica que pretende resarcir las perjuicios económicos causados a la víctima por la incapacidad para su ocupación o actividad habitual.
En el presente caso, coincidimos con la juzgadora de instancia que la prueba practicada no acredita que el demandante, como consecuencia de las lesiones y secuelas sufridas, está impedido para realizar las tareas básicas o las secundarias propias de su trabajo, por cuanto, además de que el informe pericial médico presentado con el escrito de demanda no es determinante a estos efectos, por cuanto lo que se refiere en dicho informe, en realidad, no es que no pueda realizar las tareas propias de su trabajo, sino que las pueda realizar aunque con dificultad, en todo caso, existen pruebas de que no se ha producido dicha incapacidad parcial para su trabajo habitual. Así en el informe del detective Don. Ezequias consta que realizaba su trabajo con normalidad, el testigo Don. Maximiliano , compañero de trabajo declaró que desde que se incorporó al trabajo realiza las mismas actividades que realizaba antes, aunque le costaba realizar algunas como bajar escaleras o hacer trabajos agachado, y que desde que recibió el alta médica siguió realizando el mismo trabajo hasta el año 2012 en que fue cambiado para el servicio de aguas, sin que conste probado que dicho cambio fuera debido a que tenía algún tipo de impedimento para realizar su anterior trabajo.
Por todo ello no puede estimarse el recurso de apelación en este extremo.
IV.- Ninguna base legal existe para que se conceda una indemnización por daño moral, cuando el demandante ha sido indemnizado por los días de curación y las secuelas.
V.- Tenemos que coincidir también con la juzgadora de instancia en que no procede la indemnización solicitada por ropa por cuanto, tal y como dice dicha resolución, no existe prueba alguna de que la ropa cuyo importe reclama el actor se corresponda con la que llevaba puesta el día del accidente, puesto que una de las facturas se refiere a ropa deportiva, que nada tenía que ver con la que el demandante afirmó que llevaba puesta el día del accidente, y la otra se refiere a una parka de diseño, de la que tampoco se practicó prueba que acredite que la llevaba aquel día.
En el recurso de apelación nada se alegó que pueda justificar que se le conceda indemnización por aquellos conceptos, por cuanto, se limita por una parte a decir que hay que indemnizarle por unos pantalones y una camisa cuando no es esa ropa por la que reclama, y por otra parte, para justificar que llevaba la parka el día del accidente, dice que era invierno y que por lo tanto alguna ropa de abrigo tenía que llevar.
VI.- Por último tampoco procede el abono de la factura del doctor Arturo por cuanto tal y como razona la juzgadora de instancia, no se trata de una factura por una consulta médica necesaria por el lesionado, sino que dicha factura obedeció a un informe solicitado por el demandante para complementar el informe pericial presentado con la demanda. En todo caso tanto esta factura como la factura de taxi por traslado al Centro Santa Teresa de A Coruña son de fecha posterior a la que el demandante fue dado de alta, y por lo tanto, no pueden considerarse como gastos derivados de asistencia necesaria para la curación de las lesiones.
TERCERO.- Procede imponer las costas de alzada a la parte apelante ( art. 394 y 398 LEC ).
VISTOS los artículos citados y demás de general y pertinente aplicación,
Fallo
Que, desestimando el recurso de apelación interpuesto por la representación procesal de DON Esteban , contra la sentencia dictada por el Juzgado de 1ª Instancia núm. 1 de Arzúa, recaída en los autos de juicio ordinario núm. 413/11, debemos confirmar y confirmamos en todos sus extremos la referida resolución, con imposición de las costas de alzada a la parte apelante.Así, por esta nuestra Sentencia, lo pronunciamos, mandamos y firmamos.
