Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 361/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15625/2016 de 14 de Julio de 2017

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00361/2017

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

RECURSO NUMERO: PROCEDEMENTO ORDINARIO núm. 15625/2016

RECORRENTE: ABANCA CORPORACION BANCARIA SA

ADMINISTRACION DEMANDADA: TEAR/AEAT

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, catorce de xullo dous mil dezasete.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15625/2016, presentado por ABANCA CORPORACION BANCARIA SA, representado polo procurador Sra. Belo González, dirixido polo letrado Dº.Piñeiro Santos, contra o acordo de 22.09.2016do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO.-Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 47.672,80 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordó de 22.09.2016 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a declaración de responsabilidade solidaria nas débedas de Calzados Semicentro SL por incumprila orde de embargo dos créditos núm. 151223328387G derivados do pagamento por medio de tarxeta a prol do debedor embargado e ata o importe de 53.931,68 euros.

SEGUNDO.-O recorrente alega a infracción do art. 81 do Regulamento de Recadación - e do art. 588 LAC- dado que non procede o embargo de créditos futuros non nados non momento do embargo, e, en consecuencia, non concorren os requisitos do art. 42.2 Lei 58/2003 .

O letrado do Estado rebate dita pretensión con apoio na resolución do TEAC de 27.10.2016.

Con carácter xeral e consonte recolle a STS 24.10.2007 : "Desta forma, fronte ao réxime xeral de responsabilidade tributaria no ámbito da configuración da débeda tributaria, contido no artigo 37 da Lei, o artigo 131.4 contén unha norma específica de protección da acción recadadora, que pode afectar a débedas tributarias, pero tamén a outros ingresos de Dereito público, baseada na presunción de legalidade do procedemento de présa e na ejecutividad dos actos que o integran, tratando de evitar condutas que obstaculicen ou impidan aquela, mediante disposición dos bens embargados, en beneficio propio ou dun terceiro.... «...o incumprimento das ordes de embargo por culpa ou neglixencia, ( artigo 131.5 b da L.G.T . previgente) é un incumprimento dun mandato específico, (...) A lei anuda a ese incumprimento da orde de embargo a declaración de responsabilidade solidaria e tal rigoroso pronunciamiento só pode ser combatido formulando os correspondentes recursos contra esa orde de embargo. O recorrente, ao non interpoñer os recursos que contra esa orde resultaban procedentes, e desobedecer por si e ante si a orde de embargo, incorreu na conduta que a lei prevé como desencadenamento da responsabilidade solidaria declarada.»

De xeito mais específico e coma indica a STSX Balares 138/2016: l art. 42.2.b) da Lei 58/2003 (RCL 2003, 2945) Xeral Tributaria, non alude a débedas que a entidade destinataria da orde de embargo teña co contribuínte debedor da AEAT senón que a responsabilidade solidaria éos por incumprimento culpable das ordes de embargo. Por iso non importa tanto a relación comercial entre o establecemento e a entidade operadora dos cartóns e TTPPVV -no sentido de existencia de créditos/débedas entre eles- como a análise de se a entidade operadora pode executar a orde de embargo e reter as cantidades que están á súa disposición e cuxo destinatario sexa o establecemento comercial debedor da AEAT. l art. 42.2.b) da Lei 58/2003 (RCL 2003, 2945) Xeral Tributaria, non alude a débedas que a entidade destinataria da orde de embargo teña co contribuínte debedor da AEAT senón que a responsabilidade solidaria éos por incumprimento culpable das ordes de embargo. Por iso non importa tanto a relación comercial entre o establecemento e a entidade operadora dos cartóns e TTPPVV -no sentido de existencia de créditos/débedas entre eles- como a análise de se a entidade operadora pode executar a orde de embargo e reter as cantidades que están á súa disposición e cuxo destinatario sexa o establecemento comercial debedor da AEAT.

Do dito derívase que ou determinante é se ABANCA estaba ou non obrigada a embargar - e por a disposición dá AEAT- as cantidades ingresadas na conta de Calzados Semicentro SL - logo de recibila dilixencia de embargo- a través dás TPV, é dicir, se estarmos propiamente ante un dereito que non existía ó tempo do embargo ou non .

A controversia ó respecto ven de antigo, e aínda que non é un suposto equiparable ó presente, xa a STS 20.04.2012 recolle, ante a oposición dá recorrente (No segundo motivo denúnciase que a sentenza recorrida vulnera os artigos 13 1.2 , 13 1.4 e 131.5.b) da LGT 1963 (RCL 1963, 2490) en conexión co artigo 588.1 da LEC ( RCL 2000, 34 , 962 e RCL 2001, 1892) , que ha de integrar a regulación tributaria en materia de embargo. E iso porque considera erroneamente que resultaría válido un embargo trabado sobre 'posibles créditos ulteriores que podían nacer' (isto é, créditos inexistentes no momento do embargo), o cal non está autorizado polo mencionado artigo da lei rituaria civil. Doutra banda, interpreta tamén erroneamente a natureza novatoria do contrato de transacción derivada do artigo 1.809 do Código Civil ( LEG 1889, 27 ) , ao entender que tamén estaban embargados os créditos que xurdiron no devandito contrato, celebrado en datas moi posteriores ás dilixencias de embargo con suxeitos que non eran parte no procedemento xudicial citado e que poñía fin a disputas xudiciais moi diversas. ) que : o que se trabó foi un crédito litixioso cuxa efectiva existencia estaba recoñecida por unha sentenza xudicial, aínda que esta pendese dun posible recurso de casación, polo que non pode falarse dun crédito inexistente conforme ao artigo 588.1 da vixente Lei 1/2000 (RCL 2000, 34, 962 e RCL 2001, 1892) . E tampouco poden ser aceptados os argumentos da parte en canto á transacción, referidos, en definitiva, a que o pago da suma tivo por causa algo distinto ao que determinou o embargo. E iso deriva claramente da escritura publica de transacción do 17 de decembro de 2001, pois como sinala o Fundamento de Dereito Quinto da sentenza antes apuntado, o motivo da indemnización atribuída a don Gabino e dona Ruth está intimamente relacionada con 'os dereitos derivados do procedemento mencionado no Expositivo Segundo, letra a) deste contrato', Expositivo no que se alude ao xuízo de maior contía nº 151/1995 sustanciado ante o Xulgado de 1ª Instancia nº 8 de Madrid, é dicir, o mesmo procedemento ao que se referían as dilixencias de embargo. Se non existise ese procedemento, non existiría acordo transaccional algún, como se explica acertadamente na contestación á demanda

A STSX Canarias 2015/2011 recolle: Polo que a derivación de responsabilidade acordada pola AEAT é conforme a dereito e consecuencia ineludible da omisión ou neglixencia na que incorreu ao incumprir a orde recibida e que non foi nin discutida mediante impugnación en tempo e forma, nin solicitada aclaración sobre o seu alcance e extensión.

Sen que o Art. 169 da LGT impida de ningún xeito o embargo dos créditos, bens ou dereitos futuros, establecendo unha orde de prioridade sendo os primeiros a embargar aqueles os bens ou dereitos coñecidos nese momento pola Administración tributaria ata que se presuma cuberta a débeda. En todo caso, embargaranse en último lugar aqueles para cuxa traba sexa necesaria a entrada no domicilio do obrigado tributario.

Ó dito debemos engadir a doutrina civil: verbo dá xurisprudenza civil - en relación coa limitación que ó embargo establece o artigo 588.1 LAC - e coma indica a SAP Valladolid 19.11.2002 :Para que unha expectativa xurídica ou dereito en formación sexa susceptible de embargo é determinante , a concorrencia dun feito, situación ou relación con virtualidade suficiente como para poder xerar no futuro un dereito con valor económico a favor do debedor.

CACHÓN CADEAS entende que o tenor literal do 588.1, relativo á efectiva existencia dos bens ou dereitos, non debería conducir a negar inxustificadamente a embargabilidad daquelas expectativas xurídicas ou dereitos expectantes de que sexa titular o executado que sen chegar a constituír un dereito en sentido estrito poden ter un efectivo valor económico. Alude o autor a situacións subxectivas caracterizadas por encerrar a posibilidade xurídica de que o executado chegue a adquirir un dereito concreto ou ingresen no seu patrimonio uns determinados bens, ou pase a ser titular certo dalgún dereito que actualmente está sometido a controversia; Trátase de expectativas xurídicas que poden ter por si soas un valor económico realizable na execución, e ademais levan consigo a posibilidade efectiva de consolidarse, dando lugar á entrada no patrimonio do executado de bens ou dereitos concretos.

Tamén temos que ter en conta que o embargo xenérico de contas bancarias que admiten os arts. 588 e 621.2 da LEC só pode producir efectos xurídicos limitados e condicionais, isto é, supeditados a que posteriormente se comprobe a existencia de depósitos ou saldos bancarios favorables ao executado. Mentres non conste a existencia deses saldos ou depósitos non queda definitivamente consolidada a eficacia condicional ou provisional daquel embargo xenérico.

A estes alicerces engadimos a Resolución do TEAC de 27.10.2016 resolve a controversia existente entre os TEAR verbo desta cuestión: A cuestión que se expón no presente recurso consiste en determinar se é conforme a dereito: a) o embargo dos créditos derivados dos abonos na conta do debedor tributario que se vaian realizando na entidade financeira onde ten aberta a conta como consecuencia da utilización de terminais de puntos de venda-TPV-ou datáfonos a través dos cales os clientes do debedor tributario fan o pago dos bens e servizos adquiridos. b) a declaración de responsabilidade solidaria ditada en virtude do artigo 42.2.b) fronte á entidade financeira que incumpre a orde de embargo de crédito.

Terceiro.

En primeiro lugar, hase de sinalar que nos atopamos ante un dos medios de pago de maior utilización actual, concibido como un medio de pago electrónico xerado a través dun documento que se emite por bancos, grandes almacéns e outras entidades, permitindo ao seu titular realizar o pago sen utilizar diñeiro en efectivo, senón a través da utilización dun cartón de débito ou de crédito a través da cal o seu titular abona unha serie de bens e servizos con cargo á conta aberta ou asociada ao cartón que ten coa entidade emisora da mesma.

Trátase, por tanto, dunha relación xurídica complexa por canto derívanse relacións contractuais plurais entre todas as partes implicadas, ademais do titular-usuario e do banco emisor, a entidade emisora que dá denominación ao cartón e o establecemento onde se utiliza para a adquisición de bens e servizos. Esta relación xurídica complexa se instrumenta a través dun contrato de cartón de crédito ou débito entre a entidade emisora e o usuario, normalmente un contrato de adhesión realizado pola entidade emisora e redactado unilateralmente pola mesma na que o titular do cartón acepta as normas impostas pola entidade emisora, e outro contrato, tamén de adhesión, entre o establecemento subministrador de bens e servizos e a entidade financeira, onde ten conta aberta co fin de que se lle abonen os pagos realizados mediante o uso dos cartóns, de modo que a entidade convértese en acredora do establecemento no importe satisfeito polo cliente, reducido na comisión ou interese pactado no propio contrato.

O mecanismo a través do cal se materializan electronicamente estas operacións coñécese como Terminal Punto de Venda-TPV-ou datáfono, mecanismo de validación ou electrónico de comunicación a través do cal se envían ou reciben as ordes de pago, situado no establecemento mercantil. O datáfono proporciónase ao establecemento mercantil pola entidade financeira ou o operador do cartón e asóciase á conta de abono que o establecemento identificou para que se realicen os ingresos dos prezos satisfeitos descontado das comisións pactadas.

Sinala o Departamento nas súas alegacións que a frecuencia coa que son abonados na conta indicada polo establecemento estes importes efectivamente cobrados adoita ser diaria, de maneira que non hai un abono individualizado de cada operación a cada establecemento comercial, senón que hai un única abono xeral ao final de cada período.

Nos contratos marco de servizos de pago que publican as entidades financeiras para publicitar a contratación de produtos servizos e operacións de pago, aplicables ás operacións de cobro ou pago mediante cartón ou dispositivo ou sistema similar, orixinadas en TPV e caixeiros, indícanse cales son as condicións aplicables aos servizos de afiliación comercial da entidade de pago. Unha destas condicións, importante para a cuestión que se desenvolverá máis adiante, é que é establecemento adherido comprométese a aceptar en pago das vendas efectuadas ou dos servizos prestados calquera cartón admitido no contrato asociado de afiliación de comercios, de maneira que o TPV utilizarase para prestar o servizo aos clientes que posúan ditas cartóns pertencentes a sistemas cos que a entidade de pago chegase a acordos con tal fin.

En relación coas alegacións formuladas, tamén existe unha cláusula de transcendental importancia nestes contratos como é a dedicada á 'conta vinculada' e á forma de operar cos pagos. O comercio debe identificar e manter operativa durante a vixencia deste contrato unha conta vinculada aberta na entidade financeira onde se abonarán as operacións e onde se cargarán as comisións, gastos, devolucións e outras cantidades descritas no contrato, de acordo co pactado. O abono dos importes na conta de pago asociada producirase unha vez háxase totalizado o terminal polos medios que a entidade de pago comunique en cada caso ao comercio. Os importes das transaccións realizadas a través do TPV abonaranse na conta de pago asociada que se indica neste contrato, en función do cartón de totalización que poida utilizarse para realizar esta operatoria que, habitualmente, efectuarase dentro dos tres días seguintes á data de operación. Se se detectase que o establecemento leva máis de sete días sen totalizar, a totalización efectuarase automaticamente. De producirse esta circunstancia, o TPV emitirá, no momento en que o establecemento pretenda realizar a través del unha operación, un recibo informativo de que a totalización forzada efectuouse. Así mesmo, o establecemento poderá solicitar que diariamente, e sen necesidade de intervención algunha pola súa banda, leve a cabo a totalización automática da súa TPV. En ambos os casos (totalización forzada ou convida) será necesario que o TPV dispoña de funcionamento en liña. (Fonte: Popular Payments)

Con isto quérese poñer de relevo que os pagos realizados polos clientes e instrumentalizados a través dos cartóns materializados a través do datáfono contratado por un establecemento mercantil, e polo efecto da relación xurídica contractual que une ao establecemento coa operadora ou financeira, xera, a favor do establecemento e a cargo do operador-banco, un dereito de crédito periódico, no modo descrito nas condicións xerais destes contratos, que se materializa mediante o abono global do total das operacións realizadas en devandito datáfono durante un período certo ou determinado en cóntaa titularidade do establecemento identificada no contrato. Así mesmo, a entidade financeira debe realizar unha operación de compilación e saldo de todos os importes satisfeitos e, posteriormente, ao final do período de que se trate, que con frecuencia é diario, procede a realizar na conta do establecemento un único ingreso ao seu favor.

Como contraprestación a esta obrigación e polo servizo de mediación realizado pola entidade financeira o establecemento paga un prezo en forma de comisión que se aplica antes de realizar o abono en conta do establecemento mercantil e en forma do 'atraso na dispoñibilidade' dos importes á súa disposición.

Cuarto.

O Departamento de Recadación considera que, na medida en que o establecemento mercantil que realiza a entrega dos bens e servizos adquiridos sexa debedor tributario en fase executiva, os órganos executivos poden ditar dilixencia de embargo contra el, dirixindo a mesma ao suxeito obrigado a satisfacer o dereito de crédito embargado que é a entidade de crédito. É dicir, os órganos de recadación han de intervir no momento no que, gráficamente, o diñeiro saíu da esfera patrimonial do titular do cartón, cliente do establecemento, pero aínda non chegou á esfera patrimonial do establecemento mercantil, dirixíndose a acción executiva á figura que realiza a intermediación no pago disciplinada polo contrato subscrito.

A entidade financeira desde ese momento vese obrigada ao cumprimento desta obrigación, debe cumprir coa Facenda Pública nos mesmos termos nos que vén obrigado co establecemento debedor tributario, sen que o pago que faga no seu caso a este xérelle desde a recepción da dilixencia de embargo efecto liberatorio algún de acordo co disposto no artigo 170 da LGT e o 81. a) do Real Decreto 939/2005, do 29 de xullo , polo que se aproba o Regulamento Xeral de Recadación (RGR).

En ningún caso alégase por parte das entidades financeiras a inembargabilidad deses créditos, senón que se alega a inembargabilidad de saldos posteriores ao momento de recepción da dilixencia de embargo.

A problemática que tradicionalmente se asocia e alégase a este tipo de embargos, cando o mesmo instrumentalízase como un embargo de créditos do artigo 169.1.b) da LGT e o artigo 79 ou 81 do RGR adoita vir determinado polos seguintes factores:

-A automaticidad e inmediatez no cumprimento de pagos pola entidade financeira que lles xeral problemas operativos para abordar un embargo. Neste punto, habemos de coincidir co Centro Directivo recorrente en que as entidades financeiras utilizan un sistema de liquidación nas operacións nas que se utiliza un cartón de crédito ou débito que pon de manifesto o control do fluxo económico dos pagos por cartón, liquidación que se realiza de modo periódico a través de saldos globais das operacións totalizadas aos que se desconta o importe do desconto ou comisión pactada no contrato.

-O outro factor alegado que si merece unha atención máis detida é o relativo a que o cumprimento da orde de embargo ante a que se negan a admitir como embargados os pagos que se xeren con posterioridade á data de recepción do embargo por entender que iso sería unha modalidade de embargo de 'dereito futuros'.

Considera o Departamento que a relación xurídica do establecemento mercantil coa entidade financeira é única, soportada por un contrato tamén actual e único pero con prestacións periódicas que deben entenderse embargables cando resulten vencidas, líquidas e esixibles sen necesidade de ditar para iso unha nova orde executiva.

Sinala o artigo 81 a) do RGR :

Artigo81Embargodoutroscréditos,efectosedereitosrealizablesen o actooua curto prazo.

Candose tratede créditos,efectosedereitosrealizablesen o actooua curto prazononregulados en o artigo anterior, procederase como segue:

a) Se se trata de créditos, efectos e dereitos sen garantía, notificarase a dilixencia de embargo a a persoa ou entidade debedora do obrigado ao pago non resulta liquidada. Se o crédito ou dereito leva a realización de pagos sucesivos, ordenarase ao pagador ingresar en o Tesouro os respectivos importes ata o límite de a cantidade debida, salvo que reciba notificación en contrario por parte do órgano de recadación..

Nesta materia o TEAC ditou resolucións como a RG 2515/2007 de 11.06.2008 e a 2516/2007 de 25.06.2008, nas que sinalaba que 'en canto a que non se poden embargar créditos futuros, non debe prosperar, porque iso vén admitido en artigo 81 do vixente Regulamento Xeral de Recadación do 29 de xullo de 2005.(...)', confirmadas ambas as pola Audiencia Nacional que desestimou os recursos contencioso-administrativos interpostos contra as resolucións do TEAC sen entrar na análise de fondo sobre a posibilidade de embargar créditos futuros;

...... Tamén o TEAR de Estremadura en resolución do 30 de abril de 2010 RG 06/1305/2007 realizou a mesma interpretación do artigo 81 do RGR ao resolver sobre a procedencia da declaración de responsabilidade solidaria por incumprimento de embargo sinalando que 'Os obrigados ao pago responden do cumprimento das súas obrigacións con todos os seus bens presentes e futuros e o RGR prevé o embargo de créditos antes de o seu vencimiento e de os que consisten en pagos sucesivos. Se a interesada mantén con a entidade debedora unha relación permanente , dedúcese a viabilidade do embargo de os créditos que se perfeccionen despois do embargo, pois o contrario implicaría deixar en mans de os interesados a eficacia do embargo xa que sempre poderían invocar que en a data de a dilixencia de embargo non existían abonos pendentes.'

Entende o Departamento de Recadación que nos atopamos ante un contrato de similares características das que mencionan as resolucións do TEAR, ou sexa, un contrato de tracto sucesivo. A mesma razón é a que argumentaba o TEAR de Cataluña na resolución recorrida cando sinala .

Iso supoñería pois, como ben di a reclamante, o embargo de créditos futuros, o que aínda que pode resultar de utilidade para o órgano de recadación, que por tanto non vén obrigado a a reiteración de ordes de embargo, non parece xuridicamente admisible, por non ser créditos esixibles. Só nalgúns supostos moi concretos, como poderían ser os derivados de un contrato de subministracións, pode ser admitido o embargo de créditos futuros, pois tal embargo esténdese a os créditos que derivan de un contrato determinado -tamén o sería en o caso dos cartóns de crédito o celebrado entre a entidade xestora e o titular do comercio-, pero quedando concretadas no devandito contrato certas condicións tan fundamentais como o prezo individualizado de cada unha das entregas.

E iso non sucede no suposto que nos ocupa, no que realmente se estarían embargando créditos futuros, por non estar incorporados no patrimonio do debedor tributario , ser incertos e, no seu caso, de contía indeterminada'.

Aínda que non nos atopamos en puridad ante un contrato de tracto sucesivo senón ante un contrato atípico ou mixto, é certo que o contrato denominado de afiliación ao sistema de cartóns de pago é un contrato único co que se mantén unhas relacións continuadas entre o establecemento mercantil, debedor da Facenda Pública, e a entidade financeira que realiza unha xestión de cobro das operacións satisfeitas a través dos cartóns, sustentado nunha serie de condicións que figuran no contrato e baixo a contraprestación pactada. A diferenza fundamental entre este contrato e un contrato de tracto sucesivo é a indeterminación en canto ao nacemento da obrigación no momento de presentación da dilixencia de embargo, aínda que existe un contrato vixente validamente celebrado e a concreción do prezo das operacións que puidesen realizarse que normalmente se fixa en función da facturación.

Con todo hai un elemento nas condicións xerais que deriva destes contratos e que lles fai asemellarse en maior medida a un contrato de tracto sucesivo e é que, a pesar da indeterminación do momento do nacemento do crédito, o establecemento ten a obrigación de aceptar o cartón como medio de pago, polo que se o contrato coa entidade financeira mantense, non pode o establecemento en ningún momento negarse a aceptar o pago dunha operación a través do uso do cartón de crédito para evitar , a posteriori, a retención deses fondos provenientes dun crédito xerado con posterioridade á presentación da dilixencia de embargo, na medida en que está adherido a un sistema de pagos que oferta un servizo que se ofrece de maneira pública ao cliente.

A iso hai que engadir que a dispoñibilidade dos fondos para o establecemento é practicamente inmediata, pois a totalización das operacións satisfeitas a través da TPV con cartóns de crédito faise en períodos moi curtos, xeralmente de maneira diaria, ou ben de forma automática, o que implica a dispoñibilidade do efectivo para o establecemento mediante o abono en conta tamén de forma diaria.

Así se pronuncia a resolución do TEAR de Castela León do 28 de novembro de 2014 RG 37/347/2014 relativa tamén ao Banco YY SA:

'(...) En razón de a natureza e efectos do embargo, non pode senón concluírse que non pode admitirse a posibilidade de os 'embargos de futuro' en canto embargos de bens ou dereitos aínda non nados, formulación este sobre o que non existe dúbida doctrinal e que a Lei 1/2000, de Axuizamento Civil, recolle en o seu artigo 588.1 , que di que 'será nulo o embargo sobre bens e dereitos cuxa efectiva existencia non conste'. Todo o máis, é poderán chegar a embargarse as prestacións que se fosen devengando procedentes de operacións de tracto continuo ou de relacións continuas, en tanto estas existían en o momento do embargo.

QUINTO . En o presente caso observamos que o debedor principal ten unha relación continuada con a agora reclamante, existindo pagos desde o 18/06/2013 ata o 18/12/2013, sen que este feito fose obxecto de controversia por a reclamante. De o antes devandito cabe deducir que non nos atopamos con que o debedor principal presta de forma ocasional os servizos a a reclamante, senón que esta de forma regular recibe os servizos do debedor principal, polo que cabe concluír que a relación entre ambos é continua en o tempo, incluso podendo cualificarse como de tracto sucesivo. Por tanto, tendo en conta que a relación comercial é única, lóxico é pensar que todos os pagos que se efectúen en dicha única relación comercial estean amparados baixo a dilixencia de embargo de créditos cuxo incumprimento orixinou a derivación de responsabilidade agora impugnada. Por tanto, de o antes devandito cabe deducir que a reclamante incumpriu a orde de embargo notificada o 17/06/2013.'

E no mesmo sentido e relativa ao mesmo reclamante está a resolución 37-346-2014 do 27 de novembro de 2014, ningunha das cales consta impugnada en vía contencioso- administrativa.

Tamén existen pronunciamientos dos órganos xurisdicionais como a sentenza do 14 de novembro de 2011 do Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía, Sala do contencioso- administrativo de Málaga, con ocasión do embargos realizados pola Unidades de Recadación Executiva da Seguridade Social, que sinala,

'Significouse por a doutrina que a norma contida en o apartado 1 de este precepto('Será nulo o embargo sobre bens e dereitos cuxa efectiva existencia non conste') persigue máis que regular unha concreta esixencia legal de todo embargo, reaccionar fronte a un repudiable estado de cousas (baixo a lei procesual anterior eran frecuentes os embargos xenéricos sobre calquera bens do debedor ou sobre certos dereitos acerca de cuxa existencia non concorría indicio algún, con o cúmulo de problemas que iso orixinaba tanto para o ejecutante e o executado como fronte a terceiros). Prohíbese así desde xaneiro de 2001 o embargo indeterminado, entendendo por tal o que recae sobre bens e dereitos 'cuxa efectiva existencia non conste'. Nótese que non se trata tanto de esixir ao ejecutante proba cumprida de que os bens que designe para a traba sexan de titularidade do executado (para iso llos trazos identificativos do ben ou dereito cuxo embargo se propón a fin de que non ofreza dubida algunha a súa determinación (o cal non carrexa en absoluto a prohibición do embargo de cousas futuras ou de expectativas xurídicas, sempre que se identifiquen de un modo indubidable). Boa proba de que tal identificación ha de ser a suficiente, pero non necesariamente exhaustiva, é que o propio artigo 588 LEC en o seu segundo apartado admite o embargo de depósitos bancarios e contas correntes aínda que se ignore o importe daqueles e o saldo destas, sempre que conste con precisión o titular de os depósitos e contas e a entidade depositaria así como fíxese en o momento de a traba o límite cuantitativo máximo de a débeda. .... No suposto de litis a Unidade de Recadación Executiva dita con data 19 de xullo de 2006 dilixencias de embargo de crédito de diversas sociedades fronte á empresa debedora, declarándose o embargo de calquera cantidade que aquelas teñan que abonar agora e en diante á sociedade debedora, por débitos vencidos, líquidos e esixibles, regulamentariamente notificados.

Resulta evidente que tales é o embargo indeterminado, cuxa efectiva existencia non conste e en as dilixencias controvertidas identifícanse as sociedades con relación crediticia fronte a a actora, resultando pois embargados dereitos de crédito, realizables sucesivamente tal e como contempla o trascrito art. 97 do RGRSS.'

Tamén o Tribunal Superior de Xustiza de Canarias en sentenza do 27 de outubro de 2011 (Rec. nº 238/2010) afirmou:

Cuarto :

En o presente recurso notificándose a a recorrente na debida forma o acordo de embargo de créditos con os contidos antes a embargar' cifrado en 12.040,09 euros.

Pola contra, decidiu que se refería unicamente a aquelas cantidades que quedasen pendentes de abonar durante o ano 2005, exercicio en o que recibiu a orde de embargo, e como se anticipou o pago ao debedor ao mes de maio, considerou cumprida a súa obrigación, esquecendo que a relación entre recorrente e debedor non era ocasional, e aínda cando non conste, debe existir algún tipo de contrato de mantemento, obra ...pois son constantes as intervencións do mesmo en o Campo de golf de a recorrente non só en o ano 2005, senón tal como acredítase con as facturas achegadas e unidas en o expediente, ao longo do ano 2006 e 2007, en consecuencia, tendo a súa obrigación de reter as cantidades e ingresalas a a facenda pública .

Polo que a derivación de responsabilidade acordada por a AEAT é conforme a dereito e consecuencia ineludible de a omisión ou neglixencia en a que incorreu ao incumprir o seu alcance e extensión.

Tendo en conta as consideracións anteriores, este Tribunal Central emite un pronunciamiento favorable sobre a embargabilidad destes créditos.

Concordamos co TEAC en que non podemos falar dun crédito non existente ó tempo do embargo, senón que a relación Abanca-Calzados Semicentro é continuada e cunha previsión de ingresos clara, a afectuar en contas bancarias - onde se recibe os ingresos da TPV- , do que se deriva que o embargo foi correcto.

Ante o incumprimento voluntario de dito embargo resulta obrigado confirmala declaración de responsabilidade solidaria acordada.

TERCEIRO.- No facemos declaración das custas ó existir dúbidas fundadas en dereito, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por ABANCA CORPORACIÓN BANCARIA SA contra a resolución de 22.09.2016 do TEAR ( Responsabilidade Solidaria, embargo, exped. 15/106/2015).

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION. - A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo doTribunal Superior de Xustiza de Galicia. Dou fe. A CORUÑA, catorce de xullo dous mil dezasete.