Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 232/2018, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15370/2017 de 02 de Julio de 2018

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00232/2018

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0000935

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015370 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Anibal

ABOGADOALICIA MARIA LORENZO UCHA

PROCURADORD./Dª. JUAN JOSE BELMONTE POSE

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, dous de julio dous mil dezaoito.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15370/2017, presentado por Dº Anibal , representado polo procurador Sr. Belmonte Pose, dirixido polo letrado Dª. Lorenzo Ucha, contra o acordo de 17.04.2017 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 2.419,80 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 17.04.2017 do TEAR que acolle, parcialmente, a reclamación económico administrativa contra a liquidación do IRPF ano 2010- 2011: a) caducidade e prescrición do IRPF ano 2010 e b) confirma a liquidación do ano 2011: axudas de custo de manutención.

SEGUNDO.-O recorrente forma parte da cooperativa SERAGRO, coma veterinario do servicio de reproducción e sostén que precisa desprazarse, case a diario, ás granxas e, coma consecuencia, realizalas comidas fora do centro de traballo, retribuíndolle a empresa con 26,50 euros en concepto de axuda de custo de manutención.

Achegou, en proba desto, certificación de SERAGRO, diarios de traballo, importe percibido coma axuda de custo, listado de visitas a gandeiros, albarans de servizos e medicación recetada, informe de auditoría de Calidade....

Cuestión análoga á presente resolveuse por esta Sala e Sección en anteriores sentenzas, entre outras, na do 7 de febreiro de 2018, ditada no recurso 15393/17 .

Indicabamos alí o seguinte:" A temática litixiosa versa sobre a pretendida exención do imposto respecto das cantidades que o demandante percibe por gastos de manutención da entidade SERAGRO, Sociedade Cooperativa Galega, empresa de servizos técnicos de reprodución e veterinaria a ganderías de leite de vacún, por desenvolver labores veterinarios, principalmente, por toda Galicia, na súa condición de veterinario do servizo.

Todas as cuestións expostas neste procedemento xa foron resoltas en sentido desfavorable para o demandante na recente sentenza 595/2017, do 20 de decembro, ditada en recurso 15372/2017 promovido por un socio cooperativista de SERAGRO, cuxos fundamentos, que agora reproducimos, impoñen a desestimación do presente recurso tendo en conta que o actor ostenta a condición de responsable de administración e xestión da entidade e a documentación achegada é a mesma en ambos os procedementos. Dixemos naquela sentenza: 'Ou acto que se percorre é ou acordo de 17.04.2017 do TEAR que acole, parcialmente, a reclamación económico administrativa contra a liquidación IRPF anos 2010/11 ( anula a liquidación do ano 2010 ): axudas de custo de manutención.

SEGUNDO.- O recorrente, que é socio-traballador dá Cooperativa SERAGRO, desenvolve a súa labor coma veterinario e abacele as granxas de vacún e percibe 26,67 euros/día para manutención ( utiliza vehículos dá cooperativa polo que non existen axudas de custo por desprazamentos ); sostén que están acreditados vos desprazamentos e que, en todo caso, debía sela cooprativa SERAGRO quen achegara a documentación acreditativa.

Verbo do discutido ( e descutible ) tema de quen ten a carga de acreditalas axudas de custo ( a Lei fala do PAGADOR) esta sala ten establecido un criterio xeral que se resume na sentenza ditada non PO 404/2017 :

Na nosa sentenza de 15/6/16, entre outras (recurso 15798/15 ) lembrámola en canto a que:

' Esta Sala, recentemente, veu abordando a cuestión que nos ocupa sen que, debe adiantarse xa, poida establecerse unha doutrina xeral para todos os casos.

Na sentenza de 28/1/16 (recurso 15421/15 ) dixemos o seguinte:

'Vira a controversia ao redor da consideración, ou non, como rendementos do traballo das cantidades percibidas polo demandante da empresa para a que traballa (...) en concepto de locomoción, manutención e estancia en establecementos de hostalería, que a Administración entendeu incluídos entre as dietas e asignacións de viaxe, en canto o contribuínte non acreditara a realidade dos desprazamentos e as facturas achegadas non estaban ao seu nome, senón da empresa, así como non se acreditaron os concretos motivos do desprazamento. Entende, polo contario, o recorrente, que é suficiente a efectos da non conceptuación como rendementos a presentación da certificación da empresa na que constata as datas, destino, quilómetros percorridos, importe e gastos de mantemento e estancia, en unión de facturas e tickets coincidentes cos mesmos.

TERCEIRO.- Dispón o artigo 17.1, d) da Lei 35/2006, do 28 de novembro, do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas , a suxeición das dietas e asignacións para gastos de viaxe, excepto os de locomoción e os normais de manutención e estancia en establecementos de hostalería cos límites que regulamentariamente se establezan .

Para ese efecto, o artigo 9 do Real Decreto 439/2007, do 30 de marzo , polo que se aproba o Regulamento do Imposto dispón que 1. A efectos do previsto no artigo 17.1.d) da Lei do Imposto , quedarán exceptuadas de gravame as asignacións para gastos de locomoción e gastos normais de manutención e estancia en establecementos de hostalería que cumpran os requisitos e límites sinalados neste artigo.

2. Asignacións para gastos de locomoción. Exceptúanse de gravame as cantidades destinadas pola empresa para compensar os gastos de locomoción do empregado ou traballador que se desprace fose da fábrica, taller, oficina, ou centro de traballo, para realizar o seu traballo en lugar distinto, nas seguintes condicións e importes:

a) Cando o empregado ou traballador utilice medios de transporte público, o importe do gasto que se xustifique mediante factura ou documento equivalente.

b) Noutro caso, a cantidade que resulte de computar 0,19 euros por quilómetro percorrido, sempre que se xustifique a realidade do desprazamento, máis os gastos de peaxe e aparcadoiro que se xustifiquen.

3. Asignacións para gastos de manutención e estancia. Exceptúanse de gravame as cantidades destinadas pola empresa para compensar os gastos normais de manutención e estancia en restaurantes, hoteis e demais establecementos de hostalería, devengadas por gastos en municipio distinto do lugar do traballo habitual do perceptor e do que constitúa a súa residencia.

Salvo nos casos previstos na letra b) seguinte, cando se trate de desprazamento e permanencia por un período continuado superior a nove meses, non se exceptuarán de gravame ditas asignacións. A estes efectos, non se descontará o tempo de vacacións, enfermidade ou outras circunstancias que non impliquen alteración do destino.

a) Considerarase como asignacións para gastos normais de manutención e estancia en hoteis, restaurantes e demais establecementos de hostalería, exclusivamente as seguintes:

1.º Cando se pernoitou en municipio distinto do lugar de traballo habitual e do que constitúa a residencia do perceptor, as seguintes:

Por gastos de estancia, os importes que se xustifiquen. No caso de condutores de vehículos dedicados ao transporte de mercadorías por estrada, non precisarán xustificación en canto ao seu importe os gastos de estancia que non excedan de 15 euros diarios, se se producen por desprazamento dentro do territorio español, ou de 25 euros diarios, se corresponden a desprazamentos a territorio estranxeiro.

Por gastos de manutención, 53,34 euros diarios, se corresponden a desprazamento dentro do territorio español, ou 91,35 euros diarios, se corresponden a desprazamentos a territorio estranxeiro.

2.º Cando non se pernoitou en municipio distinto do lugar de traballo habitual e do que constitúa a residencia do perceptor, as asignacións para gastos de manutención que non excedan de 26,67 ó 48,08 euros diarios, segundo trátese de desprazamento dentro do territorio español ou ao estranxeiro, respectivamente.

No caso do persoal de voo das compañías aéreas, consideraranse como asignacións para gastos normais de manutención as contías que non excedan de 36,06 euros diarios, se corresponden a desprazamento dentro do territorio español, ou 66,11 euros diarios se corresponden a desprazamento a territorio estranxeiro. Se nun mesmo día producísense ambas as circunstancias, a contía aplicable será a que corresponda segundo o maior número de voos realizados.

Para os efectos indicados nos parágrafos anteriores, o pagador deberá acreditar o día e lugar do desprazamento, así como a súa razón ou motivo .

Lembremos agora que o TEAR resolveu a cuestión desde a perspectiva probatoria do artigo 105.1 LGT , partindo do principio xeral da conceptuación como rendementos das dietas e asignacións de viaxe, requirindo unha actividade probatoria específica a excepción que o artigo 17.1, d) da Lei do Imposto e o artigo 9 do Regulamento en relación con gastos de locomoción, manutención e estancia en establecementos de hostalería a cuxo efecto precisou a necesidade de xustificar a realidade do desprazamento e que o facturado o sexa a nome do contribuínte, e non ao da empresa para a que traballa, fronte ao certo automatismo que pretendía o reclamante e hoxe demandante, con sustento na certificación da empresa sobre os desprazamentos e as cantidades previstas regulamentariamente.

Abordando a cuestión desde a perspectiva do final do precepto transcrito, é preciso subliñar que se ha de acreditar non só o desprazamento, ao que serve a certificación de empresa presentada polo demandante, senón a realidade do mesmo, que é a conexión que permite sentar a documentación de gastos de manutención e estancia. Pero tamén e esencialmente, a razón ou motivo do mesmo sendo que, no presente caso, non consta tal contido na certificación de empresa.

É de significar, a este respecto, que cando o artigo 9 do Regulamento esixe a xustificación de tal particular, conxuntamente co día e hora do desprazamento, e dispón que iso se deberá acreditar polo pagador, non está a configurar unha obrigación autónoma en relación con este e desligada da actividade probatoria do contribuínte, senón que o único que refire é quen debe confeccionar a instancia deste último a xustificación a certificación ou informe correspondente. É dicir, que o contribuínte é quen debe acreditar o desprazamento e xustificar a súa razón ou motivo a través do que o pagador indique respecto diso, o que é coherente en canto é quen decidiría sobre a necesidade do devandito desprazamento e o motivo ou razón que o xustifica.

No presente caso, con independencia do que se poida manter sobre a inexistencia de facturas a nome do contribuínte ou xustificación da realidade dos desprazamentos, é o caso que non se xustificou a razón ou motivo dos mesmos, nin consta negativa da empresa para efectuala, o que impide facer valer a excepción de conceptuar como rendementos o importe das dietas e asignacións percibidas. E a este obstáculo que entendemos esencial habería de engadirse, igualmente, a falta de xustificación da realidade do desprazamento, por máis que se presentaron xustificantes en correspondencia coas viaxes acreditadas pola empresa, sendo necesario significar neste caso a obrigación de que o facturado estéao a nome do contribuínte que pretende facer valer a excepción'.

Na sentenza de 24/2/16 (recurso 15323/15 ), engadimos:

'Non existe, entre a documentación que fornece a AEAT un documento pro forma que permita unificar en todos os casos a realidade dos extremos que o contribuínte pretende facer valer, do que se segue que, para as esixencias do artigo 105.1 LGT haberán de terse por probados aqueles elementos que, formando parte da documentación achegada a partir do requirimento, correspóndense cos extremos legais e regulamentarios antes descritos. E, no caso que nos ocupa, a documentación a que nos referimos identifica o cliente, a data, o motivo do desprazamento, o técnico, o tempo de desprazamento e o tempo de asistencia técnica na oficina do cliente, en documentos ou partes numerados, todo o cal ha de considerarse suficiente para acreditar a realidade material que xustifica a percepción das cantidades cuxa exención se pretende manter'.

Na sentenza de 16/3/16 (recurso 15387/15 ), en canto á carga da proba:

'Consideramos que ou falarmos dunha documentación allea ó recorrente, é dicir, que non estaba ou seu dispor ó tempo do inicio do expediente, é admisible entender que as empresas clientes lla remitiron nun momento posterior polo que debe admitirse e avaliarse. A isto engadimos que dita documentación complementa a achegada co requerimento ( axenda persoal ).

Verbo tamén do principio de carga dá proba, xa que ou recorrente entende incumprido ou artigo 105 Lei 35/2006 xa que sería a empresa empregadora a obriga a conservala documentación xustificadora dous gastos, compre indicar que ou posto de traballo do recorrente lle facilita ó acceso á documentación e non manifesta que a empresa non cooperase na achega dá documentación precisa, ou que fai pouco relevante lla carga dá proba lle incumbe a un ou a outro ( ó respecto existen discrepancias dentro dá propia sala ) e, coma dirase, ou mais transcendente é a ausencia de facturas nominativas e este feito ou recoñece ou propio recorrente'.

Na da mesma data (recurso 15347/15) sinalabamos que:

'Temos, polo tanto, unha relación laboral empresario/traballador dá que se deriva que é ou empresario quen organiza a xornada de traballo, desprazamentos,.. do traballador e retribúeo consonte co pactado non contrato de traballo e convenio colectivo correspondente, incluindo dentro dás cantidades as correspondentes ás axudas de custo. Ou dereito á súa percepción prodúcese cando ou traballador, coma consecuencia dás ordes empresariais relativas ó traballo, ten que efectuar as súas comidas fora do domicilio, agás de que esta circunstancia xa se tivera en conta ó tempo de establecelas condicións principais do contrato.

Sendo, polo tanto, ou empresario quen organiza ou traballo e este quen podar xustificar a necesidade do desprazamento, e dar explicación dá razón ou motivo e non ou traballador.

Ó respecto, ou artigo 9 do RD 439/2007 impón ó pagador que acredite ou día e lugar do desprazamento e asemade a razón ou motivo.

Por PAGADOR debemos entender ó pagador final, ou empresario e non ou traballador quen só está obrigado a cumprilas esixencias que impón a lexislación laboral para percibilas axudas de custo, sen que a lestes efectos sómense as derivadas dá interpretación que a AEAT realiza do artigo 9 citado; é dicir, se ou empresario ordena que ou traballador se desprace, que asuma vos custos e llos repercuta, é ou empresario quen debe conservala documentación que acredite ou cumprimento dás esixencias do artigo 17 lei 35/2006 e 9 RD 439/2007 e as correspondentes á Seguridade Social, sen que sexa esixible que ou traballador some á orde recibida a obriga de ter que xustificalo motivo ou razón do desprazamento por se a AEAT por en dúbida que ou recibido sexa unha axuda de custo.

Só non caso de que se demostre convivencia [refírese a conivencia] entre as partes ( en fraude de lei ) sería posible considerala cantidade percibida coma salario, coa correlativa transcendencia na declaración do IRPF do traballador.

Entendemos que, de concorrer algún tipo de dúbida verbo dás axudas de custo, a AEAT debeu solicitala explicación dá empresa pagadora e non trasladala carga dá proba ó traballador, ou que carreta que acollámolo recurso'.

Criterio similar é de ver na sentenza de 23/3/16 (recurso 15575/15 ) e na de 13/4/16 (recurso 15504/15 ), que se remite á anterior.

En todas elas subxace a cuestión relativa á carga da proba ( artigo 105.1 LGT ) en canto aínda que é o contribuínte o chamado a acreditar os feitos constitutivos do declarado, hao de facer co acervo probatorio fornecido polo pagador e nos termos antes acoutados. O cal e en inicio permite distinguir perfectamente a situación de quen exerce funcións directivas na empresa de quen non as exerce; ou as situacións de traballadores que xa abandonaron a empresa, incluso sendo despedidos (o que non parece conduza a que se lles outorguen facilidades para ultimar a súa actividade probatoria); tamén empresas que xa desapareceron. Todo o cal, como antes dixemos, obriga a examinar caso por caso as situacións concorrentes, contexto no que ha de entenderse a referencia da última sentenza citada a que ' (. . .) é a entidade pagadora e non o asalariado a que debe acreditar documentalmente a subsunción no concepto de dietas dos diversos capítulos abonados por este concepto polo que non cabe desprazar ao recorrente a carga dunha proba que non lle corresponde'. Non esquezamos que na primeira das sentenzas citadas sinalabamos que 'cando o artigo 9 do Regulamento esixe a xustificación de tal particular, conxuntamente co día e hora do desprazamento, e dispón que iso se deberá acreditar polo pagador, non está a configurar unha obrigación autónoma en relación con este e desligada da actividade probatoria do contribuínte, senón que o único que refire é quen debe confeccionar a instancia deste último a xustificación a certificación ou informe correspondente' polo cal haberá de valorarse en cada caso a relación empresa-traballador e, esencialmente, se a empresa quixo, ou podido, fornecer ao traballador, ou directamente á AEAT no caso de que así se lle requira, a información correspondente'.

E resolvíase a cuestión concreta sometida a axuizamento destacando que:

'Na que agora nos ocupa non existe cuestión sobre a circunstancia do exercicio de funcións directivas por parte do demandante para a mercantil (. . ., S.A.) , sen que por iso sexa razoable alcanzar conclusión diferente a que se atopaba en disposición de acreditar calquera feito que fose necesario, por aplicación do principio de distribución dinámica da proba ( artigo 106.1 LGT en relación co 217.7 LEC ); mesmo sen entrar a valorar os termos da súa relación laboral no modo exposto polo TEAR. De aí, entón, que pesase sobre el, exclusivamente, a carga de próbaa - artigo 105.1 LGT - tanto en canto aos desprazamentos, a súa realidade e, esencialmente, a razón ou motivo do mesmos sen que, por todo o exposto, puidese conceptuarse tal actividade estritamente entre a empresa e a AEAT'.

Non caso presente temos que ou recorrente é SOCIO-TRABALLADOR dá cooperativa, polo que reúne unha dobre condición, a cal , se ben non lle permite autoorganizalo traballo ( non é un Directivo ) -segue sendo un traballador- lle facilita ó acceso á documentación de PAGADOR - na súa condición de socio-, ou que autoriza a concluír que correspondíalle ó recorrente a achega dás probas suficientes de que as cantidades percibidas reunían as esixencias legais e regulamentarias para poder ser cualificadas coma axudas de custo.

Ó respecto compre indicar que ou tipo de traballo que realiza ou recorrente esixe un desprazamento vos centros de traballo dous clientes polo que é admisible que, en ocasións, precise pagala comida e, en consecuencia, ser compensado pola cooperativa. Ou Libro de visitas achegado e a certificación dá cooperativa acredita vos desprazamentos.

Ou que non resulta acreditado - non se achegan facturas/tickets nominativos ---- e que vos desprazamentos as granxas fosen seguidos dunha comida que pagou ou recorrente.

Ou único que está acreditado é que ou recorrente percibiu 6.540 euros coma axudas de custo non ano 2011, en cantidades ( que coinciden segundo vos meses ) de entre 530 a 609, 50 euros ( agás do mes de decembro que foron 312,50 ). Non nestá acreditado que as comidas realizásense nin que ou recorrente asumirá ou importe e que logo llo compensase a empresa.

Ou eventual acordo cooperativa/socio-traballador verbo do que aparenta un pagamento case diario de 26,67 euros/día sen xustificación documentada do gasto non pódese opor á AEAT, quen pode dubidar lexitimamente de porque se pagan e reciben as indicadas cantidades, e ante a dúbida é preciso achegar a proba do gasto e nada resulta do expediente ó respecto.

Verbo dá infracción do principio de igualdade; non acredítase que a situación doutro traballador-cooparativista fose a mesma que a do recorrente nin tampouco que se achegara a mesma documentación acreditativa do gasto polo que non se infrinxe ou art. 14 CE ; a isto engadimos que, coma indica ou letrado do Estado, ou principio do art. 14 CE só entra en xogo na legalidade e consideramos correcto ou acordo dá AEAT.

Ou dito obriga a rexeitalo recurso'".

TERCEIRO.-Idéntica solución debemos adoptar neste momento, por imperativo dos principios e igualdade e seguridade xurídica, efectuando unicamente dúas precisións, para mellor comprensión do criterio exposto e en relación co manifestado no escrito de demanda. En primeiro lugar, habemos de sinalar que, a diferenza do que a demanda sostén, non pode considerarse que é a empresa, e non o cooperativista, quen debe acreditar a exoneración do gravame, pois hai que distinguir a obrigación de custodia de documentación do devandito particular coa carga probatoria segundo os termos do artigo 105 LGT . En sentenzas anteriores desta Sala sobre esta cuestión subxace que aínda que é o contribuínte o chamado a acreditar os feitos constitutivos do declarado, hao de facer co acervo probatorio fornecido polo pagador. O cal e en inicio permite distinguir perfectamente a situación de quen exerce funcións directivas na empresa de quen non as exerce; ou as situacións de traballadores que xa abandonaron a empresa, incluso sendo despedidos (o que non parece conduza a que se lles outorguen facilidades para ultimar a súa actividade probatoria); tamén empresas que xa desapareceron. Todo o cal obriga a examinar caso por caso as situacións concorrentes, contexto no que ha de entenderse que é a entidade pagadora e non o asalariado a que debe achegar documentalmente a subsunción no concepto de dietas e outros extremos dos diversos capítulos abonados por este concepto polo que non cabe desprazar ao recorrente unha carga adicional que non lle corresponde. Non esquezamos que cando o artigo 9 do Regulamento esixe a xustificación de tal particular, conxuntamente co día e hora do desprazamento, e dispón que iso se deberá acreditar polo pagador, non está a configurar unha obrigación autónoma en relación con este e desligada da actividade probatoria do contribuínte, senón que o único que refire é quen debe confeccionar a instancia deste último a xustificación a certificación ou informe correspondente polo cal haberá de valorarse en cada caso a relación empresa- traballador e, esencialmente, se a empresa quixo, ou podido, fornecer ao traballador, ou directamente á AEAT no caso de que así se lle requira, a información correspondente.

E, en segundo termo, e no que incumbe á acreditación dos gastos de manutención, e aínda que non se esixise a súa xustificación documental, como queda expresado máis arriba, defende a demanda que o artigo 9 do Regulamento só obriga a xustificar os gastos de estancia pero non os de manutención, o que se derivaría da locución os importes que se xustifiquen que, con relación a eles, incorpora o artigo 9.3 a), 1º a diferenza do apartado 2º no que incumbe á manutención; pero iso non implica a inexistencia de xustificación de tal gasto e o dereito directo ao cobro das cantidades no devandito apartado mencionadas pois, sendo indiscutible a obrigación de acreditar a realidade do desprazamento, iso só ocorre cando dos devanditos termos resulta palmaria a necesidade do gasto de manutención. Noutras palabras, que non habería necesidade de xustificar a manutención se o desprazamento, polo seu inicio e termo, incorpora as horas en que usualmente desenvólvese a mesma e o seu gasto; pero, en caso contrario, de non mediar tal proba, como é o caso, é necesario que a manutención se xustifique como gasto que conduce á súa exención para conformar a base impoñible do imposto. Iso é así na propia dicción do precepto examinado cando anuda a manutención ao desprazamento, resultando deste xeito que se tal desprazamento, pola súa duración non leva necesidade de gastos de manutención, non é posible declarar exenta a cantidade que menciona en Regulamento. E é así igualmente na achega do Libro de Visitas como proba da que non resulta esa duración do desprazamento que leve necesariamente a manutención.

CUARTO.-Conforme ao artigo 139.1 da Lei Xurisdicional non facemos especial pronunciamiento en canto ás costas procesuais ao apreciar fundadas dúbidas de feito.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Anibal contra a resolución de 17.04.2017 do TEAR ( Liquidacion IRPF ano 2011, exped. NUM000 e NUM001 ) .

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.